[FiC]Love is all around ,Right???!! [KW/CNN/TJ] #4

Title :: Love is all around ,Right???!!เพราะฟ้าส่งผมมารักคุณ

Chapter :: 4

Author :: LoveMe

Paring :: KhunWoo /ChanHo/TeacJay/2MiN/JinKwon/Ong/Mr.White

Re-write ver. : ทำการรีไรท์เพื่อรวมเล่มให้อ่านง่าย และเข้าใจง่ายมากขึ้นแม้ไม่ใช่ผู้ที่ถนัดอ่านสายแฟนตาซีค่ะ ซึ่งเวอร์ชั่นรีไรท์ได้นำมาลงแทนอันเก่าแล้วค่ะ (เข้าใจง่ายมากขึ้นไหมคะ เอ๊ะ หรือไม่ เหอเหอ)

  something can’t be same ขอได้ไหมอ้อมกอดนั้นจากตัวเธอ

 

“~โอ ฟา เรียล โชว เลสต้า  ฮาเน เวซูวา  อาราเอร่า ~”

“~ซะ ซะ บี อู ยอง~”

 

“เจ้าทำอะไรน่ะ “เสียงทุ้มที่ดังมาจากด้านหลังทำให้มือขาวที่กำลังหมุนวนอยู่รอบโหลแก้วขนาดใหญ่ที่ปรากฏรูปของทารกตัวน้อยร่างอวบขาวน่ารักที่มีปีกปุยสีขาวอันเรียวเล็กประดับอยู่ด้านหลัง เด็กน้อยที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ท่ามกลางปุยเมฆนุ่มละมุน มีมือขาวเรียวเล็กของใครอีกคนกำลังลูบไล้เบา ๆ บนแก้มที่อูมอวบน่ารักสมวัยที่ยังเยาว์ของทารกแรกเกิด อย่างรักใคร่ ดวงดวงตาเฉี่ยวเจ้าของมือขาวเรียวที่เต็มไปด้วยความรักจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้าพลางแย้มยิ้มบางอย่างมีความสุข

นิ้วเรียวเหนือโหลแก้มดีดนิ้วเผาะก่อนภาพทั้งหมดจะหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงโหลแก้วเปล่า ๆ  เมื่อได้ยินเสียงก้าวเดินเขามาจากด้านหลัง

“พี่ถามว่าทำอะไรอยู่”เสียงเอ่ยคาดคั้นอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง ทำให้ร่างบางอดขมวดคิ้วหงุดหงิดที่โดนขึ้นเสียงไม่ได้ ก่อนจะหันมาสบสายตาคมที่จ้องจับผิดมา

“เปล่าซะหน่อย”เสียงตอบปัดไป แต่คนฟังก็ฉลาดพอและเรียนรู้มามากกับบุคคลตรงหน้าว่ามันต้องมีอะไรแน่

“ต้องมีอะไรแน่  ๆ  ….เจ้าทำอะไรอยู่”ร่างสูงเดินเข้ามาคาดคั้นมือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของคนที่กำลังยืนหงุดหงิดอยู่อย่างเอาเรื่อง ร่างบางจิ๊ปากพยายามบิดข้อมือกลับอย่างสุดความสามารถ

“เปล่านี่ เจ็บนะ” ดึงฉุดแขนตัวเองแต่ก็ไม่ได้รับการปล่อย แต่จู่  ๆ  แรงที่รอบแขนบางก็คลายออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าของแรงมองไปทั่วบริเวณด้านหลังร่างบางที่มีสิ่งของระเกะระกะอยู่..

ไม่บอกก็พอเดาได้ว่าสถานที่ตรงถูกก่อตั้งขึ้นเพื่ออะไร เพื่อประกอบพิธีอันต้องห้ามแห่งแดนสวรรค์ขาวบริสุทธิ์

..พิธีร่ายคำสาป…

“เจ้าทำอะไร …หรือว่า …เจ้า  …ควอน”ตาคมโตที่จ้องมาเบิกกว้างมองคนตรงหน้าที่ยืนแสยะยิ้มส่งมา

“ใช่ …อย่างที่ท่านคิดน่ะแหละ ..ข้าทำมัน “ริมฝีปากบางของควอนยิ้มเหยียดอย่างสะใจที่เห็นร่างสูงที่เขาเทให้ทั้งใจถอยร่นไปอย่างตกใจกับคำตอบที่ได้ฟัง

“เจ้าทำยังงั้นได้ยังไงควอน …แจบอมเป็นพี่แท้ ๆ ของเจ้านะ”เสียงตวาดที่ดังขึ้นทำให้ควอนยิ้มเย้ยกว่าเดิม หากในใจกำลังสั่นไหวราวกับจะสลาย น้ำตาที่เอ่อล้นจึงต้องเก็บกลั้นไว้

“ท่านบังคับให้ข้าทำแบบนี้เอง ท่านแทคยอน ..ท่านบังคับข้าเองนะ”ควอนปาดน้ำตาที่เปื้อนสองแก้มอย่างแรง สายตาที่มองร่างสูงตรงหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความรัก..ความรักที่ไม่เคยได้ตอบแทนแม้แต่นิดเดียว

“ควอน…” แทคยอนไม่รู้ว่าเอ่ยเอื้อนคำใดให้ดีพอในสถานการณ์อย่างนี้ดี

“ท่านบังคับข้าเอง แทคยอน  หึ! ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า กามเทพที่ไม่รู้จักความรัก …จะอยู่รอดได้นานแค่ไหน” ริมฝีปากเรียวแย้มยิ้มหยัน ปีกทั้งสองข้างถูกสยายออกมาหากมันไม่ใช่สีขาวนวลดังควรจะเป็น มันกลับเป็นปีกสีเทาเข้มข้างนึง อีกข้างกำลังม่นลงเป็นสีเทาอ่อน ๆ  โอบอุ้มรอบตัวขาวบางก่อนจะหายวาบไปในทันที

เหลือเพียงแทคยอนที่ยืนนิ่งอยู่ ปีกสีขาวนวลขนาดใหญ่ถูกปล่อยออกมา ปีกทั้งสองข้างพัดสะบัด2-3ที ของในห้องทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปหมดราวถูกดูดด้วยหลุมดำ เพียงครู่บริเวณรอบข้างเขาก็กลายเป็นพื้นที่โล่งว่างเปล่าเช่นเคยเป็น

แทคยอนทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง หากไม่ใช่แรงกาย แต่เป็นเรี่ยวแรงในหัวใจ  ปีกขาวนวลทั้งสองข้างลู่ลูบลงแนบแผ่นหลังกว้าง หยาดน้ำใสไหลล่วงหล่นลงจากดวงตาคู่คมเพียงหนึ่งหยด หยดเดียวเท่านั้นก็แปรเปลี่ยนพื้นหญ้าเขียวด้านล่างให้กลายเป็นทุ่งธารแห่งความแห้งแล้ง เหมือนหัวใจของผู้ที่จากไปก่อนหน้า จิตใจแห้งแล้งที่ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้มีเจตจิตเดียวกัน ทำร้ายได้กระทั่งพี่และหลานของตัวเอง

..นั่นสิ

..กามเทพที่ไม่รู้จักความรัก…จะอยู่รอดได้นานแค่ไหน

…นานแค่ไหนกัน

“ไปหาน่ารัก ๆ  แบบนี้มาจากไหนเหรอวะ ไอ้คุณ”

“เออนั่นสิ แก้มงี้ป่องด้วย น่าบีบเล่นว่ะ ขอแตะหน่อยได้ไหมวะ”

“ทะลึ่งและมึง เด็กไอ้คุณมันมึงอย่าไปยุ่งดูแต่ตาก็เกินพอแล้วเว้ย ว่าแต่น้องเขาน่ารักจริง ๆ ว่ะ”

“เออน่ารักเหมือนตุ๊กตาเลยว่ะ มึงไปล่อลวงน้องเขามายังไวะ”

สารพัดเสียงที่หึ่ง ๆ อยู่บนหัวทำให้อูยองขมวดคิ้วอย่างอารมณ์เสีย

..แมงเม่า แม่กระจ๊วดที่ไหนมันมาบินว่อนเล่นแถวนี้เนี่ยน่ารำคาญชะมัด..

“อื้อ…” อูยองส่งเสียงครางอย่างรำคาญเสียงหึ่ง ๆ ที่ดังอยู่ คิ้วสวยขมวดปมอย่างหงุดหงิด

“เบา ๆ หน่อยพวกมึง เดี๋ยวอูยองตื่น “นิชคุณที่ยืนคุยหัวเราะอยู่กับเพื่อน  ๆ เห็นเข้าเอ่ยปรามไอ้พวกเพื่อนที่น่ารัก แต่ปากมอมไปหน่อยที่ยืนหอน เอ๊ย คุยกันอยู่ในเงียบลง

“ชื่ออูยองเหรอวะ ชื่อน่ารักจังว่ะ” นิชคุณถลึงตาใส่เพื่อนตัวสูงที่เสียงดังอย่างตักเตือนให้เงียบ เพื่อนรักหัวเราะแหะ  ๆ  แล้วเงียบอย่างต้องการ

“แต่น้องอูยองนี่ น่ารักจริงนะเว้ย” เพื่อนอีกคนเดินเลี่ยงออกจากกลุ่มสนทนามานั่งลงข้างอูยองที่นอนขมวดคิ้วหงุดหงิดอยู่ แล้วจ้องมองดวงหน้าหวานตรงหน้าอย่างพิจารณา จนนิชคุณอดเอ่ยท้วงไม่ได้

“ดูได้แต่ห้ามคิดนะเว้ยเจย์”นิชคุณเอ่ยย้ำเพื่อนรักอีกครั้ง

“อื๊อ อือออออ”อูยองเหมือนเด็กที่กำลังจะตื่น นอนบิดไปมาอย่างหงุดหงิด คิ้วทั้งสองข้างขมวดบิดเป็นปมแบบไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ตาเรียวกระพริบซ้ำ ๆ  เพื่อปรับตาให้เข้ากับแสงรอบข้างที่ผ่านเข้ามา ตาที่แดงก่ำเป็นริ้วเพราะพิษแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมองภาพตรงหน้าอย่างเลือนราง

…ปวดหัวชะมัด น้ำหลากสีนั่นทำมึนหัวแบบนี้หรือไงนะ..อูยองคิดไปตาก็พยายามกระพริบมองตรงหน้าอย่างค่อนข้างลำบาก

“เฮ้ย! น้องเขาตื่นแล้วเว้ย”เสียงจากปากคนตรงหน้าที่อูยองยังคงมองไม่ชัดเจนบอกคนในห้อง เสียงฮือหึ่งดังขึ้นอีกครั้งจากรอบข้าง …น่ารำคาญจังเลย กามเทพจะนอน

ตาเรียวมองกระพริบซ้ำ  ๆ  อีกครั้งจนเริ่มมองเห็นอะไรชัดเจนขึ้น โลกที่หมุนวนไปมาเริ่มนิ่งลงและเข้าที่ อูยองยันตัวขึ้นนั่ง มีแรงและมือช่วยเหลือให้เขานั่งได้ง่ายขึ้นจากรอบทิศทาง อูยองงุนงงกว่าจะเอ่ยปัด         ดวงตาเรียว มองภาพตรงหน้าให้ชัดเจน สิ่งแรกที่เขาเห็นทำให้ต้องยกมือเรียวขึ้นมาขยี้ตาซ้ำอีกถึงสองครั้ง

….ขาว  …สวย  …หวาน  ..น่ารัก   ..คุ้นเคย  ..ใจดี

…อบอุ่น

“แจบอม~” อูยองกระพริบตาอีกครั้งมองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกที คนที่กำลังทำหน้างงมองมาที่เขา คนที่กำลังใช้ตาเฉี่ยวคมที่แสนใจดีที่มองเขาเสมอ ๆ  เบิกค้างงง ๆ ส่งมาที่เขา

“แจบอม แจบอม” อูยองพึมพำซ้ำ  ๆ  น้ำร้อนใสไหลอออกจากตาเรียวเป็นสาย ไหลรินลงมาอาบแก้มนวลป่องทั้งสอง

“แจบอม แจบอม จริง  ๆ  ด้วย ฮือออ ข้าคิดถึงเจ้า คิดถึงเจ้าที่สุด” ร่างขาวบางปาดน้ำตาบนแก้มส่ง ๆ  ก่อนจะโผกอดคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแน่นราวกับกลัวว่าหลุดหายไป สร้างความแปลกใจให้กับคนทั้งห้องอย่างประหลาด..โดยเฉพาะนิชคุณ และคนที่โดนกอดอย่างเจย์

 

“เจย์นายรู้จักอูยองมาก่อนเหรอ” นิชคุณทำหน้าปุเลี่ยน ๆ ถามเพื่อนรักที่โดนกอดแน่นอยู่อย่างงงไม่แพ้กัน เจย์ทำหน้าแหยตอบนิชคุณว่าเขาเองก็งงเหมือนกันที่โดนกอดแบบนี้

“เฮ้! เด็กน้อย อูยอง อูยอง ปล่อยก่อน ปล่อยสิ” คนที่โดนกอดแน่นพยายามจะดันตัวของคนแก้มอูมที่โอบกอดรัดเขาจนแน่นให้ออกห่างไป แต่เหมือนอูยองจะไม่สนใจยิ่งกระชับมือแน่นกว่าเดิม

“ฮืออออ ข้าคิดถึงเจ้า ข้าคิดถึงเจ้าแจบอม ใจร้าย เจ้าใจร้าย เจ้าทิ้งข้า ฮือออ ข้าคิดถึงเจ้า แจบอม แจบอม” อูยองยิ่งกอดกระชับให้แน่นเข้าไปอีก คนโดนกอดได้แต่ถอนหายใจเฮือก

“นี่! อูยอง ฉันไม่ใช่แจบอมนะ ฉันชื่อ เจย์ ปาร์ค เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของที่นี่ ฉันไม่ได้ชื่อ แจบอม” เจย์เอ่ยเบา ๆ อูยองที่กอดกระชับอยู่คลายมืออก ถอยห่างออกมามองหน้าเจย์ ด้วยดวงหน้าที่รื้นชื้นไปด้วยน้ำตา

“แจบอม” อูยองจ้องหน้าตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาคู่น้อยสั่นระริก หายใจลำบาก เอ่ยเรียกคนตรงหน้าเบา  ๆ

…ทำไมจะไม่ใช่ ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ตาเฉี่ยวคมที่ชอบดุเวลาโมโห แต่ถ้าใจดีก็จะหวานเยิ้มทุกครั้ง ทำไมจะไม่ใช่นี่ล่ะ แจบอม แจบอมของอูยอง

“ไม่ใช่เเจบอม ฉันชื่อเจย์” เจย์เอ่ยซ้ำอีกครั้งถอนหายใจเฮือกอย่างเหนื่อยใจ อูยองปาดหยาดน้ำใสที่ไหลมามากกว่าเดิมอีกครั้งอย่างแรง แต่ดูน้ำตาก็จะไม่หยุดไหลลงซักที มือขาวบางทั้งสองข้างจึงถูกเช็ดน้ำตาบนแก้มขาวแรง  ๆ  ไปเรื่อย  ๆ      นิชคุณที่ยืนงงอยู่เห็นแบบนั้น เดินตรงมาคว้าข้อมือบางของอูยองไว้ก่อนที่หน้าขาวที่เป็นแผล อูยองเงยหน้าสบตานิชคุณก่อนจะโผเข้ากอดนิชคุณแน่น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมานอกจากเสียงสะอื้นไห้

นิชคุณไม่รู้จะพูดอะไรดี ทำได้เพียงลูบกลุ่มผมสีดำที่อ้อมอกเบา ๆ   อูยองยิ่งกอดกระชับแน่นกว่าเดิมราวโหยหาไออุ่น แจบอมที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมก็อดใจสั่นสงสารเด็กที่ตัวเองเป็นสาเหตุให้เสียใจไม่ได้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ คนมันไม่ใช่นี่หว่า ยังไงมันก็ใช่ไปไม่ได้หรอก

“สงสัยจะเมาค้างมั้ง ไอ้คุณ” ซึลองยักไหล่เสนอความคิดเห็นแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาสีดำที่มีร่างสูงชะรูดของชานซองนั่งนิ่งอยู่ก่อนแล้ว

“โอ๊ย เหน็บกินว่ะ  มึงมาช่วยดึงกูลุกขึ้นหน่อยสิวะไอ้แทค เร็ว” เจย์เอ่ยเรียกเพื่อนที่ยืนมองอยู่นานอย่างต้องการความช่วยเหลือ  เพื่อนร่างสูงถอนหายใจเฮือกเดินตรงมาฉุดเพื่อนตัวเล็กแสนดื้อที่นั่งเหน็บกินขาอยู่ข้างโซฟาที่มีนิชคุณกำลังกอดปลอบอูยองอยู่

“เจย์นายไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่า เด็กมันถึงได้สับสนน่ะ”เสียงเอ่ยทุ้มนุ่มหูดังขึ้นอีกครั้ง อูยองที่ซบหน้าแนบอกนิชคุณอยู่ขยับเงยออกมาเล็กน้อย

“กูไม่ใช่มึง ไอ้ อ๊ค แทคยอน ฉุดเร็ว ๆ กูเมื่อย” เจย์แหวด่าเพื่อนตัวสูงที่ลีลาได้โล่กว่าจะขยับเดินมาได้ชักช้า

“แทคยอน” อูยองพึมพำเบา ๆ  หันหน้ามามองตรงคนร่างสูงที่ยืนฉุดร่างเตี้ยเล็กให้ลุกขึ้นจากพื้นอยู่อย่างดีใจ

“แทคยอน แทคยอน” อูยองผละออกจากอ้อมกอดของนิชคุณมากระโดดใส่แทคแทนจนทั้งแทคและเจย์ที่พึ่งลุกขึ้นได้ล้มโครมลงไปกองบนพื้นกันจนหมด

“ข้ายังไม่ได้กอดลาท่านเลยแทคยอน” อูยองกอดแทคที่นอนราบอยู่กับพื้นแน่น ด้านข้างเป็นเจย์ที่นอนอยู่บนไหล่อีกข้างนึงของแทคอย่างงง ๆ  แทคที่กลายเป็นเบาะรองของทั้งเจย์และอูยอง ส่งสายตาปฏิเสธไม่รู้ไม่เห็นมาให้นิชคุณและเพื่อนรอบข้างพัลวันว่าเขาเองก็งงเหมือนกัน

“ลุกขึ้นเถอะอูยอง ปล่อยฉันก่อนนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าแทคยอนไหนที่นายเคยรู้จัก แต่ฉันไม่ใช่แทคยอนนั้นแน่ ๆ  ฉันไม่เคยเจอนายมาก่อนเลย”แทคพูดเรียบ ๆ  อูยองที่นั่งนอนเกาะเขาแน่นยันตัวลุกขึ้นนั่งมองคนทั้งสองคนที่นอนราบอยู่บนพื้นที่ลุกขึ้นนั่งตรงหน้าเขาอย่างเสียใจและงุนงง

เจย์ที่ลุกขึ้นนั่งข้างแทค ลูบดูแขนขาตัวเองเพราะเจ็บจากแรงกระแทก ถึงจะล่วงมาบนตัวแทคก็เถอะ แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี และถึงแม้จะเป็นเบาะรองกันกระแทก แต่แทคก็หันมาสนใจเพื่อนรักอย่างเป็นห่วงเป็นอย่างแรก

“เจย์ นายโอเคนะ”แทคจับแขนเพื่อนตัวเล็กเบา  ๆ

“ไม่เว้ย” เจย์เหวี่ยงใส่แทค  แต่นั่นก็ทำให้แทคยิ้มออกมาได้ ..เหวี่ยงแรงขนาดนี้ แสดงว่าสบายดี

“ยิ้มหาบุพการรีมึงสิ ไอ้แมวดำ แมร่ม” เจย์เหวี่ยงใส่แทคอีกทีอย่างหมั้นไส้ แทคหัวเราะพืดออกมาอีกทีแล้วจับนวดเบา ๆ ที่ต้นแขนเพื่อนรักอย่างไม่ถือสาอะไร

 

อูยองที่นั่งมองอยู่ยิ่งน้ำไหลริ้นออกมาอีก

..ทำไมไม่ใช่ล่ะ..แทคยอน แจบอมของข้าทำไมถึงไม่ใช่ล่ะ  ทั้งที่หน้าตา ก็เหมือนกันและอยู่เคียงข้างกันแบบนั้น เหมือนกันอย่างนั้น ..ทำไมไม่ใช่แทคยอน กับแจบอมของข้า

..ทำไม ไม่ใช่..

“เจ้าไม่ใช่แทคยอน กับ แจบอม จริง ๆ เหรอ” อูยองชี้นิ้วสั่นเทาไปที่คนทั้งสองตรงหน้า เจย์และแทคส่ายหัวปฏิเสธ

“ไม่ใช่” แล้วเอ่ยพร้อม ๆ กัน อูยองเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มอีกครั้ง

..นั่นสิเขามันเด็กถูกทิ้ง แจบอมกับแทคยอนจะมาสนใจทำไม ใครจะมาต้องการล่ะ

เพราะเกิดมาไม่รู้จักความรัก การมีชีวิตอยู่ก็ลำบาก ริบรี่ และสั่นไหว เจตจิตที่อ่อนแอของร่างกามเทพคงอยู่ได้ก็เพียงแค่ในเขตส่วนตัว และเขตใกล้เคียง     แจบอมกับแทคยอนเท่านั้น..

..อ้อมกอดอบอุ่นที่โหยหาอยู่เสมอ  แต่ได้รับเพียงน้อยนิด หรือได้รับมากแล้วแต่เขาตีวัดค่าออกมาไม่ถูกเอง

..เพราะไม่รู้จักความรัก เพราะไม่รู้ว่าความรักคืออะไร

…น่ารำคาญ และอ่อนแอ แถมยังชอบโดดงาน ความรักก็ไม่รู้จัก..ใครจะมาสนใจ

..กามเทพไม่รู้จักความรักอย่างเขาใครจะสนใจ..

.

“ขอกอดหน่อยได้ไหม” อูยองเอ่ยช้า ๆ  ดวงตาที่อาบด้วยน้ำร้อนเอ่อล้นมองตรงไปที่เจย์ และแทคอย่างขอร้อง

เจย์และแทคสบตากันอย่างถามความเห็น แล้วพยักหน้าให้อูยอง

อูยองยิ้มหวานทั้งน้ำตาแล้วรีบโผเข้ากอดเจย์จนแน่นทันที  เจย์ที่ยังคงงงอยู่เอื้อมลูบผมของอูยอง แทคที่นั่งอยู่ข้างสวมกอดอูยองจากด้านหลังเลยเผื่อมาที่เจย์ด้วย

“ไอ้แทค… “เจย์เอ่ยแหวเพื่อนที่กอดเพื่อเกินมาจนถึงเขา แทคยิ้มอย่างกับจะบอกว่าเพื่อเด็ก  ๆ  เจย์พ่นลมหายใจพืดไม่ว่าอะไร

“แจบอม แทคยอน” อูยองพึมพำมือกอดกระชับเจย์มาขึ้น แทคคลายอ้อมกอดออกมาแล้วนั่งลูบผมอูยองแผ่วเบา ปล่อยให้อูยองกอดซบเจย์ไป เจย์เองก็ปล่อยให้อูยองกอดอยู่แบบนั้น

อูยองกอดเจย์อยู่เนิ่นนาน ราวกับโหยหาและคิดถึงมากเหลือ ..คิดถึงมากที่สุด..คิดถึงแจบอม กับแทคยอนที่สุด

อ้อมกอดที่ไม่ได้รับมานาน ไออุ่นที่โหยหามาตลอดอยากได้ อยากได้เพิ่มขึ้นเรื่อย แม้จะเป็นแค่มนุษย์ที่เผอิญมีรูปรักษ์คล้ายคลึง   แค่…แค่ตัวแทน แค่เจย์กับ อ๊ค แทคยอน แต่อูยองอยากกอด  …กอดเอาไว้นาน ๆ

 

“ไอ้คุณ”เสียงของซึลองที่ดังมาจากข้างหลัง ทำให้นิชคุณที่ยืนมองอูยองที่กอดซบเจย์โดยมีแทคนั่งข้าง  ๆ  ลูบไล้ผมดำสลวยของอูยองเบามือ อยู่หันมามองเพื่อนตัวสูงอย่างซึลองที่สะกิดเรียก

“อะไรวะ ซึลอง”

“รู้สึกมึงจะเป็นส่วนเกินว่ะ” ซึลองมองภาพตรงหน้า นิชคุณเองก็หันกลับมามองภาพเพื่อนรักที่โดนของเล่นของเขากอดซบอยู่อีกครั้ง ..แปลกดีที่เขาไม่รู้สึกกีดกันอย่างที่ทำกับชานซอง ..ถ้าเป็นไอ้หมีนรกนั่น คงโดนไนกี้เสยคางไปแล้วล่ะ

“กูก็ว่างั้นแหละ”คำตอบที่ดูไม่ใส่ใจถูกส่งออกมอง ตาคู่สวยของหมาป่าหน้าเทวดามองอูยองที่ยังคงซบแนบเจย์และแทคอีกครั้ง ริมฝีปากสวยอดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

…ขนาดยังไม่ใช้เรือนร่าง นายก็ทำให้ฉันรู้สึกสนุกและอยากค้นหาได้เสมอสินะ จาง อูยอง

…ของเล่นของฉัน…

 

.
.
.
Tbc

เอาเวอร์ชั่นที่รีไรท์ ให้อ่านเข้าใจมากขึ้นแม้จะไม่ชอบอ่านแฟนตาซี (อย่างที่โบว์ชอบ)มาลงให้อ่านกันค่ะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องง่าย ๆ ออกแนวเบาสมองเนอะ (ใช่มะ ๕๕๕)
ตามสไตล์แฟนตาซีค่ะ ตัวละครจะเยอะมากกกกก ซึ่งยังไงก็ตามตัวหลัก ๆ ก็จะเป็นสมาชิกวง 2PM กับ 2AM เท่นั้นค่ะ ที่เหลือก็มาร่วมสนุกด้วยเฉย ๆ

เรื่องนี้โบว์กำลังจะเปิดรวมเล่มนะคะ ถ้าใครสนใจรอดูรายละเอียดได้ค่ะจะนำมาแจ้งแน่นอน
ตอนนี้แต่งถึงตอนสิบสองแล้ว ยังแต่งไม่จบเลย แต่เพราะจะรวมเล่มทุกเรื่องทีแต่ง ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องจบค่ะ ^^ (จบได้แล้วเนอะ ตอนแรกเริ่มแต่งประมาณม.4 นี่ก็ปีสองละ ควรจบได้แล้ว)

ใครที่เข้ามาอ่าน เมนต์ให้กำลังใจกันได้นะคะ เพราะควอมเมนต์คือกำลังที่แสนสำคัญของคนแต่งค่ะ
ใครอยากได้รวมเล่มเรื่องนี้เก็บไว้ก็สั่งกันได้นะคะ

ติดตามข่าวสารและคุยกันได้ที่ @Bowwie0723 ค่ะ ^^

 

Advertisements

2 คิดบน “[FiC]Love is all around ,Right???!! [KW/CNN/TJ] #4

  1. TANUNYA AKARASUTTIKORN

    โธ่ เด็กน้อยคงต้องคิดถึง แจบอม กับแทคยอนเอามากๆๆ สงสารเด็กน้อยยย

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s