[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #4

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 4 Take care your heart ไม่รักเธอ
Rate : PG-16
Writer : LoveMe


Take care your heart ไม่รักเธอ

เวลา อันยาวนานของยามค่ำคืนที่แสนน่ากลัว และเจ็บปวดได้ผ่านพ้นไป แสงแรกแห่งยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอน ร่างบางในอ้อมแขนที่โดนโอบกอดอยู่ กระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับตาให้เข้ากับแสงและไล่ความง่วง

“เช้า แล้วเหรอ”ร่างที่ถูกแขนกอดพาดกลางลำตัวไว้ กวาดสายตามองรอบข้างเช้าแล้วเหรอเนี่ย แต่ตาก็เหลือบไปมองคนนอนหลับที่กอดเค้าอยู่ จมูกโด่งสันเป็นคม หน้าตาที่ดูดีเสมอไม่ว่าเวลาไหน ตากวนๆกับปากที่ใช้พูดจาร้ายกาจปิดสนิทอยู่เพราะเจ้าของหลับนิ่ง ดูน่ารัก…ไม่เหมือนตอนตื่นเอาซะเลย

“จะเอาแขนมาพาดทำไม เนี่ย หนักก็หนัก อ๊ะ!”ปากบางสวยบ่นพร้อมกับมองไปที่แขนตรงเอวของตัวเองหมายจะหยิกให้อีกซักที แต่ต้องอุทานอย่างตกใจ 

…แขน

แขนของแทค ยอนที่อยู่ตรงเอวเค้านั้น เต็มไปด้วยรอยแผล และคราบเลือดแห้งกรัง แม้จะไม่ใช่แผลใหญ่มากหรือเลือดออกเยอะแยะ แต่ก็มีอยู่หลายแผลอีกทั้งกระจายไปทั่วแขน แผลที่ค่อนข้างสดบ่งบอกถึงช่วงเวลาที่เกิดแผลไม่น่านาน

“ฉันเป็นคนทำเหรอ”แจบอมเอ่ยเบาๆกับตัวเองแล้วมองแขนของคนตัวใหญ่อย่างรู้สึกผิด นิดๆ แขนนั้นเต็มไปด้วยรอยแผล ทั้งรอยเล็บข่วนยาวๆ จิกลงไป หรือแม้แต่รอยเขี้ยวฟันของเขา ที่บางรอยก็มีรอยคราบเลือดกรังอยู่ 

น่าจะเจ็บมาก… แต่เมื่อคืนไม่มีเสียงซักแอะจากเจ้าของแขนที่เขาฝากรอยแผลไว้ ไม่ร้อง ไม่ขยับ ไม่แม้แต่จะชักหรือสะดุ้งเมื่อโดนเล็บและเขี้ยว ..นี่นายมันถึกหรือว่าอะไรกันแน่นะ ..อค แทคยอน

“ทิ้ง ไว้แบบนี้ แผลก็ติดเชื้อกันพอดี”คิดได้แบบนั้น ร่างบางก็พยายามค่อยหยิบแขนที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกจากเอวตัวเองอย่างช้าและ นิ่งที่สุด แล้วค่อยๆลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเงียบเชียบ ไม่อยากให้แมวขี้เซาบนเตียงตื่นขึ้นมา ก่อนจะย่องเดินเบาๆออกจากห้องนอนไป

………….

“ชานซอง ชานซอง ชานซอง”เสียงใสๆของคนตาตี่ที่เมื่อคืนนอนเกือบเช้าพร้อมกับชานซองที่นั่งรอ เป็นเพื่อนเค้าทำของขวัญให้พี่เจย์เมื่อคืน กำลังส่งเสียงเรียกเบาๆเพื่อปลุกคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนตัวเค้าให้ตื่นขึ้น

ใช่แล้วล่ะครับ~บนตัวผม ก็ชานซองน่ะสิเวลาหลับก็นอนดิ้นไปทั่ว เมื่อคืนนี้ชานซองก็ดิ้นแด่วๆมาที่นอนฝั่งผม ก่อนจะจับเค้ากอดนอนเล่นเป็นหมอนข้างอยู่ทั้งคืน

“อือ~~ รายอ่าาาาาา”เสียงชานซองครางอือดังยานขึ้นอย่างงัวเงีย แต่ตัวก็ยังไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ยิ่งกระชับกอดจุนโฮให้แน่นขึ้นไปอีก

“ตื่นได้แล้ว ชานซอง ตื่นๆ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”จุนโฮจับตัวคนที่กอดเค้าเอาไว้ก่อนจะดันเบาๆ เพื่อให้คนบนตัวนั้นขยับลุกออกไปเสียที

“ม่ายอาวววว อ่า จะนอน”ชานซองยังคงไม่ยอมขยับ และกอดจุนโฮให้แน่นขึ้นกว่าเดิม …อย่างน้อยก็ขออีกซักหน่อยเถอะช่วงเวลาแบบนี้

“ลุกเร็วๆเลยไอ้หมีจำศีล ลุกๆ ลุกสิหนักนะเนี่ย”ชานซองทำเป็นไม่ได้ยินกอดให้แน่นขึ้นอีก แล้วคลอเคลียหัวยุ่งๆของตัวเองไปมากับแผงอกที่เค้าหนุนอยู่แทนหมอน

“ลุกสิ ชาน ฉันจะรีบไปอาบน้ำ จะรีบไปหาพี่เจย์ เดี๋ยวมาเปิดร้านสาย”…พี่เจย์…. ชื่อๆเดียวที่ทำให้ชานซองคลายอ้อมกอดออกทันที รู้สึกเจ็บแปลปขึ้นมาที่อกข้างซ้าย ..พี่เจย์อีกแล้วเหรอ จุนโฮ

“ดี มากเจ้าหมีน้อย งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”จุนโฮลุกออกจากอ้อมกอดของหมีชานทันที อย่างไม่คิดอะไรมาก สงสัยกลัวจะไปเปิดร้านสายล่ะมั้ง รีบปล่อยเลย รู้งี้!~อ้างแบบนั้นไปนานแล้วล่ะ

ผมนั่งฟังเสียงน้ำในห้องน้ำที่ดังอยู่ อย่างรู้สึกได้ถึงน้ำที่ไหลอยู่ใต้ตาตัวเองตอนนี้ ผมเอื้อมมือมาปาดน้ำตาตัวเองเบาๆ ขยับตัวเองขึ้นมานั่งกลางเตียงเดียวขนาดใหญ่กลางห้องนอน

ใช่ ครับ~ผมกับจุนโฮนอนเตียงเดียวกัน ผมนอนอยู่ข้างๆเค้าทุกๆคืน แม้ว่าจะนอนห่างคนละมุมเตียงเลยก็ตาม แต่ผมก็แอบละเมอมาใกล้คนอีกฝั่งเตียงอยู่บ่อยๆ อย่างเมื่อคืน
กว่าเราจะเข้านอนก็ตั้งเกือบตี2 แต่ผมได้นอนหลับจริงๆราวตี4 ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากแค่อยากจะใกล้ชิดและกอดคนเขาแต่ในแต่ละคืนใจผมกับ ร้อนลุ่ม การต้องนอนใกล้ๆเขา สูดกลิ่นกายหอมละมุน ยื่งทรมาน เมื่อเขาไม่เคยเลยซักครั้งที่จะคิดกับผมเกินเพื่อน เขาจะเคยรู้บ้างไหมนะ ว่าแต่ละคืนผมข่มตาหลับยากแค่ไหน เมื่อคืนเองผมก็เลยทำเนียนนอนกอดร่างบางอุ่นๆนั่น แล้วเผลอหลับไปเมื่อใกล้เช้านี่เอง

“ชาน~ ชาน~ ชานจ๋า”เสียงอ้อนดังออกมาจากในห้องน้ำ ทำให้ผมตกใจนิดๆแล้วหันตามเสียงไปมองที่ประตูห้องน้ำ

“มะ ม่ะ มีอะไรเหรอโฮ”ผมเอ่ยตอบตะกุกกตะกัก

“เมื่อคืนขอบใจมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนน่ะ”รอยยิ้มอย่างดีใจปรากฏขึ้นบนหน้าชานซองทันที ก่อนที่จะหุบลงอย่างฉับไวกับ

“นายนี่เป็นเพื่อนที่เยี่ยมยอดจริงๆ”เพื่อน ..เพื่อนอีกแล้วสินะ

“ไม่เป็นไรหรอก โฮ เพื่อนายฉันยอมได้”ยอมได้ ได้ทุกอย่างจริงๆ

“อืม แต่ยังไงก็ต้องขอบใจนายนะ”เสียงจุนโฮตอบเบาๆ ก่อนที่จะเงียบไป เหลือเพียงเสียงน้ำที่ดังจากในห้องน้ำ ก่อนที่ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวจะเดินออกมา

“ชานซองวันนี้นายจะไปร้านก่อนก็ได้นะ”จุนโฮที่ยืนเช็ดผม เช็ดตัวและเลือกเสื้อผ้าอยู่พูดกับผม

“ไม่เป็นไร ว่าแต่ฉันไปด้วยสิ”ชานซองที่ช่างใจอยูสักพักเอ่ยชวนขึ้น

“ไป ไหนไปหาพี่เจย์น่ะเหรอ อืมเอาสิ”จุนโฮมองหน้าชานซองอย่างแปลกใจนิดๆ ก่อนจะยิ้มหวานๆให้กับชานซอง ยิ้มหวานจนตาเล็กๆนั่นหยี และโลกใบนี้ก็ดูสดใสขึ้นมาทันที รอยยิ้มที่เกิดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ ไม่ใช่เพื่อผม หรือเพราะผม 
…แต่ว่าเป็นเพราะเจ้าของรูปในกล่องของขวัญสีชมพูบนหัวเตียงนั่นต่างหาก ….พัค เเจบอม

“อืม! ไปหาพี่เจย์ด้วยกัน”ผมพยายามยิ้มหวานตอบกลับไป แต่เขาเองไม่ได้หันมาสนใจเท่าไหร่ ยืนเลือกชุดอยู่อย่างพิถีพิถัน ปากยิ้มหวานอย่างตั้งใจ แต่น้ำตาไหลริน …ใครจะสนใจ

……..
ผมกระพริบตาถี่เบาๆกับแสงตะวันที่แยงตา 

ที่นี่มัน… ห้องนอนของแจบอม

ใช่แล้ว~เมื่อคืนที่เค้าเข้ามาทำตัวเป็นโจรราคะในสายตาแจบอมเมื่อคืนน่ะเอง …แจบอม
แขนยาวๆกวาดไปข้างลำตัวแต่กลับ ….ว่างเปล่า หายไปไหน

ผมลุกขึ้นขยับเดินออกจากห้องนอนมา เห็นเจ้าของห้องในชุดนอนสีขาวฟ้า กำลังกระโดดเหยงๆจะหยิบอะไรซักอย่างจากหลังตู้

“จะเอาอันนี้เหรอ อ่ะ”แทคยอนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ เอ่ยถามที่หลังใบหูก่อนหยิบกล่องสีขาวจากบนหลังตู้ให้เเจบอม ที่กำลังตกใจกับการโผล่แวบมาข้างหลังของแทคยอน

“ตื่นแล้วเหรอ อค แทคยอน”เสียงหวานเอ่ยเรียกเรียบ ก่อนจะรับกล่องจากมือแทคยอน 

“ตรงนี้ไม่ใช่เตียง แถมกำลังคุยกัน ก็ต้องตื่นแล้วสิ”แทคยอนตอบกวนๆกลับมาทำให้แจบอมชักสีหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟาพร้อมกล่องในมือ ทำไมผมไม่ตอบไปนะแค่ อือสิ หรือผมโรคจิตที่รู้สึกดีเวลาเห็นเจ้าของห้องนี้ค้อนใส่

…รู้สึกเหรอ บ้าจริงแทคยอนนายจะรู้สึกอะไรไม่ได้นะ เมื่อคืนเองนายยังบอกไม่ได้เลยนะว่าตัวเองเป็นอะไร อย่างฟุ้งซ่านแทคยอน อย่า!!

“แล้วนั่นกล่องอะไร”แทคยอนนั่งลงข้างๆแจบอม ก่อนจะหันหน้ามาถาม …กล่องอาวุธหรือเปล่านะ

“กล่องปฐมพยาบาล เอาแขนมาสิ”แจบอมเอ่ยเสียงเรียบๆ ก่อนจะหยิบเเขนข้างที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากเค้าเมื่อคืน มาวางไว้บนหมอนบนตักเค้า

“เจ็บไหม”แจบอมเอ่ยถามพลางพยายามเบามือที่สุดขณะล้างแผลด้วยแอลกอฮอร์ แต่แทคยอนกลับมองผมหัวสวยๆที่กำลังก้มเช็ดแผลเคค้าอย่างบรรจงด้วยความ รู้สึก… ไอ้บ้าแทคหยุด แกห้ามรู้สึก อย่าหยิบมีดมาปักหัวใจตัวเองเด็ดขาดนะอค แทคยอน

“ไม่นี่ จำเป็นต้องเจ็บด้วยเหรอ”เสียงทุ้มตอบกวนกลับมาอย่างรักษาระดับเสียง และความรู้สึกให้ปกติที่สุด 

“ชิส์”แจบอมหมั้นไส้กับคำตอบของเจ้าของแขน เลยลงแรงกดมากขึ้นที่แผลนั้น จนเจ้าของแขนถึงกับสะดุ้งโหยง กระตุกแขนเบาๆแต่ก็ไม่ได้เอาแขนออกไป แต่เหมือนการกดแรงๆนั้นจะทำให้แทคยอนรู้ว่าตัวเองยังไม่ควรพูดอะไรตอนนี้ ทั้งคู่ต่างเงียบ….

“ไม่เจ็บเหรอ แผล..นี่น่ะ”ผมเอ่ยถามเจ้าของแขนเบาๆขณะที่ค่อยๆพันผ้าก็อธ รอบแขนนั้นอย่างช้าๆอยู่ อยากรู้จริงๆว่าเมื่อคืนที่โดนแผลไปนี่ไม่รู้เจ็บบ้างหรือไง

“ก็ไม่นี่ ….แจบอมเมื่อคืนนี้….”แทคยอนเอ่ยขึ้นช้าๆ เมื่อคืน…แจบอมมีสีหน้าที่นิ่งไปทันที ความรู้สึกกลัวโกรธและสับสน วิ่งวนเข้ามาอีกครั้ง

ความรู้สึกเจ็บแปลปและร้อนผ่าวที่อกซ้ายมากขึ้น และความจริงที่ว่าเค้าเป็นแค่ของเล่นก็เด่นชัด

“เมื่อคืนนี้ ฉันขอโท…”

“ไม่ เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจว่านายคงเบื่อ”อีกครั้งที่เสียงเอ่ยขอโทษของเขาถูกกลืนหายไป แต่คราวนี้ไม่ใช่กับเสียงตะโกนถามแต่เป็นเสียงเอ่ยช้าๆ แต่เย็นเชียบ และเฉยชา

“เบื่อกับชีวิตอะไรของนาย ก็เลยคิดวิธีเล่นของเล่นแบบใหม่ขึ้นมา”เจ้าของเสียงแข็งเย็น ยังคงก้มหน้าพันผ้าพันแผลในมือต่อไป โดยที่เจ้าของแขนที่โดนพันได้แต่นั่งนิ่งงันฟัง 

“ฉันเข้าใจ ว่าฉันเป็นของเล่นที่นายจะเล่นยังไงเมื่อไหร่ก็ได้ และฉันเป็นแค่ของเล่นให้นาย แก้เบื่อ อย่างที่นายต้องการ”เสียงที่เอ่ยเย็นและเฉยชา ธรรมดา ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ ….ใช่แล้วล่ะ! เค้าควรต้องยอมรับตัวเองซะ เค้ามันก็แค่ของเล่น ที่มีไว้แก้เบื่อเท่านั้นแหละ ไม่มีค่าอะไรเกินกว่านี้หรอก

“ของเล่น….”ผมฟังสิ่งที่ คนที่กำลังก้มหน้าพันแผลอยู่อย่างรู้สึกงงๆ และเจ็บปวด ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องเจ็บปวดที่เขาพูดราวกับว่าตัวเองไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ที่มีหัวใจ แค่ของเล่น ของใคร ยังไงก็ได้ นี่ผมจะรู้สึกเจ็บปวดทำไมกัน.

“ใช่ของเล่นไง ของเล่นของนาย นายจะเล่นยังไงก็ได้ เชิญเถอะ ฉันชินแล้วล่ะ ชินชากับความเป็นนายน่ะ”
ร่าง บางก้มหน้าพันแผลอยู่ไม่วางมือ และวางระดับเสียงให้ปกติที่สุดแม้ว่าในใจสั่นไหวและดวงตาร้อนผ่าว กับประโยคความจริงที่ตัวเองย้ำ ความเป็นของเล่นของตัวเอง

“ชินชา..”ของเล่นที่ชินชางั้นเหรอ ทำไมผมยิ่งฟังยิ่งรู้สึกแปลบทรวงอก …นี่ผมไม่ได้กำลังจ้วงมีดแทงหัวใจตัวเองใช่ไหม

“ฉันมันแค่ของเล่น นายจะเล่นฉันยังไงก็ได้อยู่แล้วนี่ ฉันไม่ถือ อ๊ะ!เสร็จแล้วล่ะ”เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แม้จะใส่ฟิลลิ่งกับการพันผ้าเสร็จแต่ก็ยังฟังดูเย็นชาเหลือเกิน

“ของเล่น..ใช่ไหม”ของเล่น..ผมเอ่ยทวน ใช่นี่นะผมให้เขาเป็นของเล่นนี่ เอาสิเมื่อนายอยากเป็นของเล่นฉันก็เล่นนายพัค แจบอม

“นายอยาก เป็นของเล่นใช่ไหม พัคแจบอม”เสียงของแทคยอนเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับแรงที่ดันทาบตัวของแจบอมให้นอน ทาบลงบนโซฟา ซึ่งแจบอมเองก็ทำตาโพล่งโตอย่างตกใจ กับร่างและแรงที่ทาบลงบนตัวเอง

“เจย์ นายเป็นของเล่นใช่ไหม ดี! ฉันจะเล่นนาย”เสียงทุ้มของแทคดังขึ้นก่อนที่จมูกโด่งสวยจะก้มลงซุกไซร้ บริเวณคอของคนที่นอนอยู่ข้างใต้ที่กำลังออกแรงดันและทุบตีเขา แต่มันกับไม่สะเทือนซักนิด ก่อนที่ร่างบางใต้อ้อมแขน จะหยุดนิ่งลงและพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ บ้าจริงแจบอม นายเป็นแค่ของเล่นมีสิทธิ์อะไรมาเสียน้ำตา 

เจ้าของจมูกโด่งสวยที่ซุกไซร้สูดกลิ่นหอมร่างข้างใต้ เริ่มพรมจูบเบๆลงซอกคอขาวเนียนนั้น ..ในเมื่อฉันมันเป็นแค่คนเลวๆคนนึง และนายมันก็เป็นแค่ของเล่นที่แสนชินชา 

แล้วฉัน.. แล้วฉันจะเจ็บปวดไปเพื่ออะไรกัน ฉันจะรู้สึกเจ็บปวดให้นายทำไม ฉันจะยกมีดมาปักหัวใจตัวเองเพื่อนายทำไม พัคแจบอม
……….

“อีกสองวันคุณคิม จุนซูก็กลับบ้านได้อีกแล้วนะคะ”พยาบาลยิ้มหวานขณะบอกให้จุนซู และนิชคุณทราบข้อมูลก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพื่อให้ทั้งสองคนอยู่กันลำพัง

“อีกสองวันเหรอ อ๋อ~อีกสองวันหมอเฉพาะทางคนใหม่ที่พ่อจ้างกำลังจะมานี่”นิชคุณเอ่ยพร้อมกับ เอื้อมมือมากุมมือที่เริ่มมีสีเลือดของคนป่วยเบาๆ

“ฝากขอบคุณคุณลุงด้วยนะคุณ ตอนแรกฉันก็จะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ก็ดีที่จะมีคนอื่นมา นายจะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นมาทุกครั้งที่ฉันจะถ่ายเลือด”จุนซูยิ้มบางๆให้กับนิชคุณ การเป็นคู่หมั้นของลูกเจ้าของโรงพยาบาลชั้นสูงบนเชิงเขาที่อากาศถ่ายเทและเหมาะสมต่อการดูแลสุขภาพอย่างนี้ก็ดีไปอย่าง

“ฉันก็ต้องดูแลนายในฐานะคู่หมั้นอยู่แล้วล่ะ จุนซู”คู่หมั้นอีกแล้วเหรอ เฮ้อ!นิชคุณนายนี่มัน..

“ฉันบอกแล้วไงล่ะคุณ ว่าคำว่าคู่หมั้นที่แขวนคอนายอยู่เนี่ยให้ถอดออกไปซะที ฉันอยากให้นายเลิกๆมันไปเสียที”จุนซูพูดพลางมองหน้านิชคุณอย่างจริงจังอีก ครั้ง ทำไมนะคุณนายถึงไม่ชอบรับรู้สิ่งที่ใจตัวเองต้องการเอาซะเลย

“พูดยังงั้นได้ไงล่ะ ก็ฉันเป็นคนขอหมั้นนายเองนะ จุนซู”นิชคุณเอ่ยพลางสบตากับจุนซู แต่มือข้างที่อยู่ในกระเป๋าที่ขยุกขยิกอยู่นาน ก็ยังคงขยับอยู่

“เฮ้อ! คุณฉันไม่รู้จะพูดยังไงกับนายดีแล้ว”จุนซูปลงตกกับการคุณกับนิชคุณ ก่อนจะเอนตัวลงนอนกับเตียงเบาๆ และมองหน้านิชคุณที่ทำหน้าเรียบเหมือนไม่เป็นไร แต่กำลังสื่อแฝงถึงความร้อนใจและสับสน

“ไปเถอะ!”เสียงของจุนซูทำให้นิชคุณเงยหน้าจากโทรศัพย์ที่เอาออกจากระเป๋ามาดู เงยขึ้นมามอง

“ฉันเห็นนายกดโทรศัพย์มาตั้งนานแล้วนะ รีบไปเถอะฉันรู้ว่านายอยากไป”

“จุนซู…”นิชคุณเอ่ยเรียกจุนซูเบาๆ

“ไปสิไป ชิ่วๆ~ ไปเลย เร็วๆ”จุนซูยกมือขึ้นมาทท่ากวัดไล่นิชคุณ ทำให้นิชคุณทำหน้าตาตื่นแต่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มออกมา

“ขอบ ใจนะ จุนซู ขอบใจจริงๆ”นิชคุณรีบคว้าเสื้อโคทที่โซฟาแล้ววิ่งออกไปทันที โดยไม่ลืมที่จะหันมาขอบคุณจุนซู ..นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม อูยอง รอพี่ก่อน พี่กำลังจะไปหานายแล้วนะ 


“ฉันหวังว่านายจะทำตามที่เสียง หัวใจตัวเองบอกนะ นายมันคนดื้อนี่นะ คุณ”จุนซูเอ่ยเบาๆกับตัวเองพร้อมมองประตูที่ปิดไล่หลังนิชคุณไป …รีบตามหัวใจของนายไปสินิชคุณ
.
.
.
TBC

 

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

Advertisements

1 คิดบน “[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #4

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s