[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #3

Title :: Can you love me? ยังไงก็รักเธอ
3_Thing :: I’m not…. คนที่เจ็บกว่า
Couple :TaecJay,KhunWoo,ChanHo,HyounjunSu
Rate : PG-16
Writer : LoveMe
Genre : I wanna it’s Drama.
Song :
I’m not…. คนที่เจ็บกว่า

“แล้วไม่อยากมีคนกลับด้วย หรอคะ”เสียงจากริมฝีปากแดงสดข้างๆหูผมดังขึ้น พร้อมทั้งมือไม้ที่เริ่มขวักไขว่บนตัวผมอย่างถือวิสาสะ ผมยิ้มกลับไปให้
เอาสิ!จะได้รู้กันว่าผมน่ะไม่ได้หันมีดใส่หัวใจตัวเอง
ผมจะไปหาใคร หรือไปกับใครก็เหมือนกันทั้งนั้น หัวใจผมจะได้ปลอดภัยจากมีด

ผม ไม่ได้พูดอะไรตอบแมงเม่าสีแดงตัวน้อยคนนั้น ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าเธอชื่ออะไร เพราะสิ่งที่เธอต้องการทำกับผมนั้นไม่ต้องใช้ชื่อด้วยซ้ำ ผมเพียงแต่ยื่นบัตรสมาชิกและบัตรเครดิตส่งให้บราเทนเดอร์ ขอบอกอีกทีผมมาไม่บ่อยหรอกนะครับ

“ไปกันเถอะค่ะ”เธอยิ้มเหยียดริมฝีปากสีแดงสดอีกครั้ง ก่อนจะฉุดแขนให้ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผมลุกตามง่ายๆ
…จะเที่ยงคืนแล้วเหรอ ผมมองนาฬิกาในมืออีกครั้ง จู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่มาถ่วงในหัวใจของผม
ผมเป็นอะไรไป มันรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างไม่มีสาเหตุ จู่ๆก็รู้สึก ห่วง วันนี้หนาว จะนอนห่มผ้าไหม ห่วง..ขึ้นมาไม่มีเหตุ
บ้าจริง~! ผมเป็นอะไรไป หรือนี่ผมกำลังหยิบมีดแทงหัวใจตัวเองอยู่

ไม่จริง…ไม่เด็ดขาดผมไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น

“ไปกันเถอะค่ะ”มือเรียวที่ปลายเล็บสวยอาบด้วยยาทาเล็บสีแดงสด ดึงแขนผมเบาๆอีกครั้ง
ผมสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ อีกครั้ง.. แล้วเดินตามเธอออกไป
ผมไม่มีความรู้สึกอะไรในใจทั้งนั้น ต้องไม่มี ไม่เด็ดขาด
เธอโอบรอบแขนผมแล้วเดินกระเซ้าอย่างกับเรารู้จักกันอย่างดีมานานปี หึ!เดี๋ยวก็ได้รู้จักกันดีแล้วล่ะ
วูบ~ลมหนาวเข้ามาปะทะทันทีที่ประตูผับเปิดออก
“วันนี้หนาวจังเลยนะคะ”ก็น่าหนาวอยู่หรอก ข้างหลังผ่าลึกขนาดนั้น แต่..ผมเองก็ยังรู้สึกหนาวเลย
..แล้วจะนอนห่มผ้าหรือเปล่า… มาอีกความความรู้สึกนี้ ความรู้สึกหนักอึ้งแบบนี้

ผมเป็นอะไรไปเนี่ย! ผมจะไม่หันมีดใส่หัวใจตัวเองเด็ดขาด ผมไม่ได้รู้สึกอะไร
มันก็แค่ความสงสัย ใช่ความสงสัยเท่านั้น
“ดีจังที่คืนนี้ ฉันมีคุณไว้คลายหนาว”เธอหันมาหัวเราะกระซิกใส่ผมก่อนจะก้าวต่อ
“หยุดทำไมคะ”เธอหันมาถามอย่างสงสัย ผมจับที่มือเธอแล้วแกะออกเบาๆ
“ขอโทษนะ ผมไม่ไปแล้วล่ะ”ผมพูดแล้วหันหลังเดินออกมาทันที
“ฮะ! ทำไมล่ะ”เธอกรีดร้องไล่หลังผมมา
“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณเหงา หนาวหรืออะไร แต่ถ้าคืนนี้คุณต้องการคนคลายหนาวจริงๆล่ะก็ คืนนี้คุณคงหาได้อีกเยอะ แต่ผมว่าคุณมีค่ากว่านั้น”ผมหันหลังไปตอบเธอด้วยคำพูดที่ฟังเหมือนจะดูดี จากคนที่เกือบจะไปนอนกับเธอเนี่ยนะ เหอะ ผมรู้มันฟังดูสร้างภาพ แต่ผมคิดว่าเธอมีดีกว่าแค่การหาเพื่อนคลายเหงา
ผมรีบเดิน ตรงมาที่รถของตัวเองทันทีด้วยความรู้หนักอึ้งแปลกๆเหมือนเดิม ผมไม่ได้กำลังหันมีดใส่หัวใจหรอกนะ อค แทคยอน นายไม่ได้กำลังจะปักมีดเข้าหัวใจตัวเอง
นายก็แค่สงสัย
ใช่แค่สงสัยว่า ..นอนห่มผ้าหรือเปล่า แค่นั้นเอง แค่สงสัย ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น ก็แค่อยากไปดูเท่านั้นเอง แค่สงสัย

“กิ๊ง ก่อง”ผมกดออดเรียกคนข้างในทันทีที่ ผมขึ้นมาถึงชั้นที่11 ชั้นบนสุดของคอนโดนี้

แต่ดูท่าจะนอนแล้ว ไม่เป็นไรผมมีกุญเเจ ผมค่อยๆไขแล้วเดินเข้ามาอย่างเงียบที่สุด ผมรีบทำตาให้ชินกับความมืดให้เร็วที่สุด ผมไม่อยากให้เจ้าของห้องตื่น
ผม เอื้อมมือมาเปิดประตูห้องนอนเบาๆ ก็แค่สงสัยเท่านั้นว่านอนห่มผ้าไหม ผมไม่ได้รู้สึกอะไร ผมไม่ได้หันมีดใส่หัวใจตัวเองซักหน่อย ไม่ได้หันผมนั่งลงข้างๆเตียง กลิ่นหอมอ่อนๆของร่างบนเตียงลอยเข้าจมูกผมเบาๆ หอมจัง!

“นอนแล้วเหรอ แจบอม”ผมขยับไปบริเวณหัวเตียงเพื่อดูว่าหลับแล้วหรือยัง ยิ่งใกล้ กลิ่นหอมละมุนยิ่งมากขึ้น
ผมรู้สึกว่าความรู้สึกในใจมันเปลี่ยนจากหนักอึ้งเป็น เต้นรัวและร้อนลุ่ม ..เป็นแบบนี้อีกแล้ว
การขยับตัวเบาๆของร่างบนเตียงทำให้แก้มของเขามาชนจมูกผม ความรู้สึกอ่อนนุ่มนวล น่าสัมผัส และกลิ่นหอมละมุนลอบเข้ามาในโสตประสาทของผม
ไม่ รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรจู่ๆผมก็ทาบปากตัวเองลงไปบนปากของเเจบอม เขาพยายามดันผมออกแต่ผมยิ่งโหมริมฝีปากหนักขึ้นเหมือนโหยหาและต้องการมันมาก เหลือเกิน ผมจับมือที่กวัดแกว่งออกมาของแจบอม เดี๋ยวก็ฟาดโต๊ะหรอก

ผม ยังคงทาบริมฝีปากอยู่ มันช่างหอมหวาน และรู้สึกดี ผมค่อยๆเอาฟันไปถูเบาๆที่ริมฝีปากร่างของร่างข้างใต้และนำลิ้นตัวเองเข้าไปสำรวจข้างในนั้น มันช่างรู้สึกดีเหลิอเกิน ดีเหมือนทุกครั้ง หวานและร้อน แต่ที่ร้อนกว่าคือน้ำใสๆที่ไหลมาโดนแก้มผม ผมทำอะไรอยู่เนี่ย!
ผมผละตัวออกมา ผมรับรู้ถึงเขาที่ขยับหนีไปได้ และเสียงสะอื้นนั่นอีก ทำไมมันฟังดูเจ็บปวดจัง นี่ผมเป็นอะไรไป

ห้องนี้มืดมาก ผมเดินไปเปิดไฟ
พรึ่บ~แสงไฟทำให้ทั้งห้องสว่าง ผมมองดูร่างที่สั่นเท่าและนั่งขดอยู่ตรงมุมเตียง เขาเงยหน้ามามองผม
สายตาแบบนั้น มันทั้งกลัว ตกใจและเกลียดชัง ผมมองมันอย่างรู้สึกว่าหัวใจผมกำลังร้อนผ่าวและรู้สึกหนักอึ้งอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันมากอย่างบอกไม่ถูก
นี่ผมทำอะไรลงไป ผมไม่ได้กำลังหันมีดใส่หัวใจตัวเองใช่ไหม
สวบ~ ผมนั่งลงบนเตียงและค่อยๆขยับมาใกล้ เขาถอยหนีมือที่ผมแตะแขน ผมเลยเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้แทน แต่เขาก็เบือนหน้าหนี

“โอเคไหม” ไม่รู้ทำไมผมถามคำถามนี้ แต่ผมอยากรู้ว่าเขาไม่เป็นไร แต่เขากลับมองผมด้วยสายตาที่เกลียดชังกว่าเดิม แล้วทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนหัวใจหนัก ร้อน และเจ็บกว่าเดิมนะ
“กลัวเหรอ”สายตาที่ได้รับกลับมามันยิ่งเกลียดชังมากขึ้น เกลียดชังเหลือเกิน เกลียดชังและชุ่มไปด้วยน้ำตา

“ขอโท…..”
“ฮึก! ฮือ~ ทำแบบนี้ทำไม~!”เสียงของเขาที่ตะโกนใส่ผม มันช่างฟังดูเจ็บปวด
ผมตอบไม่ได้ ผมไม่รู้เหมือนกันทำไมตัวเองทำแบบนั้น ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมกำลังเป็นอะไร

“ฮือ~ ทำไมถึงทำแบบนี้ ฮึก~ รู้ไหมว่ามันน่ากลัวแค่ไหน ฮึก! ปกติตัวนายก็เหมือนโจรราคะเลวๆอยู่แล้ว นาย นายจะยังมาทำแบบนี้อีกเพื่ออะไรเหรอ เพื่ออะไร! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ หรือนายกำลังคิดวิธีเล่นของเล่นแบบใหม่อยู่ มันสนุกนักหรือไง ถึงได้ทำแบบนี้ ห๊ะ~!”ก็แค่โจรเลวๆสินะ ทำไมมันฟังแล้วรู้สึกเจ็บแปลบขนาดนั้นล่ะ ผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ตา ผมกำลังเป็นอะไรอยู่
เจ้าตัวก็บอกปาวๆ อยู่ว่าตัวเองเป็นของเล่นแล้วผมจะไปรู้สึกอะไรกับของเล่น ผมจะรู้สึกเจ็บปวดทำไม
“ฉัน…”ผมไม่รู้จะพูดอะไร แต่เขากำลังจะลุกออกไป ผมรีบคว้าข้อมือร่างบางไว้ก่อน
จะไปไหน ร้องไห้แบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นลมหรอก คืนนี้มันหนาวจะตาย ..

“ปล่อย ฉันนะอค แทคยอน! ปล่อย! ฉันเกลียดนาย เกลียดมาก! มากกว่าเดิมอีก เกลียดที่สุด!!” เกลียดกันขนาดนั้นเลยเหรอ เขามันก็น่าเกลียดอยู่นี่ แต่ยังไงก็ปล่อยไม่ได้หรอก

“เป็นแค่ของเล่น อย่าคิดจะไปไหน”ทำไมผมพูดแบบนั้น ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่ไม่อยากให้เขาออกไปเท่านั้น ผมออกแรงฉุดเขาขึ้นมาบนเตียงอย่างง่ายดาย ก็เขาน่ะเบาจะตายไป นี่มันดึกมากแล้ว ผมกอดเขาไว้จากด้านหลังมันจะได้อุ่นๆก่อนดันให้เขานอนลง
ร่างในอ้อมแขน ยังคงขยับและดิ้นไปมา หรือไม่ก็หยิกแขนผมบ้าง กัดแขนผมบ้าง ตีแขนผม เอาเถอะเอาให้พอใจ ใช่ว่ามันจะไม่เจ็บนะ แต่สำหรับผมมันก็สมควรแล้วล่ะ แต่แขนที่ว่าเจ็บยังไม่เจ็บเท่ากับความรู้สึกที่หัวใจ นี่แค่คมเขี้ยว แค่เล็บยังเจ็บหัวใจขนาดนี้ แล้วถ้ามันเป็นมีดที่เค้าหันปักหัวใจตัวเองล่ะมันจะเจ็บแค่ไหนกัน

“นอนเถอะ”ผมว่าเขาคงจะเหนื่อยมากแล้วล่ะ ผมอยากให้เขานอนพัก เขาหยุดทำร้ายแขนผม แต่กลับตัวสั่นสะอื้นเพราะร้องไห้แทน
..นี่คำพูดของผมมันเป็นสิ่งเลวร้ายสำหรับแจบอมขนาดนั้นเลยเหรอ

เวลาผ่านไปนานไหมไม่รู้ แต่สำหรับผมมันนานมากที่ร่างในอ้อมแขนสั่นเทาสะอื้นอยู่ ผมอยากพูดอะไรแต่ก็กลัวจะทำให้มันยิ่งแย่ลงไปอีก
เมื่อเวลาผ่านไป เขาหยุดตัวสั่นและลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอ หลับแล้วเหรอ ผมลืมตาขึ้นเพื่อมองร่างในอ้อมแขน

“ขอ โทษจริงๆ”ผมเอ่ยเบาๆออกมา ผมอยากจะขอโทษแจบอมจริงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ทำไปทำไม และทำไมมันถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบๆและร้อนผ่าวหัวใจแบบนี้ หรือว่าผมกำลังหันมีดใส่หัวใจตัวเอง ไม่จริงใช่ไหม…
…………………………………………….
~จุล ซู อิซ นึน เก อี โน แร บัก เก ออบ ดา คา จิน กอ รา กน อี มก โซ รี บัก เก ออบ ดา ~
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่เรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คนรับเองก็ไม่มีที่ท่าว่าจะรับเหมือนกัน

“เดี๋ยว ก็วางไปเองนั่นแหละ” เจ้าของโทรศัพท์หันไปมองโทรศัพท์ที่กรีดร้องอยู่บนที่นอน ‘พี่คุณ’ คำที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวด

เขารู้ดีกับ สถานะของตัวเอง เขารู้ดีว่าไม่มีสิทธิที่จะไปโกรธ หรือไม่รับสาย แต่มันก็เจ็บปวดจริงๆ มันเจ็บปวดจริงๆที่ต้องยอมรับความเป็นตัวเองเอาไว้

..ชู้…
เขากำลังมองชู้ในกระจกที่หันมามองเขาอยู่ ด้วยตาที่บวมเปล่งกว่าเดิมที่เคยเป็น และหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตา
~จุล ซู อิซ นึน เก อี โน แร บัก เก ออบ ดา คา จิน กอ รา กน อี มก โซ รี บัก เก ออบ ดา ~
เสียงโทรศัพท์ยังคงกรีดร้อง กรีดร้องแข่งกับเสียงในหัวใจเขาตอนนี้
“ชู้…..มันจะสำคัญอะไร”
……………………….
เสียงดังกอกแกกจากข้างนอกทำให้ผมตื่นขึ้น ข้างๆตัวผมว่างเปล่า
หายไปไหนแล้ว ผมลุกขึ้นเดินตามแสงสว่างที่ลอดออกมาจากห้องนั่งเล่น
“นายกำลังทำอะไรน่ะจุนโฮ ฮ้าว~”ผมเกาหัวแกรกๆถามหัวหยองๆที่นั่งหันหลังทำอะไรซักอย่างอยู่บนพื้น
“ทำของขวัญน่ะ”เสียงที่ตอบกลับมา แต่หน้าก็ยังไม่เงยมามองผม ผมเห็นเขากำลัง ขมักเขม่นในการใส่รูปลงในกรอบอย่างเบามือ
..ผมรู้สึกเจ็บปวด เพราะมันเป็นรูปของคนๆนั้นอีกแล้ว พี่แจบอม
“รูปมันล้างเสร็จแล้ว มันเป็นธรรมเนียมไม่ใช่เหรอที่เราต้องเอารูปไปให้นายแบบน่ะ”จุนโฮพูดขณะมือ ก็ทำงาน ด้วยใบหน้าเปรี่ยมสุข และยิ้มตาหยีอย่างสดใส

สดใส.. จนแสบหัวใจ

“พรุ่ง นี้ฉันจะเอาไปให้พี่เขาที่คอนโด”จุนโฮยังคงยิ้มต่อ ไม่แม้จะหันมามองผมที่นั่งข้างๆเขาตอนนี้ด้วยซ้ำ ดีแล้วล่ะ เขาจะได้ไม่เห็นน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากตาของผม ผมรีบปาดมันด้วยความรวดเร็ว

“มาเดี๋ยวฉันช่วย”เพื่อนที่ดีก็ต้องช่วยเพื่อน ใช่ไหมล่ะครับ

“ไม่ ต้องหรอกฉันอยากทำเอง แล้วนายน่ะมือหนักจะตายไป นั่น~ ตานายเป็นอะไรเหรอชานซองทำไมมันแดงๆอย่างนั้น”เขาหันหน้าขึ้นมองผมด้วยความ สงสัย ผมรีบเบือนหน้าหลบและเช็ดน้ำตาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“เปล่านี่ ฉันพึ่งตื่นน่ะ ตาก็เลยแดง”

“ฉัน ขอโทษนะที่ทำนายตื่นกลางดึกชาน นายไปนอนต่อเถอะอีกนานกว่าจะเช้า”เขาเอามือมาแตะไหล่ผมเบาๆอย่างเป็นห่วง อบอุ่นและรู้สึกดี แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ สำหรับผม

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันรอนอนพร้อมนาย”

“นาย นี่เป็นสุดยอดเพื่อนจริงๆเลย ชาน”เขายิ้มให้ผมอีกครั้ง มันรู้สึกดีจริงๆ เพื่อนใช่ไหม! เอาเถอะชานซอง นายเป็น ได้แค่นี้มันก็ดีเท่าไหร่แล้ว

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับพี่เจย์”จุนโฮยิ้มให้กับรูปตรงหน้าอย่างมีความสุขอีก ครั้ง โดยไม่เปิดใจรับรู้ความรู้สึกข้างๆเขาเลย ว่ามันเจ็บปวดและต้องการเขาแค่ไหน
…………………………………………………
“เป็นอะไรหรือเปล่า คุณ”เสียงของคนป่วยที่ตื่นมากินยารอบดึก ทักนิชคุณที่กำลัง นั่งมองและกดโทรศัพท์อยู่ตรงโซฟาอย่างเอาเป็นเอาตาย
“เปล่านี่ จุนซู”แม้ปากจะบอกอย่างนั้นแต่ภาษากายอื่นๆ สื่อถึงความกังวล และมือเองก็ยังคงกดโทรศัพท์ไม่หยุด แม้ตาจะเงยมาสบกับจุนซูสักครู่ก็ตาม แต่มือเองก็ยังคงกดโทรออกอย่างไม่หยุดเลยซักครั้ง จุนซูที่มองอยู่เองก็รู้สึกเห็นใจแทนนิชคุณ ก็บอกแล้วไงว่าที่มันแขวนคออยู่ให้ถอดออกซะ บางอย่างก็ไม่ควรจะยึดติดนะ นิชคุณ โดยเฉพาะ ..อดีต

“ฉันกลับก่อนนะ”นิชคุณพูด แล้วหันหลังจะออกไป

“นี่ มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ กลับพรุ่งนี้เถอะ เดี๋ยวไม่ถึงบ้าน”จุนซูทักด้วยความเป็นห่วงจริงๆ แค่เป็นห่วง เขาไม่ต้องการที่จะไม่เหลือใครอีก ถ้านิชคุณเป็นอะไรไป ใครกันล่ะจะอยู่จดจำเขาได้
“จะ จะ จริงสินะ”นิชคุณนั่งลงที่เดิม เพราะรู้ว่าขับรถลงเขาตอนกลางคืนมันอันตรายแค่ไหน ถึงเขาไม่ชันมากก็เถอะ แต่ก็ยังคงมองโทรศัพท์ในมือที่โทรออกอยู่ เพื่อมันจะได้รับการรับสายบ้าง แต่ก็ดูท่าจะไม่เป็นผล ป่านนี้มิสคลอนับสิบๆสายคงปลากดที่เครื่องตรงข้าม

“ทำไม ไม่รับโทรศัพท์เลยนะ จางอูยอง”เสียงบ่นเบาๆอย่างร้อนใจของนิชคุณดังขึ้น กับสายตาที่เหม่อลอยจ้องออกไปในความมืด ราวกับว่ามันจะกลายเป็นกระจกและทำให้เขาเห็นได้ว่าคนแก้มป่องกำลังทำอะไร อยู่ นอนหลับไปแล้วหรือ ถึงไม่รับสายเค้า หรือว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์นะ จาง อูยอง

“เฮ้อ! ฉันจะทำยังไงกับนายดีคุณ ทำไมนายไม่เคยยอมรับหรือเปิดใจในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกเลยนะ”จุนซูพูดแผ่วเบา ขณะมองนิชคุณที่กำลังร้อนใจและกดโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย คนป่วยมองคนบนโซฟาทำแบบนั้นอยู่ตลอด20นาทีก่อนที่ยาที่พึ่งกินไป จะออกฤทธิ์ และสติของเขาก็หลับลง

.
.
TBC

 

ใครเมนต์ไม่ได้ ติดแท็กทวิตก็ได้นะคะ เดี๋ยวจะได้คุยกัน ^^

แท็กนี้ค่ะ #Canyouloveme

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

Advertisements

1 คิดบน “[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #3

  1. keyleon

    แทคปากแข็งสินะ – – แล้ว…พี่คิมก็ดูจะไม่ได้รักนิดอะ แบบรักแบบเพื่อนมากกว่า ชนน หน่วงๆชานแอบน่าสงสารอะ ลุ้นนน

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s