[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #2

Title :: Can you love me? ยังไงก็รักเธอ
2_Thing ::I’m just…. สนุกไหมทำแบบนี้
Couple :TaecJay,KhunWoo,ChanHo,HyounjunSu
Rate : PG-16
Writer : LoveMe
Genre : I wanna it’s Drama.

I’m just…. สนุกไหมทำแบบนี้

“ผมได้ยินมาแล้วนะเรื่องที่คุณทำวันนี้  แม้มันจะมีผลกระทบอยู่บ้าง แต่ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องดีนะที่เราจะเตือนผู้ถือหุ้น โดยเฉพาะลำดับล่างๆให้รู้ตัว ผมพอใจนะ ผู้จัดการแทคยอน”ผู้บริหารระดับสูงรายสุดท้ายที่ยืนกล่าวชมแทคอยู่ระหว่างหญิงสาวที่แทบจะไม่ต้องมองนานก็รู้ว่าเป็นเด็กที่หิ้วกลับไปวันนี้2-3คนที่กำลังดึงให้ผู้บริหารระดับ สูง หัวล้านนิดๆคนนี้เข้าไปข้างในรถ   เเม้ว่าตัวเองจะเมามายและอยากกระโดดเข้าไปในรถมากแค่ไหน ก็ยังพูดลาแทคยอนก่อนนั่งลงในรถแล้วขับออกไปทันที

 

“เหอะ! ทุเรศ”แทคยอนแค่นหัวเราะมองท้ายรถของผู้บริหารระดับสูงคนนั้นที่ออกไป วันนี้มาประชุมกันประมาณ8-9คน แต่ไม่มีใครพูดเรื่องงาน หรือธุรกิจซักคน ผ่านไปประมาณไม่ถึง30นาทีเหล่าผู้บริหารที่น่านับน่าถือตาก็เมามายออกไปกับพวกเด็กนั่งดิงส์ในผับกันหมด ถ้าไม่ติดว่าพ่อขอร้องไว้ให้ไว้หน้าพวกตาแก่มีตำแหน่งพวกนี้ล่ะก็เขาคงเดินออกไปจากห้องมั่วสุมนั้นนานแล้ว

 

“4ทุ่มแล้วเหรอ”ตาที่มองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือกรอกขึ้นฟ้าเบาๆ จะหลับหรือยังนะ….

…บ้าหรือปล่า จะไปคิดถึงทำไม ..ว่าแล้วก็สะบัดหัวตัวเองแรงๆเพื่อไล่ความคิดบ้าๆออกอีกที

อย่าแม้แต่จะคิด อค แทคยอน ถ้านายคิดอีกทีมีดจะมาจ่อหัวใจนายแน่ๆ

 

“มาทั้งที เที่ยวหน่อยแล้วกัน”ว่าแล้วเขาก็เดินกลับเข้ามาในคลับ ลองเกต้า ในฐานะแขกคนใหม่ที่นั่งอยู่ตรงเคาเตอร์บาร์สบายๆ ไม่ได้เดินเข้าไปในห้องอับๆแบบเมื่อกี๊

 

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไร ของเหลวใสๆก็ถูกวางตรงหน้าทันที เค้าเองก็ไม่ได้มาบ่อยหรอก แค่บราเทนเดอร์รู้ว่าจะเสริฟอะไรให้เค้าเท่านั้นเอง  หลังจากนั่งได้ซักพัก ของเหลวตรงหน้าหมดไปไม่ถึงสองแก้ว ก็มีร่างบางในชุดกระโปรงบาง  สีแดงเพลิงวาบหวิวที่เปิดด้านหลังยาวลึกลงมา  จนกลัวว่ากระดูกสันหลังจะหนาวเอา กับใบหน้าสวยที่ถูกขีดเขียนด้วยเครื่องสำอางค์สีฉูดฉาดราคาแพง มานั่งข้างแทคยอน

 

“มาคนเดียวเหรอคะ” ริมฝีปากบาง สีแดงสดเหยียดยิ้มหลังจากเอ่ยถาม

 

“ครับ”แทคยอนตอบกลับสั้นๆ เป็นมารยาท

 

“แล้วไม่อยากมีคนกลับด้วยหรอคะ”เสียงเซ็กซี่ได้เอ่ยออกมากระเซ้าติดใบหูของแทคยอนเบาๆเป็นการเชื้อเชิญ ก่อนที่เจ้าของร่างบางในชุดสีแดงจะขยับเข้าใกล้แทคยอนมากขึ้นไปอีก

 

หึ!มาอีกแล้วสินะ แมงเม่า~!

 

……………………………………………..

“บอกว่าไม่ต้องมาไงล่ะ”จุนซูที่ตอนนี้นอนพับอยู่บนเตียง โดยมีสายห้อยน้ำเกลือแขวนอยู่ข้างๆตัว เอ่ยต่อว่านิชคุณที่มานั่งรออยู่ในห้องตอนที่ตัวเค้าเองไปถ่ายเลือด

 

“ก็มันเจ็บและต้องการกำลังใจไม่ใช่เหรอ”นิชคุณเอ่ยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือจุนซูเอาไว้  คุณเองก็ห่วงเขาอย่างนี้เสมอแหละ ห่วงมาแต่ไหนแต่ไร ห่วงแบบที่เค้ารู้ดีว่าห่วงยังไง

 

“นายไม่ต้องมาก็ได้นะคุณ ฉันพูดจริงๆนะ นายไม่ต้องมาก็ได้จริงๆ”จุนซูเอ่ยซ้ำๆเพื่อย้ำคำที่ต้องการบอก เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาต้องการจริงๆไม่ใช่ประชด

 

“แต่….”

 

“ในฐานะคู่หมั้นฉันต้องดูแลนาย  คุณนายเลิกเอาประโยคนั้นมาแขวนคอนายไว้ได้แล้วนะ” จุนซูสบตากับนิชคุณอีกครั้ง พลางส่งสายตาบอกว่าไม่เป็นไรให้เเค้า น่าสมเพสนิดๆแฮะที่ได้รับสายตาแบบนั้นจากคนที่กำลังหน้าซีดนอนป่วยอยู่

 

“นายพูดอะไรแบบนั้นล่ะจุนซู ฉันเต็มใจที่จะดูแลนายนะ เอาล่ะ ฉันว่านายนอนพักดีกว่านะ”คุณลุกขึ้นหยิบผ้าห่มขึ้นมาให้ห่มสูงถึงอกของคนป่วย

 

คนป่วยที่นอนร่างซีดอยู่บนเตียงมองคนที่กำลังจัดแจงผ้าห่มให้ตัวเอง  อย่างปวดใจ  ..ทำไมนายไม่เคยยอมรับหรือเปิดใจในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกเลยนะนิชคุณ

 

………………………….

 

 

……………..

 

“กิ๊ง ก่อง~”เสียงออดที่ดังขึ้นกลางดึกทำให้ร่างบนเตียงขยับตัวเล็กๆ แต่ก็ยังไม่ลืมตาขึ้นในทันที ก่อนจะลืมตาฟังเสียงนั้นให้ชัดเจนอีกครั้ง

 

…ฝันไปเหรอ…

ร่างบางคิดอย่างไม่ใส่ใจ คงหูฝาดล่ะมั้งก่อนจะล้มตัวนอนต่อ โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังย่องเดินเข้ามาช้าๆ

 

“แอ๊ด~”เสียงเปิดประตูห้องนอนที่พยายามให้เบาที่สุด เท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่บนเตียงไหวตัวทัน

 

“หลับแล้วเหรอ แจบอม”เสียงพล่า ต่ำ ดังขี้นเบาๆในความมืดใกล้ๆกับหูของเเจบอม ทำให้ร่างบนเตียงลืมตาขึ้นมา และจะเอื้อมมือไปที่โคมไฟ แต่ไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอื้อมมือได้ถึงโคมไฟ หรือลืมตาได้สุด

 

ก็โดนสิ่งที่ร้อนชื้น และนิ่มนวลประกบเข้าที่ริมฝีปาก ทั้งลมหายใจที่ปะทะบริเวณรอบปากและสัมผัส อุ่น หวานนั้น ทำให้รู้ได้เลยว่ามันคือริมฝีปาก

ปาก!

..เขากำลังโดนจูบ!  มือข้างนึงพยายามที่จะไปเปิดไฟและอีกข้างพยายามจะผลักออก แต่ข้างที่เข้าใกล้โคมไฟถูกจับเอาไว้เสียก่อน ร่างบนเตียงเบิกตากว้างอย่างตกใจ

 

…ใคร…เกิดอะไรขึ้น..ทำไม…ช่วยด้วย…แทคยอน ช่วยด้วย !….ช่วยด้วย…. สารพัดความคิดในสมองวิ่งเข้ามา

 

แจบอมพยายมดิ้นและใช้แขนอีกข้างผลักแต่ก็ไม่มีผลสักนิด ร่างบางออกแรงเพิ่มขึ้นแต่ก็ไม่อาจทานแรงมากกว่าที่โถมลงมาได้ เจ้าของริมฝีปากผู้บุกรุกยังคงประกบอยู่ รสและกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยเข้ามาในปากของแจบอม  ริมฝีปากของผู้บุกรุกยังคงบดขยี้ และใช้ฟันมาขบริมฝีปากล่างเบาๆรวมทั้งใช้ลิ้นอุ่นๆนั้นไล้บริเวณริมฝีปาก เพื่อนำตัวเองเข้าไปข้างใน  ลิ้นร้อนได้เข้าไปกวาดช่วงชิมความหวานในปากของแจบอม    ร้อนและบุกรุก  บุกรุกล่วงล้ำ แต่..คุ้นเคย

 

แจบอมยังคงดิ้นรนและออกแรงที่เหลือน้อยลงเรื่อยๆผลักร่างบนตัวออกไป พยายามอย่างที่สุด แต่ก็ดูไม่มีทีท่าว่าร่างนั้นจะยอมถอยออก  หัวใจที่ตื่นกลัวอย่างมากและน้ำตาที่คลอเบ้าตา ไหลรินจนเปื้อนแก้มไปหมด

 

น้ำร้อนจากตาเริ่มไหลมากขึ้นเรื่อยๆในขณะที่หัวใจเริ่มยอมแพ้

 

หยุดแล้ว!เจ้าของริมฝีปากของผู้ลุกล้ำหยุดลง ไม่รู้ว่าเพราะน้ำตาที่ไหลของแจบอมหรือ เพราะเจ้าของริมฝีปากนั้นต้องการพักหายใจ

 

แจบอมที่ตื่นกลัว รีบถอยห่างจากตำแหน่งที่เขาคาดว่าคนๆนั้นจะยืนอยู่ให้ไกลที่สุด ด้วยใจที่หวาดกลัวและน้ำตาร้อนผ่าวที่ไหลไม่หยุด

 

เสียงกอกแกกของการเดินดังขึ้น ผู้บุกรุกเดินไปที่ประตู ..แจบอมเองที่กลัวจนไม่รู้จะทำยังไงได้แต่หลับตาและก้มหน้าลงกับเข่า

 

พรึ่บ~ ไฟในห้องถูกเปิดขึ้นทำให้ความสว่างแผ่ไปทั่วห้อง แจบอมที่ตกใจกับแสงไฟ และแปลกใจ ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้า

 

เห็นเป็นร่างสูงเบลอๆผ่านม่านน้ำตา ก่อนที่ตัวเขาจะค่อยเช็ดมันอออกและมองคนที่ยืนติดกับเตียงและจ้องมองเค้าอยู่นั้นให้ชัดๆ

 

…น่ะ

 

นั่น

 

มัน

 

….อค แทคยอน

 

..ทำแบบนี้ทำไม…คำถามแรกที่ดังขึ้นในใจของเขาแทบกรีดร้อง  น้ำตายิ่งหลั่งออกมาเป็นสายมากขึ้นกว่าเดิม มากขึ้นกว่าเดิมมากๆ มากที่สุด กับความรู้สึกมากมายที่วิ่งเข้ามา มันทำให้ก่อเกิดความเจ็บปวดและร้อนผ่าวที่อกข้างซ้ายอย่างมหาศาล ทำไมทำแบบนั้น ความรู้สึกทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งเจ็บปวด ทั้งอาย   ทั้งเศร้า ทั้งน้อยใจ ทั้งโล่งอกที่เป็นแทคยอน และความรู้สึกมากมายจริงๆที่กำลังทำให้เขาร้องไห้อย่างแรงตอนนี้

 

คนที่ยืนอยู่ตรงขอบเตียงยังคงยื่นอยู่ แจบอมเงยหน้ามามองขายาวในกางเกงสีดำที่ยืนอยู่ตรงขอบเตียง อยากตะโกนถาม ตะโกนด่าแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

 

สวบ~ แรงยุบของที่นอนบ่งบอกว่ามีคนกำลังนั่งลงบนเตียและขยับเข้ามาใกล้

 

มือของแทคยอนค่อยๆเอื้อมไปแตะแขนคนที่ร้องไห้อยู่มุมเตียง เฮือก~ร่างบางขยับแขนและตัวอย่างตกใจ ก่อนที่มือของแทคยอนจะค่อยๆสัมผัสที่หน้าและเช็ดน้ำตาให้เบาๆ

ความอบอุ่นที่แตะตรงแก้มทำให้เจ้าของแก้มรู้สึกดีขึ้น แต่ความรู้สึกโกรธและกลัวในใจทำให้เบือนหน้าหนี

 

“โอเคไหม”เสียงทุ้มต่ำของแทคยอนเอ่ยถามขึ้น ..โอเคไหมเหรอ ถามออกมาได้ยังไง ร่างบางอยากลุกเดินนี้แต่ก็ไม่มีแรงทำได้เพียงขยับตัวออกเบาๆ

 

“กลัวเหรอ”กลัวสิ กลัวแทบตายเลยด้วย ยิ่งได้ยินคำพูดของแทคยอนน้ำตาของแจบอมก็เริ่มไหลออกมามากขึ้น ความร้อนผ่าวและเจ็บปวดในหัวใจยิ่งมากขึ้น

 

“ขอโท…..”

 

“ฮึก! ฮือ~ ทำแบบนี้ทำไม~!”เสียงเอ่ยขอโทษถูกกลืนไปกลับเสียงของ แจบอมที่ดังขึ้นเหมือนตะโกนถาม  คำถามที่อยากได้คำตอบ ทำแบบนั้นทำไม  ทำให้เขากลัวทำไม รู้ไหมเขารู้สึกกลัว กลัวมาก กลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตราย กลัวร่างกายจะถูกลุกล้ำ กลัวว่านั่นคือใคร กลัวว่าจะไม่ได้เจอคนตรงหน้านี้อีก กลัว กลัวทุกอย่าง  กลัวมาก มากมายจริงๆ กลัวเหลือเกิน แต่ในขณะที่เขากลัวนั้นเขาก็คิดถึงคนๆเดียว คนตรงหน้านี้ คนที่ทำยังงั้นกับเขา ทำไม~ ทำไมกัน!

 

“ฮือ~ ทำไมถึงทำแบบนี้ ฮึก~ รู้ไหมว่ามันน่ากลัวแค่ไหน ฮึก!  ปกติตัวนายก็เหมือนโจรราคะเลวๆอยู่แล้ว  นาย นายจะยังมาทำแบบนี้อีกเพื่ออะไรเหรอ  เพื่ออะไร!  ฉันไม่เข้าใจจริงๆ หรือนายกำลังคิดวิธีใช้เล่นของเล่นแบบใหม่อยู่มันสนุกนักหรือไง ถึงได้ทำแบบนี้ ห๊ะ~!”แม้เสียงจะพล่า และสะอื้นในทีเเต่เสียงและคำพูดของแจบอมก็ดังมาก ดังก้องทีเดียวในหัวของแทคยอน ..โจรเลวๆงั้นเหรอ

 

“ฉัน…”แทคยอนยังไม่รู้จะพูดอะไรเขาพยายามเอื้อมมือและขยับเข้าใกล้ แต่ร่างบางที่ขดกลัวนั้นรีบขยับและค่อยๆลุกออกจากเตียงก่อนจะรีบเดินออกไป แต่.. ข้อมือขาวถูกดึงเอาไว้ก่อน ร่างบางดิ้นรนและขยับแขนไปมาเพื่อสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม

 

“ปล่อยฉันนะอค แทคยอน! ปล่อย! ฉันเกลียดนาย เกลียดมาก!  มากกว่าเดิมอีก เกลียดที่สุด!!” เสียงด่าดังขึ้นพร้อมน้ำตาที่ไหลอีกครั้ง  มือของแทคยอนก็ไม่ปล่อยกลับออกแรงมากขึ้นกระชากคนที่จะเดินหนีให้กลับขึ้นมาบนเตียง  ก่อนที่ตัวเขาเองจะสวมกอดและจับร่างบางให้นอนลง

 

“เป็นแค่ของเล่น อย่าคิดจะไปไหน”เจ็บปวด! ยิ่งฟังยิ่งเจ็บปวด น้ำตาของแจบอมไหลมากขึ้นเรื่อยๆ แค่ของเล่นใช่ไหม แค่นี้จริงๆใช่ไหม เป็นแค่ของเล่นทีเบื่อเมื่อไหร่ก็มาเล่นด้วย เล่นให้ตัวเองสนุก ไม่ว่าของเล่นจะหวาดกลัวและบอบช้ำแค่ไหนน่ะเหรอ เป็นได้แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่พอเบื่อก็จะโยนทิ้งไว้ไหนก็ได้  แค่ของเล่น… เป็นได้แค่นี้น่ะเหรอ

 

แจบอมพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่ก็ไม่ยอมนอนอยู่เฉยๆพยายามดิ้นไปมาให้แรงที่สุด พยายามตบตี จิกกัด แขนที่โอบเอวตัวเองอยู่แต่ก็ไม่เป็นผลสักนิด  เขาอาจจะเหนื่อยเกินไปจากการร้องไห้ หรือเจ้าของแขนนี้มันถึกเกินไปก็ไม่รู้

น่าแปลกที่อ้อมแขนนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นและเชื่อใจเมื่อตัวเขาโดนกอดเอาไว้ แม้เขาจะรู้สึกเกลียดการกระทำของเขาแค่ไหน มากแค่ไหนก็ตามแต่อ้อมกอดของเขากลับยังคงอบอุ่น ทำไม!ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน และไม่อยากเข้าใจด้วย  แต่ยังงั้นก็เถอะแจบอมก็ยังคงดิ้น ยังคงจิก หยิกหรือประทุษร้ายแขนที่พาดกลางลำตัวอยู่เพื่อให้เจ้าของแขนนั้นเอาแขนออกไป

 

“นอนเถอะ”เสียงทุ้มๆจากคนกอดที่โดนทั้งข่วนทั้งตีไม่รู้สึกอะไรดังขึ้น  ให้นอนก็นอนใช่ไหม  สั่งให้นอนก็ต้องนอนนี่ เป็นของเล่น เขาจะเล่นแบบไหนก็ต้องทำแบบนั้นใช่ไหม

ใช่ไหม!~ ยิ่งคิดก็ยิ่งสมเพสตัวเอง น้ำร้อนๆจากนัยตาก็ไหลลงมาอีก นายมันน่าสมเพส นายมันของเล่นไม่มีค่า พัคแจบอม นายมันก็แค่ของเล่น ..ก็แค่ของเล่น เสียงของตัวเองดังก้องอยู่ในหัวของพัคแจบอม ดังซ้ำไปซ้ำมากลับน้ำตาที่ไหลเป็นสาย

 

…เวลาที่ผ่านไปนานของยามค่ำคืน ทำให้ร่างบางที่ถูกกอดไว้ค้อยหลับลงเพราะความเหนื่อยล้า หลับไปทั้งๆที่น้ำตายังคงเปื้อนหน้า

 

เมื่อความรู้สึกรับรู้ว่าร่างในอ้อมแขนนั้นหลับแล้ว เจ้าของอ้อมแขนก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆและเอ่ยสิ่งที่อยากจะพูดที่สุดเบาๆ

 

“ขอโทษจริงๆ” เบามาก เบาจนคนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราไม่มีทางจะได้ยิน…

 

.

.

.

TBC

ใครเมนต์ไม่ได้ ติดแท็กทวิตก็ได้นะคะ เดี๋ยวจะได้คุยกัน ^^

แท็กนี้ค่ะ #Canyouloveme

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

Advertisements

1 คิดบน “[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #2

  1. keyleon

    เวรกรรม อิแทค… เจย์ร้องไห้เลยอะ ทำเจย์ทำไม ฮืออออ ของเล่นอัลไล บาร์บี้เหรอแก TT คนนะเว้ยยยย

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s