[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-S} #10

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 10 Want you tell me ผิดไหมที่รักเธอ
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู
Rate : PG-16

Want you tell me ผิดไหมที่รักเธอ

“ฉันจะทำให้ได้ชานซอง ฉันจะเอาให้ร้อนแรงกว่านายอีก”จุนโฮยิ้มให้กำลังใจเงาตัวเองที่สะท้อนผนัง ลิฟย์กลับมา มือนั้นกำแน่นอย่างมุ่งมั่น ตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงพี่เจย์ที่ลิฟย์ตัวนี้กำลังจะพาเขาทะยานไปหาพี่เจ ย์ที่ชั้น11 ชั้นบนสุด แต่จู่ๆหน้าจุนโฮก็เปลี่ยนเป็นแดงซ่านทันทีเมื่อคิดถึงวิธีการสอนขั้นเร่ง รัดการจูบของชานซองเมื่อครู่ จุนโฮรู้สึกได้ถึงความร้อนของหน้าและหัวใจที่เต้นรัวเร็ว

….สงสัยเขาจะตื่นเต้นที่จะไปจูบพี่เจย์ล่ะมั้ง…

จุนโฮถูหน้าตัวเองแรงๆเพื่อไล่ความขัดเขินที่เขาลืมถามหัวใจตัวเองไปว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องเป้าหมาย

“กิ๊ง ก่อง~~”จุนโฮกดออดด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

“พี่เจย์ฮะ ผมจุนโฮเองฮะ”จุนโฮพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เสียงตัวเองสั่น

“อ๋อ จุนโฮเหรอ เดี๋ยวพี่เปิดประตูให้นะ” ใกล้แล้วสินะ ใกล้แล้วล่ะที่พี่รู้ว่าผมคิดยังไงกับพี่ อีกนิดเดียวสินะ ขอบใจมากนะชานซอง ถ้าไม่ได้นายฉันคงไม่กล้ามาที่นี่หรอก

………………

“ตา กิล่า….เหล้า ..เชี่ยแล้ว! “นิชคุณตาลุกโพลงด้วยความตกใจ นี่เค้าปล่อยไอ้แทคขับรถออกไปเหรอเนี่ย ทั้งๆที่แม่งล่อตากิล่าไปตั้งหลายช็อท เชี่ยเอ๊ย! ไอ้นิชคุณมึงปล่อยมันไปได้ยังไง

“ไอ้เชี่ยแทค แมวดำอย่างมึงต้องมีเก้าชีวิตนะเว้ย แม่งเอ๊ย”นิชคุณกัดฟันกรอดขณะที่มือกำลังกดรัวไปหาแทคยอนอย่างร้อนใจ

“รับสิเว้ย!!! รับสิเว้ย รับสิ”นิชคุณยังคงกดรัวลงบนโทรศัพย์ เพื่อหวังว่าไอ้เพื่อนรักมันจะรับสายบ้าง

“รับสิเว้ยไอ้แมวบ้า”

“ฮัล.. ฮัลโหล ไอ้แทค ไอ้แทค มึงเป็นไงบ้าง ไอ้แทค”นิชคุณรัวถามอย่างตกใจทันที ที่ปลายทางรับสาย
(เออ กูสบายดี แต่จะตกใจตายเพราะมึงนี่ล่ะ เป็นห่าอะไร เสียงดังซะ)

“เชี่ย! มึงก็อย่าเสือกแดกตากิล่าไปเป็นโหลแล้วขับรถออกไปสิวะ ห่า กูยังไม่อยากตัดชุดดำนะเว้ย”ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่รู้ว่าไอ้แทคมันไม่เป็นไร ดีแล้วล่ะที่ไอ้แมวบ้านี่มันมีเก้าชีวิต
(เออน่า กูไหว มึงไม่ต้องห่วง ตอนนี้กูอยู่หน้าคอนโดแล้วเว้ย ยังไม่ตาย)

“เออ มึงยังไม่ตายก็พอแล้ว อ้อ แล้วอย่าลืมนะเว้ย ตอนนี้มีดมึงอยู่ที่กูเข้าใจไหม”ผมบอกย้ำมันอีกครั้ง พลางพาตัวเองออกมาจากผับ วันนี้อากาศหนาวเหมือนเคยสินะ
(ไอ้คุณ….)

“อะไรของมึง”
(ขอบใจนะเว้ย)

“เออ โชคดีนะมึง”ผมกดตัดสายไอ้แมวนรกก่อนที่จะเงยหน้ามองท้องฟ้าของค่ำคืน พระจันทร์หน้าหนาวสวยอย่างที่เขาว่า ผมก้มดูเวลานี่ก็ดึกมากแล้วผมกลับไปหาอูยองดีกว่า ผมสาวเท้าเพื่อเดินไปที่ลานจอดรถ แต่ผมสังเกตุเห็นร้านๆนึงก่อน

…ร้านดอกไม้เหรอ….ไม่เคยสังเกตุมาก่อนแฮะ รอยยิ้มที่มุมปากปรากฎขึ้น ก่อนขายาวจะก้าวเข้าไปในร้าน

“สวัสดี ค่ะ ร้านฟาวเวอร์แอนเซนยินดีต้อนรับค่ะ จะรับ อุ๊ย เอ่อ ดอกอะไรดีคะ”พนักงานสาวถึงกับสะดุดเมื่อมองใบหน้าขาวหมดจดของนิชคุณที่แสงไฟ ในร้านสาดส่องชัดๆ อย่างกับเทพเทวดากลางหมู่มวลดอกไม้เลย

สายตาของนิชคุณกราดไปทั่วร้าน ก่อนสะดุดตากับดอกไม้สีขาวสพรั่งในแจกันใกล้ๆ

“รับจัดส่งด้วยใช่ไหมครับ”นิชคุณถามพลางยืนเลือกดอกไม้เบามือ

“คะ ค่ะ รับส่งทั่ว สาธณรัฐ ตลอดเวลาเลยค่ะ”พนักงานยิ้มตอบกลับพลางมองดอกไม้ในมือนิชคุณ ..กุหลาบเหรอ โรแมนติกและละเอียดอ่อนจัง…(ครอเลี่ยนเป็น สาธณรัฐนะเออพี่น้อง)

“ดีจัง”นิชคุณยิ้มบางๆกับตัวเองแล้วเลือกดอกไม้จนได้ตามต้องการ เมื่อพนักงานสาวจัดช่อดอกไม้จนเสร็จสวยงาม นิชคุณมองผลงานที่ออกมาอย่างรู้สึกดี

“การ์ดนะคะ”พนักงานยิ้มหวานพลางส่งกระดาษสีหวานเล็กสองแผ่นมาให้นิชคุณ นิชคุณยิ้มรับและก้มลงเขียนข้อความอย่างรวดเร็ว

“ช่วยส่งให้ตอนนี้เลยนะครับ”นิชคุณพูดพลงส่งการ์ดในมือให้พนักงานตรงหน้า

“อะ อันนี้โรงแรม วิคตอเรียนะคะ จะ จะจัดส่งให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”พนักงานถึงกับสะดุดอึ้งทำอะไรไม่ถูกกับรอยยิ้ม ที่ส่งมาของนิชคุณ ก่อนอุ้มช่อดอกไม้สีขาวเต็มไม้เต็มมือแล้วเดินไปหลังร้านเพื่อเคลื่อนย้าย ให้ฝ่ายจัดส่ง

“หวังว่าจะชอบดอกไม้นะครับ”นิชคุณยิ้ทกับตัวเองก่อนจะมุ่งหน้าไปที่รถเพื่อที่จะไปเป้าหมายต่อไป …โรงแรมวิคตอเรีย..

………………

“ฮึก ฮือ โว๊ย! ไอ้ฮวาง ชานซอง ไอ้เพื่อนที่แสนดี ไอ้เพื่อนโง่ โว๊ยยยยย” เสียงหมัดกระแทกกำแพงผสมเสียงกรีดร้อง ช่างฟังดูไร้ความหวัง น่ากลัวและน่าสมเพสมากสำหรับคนที่ได้ยิน

แต่จะทำไมชานซองคนนี้ ไม่เคยสนใจอยู่แล้ว ในเมื่อคนที่เขารักที่สุดเขายังยุส่งให้ไปหาคนอื่น แล้วตอนนี้หัวใจของชานซองจะสนอะไรอีก จะไปสนอะไรอีก

“ไม่เจ็บเหรอ ทำแบบนั้นน่ะ”เสียงดังจากด้านหลังทำให้ชานซองหันมามอง ไม่ใช่คนที่เขาหวัง แต่ก็ทำให้ชานซองหยุดต่อยกำแพงก่อนวางมือที่มีเลือดซกลงบนตักตัวเอง

“มาทำไมที่นี่ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”ชานซองก้มหน้าลงต่ำมือกำแน่น ไม่ใช่อายน้ำตากับคนๆนี้ แค่ไม่อยากให้ใครมาสงสาร

“นี่พึ่งห้าทุ่มกว่าเอง ก็ว่าจะแวะมากินกาแฟแต่ได้ยินเสียงโหยหวนเลยแวะมาดู ไม่นึกว่าจะเจออะไรแบบนี้”เสียงหวานดังใกล้เข้ามาเหมือนเจ้าของเสียงที่เดิน มานั่งข้างชานซอง ตาคู่สวยมองเลือดที่ติดอยู่บนกำแพงแล้วถอนใจ นั่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลยนะ

“เป็นอะไร ไปทำกำแพงมันทำไม ดูซิมันเลือดออกใหญ่แล้ว ก็มีแต่มือนี่ใช่ไหมที่ไม่เป็นอะไร”เสียงหวานกล่าวประชดก่อนจะกุมโอบมือที่ ชุ่มด้วยเลือดของชานซองขึ้นมา แล้วค่อยๆแกะผ้าพันแผลออก เผยให้เห็นนิ้วสวยที่มีรอยแตก ฉีกของเนื้อหลายจุด เลือดสีแดงสดไหลเต็มไปหมด หน้าหวานส่ายอย่างระอาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสวยในกระเป๋าออกมาเช็ดแผลให้ เครื่องไม้เครื่องมือมีไม่พอ แต่นี่ก็พอแก้ขัดได้

“เรื่องจุนโฮอีกแล้วเหรอ”เสียงหวานถามอย่างรู้ทัน มือทั้งสองข้างก็พันแผลให้อย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงเป่าเบาๆและจุมพิธลงบนแผลนั้น

“คาถาวิเศษให้แผลหายเร็วๆไง”เสียงหวานเอ่ยตอบสายตาของชานซองที่หันมามอง

“ชอบเขาก็บอกเขาไปสิ มาบ้าบออยู่คนเดียวแบบนี้ทำไม”ชานซองไม่มีคำตอบอะไรให้กับคำถามของเสียงหวานได้แต่ปล่อยเวลาผ่านไปหลายนาที

“มันคง….ไม่ทันแล้วล่ะ”ชานซองปล่อยให้น้ำตัวเองไหลก่อนซบหน้าลงไหล่อีกฝ่าย เจ้าของไหล่ลูบหัวชานซองอย่างเบามือ

“แม้ ะตายจากกันไปแล้วก็ยังทันเสมอแหละชานซอง ความรักน่ะ เชื่อพี่ฮยอนจุงคนนี้สิ”ผมคงทำได้แค่ปลอบใจมัน คนบ้าอะไร หน้าาตาดีไม่มีสมอง อยู่ใกล้กันขนาดนั้นแต่ไม่รู้จักบอกไปว่าคิดยังไงกับเขา เฮ้อ!จะว่าไปผมก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

……………

“กิ๊ง ก่อง~~”

“พี่เจย์ฮะ ผมจุนโฮเองฮะ”

“อ๋อจุนโฮเหรอ เดี๋ยวพี่เปิดประตูให้นะ” เเจบอมปาดน้ำตาบนสองแก้มลวกๆ ก่อจะเดินมาเปิดประตูให้น้องชายคนสนิท

“จุนโฮมีอะไรเหรอ มาหาพี่ซะดึกเลย”แจบอมทำเสียงให้นิ่งและหน้าปกติขณะยืนกลั้นประตูถามจุนโฮ โดยที่ไม่ได้เชิญเข้ามาในห้องอย่างเมื่อเช้า เพราะตอนนี้เขาอยู่คนเดียวและเขาก็ไม่ได้ใจง่ายอย่างที่ใครบางคนกล่าวหาเอาไว้

“คือว่าผม พี่เจย์ครับคือผม”จุนโฮเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามหายใจเข้าลึกๆแล้ว คิดทบทวนถึงรสสัมผัสที่ได้จากชานซองเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้สึกร้อนใบหน้าขึ้นมาทันที

“เป็นอะไรเหรอจุนโฮหน้าแดงเชียว ไม่สบายเหรอ”แจบอมยกมือสัมผัสใบหน้าจุนโฮอย่างเป็นห่วง แต่จุนโฮกับคว้าข้อมือเเจบอมเอาไว้

“พี่ เจย์ครับ… คือ… คือ…. ผมชอบพี่นะครับ”จุนโฮตัดสินใจบอกอย่างรวดเร็ว ทำให้เเจบอมทำหน้าตื่นตะลึงอย่างตกใจ ทำไมตัวเขาจะไม่รู้ว่ารุ่นน้องคนนี้คิดยังไงกับตัวเอง แต่ไม่คิดว่าจะมาได้ยินตอนนี้

แจบอมที่ยืนอึ้งอยู่กับคำสารภาพ ทำให้ไม่อาจปัดป้องหรือมีสติมากพอจะยื้อหลบจุนโฮที่รั้งใบหน้าตัวเองขึ้นมาก่อนจะประทับริมฝีปากลงไป

จุนโฮพยายามจูบให้เหมือนที่ตัวเองได้รับจากชานซอง หากแต่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถขนาดนั้น จึงทำเพียงทาบสัมผัสหวานลงบนริมฝีปากแจบอม ลิ้นร้อนไม่ได้ถูกนำมาใช้งาน ไม่ใช่เขาไม่ประสา หรือไม่ใช่เพราะใจไม่กล้าทำ หากแต่ไม่ตอบสนอง ไม่ใช่แค่แจบอมที่ไม่ตอบสนอง ใจเขาก็เช่นกัน

“..ทำไม”จุน โฮทำหน้าคุ่นคิดขณะเม้มริมฝีปากตัวเองที่พึ่งสัมผัสริมฝีปากของคนที่เขารัก มากและแอบรักมาหลายปี ทำไมเขาไม่รู้สึกเลยล่ะ ไม่รู้สึกตื่นเต้น ไม่รู้สึกร้อนผ่าว หรือแม้แต่รู้สึกขัดเขินเหมือนกับที่รู้สึกกับ….

ความใจเต้นที่เคยเป็นทุกครั้งที่ได้เจอแจบอม ทุกครั้งที่เคยอย่างผ่านมา ทำไมไม่รู้สึก หรือมันจะผ่าน ผ่านไปแล้วงั้นเหรอ

“ขอโทษนะจุนโฮ”แจบอมเงยหน้ามองตาตี่เล็กของจุนโฮที่เต็มไปด้วยความหว้าหวุ่นและสับสน หากแต่แจบอมเพียงยิ้มบางๆให้จุนโฮ

“ขอโทษนะ คือ… คือพี่ไม่ได้ชอบนายน่ะ”แจบอมบอกตรงๆ ก่อนยิ้มบางๆอีกครั้ง เขาเข้าใจและไม่โกรธอะไรจุนโฮ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับจุนโฮมากกว่าพี่น้องเช่นกัน

“เราเป็นพี่น้องกันเถอะนะ”แจบอมพูดพลางตบไหล่จุนโฮที่ยังคงมีความสับสนในสายตาเบาๆ

..ทำไม เหรอ ทำไม ทำไมไม่เจ็บซักนิด

นี่ก็อีกทำไมจุนโฮไม่รู้สึกเจ็บสักนิดที่พี่เจย์ไม่รับรักเขา ทำไมเหรอ เขาถึงได้รู้โล่งอกมากกว่าที่ได้ฟังคำตอบแบบนี้ ทำไมเขาไม่เจ็บปวดซักนิด ทำไม… ทำไม…เขาก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน..

“ครับพี่เจย์ เป็นพี่น้องกันก็ได้ครับ”จุนโฮยิ้มกลับให้เเจบอม ยิ้มแรกที่แสนบริสุทธิ์ใจที่สุดเท่าที่ผ่านมา

“พี่ก็ไม่อยากเสียน้องดีๆ ที่น่ารักไปเหมือนกัน”แจบอมยิ้มหวานแล้วตบไหล่จุนโฮเบาๆ

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ขอบคุณนะครับพี่เจย์”จุนโฮกอดลาแจบอมด้วยหัวใจที่ยังคงสับสนและร้อนผ่าว หากไม่ใช่เพราะเเจบอม ไม่ใช่เลย แล้วเพราะใครล่ะ จุนโฮรู้สึกร้อนผ่าวทั่วใบหน้าและริมฝีปาก เขาเม้มปากแน่นกับสิ่งที่ตัวเองรู้สึก รู้สึก.. จุนโฮรู้สึกสงสัยความรู้สึกในใจตัวเอง และเขาต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร

“จุนโฮกลับบ้านดีๆนะ”แจบอมส่งเสียงดังส่งท้ายไล่หลังจุนโฮที่วิ่งตรงไปที่ลิฟย์ตัวนึงก่อนจะส่ายหัวเบาๆ อย่างโล่งใจ

..อย่างน้อย ต่อไปกับจุนโฮเขาสองคนจะได้ไม่อึดอัดต่อกันเสียที… แจบอมคิดอย่างรู้สึกดีขึ้นที่ตัวเองหมดปัญหาไปอีกเปราะ วันนี้เขาคงจะนอนหลับสบายได้สักที่สินะ เท้าขาวพาร่างบางในชุดนอนสีขาวตรงเข้าห้อง วันนี้แจบอมคงได้นอนหลับสบายกว่าเมื่อคืนหากไม่โดนแรงกระชากจากด้านหลังไว้ก่อน

“ผู้ชายมาหาไม่ขาดเลยนะ พัค แจบอม”เสียงพร่าต่ำที่ดังขึ้นพร้อมแรงกระชากทำให้แจบอมหันมามองอย่างตกใจ

“อ๊ะ อค แทคย…”เสียงหวานเรียกชื่ออีกฝ่ายขาดหายไป เพราะปากไม่ว่างจะออกเสียง มันโดนปิดด้วยอะไรที่หวานชื้น และร้อนรุ่ม อะไรที่จาบจ้วงและล่วงลึกลั้ม อะไรอย่างริมฝีปากของอค แทคยอน

…………………………

“ผู้รับจาง อูยองนะครับ”พนักงานอ่านชื่อทวนซ้ำอีกครั้งก่อนจะส่งช่อดอกลิลลี่สีขาวหวาน ในมือให้อูยองที่ยืนงงๆอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเซ็นรับและรับเอาดอกไม้นั้นมา

“ขอบคุณที่ใช้บริการร้านฟาวเวอร์แอนด์เซนด์ของเรานะครับ”ชายหนุ่มยิ้มหวานก่อนจะ เดินจากไปปล่อยให้คนได้ดอกไม้ยืนงงก่อนจะจัดการปิดประตูห้อง

” ‘ขอบคุณนะครับที่จะมาตื่นข้างๆพี่ทุกเช้า นิชคุณ’ “อูยองอ่านข้อความในการ์ดสีหวานเบาๆก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข นั่งลงบนโซฟาสีขาว แปลกตากลางห้อง ที่นี่เคยมาบ้างแต่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ มองไปรอบๆห้องนี้ กว้างและหรูกว่าห้องของเขามาก แน่ล่ะ ลูกเจ้าของโรงแรมนี่ไม่หรูหราได้ยังไง แม้จะไม่ได้มาบ่อยจนคุ้นชินแต่อูยองก็ทำอะไรที่นี่ได้ไม่เคอะเขิน ทั้งจัดข้าวของให้เข้าที่หรืออาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว

ของที่ถูกย้ายมาจากห้องเดิมของเขาถูกใจวางได้ลงตัวมาก ราวกับเขาอยู่ที่นี่มานาน คงต้องเอ่ยชมคุณแชยังที่จัดการได้ดีมาก อูยองที่อยู่ในชุดนอนสีฟ้าอ่อนสบายตา อดจะหยิบดอกลิลลี่สีขาวสวยบนโต๊ะมาชื่นชมอีกครั้งไม่ได้ ก่อนจะนำไปจัดลงแจกันมุมห้องที่ว่างอยู่ ถ้าดอกไม้เหี่ยวโรยราไป คงน่าเสียดายแย่

“ชอบไหมครับ คนดี”สุ้มเสียงอ่อนนุ่มที่ข้างหูพร้อมกับสัมผัสกระชับรอบเอวบางทำให้อูยอง หันมามองเจ้าของเสียงอย่างแปลกใจ ไม่รู้เพราะไม่คุ้นที่หรือกำลังเพลินกับดอกไม้ถึงได้ไม่สังเกตุคนที่มา

“ครับ พี่คุณ ชอบครับ”ร่างบางหันกลับมาอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้ง่ายต่อการโดนใบหน้าขาวสวยรูปไข่ที่สูงกว่ากระชับกอดช่วงชิงความหวานจากริมฝีปากอิ่ม

แม้ว่าจะตกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ ปฏิเสธอะไร มือสวยทั้งสองข้างโอบคล้องรอบคอชายหนุ่มเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวให้กับจูบและ สัมผัสหวานในปากที่พรากเรี่ยวแรงไปจากเขาอย่างรวดเร็ว ยิ่งเนิ่นนาน ยิ่งเร่าร้อน ยิ่งหมดแรงเข่าอ่อนเอนลงทุกที จนร่างสูงกว่าต้องโอบกอดกระชับคนที่โอบแขนรอบคอเขาไว้ ให้แน่นกว่าเดิมเพื่อไม่ให้ร่างบางทรุดล้มไป

ตะครองกอด กันแบบไหน จูบนั้นเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ตอนนี้หลังบางขาวของอูยองก็ทาบว่าอยู่บนพื้นเตียงนุ่มแล้ว สัมผัสหวานของจูบยังคงมีอยู่ต่อเนื่องพร้อมเสื้อนอนสีฟ้าหวานที่ลอยออกมา กองอยู่บนพื้นข้างๆ มือขาวสวยแม้หมดเรี่ยวแรงแต่ก็แกะปลดกระดุมคนตรงหน้าอย่างเบามือ ก่อนแนบกายสัมผัสอกขาวนั้น ริมฝีปากอิ่มก้มลงทาบรอยแดงหวานลงทั่วอกชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ขณะที่มือชายหนุ่มล่วงลงสัมผัสจุดอ่อนไหวของอีกฝ่าย

“อื๊อ~พี่ .. คุณ ..อือ..”เสียงหวานครางขาดห้วงเมื่อมือของชายหนุ่มรัวเร็วขึ้น ก่อนที่เขาจะหายใจแรงขึ้นเพราะทางข้างหน้ามาถึงที่สุด เมื่อชายหนุ่มเห็นร่างบางหดเกร็งกายลง ทำให้เขาขยับเข้ามาใกล้และโอบกอดร่างนั้นเบามือ ก่อนที่จะสอดแทรกไปกลางลำตัวอีกฝ่าย

“อื๊อ~ เจ็บ… อือ”แม้ไม่ใช่ครั้งแรกกับสัมผัสนี้แต่อูยองก็ไม่เคยชินซักที เขายังคงเจ็บทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น นิชคุณเข้าใจดีกับความเจ็บของร่างบางที่ทำหน้านิ่วและจิกแผ่นหลังเขาแน่น ชายหนุ่มจูบเน้นริมฝีปากร่างบางเบาๆอย่างปลอบโยน และเริ่มขยับตัวเร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เสียงครางดังพร้อมกับความรู้สึกแห่งการถึงจุดที่ทั้งคู่ต้องการ

ผ่านไปหลายนาทีในห้องปราศจากเสียงใดนอกจากเสียงหายใจแรงของทั้งคู่ นิชคุณจูบปลอบแก้มป่องขาวที่เปลื้อนน้ำตาเพราะความเจ็บช้าๆและนิ่มนวล

“พี่คุณไปอาบน้ำเถอะนะครับ”อูยองเอ่ยบอกคนตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะหน้าเขินแดงหยิบหมอนมาบังร่างกาย

“อาบด้วยกันไหมครับ”นิชคุณหันมายิ้มกริ่มถามขณะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ร่างบางบนเตียงส่ายหัวเบายิ้มบางๆให้ ทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างเสียดายเดินหายเข้าห้องน้ำไป
พอแผ่นหลังตรงหน้าลับตา อูยองอดไม่ได้จะยิ้มหยันให้ตัวเองขณะที่ก้มลงหยิบชุดที่เคยใส่อยู่ก่อนหน้านี้ กลับมาใส่อีกครั้ง

…เขาไม่ควรทำแบบนี้…

รู้ทั้งรู้หากแต่ไม่เคยห้ามตัวเองได้ซักครั้งกับคนในห้องน้ำ ไม่จำเป็นต้องมีดอกไม้ หรืออะไรสูงค่า หากเพียงรอยยิ้มของร่างสูงนั้นก็พอแล้ว สำหรับทุกอย่าง แค่รอยยิ้มของนิชคุณ
จาง อูยองก็ให้ได้ทุกอย่าง เพราะรักมาก

…รักจนหมดหัวใจ

แต่มันก็เป็นรักที่ผิด

ผิด…ผิดที่เขาใจง่ายเอง …ใจง่ายยอมพี่คุณไปซะทุกครั้ง
…และยอมหัวใจตัวเองไปเสียทุกที

…ผิดตรงที่เขาเองนี่แหละที่ใจง่ายและรักพี่คุณเกินไป
…แต่อีกฝ่ายรักเขาบ้างไหม หรือเห็นตัวแทนของแก้ขัดแทนใครหรือเปล่า…

..ไม่รู้…. ไม่รู้จริงๆกับความคิดอีกฝ่าย

แต่รู้ รู้ว่าตัวเองผิด รู้ว่าตัวเองไม่ควรทำ แต่ก็ทำ

รู้ว่าเป็นได้แค่ชู้

…แต่ก็ยอม

…โง่ สิ้นดี…. ยิ้มหยันด่าตัวเองพลางมองรอยแดงที่คอและบริเวณต่ำกว่าที่โผล่ออกจากชายเสื้อ สะท้อนเงากระจกกลับมา มันอดไม่ได้จริงๆที่จะปล่อยให้น้ำตาไหล ชะล้างความโง่ เลวร้ายและเห็นแก่ตัวของตัวเอง

หากมันคงไม่หมดไป ก็เหมือนรักที่มีให้พี่คุณ รักที่ไม่ยอมหมดไปซักที มันยังคงท่วมท้น และทำร้ายจิตใจใครหลายคน ท่วมท้นจนหายใจไม่ออก ท่วมหัวใจ ก่อนจะฝังตัวเองนอนตายอยู่ในนั้น

…ถ้าเป็นแค่เขาคน เดียวคงไม่เป็นไร…ถ้าชู้อย่างเขาจะเจ็บจนตายไปเลยก็คงไม่เป็นไร แต่นี่เขากับฉุดให้คนอื่นมาเจ็บช้ำกับการกระทำเลวๆของเขาไปด้วย

..ทั้งพี่คุณ ทั้งคุณคู่หมั้น..

ตาคู่สวยที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาหันไปมองกรอบรูปบนหัวเตียง ที่ตั้งไว้ แน่นอนว่ามันน่าดีใจที่มีรูปเขาวางอยู่ด้วย แต่ข้างๆนั้นล่ะ มันมีรูปอีกหลายใบ รูปนึงในนั้นคงไม่พ้นรูปผู้ชายหน้าเรียว ที่มีรอยยิ้มแสนหวาน แม้ใบหน้าและปากของคนๆนั้นจะดูซีดเซียวแต่ความสวยหวานก็ยังโดดเด่นในรูปนิ่ง

..คุณคู่หมั้น.. ใช่แล้วล่ะนั่นคือคุณคู่หมั้นคนที่ยิ้มหวานบริสุทธิ์แบบนั้นคือคุณคุ่หมั้น ที่ดูเหมาะสมกับพี่คุณเหลือเกิน ไม่เหมือนเขา ….ชู้อย่างเขา

..ชู้ของความสัมพันธ์ที่ดีของพี่คุณและคุณคู่หมั้น..

..ชู้อย่าง จาง อูยอง..

“คิดอะไรเหรอครับคนดี”เสียงเอ่ยทักของชายหนุ่มทำให้อูยอง รีบหลบหน้าก่อนจะปาดน้ำตาที่เลอะเทอะออกจากสองแก้มอย่างรวดเร็ว จนคนที่กำลังสวมชุดนอนสีเทาสบายๆอยู่ไม่ทันสังเกต

“พี่คุณครับ”เสียงอดสั่นเมื่อเอ่ยเรียกไม่ได้

“ครับอูยอง”เสียงตอบกลับพร้อมเท้าที่สาวใกล้เข้ามา

“เราทำแบบนี้มันถูกแล้วเหรอครับ”สิ้นคำถามไม่มีเสียงเดินต่อ ไม่มีเสียงเอ่ยตอบ แม้เสียงลมหายใจยังโดนกลืนหายไปกับคำถาม

คำถามที่ไม่ควรถาม เจ็บปวดหัวใจราวโดนกรีดแทงซ้ำๆ คำถามที่ไม่มีคำตอบ แต่ก็ถาม คำถามที่คนถามร้องไห้ออกมา และคนตอบไม่อาจตอบได้เพราะนิชคุณเองก็ไม่รู้คำตอบของคำถามนี้เหมือนกัน

…ไม่รู้จริงๆ…

…………
“คุณคิม จุนซูคะ คุณคิม จุนซูคะ”เสียงหวานที่เรียกปลุกทำให้จุนซูขยับตาลืมขึ้นอย่างสงสัย

..อะไรนี่ยังมืดอยู่เลย แถมไม่ใช่เวลากินยาด้วย จะปลุกเขาทำไมกัน…

“อืม~~ ฮ้าว~~มีอะไรเหรอครับ”จุนซูยันลุกตัวขึ้นและมองหน้าพยายบาลที่ยิ้มหวานให้

“มีของมาส่งให้คุณจุนซูน่ะค่ะ เมื่อครู่นี้เองค่ะ”ของ … กลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ

“อะไรเหรอครับ”คำถามที่ได้คำตอบจากวัตถุที่วางลงบนมือตรงหน้า

“กุหลาบขาว”จุนซูมองช่อดอกไม้สีขาวสะพรั่งของกุหลาบอย่างอดแปลกใจไม่ได้

“สวยมากเลยนะคะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะคุณ จุนซู”พยาบาลสาวยิ้มหวานอย่างอิจฉาก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ..น่าอิจฉาๆ รักกันหวานแหววจริงๆ

” ‘หายเร็วๆนะ … นิชคุณ’ “จุนซูอ่านการ์ดสีหวานที่มีลายที่เขาแสนคุ้นเคยเขียนอยู่

“คุณ นายนี่มัน…”แม้เสียงพึมพำเบาๆจะมาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปมอย่างรู้สึกในใจ แต่ก็อดจะดอมดมกลิ่นหอมจากช่อดอกไม้ในมือไม่ได้

“ขอบใจนะ”จุนซูมองดอกกุหลาบขาวในมือก่อนที่จะยิ้มบางให้เมื่อคิดถึงเจ้าของดอกไม้ ขอบคุณนายจริงๆนิชคุณ

……..

.
.
.
.

TBC

 

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

 

 

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียด ราคา หน้าปก และต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements

1 คิดบน “[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-S} #10

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s