[FiC]Love is all around ,Right???!! [KW/CNN/TJ] #10

Title :: Love is all around ,Right???!!เพราะฟ้าส่งผมมารักคุณ

Chapter :: 10

Author :: LoveMe

Paring :: KhunWoo /ChanHo/TeacJay/2MiN/JinKwon/Ong/Mr.White

Re-write ver. : ทำการรีไรท์เพื่อรวมเล่มให้อ่านง่าย และเข้าใจง่ายมากขึ้นแม้ไม่ใช่ผู้ที่ถนัดอ่านสายแฟนตาซีค่ะ ซึ่งเวอร์ชั่นรีไรท์ได้นำมาลงแทนอันเก่าแล้วค่ะ (เข้าใจง่ายมากขึ้นไหมคะ เอ๊ะ หรือไม่ เหอเหอ)

 

 ความคุ้มค่าของการสูญเสีย

แสงสว่างเรืองรองไปทั่วบริเวณอาคาร และสิ่งก่อสร้างมากมาย ภาพอันสวยงามราวกับแผ่นฟ้าแผ่นสวรรค์กำลังเคลือบเหลื่อมล้ำกับภาพสถาปัตยกรรมเมืองสูง ภาพตรงหน้างดงามเสียเกินเมื่อมองผ่านจากชั้นหน้าต่างของห้องสูง ดวงตาคู่รีเล็กมองดูมัน

..หากเป็นได้เหมือนนกคงดีไม่น้อยที่จะผกโผบินให้ทั่วเพื่อยลความงามของอารามที่มนุษย์รังสรรค์จากมันสมอง

“ตื่นเช้าจัง จุนโฮ”เสียทุ้มงัวเงียเอ่ยเรียก ร่างบางหันไปยิ้มหวานให้กับคนที่พึ่งเดินออกมาจากห้อง  ฮวาง ชานซอง เพื่อนสนิทที่สุดคนเดียวที่เขามีในโลกนี้

เวลาเพียงไม่เท่าไหร่ที่พบกัน แต่มันทำให้เขารู้สึกเหมือนคบหากับคนตรงหน้ามาทั้งชีวิต

..คนที่อยู่ด้วยกันเสมอ

คนที่ต่อให้มันจะตามจีบใคร หรือมองจ้องใครที่ไหน …สุดท้ายมันก็จะหันมามองเขาอยู่ดี

..มองแค่เพียงเขาอยู่อย่างนั้น

“นายนั่นแหละตื่นสายชานซอง”จุนโฮวาดยิ้มหวาน นั่งลงที่โซฟาสีดำสนิทที่เขาเป็นคนเลือกเมื่อชานซองนั้นเลือกไปแล้วว่าห้องนอนอีกห้องจะเอาไว้เก็บของ ..แล้วเราสองคนจะนอนด้วยกัน

“วันนี้ไม่อยากไปเรียนเลยจุนโฮ”ร่างสูงที่ปกติจะส่งสายตากรุ่มกริ่มจีบคนอื่นไปทั่ว ขยี้ตางัวเงียไม่ต่างจากเด็กน้อยมานั่งลงข้างก่อนจะหนุนลงบนตักนิ่มของจุนโฮ มือบางลูบไล้ไปตามเรือนผมสีดำที่ยุ่งเหยิงไม่เคยเปลี่ยน

“วันนี้เหรอ…”จุนโฮเงียบไปเล็กน้อยราวกับว่ากำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่าง ปลายนิ้วเล็กลูบไปตามผมของชานซองแผ่วเบาไม่ขาดมือ “วันนี้วันจันทร์ ..ไม่ไปก็ได้”เสียงนิ่มนวลไร้วี่แววประชดประชันอย่างเคยจนชานซอง แง้มตาขึ้นมามองใบหน้าขาวที่ยิ้มหวานให้อย่างแปลกใจและฉงนในที จุนโฮแย้มยิ้มบาง ๆ แตะไประหว่างคิ้วของชานซอง

“จริง ๆ ชานซอง ไม่ไปก็ได้ ไม่เป็นหรอก”

“นั่นสิเนอะ ก็ต่อให้เราไปเราก็ไม่ได้เรียนอยู่ดีวัน ๆ ก็หมกตัวอยู่แต่ในตึก 707”

“ฉันอยู่บ้านนอนกอดนายดีกว่าเนอะ จุนโฮ”ชานซองบ่นพึมพำมือหนาคว้ามือบางไว้ในความดูแล กอบกุมไว้เบา ๆ  แล้วค่อย ๆ ปล่อยตัวเองให้จมลงในห้วงนิทรา  จุนโฮมองดูชานซองอย่างพิจารณามือบางลูบไล้ซีกแก้มของชานซองจรดลงเคล้าคลึงที่กลีบปากหยักสีแดงสด

ใบหน้าขาวก้มลงจรดริมฝีปากแผ่วเบาลงบนกลีบปากหยัก เงยหน้าขึ้นมองจ้องพิศใบหน้าคมดังเก่า

…จูบยามตื่นเร่าร้อนดังไฟ ..จูบยามหลับกลับบางเบาเย็นใจดังสายน้ำ

..อดจะถามตัวเองไม่ได้ว่า เวลาที่เขาแอบลักจูบตอนชานซองหลับมันรู้ตัวบางไหม ตอนที่มันมานอนรอเขาตอนไปส่งนานะนั่นก็ครั้งนึง

..รับรู้ไหมว่าเขาแอบจูบมันแล้วก็นั่งรอดูมันตื่นตั้งนาน

..รับรู้ไหมว่านับวันเขาชักจะขาดไม่ไม่ได้ขึ้นทุกที ..นับวันจะยิ่งยากจะตัดใจ

เกินจะปล่อยวางขึ้นทุกที

“ฉันไม่รักนายเลยชานซอง” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบากับตัวเอง ดวงตาคู่เรียวเล็กยังคงมองดูใบหน้าของชานซองอยู่นั้น ..ปะปังด้วยความอ่อนโยน และความหมองหม่นจนแววตาวาวสดใสดูอ่อนท้อลงไปจนน่าใจหาย แววตาหม่นแสงตวัดขึ้นมองดูช่องหน้าต่างบานโตที่ยังคงฉายภาพเมืองยามเช้าแก่สายตา

หากเป็นได้เป็นได้เหมือนนก ..คงดีไม่น้อยที่จะชวนกันบินไปให้สุดหล้า

…แต่ว่าพื้นที่ใดบ้างเล่า ที่จะหนีความตายพ้น

พื้นที่ใดบ้างที่นรกจะไม่เห็น  แผ่นดินสวรรค์จะไม่รับรู้

..จะมีที่ไหนบ้าง

..เขาเหลือเวลาอีกเท่าไหร่กัน

“อืมม โฮจัง”ร่างหนาพลิกตัวทั้ง ๆ ที่ยังแนบฝ่ามือเล็กไว้ติดแก้มดังขับกล่มให้หลับฝันหวาน ที่คงได้ผลดีเมื่อชานซองได้ฝันเห็นเจ้าของมือนิ่มนี้ ..หยาดน้ำใสหยดเล็ก ๆ หล่นเผาะลงบนซีกแก้มกระด้างของชานซองก่อนจะกลิ้งหล่นหายไปตามแนวผมต้นคอ

..นายไม่ควรรักฉันเลยชานซอง

..เราไม่ควรจะรักกันเลย

ลืม…

คุณเคยลืมไหม

ความทรงจำ สิ่งที่วิเศษและสร้างมาตรรองรับอะไรได้มากมาย

สมอง ..สิ่งที่ทำหน้าที่จดจำสิ่งต่าง ๆ  และทำให้มันกลายเป็นความทรงจำอันมีค่า

ความทรงจำอันมีค่าหาได้จะเปรียบ ..ความทรงจำที่แสนสำคัญ บางความทรงจำที่บางครั้ง..

กลับถูกละเลย  และลืมเลือน

ได้ยังไงกัน

ในเมื่อสิ่งที่ดีที่สุดในสมองมนุษย์นั้นทำงานไม่เคยผิดพลาด หรือบกพร่องอย่างไม่น่าให้อภัย

“ฮึก ..ง่ะพี่คุณ เมื่อคืนผมนอนตกเตียงเหรอ ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บเอวกับตัวจัง”  …แต่นั่นคงไม่ใช่กับสมองของกามเทพ

“อ๊ะ …ง  ..ง่ะ ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย ผมไม่เคยนอนตกเตียงเลยนะให้ตายสิ”เสียงหวานบ่นอุบไปมา ดวงตาแวววาวใสปิ๊งนั้นเบะเหยเพราะความเจ็บที่เจ้าตัวไม่เข้าใจจนน้ำตาคลอหน่วย ดวงหน้ากลมหวานนั้นฉีดขึ้นสีเนื้อสุกปลั่งสุขภาพดีอย่างห่างไกลคำว่าเฉียดตายไปไกลโข  แก้มนวลที่แดงไม่ทิ้งรอยกลีบสีกุหลาบทั่วตัว หันมาฟ้องพี่คุณเจ้าของของเล่นชิ้นนี้ที่วันนี้เองนั่นแหละที่เป็นครั้งแรกที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ทั้ง ๆ ที่อยู่ด้วยกันมาก็ตั้งหลายวัน

และหลายวันนั้นจาง อูยองไม่เคยตื่นมาเมื่อยตัว เจ็บเนื้อหนังมังสาของกายมนุษย์แบบนี้เลยนะ

“อ่า ….คือ”นิชคุณได้แต่ส่งเสียงประหลาดออกมาอย่างไม่รู้จะพูดยังไงดี ได้แต่นั่งกุมขมับคิ่วหม่นติ้วอย่างคิดไม่ตก

กับอาการของคนข้าง ๆ ที่พึ่งจะตื่นตามมา

…ทั้ง ๆ ที่เขาหมายมั่นไว้แล้วว่าจะกดจูบเบา ๆ บนปากบางช่างเจรจานั่นเป็นรางวัลรับขวัญการตื่นนอนของครั้ง ..ที่เขากอดใครสักคนด้วยความรัก ในเช้าวันที่สำคัญดุจดั่งวันหลังส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ

แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็เพียงแค่…

“แล้วทำไมพี่คุณถึงมานอนที่นี่ล่ะครับ ไหนบอกจะยกห้องนี้ให้ผมแล้วตัวเองจะนอนห้องสำหรับแขกไง”

“ง่ะ ทำไมพี่คุณไม่ใส่เสื้อล่ะครับ เอ๊ะ ผมก็ด้วย ..เมื่อคืนมันร้อนมากเหรอครับเราถึงถอดเสื้อนอนกัน”

“เอ๋  แล้วนี่ผมใส่กางเกงใครเนี่ย ทำไมมันถึงได้หลวมแบบนี้ล่ะ แล้วเมื่อคืนผมใส่ไอ้นี่ตัวเดียวนอนมันไม่หลุดหมดเหรอครับเนี่ย ..อ๊ะ นั่นมันกางเกงผมนี่นา”

“อ้าวว ทำไมตัวผมถึงได้เป็นจ้ำแดง ๆ แบบนี้ล่ะ หรือว่าผมจะโดนแมงกัด นั่นง่ะ พี่คุณก็แดงเหมือนกัน คราวหน้าใส่เสื้อนอนดีกว่าเนอะพี่คุณ แมลง ยุงเยิงจะได้ไม่กัน”

“ฮึกกก ลุกไม่ขึ้นง่ะ เมื่อคืนผมนอนตกเตียงเหรอ ถึงได้เจ็บเอวแบบนี้”

…นี่มันอะไรกัน หรือว่าสมองกามเทพจะมีปัญหา!!!!!!!!!!

ลืมได้ยังไง ลืมลงไปได้ยังไงกัน(วะ)

..หรือนี่จะเป็นผลพวง อาฟเตอร์ช็อคที่สมุดปกขาวพูดถึง

แต่ถ้ามันเป็นอาฟเตอร์ช็อคแบบนี้ รับไม่ได้ นิชคุณรับไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยย

“ฮึกกก ตกเตียงเจ็บจัง”

ไอ้คนหน้าหล่อที่กำงนั่งหน้ายุ่งมองกามเทพข้างตัวที่ยังคงทำหน้างอแงเพราะคิดว่าตัวเองเจ็บจนลุกขึ้นไม่ได้ ..เพราะตกเตียง

ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น !!!

ให้ตายเถอะ จาง อูยอง พ่อกามเทพแสนกล อะไร ๆ มันก็ชัดเจนปานนั้น ทั้งโพซิชั่น ร่องรอยและหลักฐาน

มันยังไม่ชัดเจนพอหรือไงว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นนนนนน!!!

ไอ้รอยแดง ๆ นั่นพี่กัดอูยองไม่ใช่แมลง ไม่ใช่ยุงมดแมลงสาป เสื้อผ้าทั้งหลายพี่ก็ถอดเอง ถอดกับมือและกางเกงนั่นก็ของพี่ที่ใส่ให้อูยองกับมือเหมือนกัน เพราะไม่อยากให้อูยองหนาว ไม่อยากให้อูยองอายตอนตื่น

..หรือมันจะผิดที่เขาใส่กางเกงให้อูยอง ถ้าตื่นมาเปลือย ๆ มันอาจจะโอกว่าก็ได้นะ ไม่แน่  ย้อนเวลา ย้อนเวลา  ย้อนเวลา  สมุดปกขาวช่วยมาย้อนเวลาให้  นิชคุณที

“อูยอง ..จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ”ผมถามกลับไปด้วยใจที่ลุ้นระทึก ..ที่ไม่อยากยอมรับเลยกับหน้าขาวที่พยักขึ้นลง

“จำอะไรอ่ะครับ” นั่นปะไร มาทำตากลมใส่กันอีก จาง อูยองงงงง

นิชคุณนึกอยากจะพูดอะไรสักอย่างขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ..พิศมองใบหน้าและตากลมที่จ้องมาที่เขา แย้มยิ้มออกมาบาง ๆ ที่มุมปาก

ไม่เป็นไร ..ถึงแม้อูยองจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนจะเกิดอะไรขึ้น

ไม่เป็นไร …ถึงแม้ว่าอูยองจะไม่รู้ว่าเราสองคนพัฒนากันไปไกลถึงขั้นไหนแล้ว

ไม่เป็นไร

ไม่เป็นไรเลย หากตรงนี้ยังมีจาง อูยองไม่ได้ตัวซีดเซียว ไม่ได้หายใจโรยริน

ยังคงมีอูยองที่ชอบมองเขาด้วยตากลมวาว และคำพูดไร้เดียงสาที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามันฟังดูก่อกวนกันแค่ไหน

..ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ถ้าตรงหน้าเขานี้ยังมีอูยอง

ยังเป็นจาง อูยอง ….กามเทพที่เขาไม่นึกเสียดายเลยสักนิดกับทุกอย่างที่เขาเสียไปเพื่อกามเทพตนนี้ และเขาเชื่อว่าสมุดปกขาวเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน

นิชคุณวากยิ้มจนสุดมุมปาก สายตาอ่อนโยนทอประกายอาบไล้ร่างเล็กจนความอบอุ่นอบอวลไปทั่วทั้งหัวใจอย่างไม่มีเหตุผล ..แค่มันมันรู้สึกว่าอบอุ่นกว่าปกติที่เคยรู้สึกนิดนึงยังไงไม่รู้

มือหนาลูบไปบนแก้มนวลเบา ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้ามาโอบกอดร่างเล็กไว้ในวงแขน ท่อนบนเปือยเปล่าสัมผัสกัน แตกต่างจากช่วงล่างที่มีกางเกงยีนส์และกางเกงผ้านิ่มขาสั้นกั้นกายทั้งสองไว้

ผิวสัมผัสที่แตะต้องกัน ..เร่งความรู้สึกเสน่หาคุโชนที่สงบไปเมื่อคืนของร่างสูงและความรู้สึกประหลาดที่ร่างเล็กไม่อาจจดจำ

วิ่งไล่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ..แต่ก็ไม่อาจรวดเร็วกว่าสิ่งที่อัดแน่นและเต็มไปทั้งหัวใจของทั้งสอง

..สิ่งที่ชนะทุกสิ่งทุกอย่างเสมอ แค่ขอเพียงเรามีกันและกัน

..ความรัก..

 

“ขอบคุณนะ ขอบคุณนะครับอูยอง”ขอบคุณจริง ๆ  ขอบคุณลืมตาขึ้น ขอบคุณที่ตื่นมาอีกครั้ง

ขอบคุณที่ยังอยู่ในเขาได้รัก ..ขอบคุณที่ยังอยู่ให้ผู้ชายที่ไม่เคยเชื่อในอะไรสักอย่างคนนี้ได้เชื่อและศรัทธาในสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขาตอนนี้ ..ความรัก

“มาขอบคุณอะไรผมเหรอครับพี่คุณ”เสียงหวานเอ่ยถาม แหงนหน้าเกยคางอยู่บนไหล่หนาที่บัดนี้ยิ่งกอดรัดเขาแน่นเสียกว่าเดิม ตาวาวมีประกายสงสัยจนเต็มไปหมดแต่ก็กอดตอบอ้อมกอดอบอุ่นของนิชคุณ

..แม้อูยองจะรู้สึกว่ามันแปลก หรือบางทีไอ้มนุษย์หน้าหล่อคนนี้จะสมองมีปัญหาไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ถึงได้ทำตัวแปลก ๆ แบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้สึกจริง ๆ  รู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป เปลี่ยนแปลง..จนไม่สามารถกลับคืนมาเป็นดังเดิมได้อีกแล้ว

“เอ่อนี่ พี่คุณครับ”เอ่ยร้องเรียกออกมาอย่างนึกคิดอะไรได้ แม้ว่าอ้อมกอดอุ่นนั้นยังคงโอบกอดรอบตัวอยู่จรไอเหงื่อร้อน ๆ  เริ่มไหลซึมตามผิวหนัง…แต่กลับไม่รู้สึกร้อนแต่อย่างใด

“ครับ อูยอง”รั้งคนในอ้อมกอดออกมาให้ดวงตาทั้งสองได้สบกัน ยิ้มหวานอ่อนโยนถูกมอบให้อูยองอีกครั้ง…ต่อจะให้ต้องมอบรอยยิ้มแบบนี้ให้ใครที่ไหนอีก ก็จะมอบให้แต่อูยองคนเดียว…นิชคุณเอ่ยสัญญาในใจตัวเอง

“พี่คุณ”

“ไก่เมื่อวาน ..อร่อยมากเลยนะครับ”อูยองยิ้มตอบขณะเอ่ยบอก

“พี่คุณชอบ….”คิ้วบางสวยหม่นจนขมวดยุ่งกันไปครู่นึง อย่างนึกใคร่ครวญ “ชอบ ….”

ทำไมนึกไม่ออกนะ

“ชื่ออาหารมนุษย์นี่จำยากจริง ๆ “บ่นอุบอยู่คนเดียวเบา ๆ  ก็จำได้นี่หว่า ว่ามันชื่ออะไร เซ ๆ

นิชคุณหลุดยิ้มออกมากับคำพูดแปลก ๆ ของอูยอง ตอนนี้เขาไม่นึกติดใจและไม่ได้หวังจะให้คนตัวเล็กจำได้ นิ้วชี้แตะลงไปเบา ๆ บนคิ้วบ้างที่ขมวดนิ่ว ไล้วนนวดคลึงให้เบา ๆ อูยองเอ่ยหน้ามองอย่างอดสงสัยไม่ได้ ก่อนค่อยคลายคิ้วขมวดออกตามแรงกระตุ้นเบา ๆ ของนิชคุณ

“จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ อูยอง”กดจูบลงที่ข้างขมับแผ่วเบา

“เดี๋ยวพี่ทอดไก่ทอดร้อน ๆ  กรอ ๆ  อร่อย ๆ ให้อูยองทานดีกว่าเนอะครับ” จ้องดวงตาวาวที่ระริกไปด้วยความดีใจอย่างอดจะยิ้มตามไม่ได้ อูยองยิ้มตามจนตาหยี

“ครับพี่คุณ …แต่ว่าผมขออาบน้ำก่อนนะครับ”เอ่ยยิ้มหวานอย่างตื่นเต้น นิชคุณพยักหน้ารับลุกขึ้นเพื่อที่จะไปอาบน้ำบ้างจะได้มาทำอาหารเช้าเลี้ยงกามเทพตัวน้อย

“อ่ะ  ฮึก  พี่คุณครับ”เสียงแผ่วเอ่ยเรียกอย่างหงอย ๆ  นิชคุณหันไปมอง มีเพียงตาคู่แววน่ารักคู่เดิมมองจ้องที่เขานิ่ง ปากบางสีเชอร์รรี่เบะเหยเก

 

“ฮึก เจ็บอ่ะลุกไม่ไหวง่าา  คืนนี้ผมนอนพื้นด้วยพี่คุณ ไม่นอนเตียงแล้ว ตกลงมาเจ็บจัง”

“พี่คุณมาอุ้มผมไปเลยด้วยรับผิดชอบด้วย เพราะเตียงพี่นั่นแหละที่สูงเกินไป”ทำปากเบะฟ้อง นิชคุณหัวเราะก่อนเดินตรงเข้ามาหา แล้วทำตามถ้อยคำที่อูยองเอ่ยบอก สอดแขนแกร่งเข้าไปใต้วงแขนให้อูยองเกาะลำคอไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว แล้วอุ้มกามเทพตัวดีที่ตอนนี้ก็มีแค่กางเกงเขาที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ ตรงเข้าไปในห้องน้ำให้เจ้าตัวได้ชำระร้างกายเอง  ..แม้ว่าจะเสนอว่าจะอาบให้ก็ยังโดนตะเพิดออกมาอยู่ดี

ร่างหนากระตุกยิ้ม กับเสียงฮัมเพลงเบา ๆ อย่างพึงพอใจในความสบายตัวของคนในห้องน้ำ  กวาดมองสายตาไปรอบห้องนอนของตัวเอง ในนี้ยังคงดูดีเหมือน .            .แต่ข้างนอกห้องนั่นน่ะสิ

เห็นทีว่าเขาต้องจัดการสะสางสภาพห้องข้างนอก ก่อนที่จะลงมือทำอาหารเช้าที่คุณยายเคยเสี้ยมสอนมาเสียแล้ว

ยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง ..ใจหายไม่หยอกที่ตอนนี้เขาละทิ้งความเป็นมนุษย์เช่นคุณยาย เช่นชานซองไปเสียแล้ว

แต่มันก็คุ้มค่าที่สุดกับสิ่งที่เขาได้คืนมา ..กับสิ่งที่เขายังมีอยู่

 

“พี่คุณครับ เอาไก่หลายชิ้นเลยนะครับ ไม่รู้ทำไมอูยองรู้สึกหิ๊วหิว เพลี๊ยเพลีย”เสียงหวานดังสอดมาจากประตูห้องน้ำ นิชคุณตะโกนรับคำก่อนที่จะออกไปทอดไก่เลี้ยงกามเทพดังบัญชากามเทพแก้มป่อง

..และขอบคุณท่านด้วยจริง ๆ  สมุดปกขาว

“เจ้ารู้ใช่ไหม ว่าข้ารักเจ้าเสมอ แจบอม”เสียงทุ้มละมุนที่เอ่ยบอกรักและโอบกอดเขาด้วยวงแขนอบอุ่นกับปีกใหญ่ที่ปกป้องได้เสมอดังสะท้อนออกมาจากมุมมุมนึงของฉากสีขาวโพลนนี้ กามเทพร่างเล็กขมวดคิ้วแน่น ขบเม้มริมฝีปากขณะที่ก้าวเดินหาเจ้าของเสียง

.แต่ยิ่งก้าวเท่าไหร่ก็เท่านั้น ..เมื่อรอบข้างยังคงเป็นสีขาว

ขาวสว่างจ้าดุจดังหลุมโพลงสีขาวที่ไร้ทางออก กามเทพร่างเล็กหันหมุนวนไปทั่ว ..ทุกทิศทางก็ยังคงเป็นสีขาว

..ขาวจนแทบหาจุดต่าง ด่างดำใดไม่เจอ แม้กระทั่งตัวเขาเอง

“เจ้าและอูยองคือสุดที่รัก ที่ข้ารักที่สุด แจบอม”เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง แจบอมหันมาก่อนที่จะมองไปอีกฝั่งทันทีแม้มันจะยังเป็นสีขาวสว่างที่ไม่มีสิ่งใด ..ไม่มีใครเช่นเดิม

..เจตจิตของแจบอมกำลังเต้นหนักหน่วงขึ้นกับทุกก้าวที่ออกวิ่งไปบนเส้นทางไร้จุดหมาย  ..หนักหน่วงขึ้น แข็งแรงขึ้น

“ข้าก็เช่นกัน แทคยอน เจ้าและอูยองก็คือสุดที่รักของข้าเช่นกัน แทคยอน”เสียงพร่าหวานเอ่ยตะโกนไปอีกครั้ง สองขายังคงวิ่งไป พยายามที่จะหาบุรุษที่เขารักเสมอให้เจอ

เสียง ..ขอเพียงอีกสักเสียงประโยคเดียว เขาจะจ้องหาแทคยอนเจอ

..ต้องเจอสิ

“แทค … แทคยอน”เสียงใสสั่นเครือ หยาดน้ำตาหยดเล็กไหลกลิ่งลงจากหางตาเรียวแหลม แจบอมยืนคว้างอยู่ท่ามกลางความขาวสว่างจ้า ขาวดังปีกนวลละมุนของกามเทพที่เข้ากันดีกับเครื่องคลุมสีขาวที่กลางหลัง

ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างกอบกุมกำกันแน่น  สายตาเรียวเริ่มเหว่หว้า จนหนทาง และหวาดกลัว

“แทค ..แทคยอนเจ้าอยู่ไหน”  เจ้าอยู่ที่ไหน  พาข้าออกไปจากทีนี่ที

ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งบนพื้นสีขาวที่พร่างพราว หยดน้ำตามากมายต่างพาดันไหลหลั่งลงมา เสียงสะอื้นจนแผ่นหลังสั่นไหวที่ไร้สักวงแขนแกร่งมาปลอบยอน

“ข้ารักเจ้า แจบอม”

 

เสียงที่แม้แจะแผ่วเบา แต่ก็ทำให้ร่างเล็กเจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง เด้งลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและออกไปวิ่งไปอีกครั้งเท่าที่สองขาและสองปีจะพาให้ไปได้ในที่ ๆ ไร้ซึ้งหนทางนี้

“แทค แทค”

“แทค!!!!”

เสียงเปล่งร้องที่ดังขึ้นมาจากอีกคนในห้องทำให้ร่างสูงผละออกจากสมุดที่กำลังสนใจอยู่ วางสมุดลงข้างตัว ก่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้และนั่งลงข้างเตียง มือสีแทนตัดกับผิวขาวจัดช่วยจับพยุงร่างเล็กให้ทรงตัวนั่งพิงกับหมอนอิงได้ถนัดขึ้น

ร่างเล็กมองตรงมาที่ภาพตรงหน้า การหลับไปไม่น้อยนั้นทำให้ภาพต้องหน้าเลือนเบลอไปหมด แต่ชายผิวแทนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนเบลอนั้นก็ทำให้ใจชื้นได้มากอยู่

“แทคยอน” เอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้า  ..เจ้าอยู่ตรงนี้แล้วใช่ไหมแทคยอน  ริมฝีปากอิ่มวาดยิ้มบาง ๆ ขณะที่พยายามปรับสายตาให้ชัดเจนขึ้นทุกขณะ

“ท่านฟื้นเเล้วหรือแจบอม ..ดีจริง”

เสียงทุ้มตอบกลับมา รอยยิ้มบนเรียวปากถูกลดระดับลงเป็นเพียงรอยยิ้มบางเบา

“ดูจุน” เอ่ยเรียกคนตรงหน้าที่ยิ้มตอบกลับให้  ร่างที่เขาเห็นอย่างชัดเจน ชายผิวแทนตรงหน้าหาใช่แทคยอนไม่ แต่กลับเป็น ดูจุน เทพเเห่งการเยียวยา “ท่านมา..”ก่อนที่จะเอ่ยถามว้าเหตุใดเทพแห่งการเยียวยา ดุจุนจึงอยู่ที่นี่ ก็ต้องสงบคำไว้ก่อนเมื่อหวนนึกขึ้นได้ ว่าก่อนหน้านี้เขาไอและสำลักเลือดสีสดออกมาไม่น้อย นั่นก็คงไม่แปลกหากแทคยอนจะตามเทพแห่งการเยียวยา มารักษาเขา

..แล้วแทคยอนล่ะ

ริมฝีปากอิ่มเผยจอจะเอ่ยชื่อของดูจุน หากแต่ถูกเรียกชื่อตนเองแซงขึ้นเสียก่อน

“แจบอม”

“แทคยอนเขาฝากให้ข้าบอกท่านว่า  …เขารักท่าน”

.
.
.
Tbc

เอาเวอร์ชั่นที่รีไรท์ ให้อ่านเข้าใจมากขึ้นแม้จะไม่ชอบอ่านแฟนตาซี (อย่างที่โบว์ชอบ)มาลงให้อ่านกันค่ะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย ๆ ออกแนวเบาสมองเนอะ (ใช่มะ ๕๕๕)
ตามสไตล์แฟนตาซีค่ะ ตัวละครจะเยอะมากกกกก ซึ่งยังไงก็ตามตัวหลัก ๆ ก็จะเป็นสมาชิกวง 2PM กับ 2AM เท่นั้นค่ะ ที่เหลือก็มาร่วมสนุกด้วยเฉย ๆ

เรื่องนี้โบว์กำลังจะเปิดรวมเล่มนะคะ ถ้าใครสนใจรอดูรายละเอียดได้ค่ะจะนำมาแจ้งแน่นอน
ตอนนี้แต่งถึงตอนสิบสองแล้ว ยังแต่งไม่จบเลย แต่เพราะจะรวมเล่มทุกเรื่องทีแต่ง ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องจบค่ะ ^^ (จบได้แล้วเนอะ ตอนแรกเริ่มแต่งประมาณม.4 นี่ก็ปีสองละ ควรจบได้แล้ว)

ใครที่เข้ามาอ่าน เมนต์ให้กำลังใจกันได้นะคะ เพราะควอมเมนต์คือกำลังที่แสนสำคัญของคนแต่งค่ะ
ใครอยากได้รวมเล่มเรื่องนี้เก็บไว้ก็สั่งกันได้นะคะ

ติดตามข่าวสารและคุยกันได้ที่ @Bowwie0723 ค่ะ ^^

 

Advertisements

1 คิดบน “[FiC]Love is all around ,Right???!! [KW/CNN/TJ] #10

  1. เด็กด้งจำอะไรไม่ได้เลยหรือ พี่คุณเสียเซลป่ะเนี่ย 555++
    เอาน่าถึงน้องจะลืม แต่ก็ได้น้องกลับมานะเออ (ตบบ่าเบาๆ)
    ว่าแต่แทคยอนเป็นอะไรรึเปล่า

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s