[FIC-KW/TJ/CNN]Never Let you go # 2

Title: Never Let you go
Chapter : # 2 Thank for your hate to me ความหรรษา ที่เกินกว่าจะถอนตัว
Couple : NICHKHUN x WOOYOUNG
Rate : > NC15
Writer : LoveMe [KissMe]
Talk :ยังคงช่วยรณรงค์ประหยัดพลังงานอยู่เหมือนเคยค่ะ ก็ดาร์กกันไปนะคะ
Enjoy ค่ะ ^^

*เนื้อหาในเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวข้องกับสถานที่ สถานการณ์และบุคคลจริงใด ๆ ทั้งสิ้น*

user posted image

 
Thank for your hate to me ความหรรษา ที่เกินกว่าจะถอนตัว

คุณคิดว่าตัวเองรู้จักโลกใบนี้ดีพอไหม
โลกที่ไม่เคยมีใครไว้ใจได้และไม่ควรจะไว้ใจใครเลยสักนิด
โลกที่ถ้าคุณก้าวพลาดคุณจะตกลงไปในบ่วงนั้นชั่วนิจนิรันดิ์
บ่วงที่เหมือนเหวลึก มืดสนิท เย็นเชียบ
และขาดอากาศหายใจ

ผมก็บอกไม่ได้หรอกนะว่าผมรู้จักโลกใบนี้ดีพอไหม
หรือผมรู้จักใครสักคนดีพอหรือเปล่า
แล้วคุณล่ะ ..คิดว่าตัวเองรู้จักใครดีพอบ้างไหม
อืม คุณว่าคนอย่างผมนี่ควรหลงตัวเองไหม
ผมที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง
แต่อันที่จริงไม่หรอกผมไม่ได้มีอะไรพร้อมสักอย่าง

ผมก็แค่คนโชคดีที่เผอิญ เกิดมามีครอบครัวดี พ่อแม่ที่ดี ฐานะดี หน้าตาดี หัวดี มีโอกาสที่ดี อะไรแบบนั้น
ความจริงผมมันก็แค่คนโชคดีที่เผอิญมีคนตามใจมากไปหน่อย

แค่คนโชคดีที่อยากได้อะไรมาอยู่ในมือก็ต้องได้ จนชินไปแล้ว
แค่คนโชคดีที่จะไม่มีวันถอนตัวหรือเปลี่ยนทัศนคติของตัวเองจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการมาครอง

แม้ว่ามันจะยากและผมต้องเหนื่อยมากที่ทำมัน ..แต่ผมว่ามันคุ้มนะ

อย่างเปียโน ผมอุตส่าห์ฝึกมันมาหลายปี ..แล้วตอนนี้ผมก็เล่นมันได้ดี
ภาษาต่างแดน และวัฒนธรรมที่ค่อนข้างแก่งแย่งชิงกันของวงการบันเทิงที่ได้ชื่อว่าเขี้ยวและโหดที่สุด ..ผมก็ปรับตัวและเรียนรู้มันได้
เหมือนอย่างการร้องและการเต้นที่ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้ แต่พอผมตั้งใจ ..ผมก็ทำมันได้ดีในที่สุด

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ถ้าผมตั้งใจทำลงไปแล้วล่ะก็ผมคิดว่าผลของมัน

…คุ้มค่าเสมอ
“ตื่น แล้วหรือไง”เสียงทุ้มเอ่ยถามจากคนที่นอนตะแครงจ้องคนที่พึ่งลืมตาขึ้นมา มือขาวเขี่ยไปที่ผมหน้าของคนที่พึ่งตื่นอย่างอารมณ์ดี ยิ้มละไมอบอุ่นดุจเทวดาแห่งสวรรค์ซักที่ให้ ยิ่งลำตัวขาวเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผืนผ้าห่มออกมาต้องแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ อาบไล้ทา ยิ่งทำให้เหมือนที่แห่งนี้ดุจแดนสวรรค์สำหรับผู้พบเจอ แต่ไม่ใช่คนที่นอนอยู่ข้างๆที่พึ่งลืมตาขึ้นมา สายตานั้นดูขุ่นมัว งัวเงีย รำคาญ และเกลียดชัง
“ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็น น่ะ”คำพูดค่อนขอดเอ่ยเสียงไม่ดังมากแต่ได้ยินไปถึงข้างในโสตของคนที่นอนอยู่ ข้างๆ ร่างขาวบางพยายามชันตัวลุกขึ้น หากแต่ติดที่มีกำแพงมนุษย์ที่ตอนแรกนอนตะแครงอยู่ด้านข้าง โน้มลงมาทับตัว
“พี่ คงขาดใจตายถ้าตาบอด แล้วไม่ได้เห็นนาย อูยอง”คำพูดที่ฟังดูเหมือนรู้สึกรู้สาช่างแตกต่างกับกับน้ำเสียงเย้ยหยัน และสายตาพราวระริกที่แสนสนุกนั้นจริงๆ คำว่า ‘ขาดใจตาย’ คงเหมาะกับคนที่นอนอยู่ข้างใต้การกักกันของมนุษย์ด้านบนมากกว่า อูยองเบี่ยงหลบสายตาไปทางอื่น เม้มริมฝีปากเข้ากันแน่นจนกลายเป็นขีดเส้นขาว แม้จะเบี่ยงหลบแค่ไหนแต่สายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกนั้นก็สะท้อน มาให้ผู้จ้องอยู่รับรู้ได้ไม่ยากแม้ไม่ได้สบตาก็ตาม
ผมบอกไปหรือยัง ว่าผมมันเป็นคนโชคดีที่ไม่ชอบถูกเมิน

 

“งั้นพี่ก็ควรตายไปได้แล้วซักที ไม่น่ามาอยู่เป็นสวะบนตัวผมแบบนี้”ดวงตาที่บ่ายเบี่ยง ยังคงไม่ยอมสบตรงๆ แต่คำพูดและน้ำเสียงนี่สิกลับเล่นงานใส่ตรงๆ จนคนฟังยิ้มแสยะอย่างน่ากลัว แต่ว่าดูอภิรมย์อย่างที่สุด มือขาวที่ใช้ชันค้ำค่อมคนข้างใต้เอาไว้ ถูกยกขึ้นมาจับสัมผัสที่ดวงหน้าขาวหวานก่อนบีบลงไปบนแก้มขาวเนียนนั้นอย่าง แรง แล้วจับให้หันมาสบตาตนเอง
เพราะไม่เคยถูกเมิน และมันยิ่งทำให้ผมสงสัยและรู้สึกสนุกที่จะเข้าไปค้นหาว่า ..ทำไมผมถึงได้ถูกเมิน
“ก็ เพราะปากนายมันเป็นอย่างนี้ไงอูยอง ถึงต้องให้พี่สอนอยู่เรื่อย”ปลายนิ้วขาวบีบกดแน่นลงไปในสองข้างแก้มขาวอย่าง แรง จนคนโดนบีบแก้มหลุดโอ๊ยออกมาแต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้ความเจ็บปวดมาเล่นงานจนเกิน ไป มือขาวบางจิกลงไปอย่างแรงกับที่นอนเพราะไม่ต้องการส่งเสียงแห่งความเจ็บปวด ออกมา ..ไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าคนๆนี้ มันน่าสมเพส

ไม่เหมือนเรียนวิทยาศาสตร์ ไม่เหมือนแก้สมการในชั่วโมงคณิต ไม่ใช่มานั่งขุดหาซากฟอสซิ่ลอะไร
แต่ว่าเหมือนกับการเล่นเกมส์สนุกๆซักเกมส์ ที่ดูเหมือนจะยากแต่ก็น่าสนุก
เหมือนจะง่ายแต่ก็ไม่เคยเคลียร์ด่านครบ เป็นเกมส์อะไรที่น่าเล่นมากๆ

“ปาก อิ่มหวานๆนี่ ทำไมไม่รู้จักพูดจาใช้ความคิดเลยล่ะอูยอง”มือที่บีบสองข้างแก้มไว้คายออกมา นิดหน่อย ก่อนจะจ้วงลงจู่โจมทาบริมฝีปากหนาลงไปบนริมฝีปากบางอิ่มเพื่อยืนยันว่าหวาน จริง คลอไล้เนิ่นนาน มือที่ยังคงกุมสองข้างแก้ม บีบลงแรงเข้าไปอีกหน่อยเพื่อที่จะได้มีช่องว่างมากพอให้แทรกลิ้นร้อนลงไป ควานหาและช่วงชิงความหวานในโพรงปากนั้น

เกมส์ที่เกิดจากการเริ่มค้นหา ค้นเข้าไป ยิ่งค้นลงลึก เรียนรู้มาก ก็ยิ่งอยากจะเรียนรู้ต่อไปอีกหน่อย ยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น ยิ่งสนุก

 

“ผม ..เกลียด …คุณ”ทันทีที่ริมฝีปากหนาถอนออกไปจากริมฝีปากอิ่มของตัวเอง ดวงตาที่ชื้นชุ่มด้วยหยาดน้ำร้อนนั้น จ้องจำรึกใส่คนข้างบนทันที ถ้อยคำความรู้สึกข้างในต้องถูกส่งออกมา ก่อนที่เขาจะอกแตกตาย เพราะความเกลียดชังมันล้นอยู่ในอก
“นายนี่รักการ เกลียดพี่จริงๆเลยนะ จาง อูยอง”หัวเราะหึ ทำเสียงใสๆที่แฝงความขุ่นมัวเอาไว้ มือหนาที่คลายออกจากเรือนหน้าขาวไล้ลูบแผ่วเบาไปตามแก้มที่มีรอยแดงๆของนิ้ว มือตนเองติดอยู่ ซึ่งเรือนแก้มนั้นก็ถอยหนีราวโดนสิ่งสกปรกหรือน่ากลัวซักอย่างเข้ามาใกล้ ริมฝีปากอิ่มเม้มกันแน่น รับรู้ข้อความจากเทวดาข้างบนตัวที่ได้ฟัง มันเป็นข้อความที่จริงในหลายๆแง่ ใช่รักการเกลียด ใช่รัก รักมากด้วย

 

 

ยิ่ง เข้าใกล้ยิ่งหลงใหล ยิ่งต้องการเรียนรู้ให้หมดทั้งในพื้นที่หวงห้ามชั้นในใต้ดวงตาที่มักจะสบมา ที่ผมบ่อยๆ แต่ผมกลับไม่รู้เลยว่ามันบอกว่าอะไร อยากรู้ถึงข้างในนั้น และอยากค้นหาข้างนอกนี้เช่นกัน

 

 

“เมื่อคืนนายคง เกลียดพี่มากงั้นสินะ นายถึงได้คราง ..ดังขนาดนั้น” ปากแดงสดเอ่ยพูดกระแสหยันแผ่วเบาข้างใบหูขาวเล็กให้คนฟังเจ็บใจเล่น ก่อนเลียเม้มแผ่วเบาไปที่ใบหูขาวที่เริ่มขึ้นสีเพราะความโกรธ คนที่โดนเม้มใบหูรู้สึกอยากจะฆ่า ….ฆ่าตัวตายไปเลยจริงๆ ที่แม้จะเกลียดชังจนความรู้สึกจุกปอดแบบนี้ ก็ยังรู้สึกตามไปกับสัมผัสของริมฝีปากที่ใบหู
“ดังกว่าทุกๆครั้งเลยนะ”ยิ่งฟังยิ่งยากฆ่าตัวตาย ดังกว่าทุกครั้ง อยากจะอ้วก
“หุบ ปากไปซะ!!”ทั้งน้ำเสียงที่ตวาดเหมือนทนฟังไม่ได้ หน้าตาที่ดูราวขยะแขยงเต็มที่ ปากอิ่มเบ้เหยจนใบหน้าขาวและแก้มป่องผิดรูป นัยตาค่อูมจดจ้องอย่างเกลียดชังมาที่ใบหน้าดูดีข้างบน ที่ยังคงยิ้มเย้ยเยาะอยู่

 

“ทนฟังไม่ได้งั้นเหรอ ..เมียพี่”กระซิบแผ่วๆที่ข้างใบหู ให้คนฟังกัดลิ้นตัวเองตายไปเลย พูดไปก็รู้สึกสนุกเป็นบ้า ที่เห็นใบหน้าขาวนั้นแสดงความรู้สึกเกลียดออกมาจนล้นหลาม แต่กลับติดสีแดงเรื่อในที
“หึ สกปรก คำพูดสกปรก จากคนสกปรก”

 

 

” นี่คุณรู้ไหม เมื่อคืนนี้มันยังไม่ได้ 1 ใน 4ของความรู้สึกเกลียดจริงๆของผมเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้เสี้ยวนึงด้วยซ้ำ”พูดไปก็ยิ้มเย้ยหยันกลับไปบ้าง เพราะมันจริง จริงจังอย่างที่สุด ความรู้สึกทั้งหมดที่แสดงออกมายัง ไม่ได้เศษได้เสี้ยวที่รู้สึกในหัวใจเลย ไม่ได้ซักนิด
“งั้น เหรอ อูยอง”ใบหน้าหวานที่ยิ้มแบบแปลกๆจนใบหน้านั้นดูคล้ายปีศาจบางตนมากกว่าเทวดา อย่างเคย หากแต่ก็ดูดีไม่ได้ทิ้งเดิมเลยแม้แต่น้อย ก้มลงต่ำกระซิบเบาที่ข้างหู ก่อนทิ้งตัวลงมา มือหนาสอดเข้าไปใต้ผ้าห่มที่ดูไร้ค่ามาตั้งแต่ต้น

 
มันสนุก มันน่าค้นหา มันน่าเล่น มันหฤหรรษ์จนล้นปรี่ ผมว่าผมคงหลงใหลในการค้นหาครั้งนี้เข้าแล้วล่ะ หลงจนหยุดกระทำไม่ได้

 

 

“งั้นก็ให้พี่ฟังความเกลียดแบบสุดๆของนายหน่อยสิ”มือหนากระชากผ้าห่มออกไปให้พ้น ทาง คนที่อยู่ข้างใต้ดูตกใจอย่างยิ่งเพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น สีหน้าดูตระหนกและตื่นกลัวเกินจะควบคุมได้ ที่สำคัญมันเช้าแล้ว ถ้าใครมาได้ยินเข้า
มือบางทั้งสองข้างพยายามผลัก พยายามต่อยเข้าไปบนร่างหนาที่เลื่อนมาจับรอบเอวคอดของตัวเอง ร่างบางออกแรงดิ้นอย่างที่สุดแต่ก็ดูไม่เป็นผลอย่างเคย

“ว่า มันจะเป็นเสียงครางที่ดังขนาดไหน”พูดไปก็หัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี แต่คนฟังอยากจะกรีดร้อง เมื่อถูกยกสะโพกขึ้นวางบนต้นขาอีกฝ่าย ขาที่ตัวเองก็มั่นใจกว่ายาวและแข็งแรงไม่แพ้ใคร ไม่สามารถเพียงพอที่จะใช้ยันโครมนิชคุณออกไปด้วยซ้ำ เมื่อริมฝีปากแดงของคนตรงหน้าเริ่มครอบครองลงกลางลำตัวตนเอง
“จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ …อึก อย่า! เมื่อคืนนี้ยังเจ็บอยู่เลย!!.. อย่า!!”อูยองเสียงแผ่วลงเมื่อพูดถึงเมื่อคืน ความเจ็บริ้วที่ด้านหลังและตามลำตัวยังคงเจ็บหนึบและชัดเจนอยู่

 

“อะไรไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อยนะ” ใช่ มันไม่ใช่ครั้งแรก หรือครั้งที่สอง หรือกระทั่งครั้งที่สาม มันเกินกว่านั้นจนรู้สึกสะอิดสะเอียน
“อย่านะ อึก ..ปล่อยผมนะ ปล่อยนะ”คำพูดที่เคยคิดคำด่าไว้พร้อมในหัวหายออกไป เปลี่ยนเป็นคำขอร้องที่พยายามไม่มีกระแสสั่นเอาไว้แทน เมื่อคิดว่านี่คือหนทางที่พอจะรอดจริงๆของตนเอง ความเกลียดยังคงโจมตีจนล้นหัวใจแต่ ตอนนี้ต้องการจะหลุดรอดออกไปจากบ่วงนี้ให้ได้
เอ่ยขอแทนการขับด่า ตรงข้ามความรู้สึก แต่ต้องทำเพียงเพราะอยากจะรอดปลอดภัยบ้าง ..สักครั้ง
“ดูสิเสียงนายอ่อนลงตั้งเยอะอูยอง วิธีสอนของพี่คงได้ผลงั้นสินะ”ใบหน้าเทวดาเงยขึ้นมาส่งยิ้มให้ หยาดน้ำที่คลอไล้อยู่ได้ดวงตาอูมทั้งสองไหลดิ่งออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ กระแสในตายังคงแข็งกร้าวหากแต่ว่าอ้อนวอน
“อย่านะ ..หยุดนะ ปล่อยผมนะนิคคุณ ปล่อยนะ”เอ่ยสั่งห้ามซ้ำอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี ใบหน้าขาวเปื้อนน้ำตามากขึ้นกว่าเดิม คนมองดูหัวเราะออกมาช้าๆ ยิ้มหวานหยดเคลื่อนเข้าใกล้ สะโพกมนถูกยกกระชิดหน้าขากว่าเดิม เรียวมือหนาไล้ข้างแก้มขาวแผ่วเบา รอยยิ้มที่เคล้าแววใจดีอยู่เสมอ ..กลับมาแล้ว
“งั้นก็ขอร้องพี่สิ อูยอง”พูดไปยิ้มอ่อนโยนให้ จนคนฟังรู้สึกมีหวัง หากแต่รู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดเมื่อนึกถึงว่าตัวเองต้องมาร้องขอ ความเมตตาจากคนๆนี้ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เขาไม่พร้อมกลับเซ็กส์รับอรุณแบบนี้ เขาไม่ต้องการ

 

“ผม ข.. ขอร้อง ได้โปรด ปล่อยผมไปเถอะนะ หยุดนะ ขอร้อง”ริมฝีปากอิ่มส่งเสียงพูดแผ่วเบา สายตายังคงแข็งกร้าว แต่ดูลดรอนลงได้บ้างเมื่อมีหยาดน้ำใสมาเคลือบพราวอยู่ น้ำเสียงที่แม้ไม่ได้อ่อนหวานขอขมาอะไร แต่ก็ฟังดูหวานดีเมื่อเอ่ยประโยคขอร้องออกมา

 

“ได้โปรด …”
“..พี่คุณ”สรรพนามที่แสนเคยชินกลับมาอีกครั้ง แม้น้ำเสียงไม่แสนหวานอย่างคำพูดก็ตามที ดวงหน้าขาวของนิชคุณเคลื่อนมาใกล้กดจูบหนักลงบนริมฝีปากอิ่ม ถอนถอยออกมายิ้มหวานดูราวใจดีดังเทวดาให้ สะโพกมนที่อยู่บนหน้าขา ถูกยกออกวางลงบนพื้นเตียง เมื่อเห็นแบบนั้นคนร่างบางรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างยิ้มจางๆทั้งน้ำตา นิชคุณเคลื่อนขยับออกห่างจากสะโพกมน เคลื่อนตัวสูงขึ้นมาจับสัมผัสแผ่วเบาที่เรียวหัวไหล่บางของคนตรงหน้า
“พี่ถือว่านายขอร้องแล้ว”เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู มือหนาช้อนกอดเข้าไปใต้แขนทั้งสองข้างของอูยอง
“..ว่านายต้องการพี่”เสียงกระซิบบอกพร้อมแรงยกสองปีกขึ้นจนลำตัวบางของตนเองถูกวาง ซ้อนลงบนตักของอีกฝ่าย ทำเอาอูยองไม่ทันตั้งตัว ตระหนกตกใจกลับคำขอร้องของตนเองที่ถูกหลอกลวงสับปลับ คำขอร้องขอเขาที่อุตส่าห์พูดออกไปอย่างเสียเกียรติ …ช่างไร้ค่า
“ปล่อยนะ ฮึก ปล่อย ปล่อย ปล่อย”อูยองหวีดร้องลั่นห้าม มือบางยกขึ้นดันสัมผัสอุ่นของอ้อมกอดนิชคุณที่ราวเอวอย่างรังเกียจ เมื่อนิชคุณยกร่างตัวเองขึ้นมาอีกด้วยฝ่ามือข้างเดียวที่ช้อนแขนเอาไว้อยู่ เพราะพอเดาได้ว่าเป้าหมายต่อไปของตำแหน่งที่นั่งของนิชคุณคืออะไร
“ผมขอร้องคุณแล้วนะ ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้ ปล่อยผมนะ ปล่อยนะ ปล่อย”หยาดน้ำร้อนไหลลงมาไม่หยุด มือบางปาดปัดอย่างรังเกียจ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะจากข้างหลังยิ่งรังเกียจ รู้สึกเกลียดอย่างที่สุด
“นายคิดว่าพี่จะทำอะไรนายอูยอง พี่ก็แค่จะให้มานอนต่อตรงนี้ ตรงนั้นแดดมันส่องเข้ามาแล้วเห็นไหม”พูดไปก็กลั้วหัวเราะคิก เมื่อมือหนาวางร่างบางลงตรงที่นอนนิ่มๆฝั่งที่ตัวเองเคยนอนในทีแรก อูยองที่ถูกจับวางนั่งลงบนที่นอนอีกฝั่ง หันใบหน้าที่โกรธและอับอาย สายตาที่ชิงชังและชุ่มน้ำตาหันมาจ้องนิชคุณ
..ตอแหล..

เห็นชัดๆอยู่ว่าต้องการจะแกล้งเขา เห็นชัดๆว่าต้องการปั่นหัวเขา ยิ่งรอยยิ้มแบบนั้นยิ่งชัดเจน
“ยังไงป่านนี้พวกนั้นก็ใกล้จะกลับมาแล้ว นายคงไม่อยากให้พวกนั้นรู้ไม่ใช่เหรอ”
“อีกอย่างแล้วอย่าลืมล่ะว่านายหนีพี่ไม่พ้นหรอก จาง อูยอง”พูดแผ่วเบาข้างใบหูรอยยิ้มหวานส่งมาให้ กดจูบเบาลงตรงซอกคอขาว ขบเม้มแรงๆจนเป็นรอยเขี้ยวแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนลุกขึ้นจากผืนเตียง คว้าหยิบชุดตัวเองขึ้นมาไม่ลืมจะหันมามองอูยองที่ตัวสั่นเทา เม้มริมฝีปากแน่น จิกมือทั้งสองลงบนหน้าขาตัวเองอย่างแรง ดวงหน้าหวานเลอะ เปรอะด้วยน้ำตา หยาดน้ำร้อนเทออกจากดวงตาทั้งสองมากขึ้นกว่าเดิมอย่างชัดเจน รอยยิ้มหวานละไมของเทวดาปรากฏขึ้นบนใบหน้า แล้วเดินเข้าในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง

.
.
ผมมันก็แค่คนโชคดีคนนึง
ที่เผอิญสนุกกับการค้นหาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ยิ่งสำรวจลงลึก ยิ่งรู้สึกว่ามีอีกมากที่ตัวเองยังไม่ได้ค้นพบ
ก็เลยยิ่งต้องตั้งใจสำรวจ และค้นหา ..ความสนุก
และยิ่งลงสำรวจไปก็ยิ่งรู้สึกว่า

..มันคุ้มค่า …จริงๆ
…………..
.
.
.
.
.
.

TBC

อา~ ที่อูยองเรียกพี่คุณว่า ‘คุณ’ เป็นสรรพนามบุรุษที่2นะคะไม่ใช่ชื่อ

Advertisements

2 คิดบน “[FIC-KW/TJ/CNN]Never Let you go # 2

  1. อ่ะ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ พี่คุณถึงทำแบบนี้กะอังอัง

    อังอังไม่รักพี่คุณหรอ น่าสงสารอังอัง T^T

  2. Amp=]

    พี่คุณใจร้าย สงสารด้งอ่ะ สู้อะไไม่ได้เลย T___T
    อยากรู้เหตุผลที่พี่คุณต้องทำแบบนี้จัง

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s