[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-S} #9

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 9 Who care… คนที่ควรค่าจะรัก และถูกรัก
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู
Rate : PG-16


Who care… คนที่ควรค่าจะรัก และถูกรัก

“ทำไม นายถึงทำให้ของเล่นชิ้นนี้สับสนแบบนี้นะ อค แทคยอน”แจบอมสัมผัสเบาๆที่หัวใจของตัวเองอย่างรู้สึกสับสนปนเปมากมาย ก่อนน้ำตาหนึ่งหยดจะไหลให้ความเป็นของเล่นของตัวเอง ของเล่นที่เริ่มรับบทบาทจริงจังเมื่อสามเดือนที่แล้ว ของเล่นราคาถูก

…………
ตั้งแต่ที่เค้ากลับมาจากอเมริกาคนเดียวเพื่อมารับช่วงและศึกษางานที่บริษัทของพ่อก็ผ่านมาราว6เดือนแล้ว
ชีวิตเค้ามีแต่พวกเเมงเม่าที่เอาความรู้สึกเป็นใหญ่มาตายซากตรงหน้าเค้าเต็มไปหมด

…พูดได้เลยว่าการทำงานของคนจะได้ผลดีที่สุดก็ตรงไร้หัวใจนี่แหละ

“น่ารำคาญ! ฉันไล่เธอออก”เสียงห้าวกร้านของอคแทคยอน ผู้จัดการใหญ่ของบริษัทOkกรุ๊ปสาขาหลัก ดังขึ้นก่อนที่เลขาคนที่ 10ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมาจะวิ่งร้องไห้ออกจากห้องเจ้านายเก่า เพราะตอนนี้เธอถูกไล่ออกแล้ว

“คุณชางมิน ช่วยบอกฝ่ายทะเบียนด้วยว่าให้หาเลขาใหม่มาให้ผม ขอแบบที่คุยรู้เรื่องหน่อยนะ ผมรำคาญ”แทคยอนกรอกเสียงลงสายโทรศัพย์และวางทันทีอย่างไม่สนใจจะฟังเสียงคู่ สนทนากลับ

“แล้ววันนี้มีงานอะไรอีกมั่งเนี่ย น่าจะให้ครบวันก่อนค่อยไล่ออก”แทคยอนคิดเล่นๆก่อนจะพลิกแฟ้มงานตรงหน้าดู

“ตัวแทนบริษัทพัคจะมาคุยเหรอ พัคเหรอ อ๋อ บริษัทที่รับสร้างหมู่บ้านจัดสรรค์และห้างดังที่ถูกเทคโอเวอรเมื่อเดือนก่อนนี่”แทคยอนคิดถึงบริษัทก่อสร้างใหญ่ที่มีชื่อเสียงและมั่นคง หากแต่ทุกอย่างพังลง เมื่อคุณพัค จินจุนเจ้าของบริษัทจากไปเพราะโรคร้าย จากนั้นบริษัทนี้ก็อ่อนแอ เกิดหนี้สินและถูกเขาสั่งเทคโอเวอร์ในที่สุด

“คุณแทคยอนคะ ฉันลี โยริ เลขาชั่วคราวที่คุณชางมินส่งมาให้ทำงานค่ะ”เสียงของเลขาคนใหม่ที่คุณชางมิ นส่งมาแก้ขัดดังขึ้นทำให้เขาเงยหน้าหันมามองอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

“ถ้าตัวเเทนบริษัทพัคมาเมื่อไหร่ ให้เค้ามารอให้ห้องแล้วกัน เดี๋ยวผมมา”แทคยอนเดินออกจากห้องอย่างไม่ใส่ใจอะไร ก่อนจะเดินลงลิฟย์มาที่ชั้นล่างสุดเพื่อซื้อกาแฟดื่ม ทำไมผู้บริหารระดับสูงที่มีคนคอยชงกาแฟให้ทุกๆครั้งทีเค้าต้องการได้ ต้องลงมาซื้อกาแฟกินเองด้วย
….ไม่มีเหตุผล นี่คือ1ในสิ่งที่เค้าไม่สามารถห้ามหรือบังคับตัวเอง บางทีอาจเป็นเพราะว่าเค้าหวังว่าซักวันเค้าอาจจะมาเจอคนๆนั้นที่ร้านกาแฟก็ได้

“เอสเพสโซ่”ผมเอ่ยสั่งกาแฟก่อนที่สายตาจะเลื่อนไป เห็นบางสิ่งบางอย่าง บางคนที่ลึกๆแล้วในใจเค้าหวังจะเจอ เสี้ยวใบหน้าขาวหวาน และร่างเล็กที่เดินไวๆอยู่แถวๆนี้พร้อมถ้วยกาแฟในมือของคนๆนั้น
ไม่มีเหตุผลอีกแล้ว แต่เขากับเร่งเดินตรงไปทางที่เค้าเห็นคนๆนั้นเพียงแวบๆ ใช่จริงๆไหมนะคนนั้น ใช่พัค แจบอมไหมนะ

ผมวิ่งหอบทั่วบริเวณนั้นแต่ก็ไม่เห็นอะไร หรือใครที่คล้ายเขาคนนั้นเลย ….ผมคงตาฝาดไปเอง
นี่ผมมันบ้าหลอนจนเห็นอะไรพร่ำเผลอเหรอเนี่ย ….บ้าจริง นี่ผมกำลังทำอะไรเนี่ย

แทคยอนตัดสินใจลืมทุกๆอย่างที่คิดไปเองทิ้งซะก่อนจะไปเอากาแฟมาดื่มเพียงครึ่งแก้วแล้วทิ้งขยะก่อนที่ขึ้นลิฟย์กลับมาห้องทำงานตัวเอง …ฉันจะไม่ยอมตกลงหลุมพลางที่แสนเจ็บปวดของแกหรอก ความรัก

“คุณแทคยอนคะ ตัวแทนบริษัทพัครออยู่ในห้องแล้วค่ะ”เลขาสาวรายงานก่อนที่แทคยอนจะเดินเข้าไปในห้องทันที

“รอนานไหมครับ ตัวแทนบริ……”แทคยอนได้แต่อ้าปากค้างและตาเบิกกว้างกับคนสองคนที่ยืนอยู่ กลางห้องตอนนี้ คนนึงเป็นสาวใหญ่มีอายุที่ยังดูสวยมากแต่งน่าตาจัด แต่อีกคนคือผู้ชายตัวขาวๆ เล็กๆใส่ชุดสีขาวดูสบายและเรียบร้อย สวมหมวกถักครอบครึ่งหัวทำให้ใบหน้าขาวนั่นดูหวานขึ้นกว่าเดิม ..พัค แจบอม

“อ๊ะ คุณ อค แทคยอน”แจบอมหันมาสบตาแทคยอนอย่างประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มหวานมาให้แทคยอน

“จะ จะ แจบอม”เสียงแผ่วที่มองหน้าคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ แจบอมเองก็ดูตกใจและดีใจไม่น้อยที่เห็นแทคยอน

“แกออกไปรอแม่ข้างนอกก่อนไปเจย์”เสียงแหลมสูงของผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดดังขึ้น ทำให้สติของทั้งคู่กลับมา ก่อนที่แจบอมจะเดินออกจากห้องไปด้วยใจที่เต้นรัว
เมื่อแจบอมออกไป แทคยอนก็กลับมาสู่ตัวตนแท้ๆของตัวเอง ในฐานะผู้จัดการที่ไม่ใช้อารมณ์มาเป็นผู้นำ

“เชิญนั่งครับ คุณตัวแทนบริษัทพัค”แทคยอนผายมือที่เก้าอี้หนังตรงหน้าอย่างเป็นมารยาท ก่อนที่ตัวเค้าเองจะนั่งลงมองคนตรงหน้า

“ฉัน พัค นายังค่ะ คือวันนี้ฉันต้องการมาคุยเกี่ยวกับ…..”การดำเนินเจรจาทางธุรกิจเกิดขึ้น นานนับสิบนาที แต่ก็ไม่ได้รับผลที่น่าพอใจกับทั้งสองฝ่าย
แทคยอนที่มี เหตุผลควบคุมอารมณ์ได้ดีและมีแต้มต่อดูจะไม่เดือดร้อน ต่างจากนายังที่เริ่มเครียด เหงื่อร้อนไหลออกมามากทั้งๆที่ห้องนี้แอร์เย็นเชียบ นายังที่เริ่มสติหลุดทุบโต๊ะแรงก่อนจะส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“นี่ คุณแทคยอน ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูดเลย ฉันแค่ต้องการบริษัท หรือไม่ก็ค่าชดเชย หรืออะไรก็ได้ตอบแทนบ้างเท่านั้น บริษัทก่อสร้างพัคเนี่ยมีมูลค่าสูงนะคุณ คุณจะบอกว่าเงินที่ฉันได้มันแค่หนึ่งแสนดอลล่าได้ยังไงกัน”นายังยืนขึ้นจ้อง แทคยอนที่ยังคงนั่งนิ่งสงบอย่างร้อนใจ

“คุณนายังครับผม ว่าคุณน่าจะรู้นะครับ สภาพของบริษัทพัคก่อนที่จะโดนทางเราเทคโอเวอร์นั้นเป็นยังไง ด้านการเงินนั้นมีปัญหามากจนผมคิดว่าเงินหนึ่งแสนดอลล่าที่คุณได้ไปในฐานะ คู่ครองตามกฏหมายของคุณพัค จุนจินนั้นก็มากแล้วนะครับ “แทคยอนชี้แจงเหตุผลให้ฟัง

“อะไร อะไรกั๊น ไม่จริง ไม่จริง ใช่ไหมเนี่ย แค่หนี้บ่อนอย่างเดียวฉันก็มีร่วมสี่แสนดอลล่าแล้วจะพออะไร แล้วนี่!ของแจบอมล่ะ พัค แจบอมน่ะเขาได้เท่าไหร่”เสียงพึมพำแผ่วๆที่แทคยอนพอจับความได้เปลี่ยนเป็น ดังเมื่อถามแทคยอนเกี่ยวกับแจบอม ซึ่งนั่นทำให้แทคยอนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีแวบนึง

“อ่ะ อะ เอ่อ คุณพัค แจบอม ได้เงินตอบแทนในฐานะบุตร สองแสนดอลล่าครับ”แทคยอนส่งสัญญาให้นายัง อย่างอดใจหายวูบไม่ได้ นี่แจบอมเป็นลูกของประธานบริษัทพัค แปลว่าแจบอมไม่มีพ่อแล้วงั้นเหรอ ตอนที่เสียพ่อไป เขาจะเสียใจมากไหมนะ

“ชิ!ไอ้แก่ ร้ายนักนะทิ้งเงินไว้ให้ไอ้ลูกเมียเก่ามากกว่าฉันอีก ไม่เป็นไรฉันเอามาได้อยู่แล้ว แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี เอาไงดีๆ”นายังพึมพัมคนเดียวอย่างเครียดจัด แต่แทคยอนก็ยังคงได้ยิน ..เเม่เลี้ยงงั้นเหรอ นี่แจบอมเป็นกำพร้าเหรอเนี่ย

“เอ่อ นี่ไม่เกี่ยวกับบริษัทนะครับ ไม่ผลทางธุรกิจ ผมขอถามคุณนายังหน่อยนะครับว่า คุณกับเจย์ เอ่อ คุณพัค แจบอมเป็น แม่กับลูกเลี้ยงกันเหรอครับ”

“ใช่ น่ะสิ แต่เอ๊ะ! ที่คุณถามนี่เพราะคุณสนใจเจย์มันเหรอ”นายังเงยหน้าถามแทคยอนอย่างมีความหวัง ด้วยตาที่วิบวับประกายอย่างหาทางออกได้แล้ว

“อ่ะ อะ เอ่อ”แทคยอนถึงกับจุกพูดไม่ออก แต่นั่นก็เพียงพอกับนายังเธอยิ้มออกมาอย่างถูกใจ

“คุณชอบมันจริงๆด้วย นี่คุณแทคยอน”รอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์ที่มองดูเย้ยหยันปรากฏชัดขึ้น

” คุณสนใจจะได้เจย์มันไปไหมล่ะ ฉันให้คุณได้นะ แลกกับเงินซัก สี่แสนดอลล่า”นายังยื่นข้อเสนอที่ทำให้แทคยอนจุก อึ้ง และตกใจในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ความรู้สึกแขยงสมเพสจะเข้ามา

“นั่น มันขายกันชัดๆ แจบอมไม่ใช่สิ่งของนะคุณนายัง แล้วเค้าก็เป็นลูกคุณด้วย”แทคยอนตะโกนใส่นายังเสียงกร้าว สาบานว่าในชีวิตเค้าไม่เคยได้ยินอะไรทุเรศขนาดนี้

“ลูกเลี้ยงค่ะ คุณแทคยอน ฉันพูดจริงถ้าคุณให้ฉันซักสี่แสนเนี่ย ฉันจะเอามันใส่พานส่งให้คุณไปเลย”

“นี่คุณนายังคุณไม่สิทธิ์ที่จะทำแบบนี้นะ แจบอมบรรลุนิติภาวะแล้วเขาไม่ทำตามคุณหรอก”

“อย่างเจย์น่ะมันทำตามที่ฉันบอกทุกอย่างอยู่แล้วล่ะ มันเชื่อฉันอย่างกับคนโง่ แล้วอีกอย่างฉันมีสิทธิ์ที่ยอมเป็นแม่ที่แสนดีให้มันมาตั้งนาน ว่าไงคุณแทคยอนคุณสนใจไหมล่ะ แค่สี่แสนดอลล่าน่ะมันเศษเงินสำหรับคุณแน่ๆล่ะ”นายังพูดพร้อมเหยียดริมฝีปาก หยันเย้ย ก่อนจะมองแทคยอนที่ขบกรามแน่นตรงหน้า ….. สาบานจริงๆว่าไม่เคยอยากจะฆ่าใครเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

“หรือว่าคุณไม่เอาก็ไม่เป็นไรนะคุณแทคยอน ฉันเอามันไปขายให้พวกไอ้แก่ตัญหากลับเอาก็ได้ น่ารักๆ ขาวๆ อย่างเจย์มันคงมีคนประมูลแย่งเลยละ ขายมันซักสี่ห้าครั้งก็คงพอถึงสี่-ห้าแสนดอลล่าล่ะนะ”นายังยิ้มเยาะอย่าง แต้มต่ออีกครั้ง  แต่แทคยอนนั้นขบกรามตัวเองและกำมือเเน่นจนน่ากลัววว่า มันจะระบิดออกมา และจ้องหน้านายังอย่างจงเกลียดจงชังมากที่สุดในชีวิต …..ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าขยะแขยง นี่คิดจะตอบแทนความรักและเชื่อใจของแจบอมด้วยการเอาเขาไปเร่ขายงั้นเหรอ ยอมไม่ได้หรอก หากต้องให้ร้อยยิ้มบริสุทธิ์นั้นแปดเปื้อน

เขายอมไม่ได้

“ว่าไงคะคุณแทคยอน คุณจะเอาไหมคะ”เร่ขายอีกครั้งราวผักปลา น่ารังเกียจ คนๆนี้ไม่ควรค่าแม้จะมองหน้าแจบอมอีกแม้แต่ครั้งเดียว

“หนึ่งล้านดอลล่า”แทคยอนเอ่ยเสียงนิ่งพร้อมเซ็นเช็คตรงหน้า

“คะ”นายังทำตาลุกวาวกับเช็คที่แทคยอนส่งมาให้

“ผมให้คุณหนึ่งล้านดอลล่า แต่คุณต้องออกไปจากชีวิตของแจบอม ไม่แม้แต่ที่จะทักทายหรือเจอเขาอีกครั้ง ผมหวังว่าเงินนี่จะพอให้คุณไปอยู่ที่อื่นไกลๆเจย์ได้”แทคยอนพูดพลางส่งสยตา นิ่งเฉยให้นายัง แต่ดูเหมือนนายังไม่สนใจอะไรนอกจากเช็คตรงหน้า ที่จดจ้องมันอย่างถูกใจ

“ฉันก็คิดจะทำอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะ เอาสิคุณแทคยอนฉันสัญญาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเจย์มันอีกเลย เดี๋ยวคุณส่งสัญญามาให้ฉันเซ็นก็ได้ถ้าไม่เชื่อใจกัน”นายังเอ่ยแต่ตายังคง จ้องเช็คเหมือนเดิม

“ล้านนึง ล้านนึง ล้านนึง ว๊าว!หนึ่งล้านดอลล่า”แทคอนมองนายังที่กำลังตื่นเช็คอย่างสมเพส …..อย่างน้อยเค้าก็ช่วยให้แจบอมอยู่ห่างจากคนน่ารังเกียจพรรค์นี้ได้

“เอาละคุณแทคยอน ฉันมันคนจริง เดี๋ยวฉันจะไปบอกเจย์มันแล้วกันว่าคุณตกลงซื้อมันแล้ว”นายังยิ้มล่าเจ้าเล่ห์หยันก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป อย่างไม่ทันทีแทคยอนจะเอ่ยท้วงได้

แทคยอนรีบวิ่งออกมาเพื่อห้ามนายังแต่คงไม่ทัน เพราะทันทีที่เปิดประตูออกเค้าเห็นแจบอมกำลังยืนก้มหน้าร้องไห้กำหมัดแน่นอยู่ตรงหน้านายังที่พูดฉอดๆใส่อยู่ ท่ามกลางสายตาสงสัยของโยริพนักงานหนึ่งเดียวตรงนี้

” เจย์เห็นแก่ที่แม่เลี้ยงแกมานะ แกก็รู้นะว่าบริษัทมันมีปัญหามากแค่ไหน แม่ก็เหนื่อยที่จะดูแลทุกอย่างมาตลอดหลังพ่อแกตาย แต่คุณแทคยอนเขาใจดี เขาเสนอจะซื้อแกไปแลกกับเงินตั้งตัวให้แม่ เจย์แกตอบแทนแม่แค่นี้คงไม่ตายหรอกนะ แกรู้ใช่ไหมว่าแม่รักแกนะ แกก็รักแม่ใช่ไหมเจย์ นั่นไงคุณแทคยอน แกก็ดูมีใจให้เค้านี่ ไปหาเขาสิ เขาซื้อแกแล้ว”นายังยิ้มเย้ยหยันพร้อมกับมองแทคยอนอย่างผู้ชนะ ทำไมเธอจะดูไม่ออกว่าแทคยอนชอบเจย์มันแค่ไหน แต่ฐานที่ไอ้แทคนี่มันฉีกหน้าเธอ เธอพูดจาใส่ร้ายแทคยอนอย่างไม่รู้สึกอะไร

“แม่สัญญากับคุณแทคยอนแล้วว่าจะไม่มาเจอแกอีก งั้นแกไม่ต้องมาตามหาแม่นะเจย์ เจย์แม่ทำเพราะรักเจย์นะ”นายังยิ้มเย้ยอีกครั้งก่อนที่จะเดินทิ้งออกไป ปล่อยให้แจบอมที่ยืนกำหมัดแน่นตรงนั้นร้องไห้อย่างเดียวดาย

แทคยอนได้แต่ยืนอึ้งก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเเจบอมเพื่อปลอบประโลม แต่แจบอมถอยห่างออกอย่างรังเกียจและขลาดกลัว

“ผมรู้ว่าคุณเสียเศษเงินของคุณซื้อผมมา แม่บอกผมแล้ว ผมจะยอมทำตามที่คุณต้องการ”แจบอมพยายามกลั้นน้ำตา แต่มันลำบากนักสำหรับคนที่พึ่งโดยซื้อมา …..เค้ารู้สึกเสียใจมากกว่าการโดนขายคือคนที่ซื้อเขาคือแทคยอน เค้าไม่เคยคิดเลยว่าแทคยอนจะเป็นคนแบบนี้ น่ารังเกียจ

“คุณพัค แจบอม”แทคยอนพยายามจะอธิบาย แต่ก็หยุดลงเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ที่แสนเจ็บปวดของแจบอม

“คุณแค่ช่วยบอกผมทีได้ไหมว่าคุณซื้อผมมาทำไม อ๋อ! ฮึก คุณคงซื้อผมมาเพื่อเป็นของเล่นแก้เบื่อล่ะสิ ใช่ไหมล่ะ” แจบอมข่มกรามสั่นที่กัดกรอดแน่นอย่างแค้นเคืองมองแทคยอน
แทคยอนรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอีกครั้ง เค้าเลือกที่จะเงียบ และปล่อยให้แจบอมเข้าใจว่าเค้าซื้อตัวเจย์มาคงดีกว่าให้เจย์รู้ว่าโดนญาติคน สุดท้ายในชีวิต เร่ขายเขาแบบนั้น …..คงดีกว่า

“ให้เป็น ของเล่นของคุณย่อมได้อยู่แล้ว เมื่อคุณเอาเงินให้แม่แลกกับผม ผมก็ยอมแต่คุณช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่า ซื้อผมมาแก้เบื่อนานแค่ไหน แค่ไหน สามวัน สี่เดือน สิบปี ร้อยปี หรือชั่วชีวิต หะ คุณ อค แทยอน”สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเกลียดชัง มือขาวทั้งสองกำชายเสื้อตัวเองแน่น

แทคยอนเก็บความร้อนผ่าวในใจก่อนจะทำใจให้นิ่งงัน หยุดยั้งทุกความรู้สึกและความสับสนทั้งหมดลงไปซะ และหยิบกุญแจคอนโดตัวเองออกมายื่นตรงหน้าแจบอม

“เมื่อฉันเบื่อ นี่เป็นที่ๆฉันเอาไว้เล่นของเล่น ตั้งแต่วันนี้ไปนายก็มาอยู่ที่นี่ซะ หวังว่าจะไม่หนีนะ”แทคยอนพูดด้วยเสียงและถ้อยคำเย็นชา นั่นทำให้แจบอมเสียน้ำตาและเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

“ผมไม่หนีหรอก ผมเป็นของเล่นที่ซื่อสัตย์พอๆกับสัตว์เลี้ยงนั่นแหละ”แจบอมกำกุญแจคอนโดในมือเเน่น อย่างเจ็บปวด

“ดี ฉันจะให้รถไปส่งที่คอนโด ของเล่น”แทยอนเอ่ยเย็นชาที่ข้างหูก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานและห้าม ตัวเองไม่ให้มองแจบอมที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็ร้องไห้ออกมาอยู่ที่เดิม อย่างน้อยก็รู้ว่าแจบอมจะอยู่อย่างปลอดภัย

ยังไงเสียเขาก็ไม่ผิดอะไร เขาไม่ได้จ้วงแทงหัวใจตัวเองแน่นอน …ไม่อย่างแน่นอน
แต่ทำไมเค้าทำสิ่งไม่มีเหตุผลลงไปแบบนั้น มันไม่จำเป็นที่เค้าต้องห่วงใยหรือทำขนาดนั้นในเมื่อเค้าไม่ได้มีใจให้แจบอมเลยซักนิด

ไม่เลยซักนิด ไม่อีกแม้แต่นิดเดียว

….ของเล่นอย่างที่แจบอมบอก ..ใช่แค่ของเล่น อค แทคยอนท่องไว้ ..แค่ของเล่น

………….

ผมยังคงนั่งมองจอโทรทัศน์สีดำที่ไม่ได้เปิดอยู่เหมือนเดิม
น้ำตาที่ไหลเพราะการคิดถึงวันๆนั้น วันที่แม่ออกมาบอกว่า แทคยอนเอาเงินให้แม่เพื่อแลกกับตัวเค้าถูกเช็ดออก
ความเสียใจและผิดหวังเกิดขึ้นมากมายเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้

เมื่อคิดถึงวันนั้นแล้วอดยิ้มหยันให้ความโง่ตัวเองไม่ได้ที่เคยดีใจและไป ร้านOneDayร้านกาแฟของเพื่อนรุ่นน้องทุกๆวัน เพื่อให้ได้เจอกับแทคยอนที่จะมานั่งดื่มเอสเพลโซและเค้กส้มทุกๆเช้า อย่างไม่มีเหตุผลแต่เค้าก็ไปทุกๆวันเพื่อรอเจอคนๆนั้น ตัวเขาไม่เคยกล้าทักนอกจากเนียนๆไปเสริฟกาแฟให้แทคยอนตอนร้านวุ่นๆเท่านั้น แต่พอวันที่ได้คุยกันปุ๊บ แทคยอนก็หายไปเลย เบอร์ที่เค้ารอรับอยู่นานร่วมปีของแทคยอนไม่เคยดังซักครั้ง

จนวันที่เค้าตัดใจและขอลืมรอยยิ้มที่ดูเศร้าแต่แสนอ่อนโยนคล้ายแมวน่ารักๆของแทคยอนที่ทำให้เค้าสะดุดใจตั้งแต่แรกเจอไปซะ
เค้าก็กลับมาเจอแทคยอนที่บริษัทOkกรุ๊ปในวันนั้น หลงดีใจเพียงเสี้ยววิก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองก็แค่ของเล่นไร้ค่าที่แทคยอนซื้อมาราคาถูก

“โง่ สิ้นดี พัค แจบอม นายก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวเองผิดสิ”แจบอมเอนตัวลงนอนบนโซฟาก่อนที่จะปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา ชะล้างความเจ็บปวดและบ้าบอของตัวเองออกซะ

“นายมันก็แค่ ของเล่นแก้เบื่อ ไม่มีค่าอะไรนอกจากเป็นของแก้เบื่อของแทคยอนหรอกแจบอม”มือเรียวปาดน้ำตาที่ ไหลรินออก แต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่พอซะเลย กับน้ำร้อนใสมากมายที่ไหลออกมา

“นายก็แค่ของเล่น ไม่มีสิทธิ์จะไปรักอคแทคยอนหรอกนะ เจย์ ไม่มีสิทธิ์”ของเล่น ไม่ควรค่าใดๆ ของเล่นอย่างเค้าไม่ควรค่าจะรักใครหรอก
…………………………….

“เฮ้อ! ปิดร้านได้ซักที”เสียงใสพูดออกมาขณะพลิกป้ายหน้าร้านให้กลายเป็น Close ก่อนจะเดินมาที่เพื่อนทั้งสองคนที่คนนึงมีปราสเตอร์ยาแปะอยู่ตรงมุมปาก ส่วนอีกคนก็ได้แต่นั่งเหม่อๆอยู่

“พวกนายยังไม่บอกฉันเลยนะ ว่าทำไมชานซองถึงได้เป็นแบบนี้”อูยองเอ่ยถามก่อนที่จะยืนพิงกำแพงแล้วมอง เพื่อทั้งคู่ของตัวเอง เป็นคำถามที่ไม่ได้เอาคำตอบเพราะรู้ว่ามันจะไม่ตอบกัน

“เอาเถอะ รู้แค่ว่าพวกแกเล่าให้ฉันฟังได้นะ ถ้าต้องการ”เค้าคงทำได้แค่ให้กำลังเท่านั้นแหละ

~จุล ซู อิซ นึน เก อี โน แร บัก เก ออบ ดา คา จิน กอ รา กน อี มก โซ รี บัก เก ออบ ดา ~

อูยองหยิบโทรศัพย์ที่สั่นขึ้นมา

“ครับ ….พี่คุณครับ …..ผมยังอยู่ร้านอยู่เลยครับ ….ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมกลับเอง ….ครับ ….รักพี่นะครับ ….ครับ”เค้าตัดสายนิชคุณไปก่อนที่จะมองเพื่อนทั้งสองที่มองมาที่เค้าอย่าง สงสัย เค้าเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน นั่นสินะคนอย่างเค้าจะมีหน้ามาช่วยใครเค้าได้ เรื่องของตัวเองยังแก้ไม่ได้เลย นี่ขนาดเพื่อนรักแท้ๆเค้ายังไม่กล้าที่จะบอกสองคนนี้เลยว่าเค้าย้ายไปอยู่ ห้องพี่คุณแล้ว แล้วถ้าพวกนี้ไม่บอกเค้าบ้างจะเป็นอะไร

“ฉันกลับก่อนนะ ชานโฮ แกสองคนก็ …กลับดีๆนะ”อูยองหันมาบอกเพื่อนก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อนมาสวม

“อืม แกก็กลับดีๆนะอูยอง อยู่คนเดียวอันตราย”จุนโฮบอกอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะนั่งก้มหน้าลงเหมือนเดิม ส่วนชานซองก็แค่ยิ้มบางๆกลับมาให้ แต่ทั้งคู่คงไม่รู้ว่าอูยอง ได้แต่ยิ้มเหยียดๆให้ตัวเอง ยิ้มเหยียดอย่างสมเพศตัวเองและอดไม่ได้ที่ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา ขอบคุณนะสำหรับความห่วงใยของนายสองคน แต่คนอย่างฉันนี่นะ …..มันก็เป็นได้แค่ชู้

….ชู้เลวๆคนนึง

ที่ไม่ควรค่าแก่ความห่วงใยและความรักของใครเลยจริงๆ

.

.

.

หลายนาทีแห่งความเงียบผ่านไปตั้งแต่ที่อูยองออกจากร้านไป แต่เจ้าของร้านทั้งสองคนที่เหลืออยู่ที่นั่งข้างกันแท้ๆ แต่กลับไม่มีเสียงอะไรหลุดรอดออกมาเลย

“ชานซอง ฉันขอโทษจริงๆนะที่ทำให้นายเจ็บตัว”ประโยคแรกที่เอ่ยขึ้นมาจากปากของคนตาตี่ที่เงยหน้าขึ้นมาสบกับสายตาของคนตัวโตข้างๆ

“ฉันรู้ว่านายคงโกรธที่ต้องมาเจ็บตัว เลยไม่ยอมพูดกับฉัน”คนตาตี่ยังพูดต่อไปแต่ตาก้มลงต่ำอย่างสำนึกผิดและโทษตัวเอง
…..ไม่เลยจุนโฮ ฉันไม่เคยจะโกรธนายเลยซักครั้งในชีวิต ไม่เคยซักเสี้ยววินาที แต่ฉันโกรธ โกรธตัวเองต่างหากที่เป็นคนแบบนี้ ที่เป็นแค่เพื่อนแบบนี้

“นายน่าจะปล่อยให้ฉันโดนต่อยไปซะ เพราะฉันก็ทำอย่างงั้นเอง เพราะฉันรักพี่เจย์มากจริงๆ ชาน”เสียงใสๆดังไปพร้อมกับหยาดน้ำที่ไหลลงมาจากตาอีกหยด
….ฉันจะปล่อยให้หัวใจตัวเองโดยทำร้ายได้ยังไงจุนโฮ ได้ยังไง ฉันก็รักนายนะ อี จุนโฮ

“ฉันขอโทษจริงๆนะชาน ฉันไม่ควรให้เพื่อนดีๆอย่างนายมาเดือดร้อนเลย”ตาของคนตัวใหญ่มองไปที่หัวดำ สวยที่ก้มหน้าอยู่อย่างเจ็บปวด
….เพื่อนอีกแล้วเหรอ

“ชานนายจะเอาคืนฉันก็ได้ ฉันขอโทษๆจริงๆนะ ขอโทษ”เจ้าของตาตี่หยีนั่นหันมาจ้องใบหน้าที่บาดเจ็บเพราะเค้า ก่อนที่จะส่งมือเรียวมาแตะเบาๆที่ปลาสเตอร์ยาตรงมุมปากของชานซอง และมือนั้นก็โดนจับไว้ด้วยมือหนาที่มีผ้าพันแผลปกคลุมไว้ของชานซอง

“ฉันขอโทษชาน นายเป็นเพื่…อุ๊บ!”เสียงหวานของคนตาตี่ขาดหายไปทันทีที่ริมฝีปากของคนที่ ไม่อาจทนฟังคำว่าเพื่อนได้อีกครั้งทาบทับลงไปบนริมฝีปากของอีกฝ่าย

จุนโฮได้แต่ทำตาโตอย่างตกใจกับการกระทำของชานซอง หากแต่ชานซองยังคงทาบทับริมฝีปากลง มือที่ไม่ได้จับมือจุนโฮไว้ประครองหัวสวยให้ใกล้เข้ามา
ริมฝีปากร้อนทาบลงและบดขยี้ริมฝีปากอีกฝ่าย ราวกระหาย กระหายแน่สินี่เป็นสิ่งที่ใจของเพื่อนคนนี้ปราถนามาตลอดนี่นะ

ลิ้นร้อนของชานซองไล้เบาๆตรงริมฝีปากของอีกฝ่ายทำให้จุนโฮเผลอเปิดริมฝีปากตัว เองให้ลิ้นร้อนนั้นเข้ามาอย่างเผลอตัว ลิ้นร้อนชื้นของชานซองเข้าไปควานหาความหวานชื้นในปากของจุนโฮอย่างโหยหา ลิ้นที่กระวัดไล้ไปทั่วปากจุนโฮอย่างผู้เชี่ยวชาญที่โหยหาสัมผัสหวานของชานซอง ทำให้จุนโฮไล้ลิ้นตอบกลับอย่างเก้ๆกังๆ หากแต่ก็ดีเกินคาดหมายสำหรับชานซองที่ไม่เคยคาดหวังซักนิดว่าจุนโฮจะตอบกลับ จูบนี้ จุนโฮใช้ลิ้นของตัวเองไล้มุมปากที่มีปาสเตอร์ปิดของชานซองออกและไล้เม้มแผล นั้นอย่างรู้สึกผิด หลายนาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ทาบทับเเละโลมไล้กัน ก่อนที่จะถอนริมฝีปากจากกัน

ไม่มีสุ่มเสียงใดเอ่ยออกมานอกจาก เสียงหายใจเบาๆของทั้งคู่ ก่อนจุนโฮจะเอามือมาแตะริมฝีปากแดงที่บวมเจ่อของตัวเองด้วยใบหน้าที่แดงซ่านและงงๆ

.

.

.

“ไปสิ”เสียงจากคนตัวใหญ่ที่ไม่มีปลาสเตอร์ที่มุมปากแล้ว พูดขึ้นทำให้คนตาตี่เงยหน้ามาสบอย่างแปลกใจ

“ไปสิจุนโฮ”

“….ไป ทำนี้กับพี่เจย์ …เขาจะได้รู้ว่านายรู้สึกยังไงกับเขา”ชานซองพูดไปพลางเม้มริมฝีปากและ กำหมัดแน่น …จูบ ริมฝีปาก และสัมผัสนี้ แม้นายไม่รู้ว่าฉันคิดยังไงกับนายแต่ฉันเชื่อว่าพี่เจย์คงรู้ จุนโฮ เพราะระหว่างนายกับพี่เจย์ ไม่มีคำว่าเพื่อนมากั้นไว้ ใช่สินะ!เพื่อน

“จะ จะ ดี เหรอ”เสียงคนตาตี่ถามอย่างต้องการความมั่นใจอีกครั้ง

“อืม ดีสิ จูบให้ร้อนแรงกว่าที่ฉันสอนเมื่อกี๊นะ”ชานซองหันหน้าไปทางอื่นก่อนจะเอ่ย บอกอย่างติดตลกพร้อมๆน้ำตาที่ไหลออกจากตา น้ำตาที่คนที่กำลังมองแผ่นหลังที่เค้าหันหลังให้ ไม่มีวันได้เห็น

“เหรอ อืม งั้นจะเอาให้ร้อนแรงที่สุดเลย ขอบคุณนะชาน นายเป็นเพื่อนที่เจ๋งที่สุดเลย”จุนโฮกอดเค้าจากด้านหลังลวกๆหนึ่งที กอดที่เค้าอยากจะจับรั้งมันไว้ หากแต่ก็ต้องห้ามใจไว้ ไม่ให้สัมผัสจุนโฮวิ่งออกจากร้านไป

ทิ้งชานซองเอาไว้กับ น้ำตาเป็นสายของตัวเอง กรามสวยขบแน่นราวกับมันจะระเบิดออกมา มือทั้งสองข้างกำแน่นอย่างที่สุดจนมีเลือดไหลซึมออกมา กับความโง่ของตัวเอง

“ฮึก “เสียงสะอื้นที่อดกลั้นไว้ดังขึ้นมาเมื่อเค้าอยู่คนเดียวกับความโง่เง่าแต่ ช่างแสนดีของเพื่อนคนนี้ ที่ยุส่งคนที่รักที่สุดของเค้าไปหาคนอื่น

“เปรี้ยง! ” หมัดมีผ้าพันแผลอยู่กระแทกเข้ากับผนังอีกครั้งหากแต่นี่เป็นผนังร้านและ ถูกกระแทกลงซ้ำๆอีกหลายทีโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพร้อมเลือดแดงที่ไหลออกมา มากมาย

ความเจ็บที่มือมาก หากไม่อาจเทียมเท่าที่หัวใจตอนนี้ได้ หากไม่มีคำว่าเพื่อนคำนั้น จูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเค้าคงทำให้จุนโฮรู้แล้วว่า ฮวาง ชานซองคนนี้ รัก อี จุนโฮ มากแค่ไหน แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะในเมื่อสายตาของอี จุนโฮมีไว้เพื่อมองพัค แจบอมเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อนอย่างฮวาง ชานซองคนนี้

“ฮึก ฮือ โว๊ย! ไอ้ฮวาง ชานซอง ไอ้เพื่อนที่แสนดี ไอ้เพื่อนโง่ โว๊ยยยยย”เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นกับเลือดแดงฉานที่ยังคงไหลจากกำปั้นที่ กระแทกกำแพงครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ดังไม่เท่าความเสียงกรีดร้องของความรู้สึกในใจเพื่อนคนนี้

…แค่เพื่อนแสนดีในสายตาของอี จุนโฮ

…………
จุนโฮโบกรถแท็กซี่อย่างรวดเร็วก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางและกำมือแน่นอย่างมีกำลังใจ

“ชาน นะชาน แกไม่ต้องสอนฉันแบบนี้ก็ได้ ทำอย่างกับฉันจูบไม่เป็น”จุนโฮแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ และอดที่จะหน้าแดงซ่านขึ้นมาไม่ได้ พร้อมกับคิดตลกไปว่า ชานซองไปเรียนมาจากไหน ยอมรับจริงๆว่า จูบของชานซองนั้น ร้อนแรงและโหยหามาก  โดยเค้าไม่ได้มาทำความเข้าใจกับความรู้สึกแปลกๆที่หลบซ่อนในหัวใจของเค้ามา แสนนาน แต่กลับถูกละเลยอยู่เสมอ มันได้ตื่นขึ้นมาจู่โจมใจเค้าอย่างรุนแรงเหมือนกลับโดนปลุกขึ้นอีกครั้งตอน ที่จูบกับชานซอง

ความรู้สึกที่เค้าเชื่อว่ามันเกิดขึ้นกับเค้าเพราะพี่เจย์คนเดียวเท่านั้น …รัก ที่เค้าไม่เคยเหลียวแลมันเลย เพราะคำว่าเพื่อน

“ฉันอาจจะทำได้ไม่ดีเท่าแกนะชาน แต่ฉันจะทำดีที่สุด”จุนโฮอดที่จะหน้าแดงซ่านอีกครั้งไม่ได้จริงๆเมื่อแตะที่ ริมฝีปากตัวเอง และหัวใจตัวเองที่เต้นรัวอย่างแรง ทำไมกันะหัวใจเค้าถึงได้เต้นแรงขนาดนี้……อ๋อเค้ากำลังคิดถึงพี่เจย์อยู่ นี่นะ จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไงล่ะ

“พี่เจย์ครับ พี่จะได้รู้ความรู้สึกของผมซักที ผมรักพี่นะครับ”จุนโฮยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกับตาวับประกายที่มองไปตามทางข้าง หน้าที่ตรงดิ่งไปที่พักของเเจบอม

โดยไม่ได้ใส่ใจหรือรับรู้ความรู้สึกของตัวเอง และคนที่อยู่ข้างเค้ามาตลอดที่เค้าได้ทิ้งจากมาเลย ….ซักนิดเดียว
………………………….

“จะสี่ทุ่มเเล้วเหรอ รีบกลับไปหาด้งดีกว่า”นิชคุณมองนาฬิกาข้อมือ ที่บอกว่าเค้านั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียวได้ราว10นาที

“นี่ครับบัตร”นิชคุณส่งบัตรสมาชิกและเครดิตการ์ดให้บาร์เทนเดอร์เพื่อชำระค่าบริการ

“รวมของอีกท่านด้วยนะครับ”ผมพยักหน้าตกลงให้บาร์เทนเดอร์

อีกท่านเหรอ ….อีกท่าน

…ไอ้แทค นี่เค้าลืมอะไรไปหรือเปล่า
.

.

“ตา กิล่า….เหล้า ..เชี่ยแล้ว! “นิชคุณตาลุกโพลงด้วยความตกใจ นี่เค้าปล่อยไอ้แทคขับรถออกไปเหรอเนี่ย ทั้งๆที่แม่งล่อตากิล่าไปตั้งหลายช็อท เชี่ยเอ๊ย! ไอ้นิชคุณมึงปล่อยมันไปได้ยังไง

“ไอ้เชี่ยแทค แมวดำอย่างมึงต้องมีเก้าชีวิตนะเว้ย แม่งเอ๊ย”นิชคุณกัดฟันกรอดขณะที่มือกำลังกดรัวไปหาแทคยอนอย่างร้อนใจ
…………

.
.
.
.
TBC
ราคาเจย์ถูกตรงไหน T^T ตั้งหลายบาทเน๊ (ขายบ้านขายรถไปซื้อเจย์บ้าง)

 

ใครเล่นทวิตแอทได้นะคะ @bowwie0723

ใครเล่นเฟสตามเพจทางขวามือได้เลยค่ะ

อ่านให้สนุกนะคะ^^

 

 

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียด ราคา หน้าปก และต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements

1 คิดบน “[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-S} #9

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s