[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #5

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 5 toy and time โปรดอย่ากรีดแทงใจฉันด้วยคำนั้นอีกเลย
Writer : LoveMe

toy and time โปรดอย่ากรีดแทงใจฉันด้วยคำนั้นอีกเลย 

“เจย์ นายเป็นของเล่นใช่ไหม ดี! ฉันจะเล่นนาย”เจ้าของจมูกสวยที่เวียนอยู่ตรงซอกคอของ ของเล่น เลื่อนลงต่ำมาบริเวณกระดูกไหปลาร้า มือหนายังคงกดร่างข้างใต้อยู่ ขณะที่แรงถูกโถมลงพร้อมกับรอยแดงที่ต้นคอของๆเล่นเพิ่มขึ้น

..ฉันจะไปมีความรู้สึกอะไรให้เป็นการแทงมีดใส่หัวใจตัวเองทำไม ยิ่งเจ็บปวดเพราะของเล่นนี่อีก ฉันจะไม่แทงหัวใจตัวเองเพื่อของเล่นหรอก แต่ทำไมมันร้อนแล้วก็เจ็บหัวใจแบบนี้นะ 

..ของเล่นที่รู้ตัวดี และเจ็บปวดเหลือเกินหยุดที่จะขยับหรือดิ้นรน กำลังพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ ไม่ได้นะแจบอม นายจะให้เขารู้ว่านายอ่อนแอไม่ได้ นายก็เป็นแค่ของเล่น นายไม่มีสิทธิ์จะร้องไห้นะ
บ้าจริง~~ ทำไมดวงตาถึงร้อนผ่าวขนาดนี้นะ นายก็แค่ของเล่นนะแจบอม อย่าลืมสิ

“กิ๊ง ก่อง~ กิ๊ง ก่อง~ พี่เจย์ฮะ พี่เจย์ พี่เจย์อยู่ไหมครับ พี่เจย์”เสียงออดและเสียงเรียกที่ดังเข้ามา ทำให้แทคยอนชะงักไป ก่อนจะมองเขม็งร่างในอ้อมแขนที่กำลังปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้แทคยอน ทันเห็น

“ผมจุนโฮนะฮะ พี่เจย์ พี่เจย์อยู่ไหมฮะ”เสียงจุนโฮที่ดังเข้ามาทำให้แทคยอนชักสีหน้าตึงขึ้นทันที ก่อนที่จะถอนตัวขึ้นมาให้ร่างบางข้างใต้ได้ลุกขึ้น

“อยู่จ้ะ จุนโฮ เดี๋ยวพี่ไปเปิดประตูให้นะ”แจบอมตะโกนบอกก่อนที่จะจัดแจงชุดให้เข้ารูปและ เอามือสางผมตัวเองลวกๆ ข้างๆแทคยอนที่ไม่คิดแม้แต่จะติดกระดุมเสื้อที่หลุดของตัวเองหรือขยับเขยื้อนจากที่เดิม ได้แต่คิดและพยายามกรองความรู้สึกในหัวใจตัวเอง ..ทำไมมันถึงร้อนรนและหงุดหงิดแบบนี้นะ

“จุนโฮมามีอะไร เหรอ อ้าว!ชานซองมาด้วยเหรอ”แจบอมที่เปิดประตูออกถามจุนโฮ ก่อนที่จะเอ่ยทักชานซอง แต่ทั้งสองคนที่เห็แจบอมแวบแรกมีสีหน้าตกใจทันที

“อ่ะ อะ เอ่อ คือผมเอารูปมาให้พี่เจย์น่ะฮะ ผมขอเข้าไปได้ไหมฮะ”คำขอของจุนโฮทำให้ชานซอง และแจบอมดูตกใจนิดๆ สำหรับแจบอมเค้าไม่รังเกียจหรอกนะ ..แต่ไอ้คนที่นั่งอยู่กลางห้องนั่นสิที่เค้าไม่อยากให้เจอจุนโฮ

“อะ อืม เข้ามาสิ”แจบอมพูดก่อนเดินนำเข้ามา อย่างที่แจบอมคิด ทันทีจุนโฮและชานซองเห็นแทคยอนมีทีท่าตกใจ แต่ไม่เท่าแทคยอนที่ดูตกใจและหงุดหงิด ทำหน้าไม่พอใจออกมา …นี่นายกล้าพาผู้ชายเข้าห้องเหรอแจบอม ทั้งๆที่ฉันยังอยู่เนี่ยนะ

“ไหนล่ะรูปที่ว่าจุนโฮ อ่ะ!น้ำจ้ะ”แจบอมเอ่ยถมพร้อมกับส่งแก้วน้ำให้ทั้งสองคนจากตรงเคาเตอร์ เพราะไม่อยากให้เข้าไปตรงโซฟาที่มีไอ้แมวหน้าหงิกนั่งอยู่

“นี่ครับพี่เจย์”จุนโฮส่งกล่องสีชมพูให้แจบอมก่อนพร้อมกับยิ้มที่แสนหวานอย่างไม่เกรงแทคยอนหรือ ชานซองเลย

“ไหนดูสิ ว๊าว~!จุนโฮถ่ายรูปเก่งมาเลยนะ”จุนโฮยิ้มตาหยีส่งให้อย่างมีความสุข ..ฮวางชานซอง นายจะไปอิจฉาพี่เจย์ทำไมกัน

“แบบสวยมากกว่าครับพี่เจย์ รูปถึงได้ออกมาดูสวย ธรรมชาติแบบนี้”แจบอมยิ้มหวานให้อีกครั้งกับจุนโฮ แทคยอนเองที่มองทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างโมโห ไม่สนแล้วเว้ยมีดเมิดอะไรตอนนี้

“แล้วไปถ่ายกันตอนไหนมาล่ะ เจย์”เสียงทุ้มต่ำของคนที่แจบอมไม่อยากให้เอ่ยปากพูดมากที่สุดดังขึ้น ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินตรงมาที่เคาร์เตอร์

“ถ่ายกันตอนกลางวัน กลางคืน ข้างนอก หรือในห้องนอน”แทคยอนพูดเน้นเสียงแต่ละคำอย่างเย้ยหยัน ก่อนที่จะเดินมายืนอยู่ข้างหลังแจบอมและดูรูปที่แจบอมถืออยู่

“อ๋อ! ถ่ายกันข้างนอกเหรอ ถ่ายสวยดีนี่”แทคยอนพูดเสียงเย้ยอีกครั้ง

“แต่ ในห้องนอนสวยกว่านะ”แทคยอนก้มมากระซิบติดหูเจย์บอมพร้อมกับเอาแขนที่พันผ้า กอธไว้มาโอบเอวของเเจบอม ทำให้ร่างบางสะดุ้งอย่างตกใจขึ้นมาทันที ยิ่งคำพูดหยาบๆที่จงใจพูดให้จุนโฮได้ยินนั่นยิ่งทำให้แจบอมรู้สึกเจ็บปวด

จุนโฮที่กำมือแน่นยืนมองดูแทคยอนกอดเอวแจบอมอยู่นั้นก็รู้สึกโกรธกับกริยาของแทคยอนที่ทำกับแจบอม
ถึงเค้าจะรู้ก็เถอะว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน แต่เค้าก็อดที่จะเจ็บปวดไม่ได้ ทำไมพี่เจย์ถึงต้องยอมอยู่กับผู้ชายพรรถ์อย่างนี้นะ

“อย่าหยาบคายได้ไหม อค แทคยอน”แจบอมพูดด้วยเสียงเรียบๆเย็น บางครั้งน้ำเย็นสาดเข้ากองไฟก็ทำให้ให้ไฟโหมได้เหมือนกัน

“ก็อย่าระริกระรี้ใส่ผู้ชายให้มากนักสิพัค เเจบอม”คราวนี้แทคยอนกระซิบติดหูแจบอมด้วยน้ำเสียงที่ให้แจบอมได้ยินคนเดียว แจบอมทำได้เพียงกำมือแน่นอย่างโกรธเคือง ก่อนที่จะยิ้มหวานมากออกมาให้จุนโฮ หวานมากๆแต่ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำไมจุนโฮจะไม่สังเกตุเห็น

“พี่ขอบใจมากนะสำหรับรูปนี่ อืม~!ว่าแต่พี่ไปร้านของจุนโฮกับชานซองปล่อยแล้วนะ ว่างๆพวกนายก็มาหาพี่ที่ห้องก็ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่ไม่ถือ”คำพูดของแจบอมสร้างความรู้สึกหลายหลากขึ้นในห้อง
สำหรับจุนโฮนั้น เค้ารู้สึกดีใจที่แจบอมเห็นค่าเค้า
ส่วนชานซองนั้น ดูจะตกใจกับคำพูดที่จะทำให้จุนโฮใกล้ชิดกับพี่เจย์ได้มากขึ้น
แต่กับแทคยอนนั้นเค้าโกรธและรู้สึกหึงหวงแต่เค้าเองรู้สึกเเต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรอยู่ดี
แจบอมเองนั้นแน่นอนว่า ..สะใจ

…แต่ที่แน่นอนที่สุดที่คนทั้งสี่ให้ห้องกำลังรู้สึกเหมือนๆกัน …คือเจ็บปวด

“อย่าให้มันเกินไปนะพัค แจบอม”แทคยอนกระซิบกร่นต่ำติดหูแจบอม ขณะที่กระชับมือให้แน่นเข้ามามากขึ้นกว่าเดิม แต่แจบอมก็ยังคงยิ้มหวานให้จุนโฮเหมือนเดิม

“ไม่ต้องเกรงใจจริงๆนะ เพราะว่าพี่ไม่ค่อยจะมีเพื่อนเท่าไหร่ ก็มีแต่พวกนายนี่ล่ะที่เป็นคนสำคัญ”คำพูดและร้อยยิ้มหวานถูกส่งออกมาอีก ครั้งยิ่งทำให้แทคยอนรู้สึกฉุนเฉียวมากขึ้น

“ถ้าเหงานัก ก็ให้ฉันสนองให้สิ”แทคยอนกระชับมือที่เกี่ยวเอวบางไว้ให้แน่นมากขึ้นกว่า เดิม กับถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจที่มีน้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิม ทำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน

“นี่คุณแทคยอน คุณอย่ามาหยาบคายกับพี่เจย์แบบนี้นะ”จุนโฮที่ทนไม่ไหวเดินมาพลั่กไหล่แทคยอน ให้ถอยออกจากแจบอม ทำให้แทคยอนปล่อยมือและเซถอยออกมาเล็กน้อย

“มันก็เป็นเรื่องของฉัน กับเจย์ นายไม่เกี่ยว”แทคยอนยืนตัวตรงขึ้นแล้วบอกอย่างตรงๆ มันเป็นปกติของเค้า ค้าไม่ใช่คนที่จะให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลการลงไม้ลงมือกันด้วยอารมณ์มีผล ต่อธุรกิจอย่างยิ่ง

“เกี่ยวสิ ทำไมจะเกี่ยว ก็ฉันรั.. หึย! ฉันเป็นเพื่อนกับพี่เจย์ฉันจะไม่ยอมให้นายมาทำแบบนี้กับพี่เจย์หรอกนะ”จุนโฮ พูดใส่อารมณ์มากขึ้น แจบอมที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ส่วนชานซองเองก็มองอยู่ใกล้ด้วยความเป็นห่วงจุนโฮ ถ้าเทียบขนาดกันยังไงๆจุนโฮก็เสียเปรียบแทคยอนไม่ว่าจะทางร่างกาย หรือในใจของแจบอม

“เจย์เป็นของๆฉัน ฉันไม่สนความรู้สึกของนายหรอกนะ อีจุนโฮ”แทตยอนยังคงตอบแบบนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความกวนอย่างยิ่ง

“พี่เจย์ไม่ใช่สิ่งของนะเว้ย!”จุนโฮตะโกนออกมาอย่างโมโห

พลั่ก~!

หมัดแรกของจุนโฮถูกส่งเข้ามุมปากของแทคยอน ก่อนที่การวางมวยจะเกิดขึ้นกลางห้อง ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะปล่อยหมัดใส่กันได้เท่าไหร่ ชานซองก็รีบเข้ามาเอาตัวจุนโฮแยกออกมา ทำให้ตัวเค้าเองได้แผลบนหน้ามา2-3แผล แต่มันก็คุ้มที่ทำให้จุนโฮไม่บาดเจ็บ แจบอมวิ่งมาจับตัวแทคยอนไว้ แม้ว่าแรงที่ทานตัวแทคยอนจะไม่มากนักแต่ก็ทานอยู่เพราะแทคยอนเองก็ไม่ใช่พวก ไร้เหตุผลขนาดนั้น

“วันนี้ชานซองพา จุนโฮกลับไปก่อนนะ”แจบอมรีบพูดออกมา ทำให้ชานซองทำในสิ่งที่ตัวเองก็คิดอยู่แล้วคือการพาจุนโฮออกจากห้อง แต่ยังไงเจ้าตัวก็ไม่ยอมไปท่าเดียวทำให้ชานซองต้องเล่นบทโหดบ้าง เค้าคว้าร่างของจุนโฮด้วยสองแขน ก่อนที่จะอุ้มจุนโฮขึ้นมาแล้วเดินออกไปทันที

ปัง!

เสียงประตูที่ปิดลงทำให้แจบอมถอยหายใจออกมาก่อนจะมองหน้าแทคยอนอย่างโมโห ทำไมต้องทำนิสัยแบบนั้นด้วย มันหยาบคายมากสำหรับเค้า และคนอื่น น้ำตาร้อนโดนกลั้นไว้ก่อนขณะที่ร่างเล็กกว่ามองหน้าคนตัวสูงที่ปากมีรอย เลือดซึมที่จ้องเขม็งมา

“ทำไมทำแบบนั้น พัค แจบอม”แทคยอนถามด้วยเสียงกรนต่ำ และปล่อยให้ความรู้สึกซึ่งเค้าไม่คุ้นเคยพุ่งเข้ามา เจ็บแปลป ร้อนผ่าว และหึงหวง โดยที่เค้าก็ไม่รู้เลยว่าแบบนั้นคือการค่อยๆทิ่มมีดลงไปบนหัวใจตัวเอง

“ฉันควรจะถามนายมากกว่านะอค แทคยอน ว่าทำไมนายถึงทำตัวแบบนี้ หะ! อค แทคยอน”คำพูดถูกตะโกนใส่หน้า ก่อนที่เจ้าของเสียงจะหันหน้าหลบตาที่จ้องอยู่ …บ้าจริง น้ำตาที่ห้ามเอาไว้กลับไหลออกมาซะได้

“ฉัน ฉะ ฉัน ฉัน ..”แทคยอนเองไม่สามมารถหาคำตอบให้กับแจบอมและตัวเองได้ ถ้าเค้าบอกว่าทำไปเพราะหึงหวง มันก็เท่ากับว่าเค้ายอมรับว่าตัวเองกำลังแทงหัวใจตัวเองอยู่

“นายเป็นของเล่นของฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง”คำตอบที่เค้าคิดว่ามันปกป้องหัวใจของเค้าได้ แต่กลับทำร้ายใจคนอื่น

“นายทำแบบบนั้น ฮึก นายไม่ต้องการให้ฉันเหลือคนที่ใส่ใจฉันบ้างหรือไง ใช่สิ! ฉันมันก็แค่ของเล่นไร้ค่า ที่นายใช้เศษเงินซื้อมานี่!!”เสียงที่ดังขึ้นทำให้ร่างสูงเริ่มรู้สึก ..เจ็บปวด แต่มันไม่เท่าคนที่กำลังก้มหน้าลงและปาดน้ำตาตัวเอง …อย่างร้องสิ พัคแจบอม อย่าร้อง นายจะมาร้องไห้ตรงนี้ไม่ได้ ตรงนี้ไม่ได้

“จะ จะ แจ ..บอม”มือหนาพยายามเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าเพื่อปลอบประโลม

“ไม่ต้องมาแตะฉัน”แจบอมขยับตัวออกห่างจากแทคยอนทำให้มือให้ค้างอยู่แค่นั้น ก่อนจะจ้องใบหน้าที่แดงและเต็มใบด้วยน้ำตาของแจบอม

“ขอร้อง อย่ามาแตะต้องฉันตอนนี้ ..ได้ไหม”แจบอมพูดออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะทรุดตัวลงบนพื้นอย่างเหน็ด เหนื่อยและเจ็บปวด ก้มหน้าลงให้ต่ำที่สุดและปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา
แทคยอนทำได้แค่ยืนมองและถามหัวใจที่กำลังรู้สึกเจ็บปวดและร้อนผ่าวไม่ต่างจากดวงตาของตัวเองอีกครั้งว่า เค้ากำลังทำอะไรและเป็นอะไรอยู่ ตอนนี้มีดมันอยู่ตรงไหนของตัวเค้ากันแน่ ในมือ หรือหัวใจ

…พวกเขาจะรู้กันไหมนะ ว่าคำว่า ..ของเล่น.. กำลังทำให้เขาทั้งคู่หัวใจสลาย

……..
นิชคุณที่กำลังเหยียบคันเร่งรถให้เร็วขึ้นด้วยความใจร้อน ตอนนี้หัวใจเค้าวิ่งแซงไปที่โรงแรมปาร์ค ที่อูยองอยู่ก่อนแล้ว ความรู้สึกร้อนใจยิ่งทำให้เค้าเร่งเครื่องแรงขึ้นอีกครั้ง
อีกแค่ 200เมตรเค้าก็กำลังจะถึงหน้าโรงแรมปาร์คแล้ว แต่สภาพการจารจรของกรุงโซลมันไม่ได้รีบร้อนหรือเป็นไปอย่างที่เค้าต้องการเลย

“บ้าจริง! รับโทรศัพย์บ้างสิอูยอง รับสิ~!”นิชคุณกดโทรศัพย์โทรออกจากใจร้อนและเป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับเหมือนเดิม

“ปั๊ดโถ่เว๊ย! ใกล้แค่นี้เอง ขยับซักที่สิวะ”นิชคุณตบพวงมาลัยอย่างโมโห ก่อนที่จะเปิดประตูรถและวิ่งออกมา ใช่สิใกล้แค่นี้เองทำไมจะเดินไปไม่ได้ล่ะ

ขาทั้งสองข้างก้าวเร่งอย่างรวดเร็วขึ้น ลัดเลาะไปตามริมถนนที่คดโค้ง นิชคุณรีบวิ่งอย่างรวดเร็วหลบหลีกคนที่เดินผ่านไปมา รีบวิ่ง อย่างเร็วที่สุด
เหงื่อจำนวนมากผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เค้าจะก้มตัวลงหอบอย่างเหนื่อยกับการวิ่ง แต่อย่างน้อยตอนนี้เค้าก็อยู่ตรงหน้า โรงเเรมปาร์คแล้ว

นิชคุณสูดลมหายใจเข้าอย่างหอบๆ

“อืม~ ใช่ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรงปาร์ค อืม ใช่แล้ว ไม่ต้องมาแล้วนะ ศพถูกส่งไปที่โรงพยาบาลตำรวจแล้วล่ะ”เสียงคุยโทรศัพย์ของผู้หญิงที่แต่งตัว ทะมัดทะแมงด้วยเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงยีนส์ ที่ในมือกล้องถ่ายมีเครื่องมือหากินของนักข่าวอยู่ ทำให้นิชคุณได้ยินและฟังขณะที่ลมหายใจที่ติดขัดค่อยๆดีขึ้น

“น่าเสียดายมากเลยล่ะ ใช่ น่ารักมากๆเลยล่ะ ตัวงี้ขาวผ่องเลย หน้าตาก็หวานมากเลยล่ะ ฉันเห็นแล้วรู้สึกเสียดายมากเลยที่คนน่ารักๆอย่างนี้ต้องมาตายน่ะ ใช่ อืม แก้มป่องนิดๆด้วย น่ารักมากจริงๆน่าสงสารชะมัด ยังเด็กๆอยู่เลย”นิชคุณที่กำลังฟังอยู่ ถึงขั้นสะอึกไปทันที ไม่ ไม่จริงหรอก คนหน้าตาแบบนั้นมีอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ ไม่ใช่หรอก

“อืมใช่ อยู่คนเดียวน่ะ เห็นว่าคนตายเป็นเจ้าของห้อง แล้วหลับสนิทเลยไม่รู้ว่าโจรเข้ามา แต่ว่าดันตื่นขึ้นมารับจะโทรศัพย์น่ะสิ เลยโดนโจรมันเอายาพิษฉีด อืมใช่ เหมือนนอนหลับอยู่เฉยๆนั่นแหละแค่ไม่มีลมหายใจแล้ว ในมือยังถือโทรศัพย์อยู่เลย น่าสงสารชะมัด ไม่รู้ว่าใครมันโทรมาดึกๆดื่นๆ ถ้าไม่ตื่นมาก็คงดี”กลางดึก โทรศัพย์ ไม่รับสาย บ้าจริง ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ ต้องไม่ใช่สิ ไม่ใช่หรอก โรงแรมนี้มีอยู่ตั้งเป็น10ชั้น มันคงไม่ใช่ชั้น5 ชั้นที่อูยองอยู่หรอกนะ ไม่ใช่หรอกนะ

“อ๋อ~! ห้องที่เกิดเหตุน่ะเหรอ ฉันไม่ได้ใส่ข้อมูลให้เหรอ โทษทีนะ …”นิชคุณตั้งใจฟังด้วยใจที่กังวลและร้อนผ่าวมากขึ้น ไม่ใช่ชั้น5 ต้องไม่ใช่ชั้น5นะ ได้โปรดเถอะ

.

.

“อยู่ชั้น5น่ะ อืม ใช่”บ้าเอ๊ย~! ไม่จริงใช่ไหม มันต้องไม่ใช่ห้องของอูยองนะ ไม่ใช่นะ

นิชคุณรีบวิ่งเข้าไปในโรงแรมทันที ด้วยหัวใจที่กรีดร้องและ ภาวนา ขอร้องเถอะนะ ได้โปรดอย่าเป็น ห้องของอูยองเลย ได้โปรดอย่าเป็น จางอูยอง เลยได้โปรด

…อย่าเป็นจาง อูยอง ได้โปรด แล้วถ้าพระเจ้าอยากได้อะไร นิชคุณคนนี้จะให้ ให้แม้กระทั่งชีวิตตัวเองก็ยอม ได้โปรดเถอะ!!
……………
ชานซองวางร่างบางในอ้อมแขนลงตรงหน้าลิฟย์ แม้ใจจะไม่อยากวางแต่ก็ไม่อยากอุ้มจุนโฮเอาไว้ ให้ตัวจุนโฮอายหรือโกรธกว่านี้
ชานซองได้แต่ยืนมองจุนโฮที่ก้มหน้าอยู่โดยไม่พูดอะไรออกมา เค้าทำแค่ยืนมอง จุนโฮเองก็ยืนกำหมัดแน่นอยู่จนตัวสั่น

ติ๊ง!

เมื่อเสียงสัญญาณของลิฟย์ดังขึ้นทั้งคู่เดินเข้าไปข้างใน โดยไม่ได้พูดอะไร
ภายในลิฟย์ที่ไม่มีใครนอกจากเขาสองคน จุนโฮยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา ตัวที่สั่นและหมัดที่กำแน่นๆนั้นเพิ่มขึ้นด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ มันยิ่งทำให้ชานซองรู้สึกเจ็บปวด ชานซองเองก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี อยากจะโอบกอดและปลอบโยน แต่มันมันทำไมได้ เพราะคำว่าเพื่อน

“โอ๊ย! เว้ย!! เปรี้ยง!”เสียงของชานซองดังขึ้นพร้อมกับกำปั้นที่กระแทกเข้ากับผนังลิฟย์ มันเป็นวิธีที่ใช้ระบายความรู้สึกอัดแน่นที่ไม่อาจเทออกมาได้ของชานซอง
นั่นทำให้จุนโฮเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจก่อนที่จะรีบมาจับมือของชานซองไว้ ก่อนที่หมัดที่สองจะกระแทกเข้าผนัง

“ไม่เจ็บหรือไงห๊ะ ทำแบบนั้นน่ะ”จุนโฮที่จับกุมมือของชานซองไว้แน่นเงยหน้าที่มีน้ำตาเอ่อไหล ขึ้นมาถาม เจ้าของหมัดที่มีเลือดซึม พอๆกับหางคิ้วและมุมปากของคนตัวที่ตอนนี้มีเลือดซึมเพราะเข้าไปห้ามมวยเมื่อกี๊

“แล้วนายน่ะไม่เจ็บหรือไง ถึงได้ไปต่อยไอ้คุณแทค เทิกอะไรนั่นน่ะ ดีเท่าไหร่แล้วที่นายไม่บาดเจ็บหรือมีแผลน่ะ”ชานซองเสียงดังกลับมาทำไมไม่ ดูแลตัวเองบ้าง เค้ารู้ว่าจุนโฮรักพี่เจย์แค่ไหน ถึงได้ยอมเจ็บตัว เค้าเองก็ทำแบบนั้นเพื่อจุนโฮเหมือนกัน

“ถ้านายบาดเจ็บหรือ เป็นแผลไปฉันจะทำยังไงจุนโฮ ฉันจะทำยังไง ถ้าดวงตานี้บาดเจ็บ ถ้าริมฝีปากของนายมีเลือดออก ถ้านายเจ็บขึ้นมา ฉัน ..ฉันจะทำยังไง อี จุนโฮ”ชานซองพูดพร้อมกับสัมผัสหน้าของจุนโฮเบาๆ เขาคงตายถ้าจุนโฮเป็นอะไรไป ตายแน่ๆ

“ฉันขอโทษ ฉันแค่ทนไม่ได้ที่เห็นไอ้บ้านั่นมันทำร้ายพี่เจย์ ฉันขอโทษที่ทำให้นายเจ็บตัวนะชานซอง ฉันขอโทษ”ฉันก็ทำแบบนั้นเพื่อนายเหมือนกันแหละจุนโฮ ฉันไม่อยากให้นายบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

“ฉันรักพี่เขา ชานซองเข้าใจฉันไหม ชานซอง ฉันรักพี่จย์จริงๆ”จุนโฮกอดที่ลำตัวชานซอง ก่อนจะปล่อยน้ำตาของตัวเองให้ไหลออกมา ชานซองลูบหัวทุยที่อกเบาๆอย่างรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ

“ฉันเข้าใจจุนโฮ ฉันเข้าใจดี ร้องไห้เถอะร้องเถอะ จุนโฮ”ฉันก็รักนายจุนโฮ ฉันก็รักนายจริงๆเหมือนกัน อี จุนโฮ

“ฮือ~!~ ชานซอง ฮึก ฉันดีใจจริงๆที่มีนายเป็นเพื่อน ฉันดีใจจริงๆ”จุนโฮปล่อยให้น้ำตาของตัวเองไหลออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่ายังมีน้ำตาของอีกคนที่กำลังไหลอยู่เหมือนกัน น้ำตาที่โดยเช็ดออกก่อนที่ไหลลงมา โดนร่างในอ้อมกอด น้ำตาที่ห้ามสะอื้น หรือให้ร่างบางล่วงรู้ น้ำตาของเพื่อน เพื่อนที่ทำได้แค่กอดประโลมและรองรับน้ำตาจุนโฮเท่านั้น แค่เพื่อนที่แสนดีเอาเถอะ เค้าขอเป็นอะไรของจุนโฮก็ได้ ขอแค่ได้กอดและปกป้องร่างในอ้อมแขนไว้แค่นั้น …แค่นั้น

..แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
.

.

.

.
TBC

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

Advertisements

1 คิดบน “[Fic 2PM]Can you love me {KW-TJ-CH-S} #5

  1. keyleon

    อีแท้คคคคคคคคคคคคคคคค อยากจะจับเหวี่ยงๆๆๆๆ ตบๆๆๆๆจริงๆใจร้ายมากกกกกกกกกกกกก ซึนนนนน

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s