[SF-KhunWoo]The robbery 1/2

Title:  The  robbery

Couple: KhunWoo

Writer: LoveMe

Warn :: a little drama

 

 

The  robbery

 

ในโลกเล็กๆ เบี้ยวๆ ใบนี้ เราทุกคน และทุกๆสิ่งต่างเป็นขโมย

….หัวขโมยกันทั้งนั้น

 

หมอ เป็นขโมยที่ขโมยความเจ็บปวดและโรคภัยไข้เจ็บ

นักฆ่า เป็นขโมยที่ขโมยชีวิตของคนอื่น

นักแสดงตลก เป็นขโมยที่ขโมยความเศร้าหมองไปจากผู้คน

ความมืด  เป็นขโมยที่ขโมยแสงสว่างไปจากท้องฟ้ายามราตรี

แสงสว่าง เป็นขโมยที่ขโมยความมืดไปจากรุ่งเช้า

 

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นขโมย

 

แต่สิ่งที่เป็นหัวขโมยตัวฉกาจที่สุด

…คงเป็นเวลา

 

เวลาที่ขโมยทุกสิ่งอย่างไปจากเรา พรากมันไปให้กลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำหรือประวัติศาสตร์ฉากหนึ่งเท่านั้น

…หัวขโมยที่เราไม่สามารถจะหลบหลีกไปได้

 

หัวขโมยตัวฉกาจที่โรคจิตได้ที่ ยิ่งเรามีความสุขหรือโหยหา ผูกพันธ์กับสิ่งที่มีเท่าไหร่

..มันก็ยิ่งลงมือเร็วขึ้นเท่านั้น

เวลาจะขโมยความสุขของเราไปอย่างรวดเร็ว  ..เสมอๆ

 

เราจึงต้องรีบดื่มด่ำ ไขว่คว้า และมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก่อน

ก่อน…ก่อนที่เวลาจะมาถึงและขโมยมันไป

 

แต่…

…หัวขโมยจะฟังคำขอร้องของขโมยด้วยกันไหมนะ

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ”เสียงทุ้มนุ่มสัมผัสที่อบอุ่นกว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าที่รอดผ่านช่องหน้าต่างมา โอบรอบตัวผมอย่างคุ้นเคย ความรู้สึกอบอุ่นที่แสนดีทุกๆเช้าและจุมพิธหวานทุกคืนก่อนนอน

..ชีวิตนึงเราจะต้องการอะไรมากกว่านี้อีกไหม

 

…ต้องการ…

 

tic  tic

 

“ปะ ไปแปรงฟันกันเถอะ”รอยยิ้มหวานที่มาพร้อมสัมผัสที่ดึงฉุดคนขี้เซาที่ตื่นแล้วแต่ไม่ยอมลุกขึ้นซักทีให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนสะอาด  เมื่อการฉุดรั้งไม่เป็นผล คนดึงจึงโอบช้อนร่างบางที่นอนขี้เกียจอยู่มาวางไว้ในห้องน้ำ เผื่อว่าคนขี้เซาจะตื่นขึ้นมาบ้าง

 

“แปรงฟันให้หน่อยสิครับพี่คุณ”ตาอ้อนๆเสียงหวาน จากคนที่ทำท่าทางงัวเงียและหัวยุ่งๆใส่ร่างสูงที่กำลังจัดแจงอุปกรณ์แปลงฟันให้คนตรงหน้า

 

“ทำเป็นเด็กไปได้  อ้าปากสิครับอูยอง”รอยยิ้มหวานใจดีและแปรงสีฟันที่ชูลอยขึ้น ทำให้คนขี้อ้อนอย่างจาง  อูยองยิ้มหวานถูกใจก่อนจะอ้าปากโชว์ฟันซี่สวยให้นิชคุณแปรงให้

 

เสียงหัวเราะคลื้นเคลงที่ดังเคล้าการแปรงฟันอาบน้ำของทั้งคู่ทำให้เวลายามเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

…นั่นล่ะเวลา มาขโมยความสุขของเราไปอีกนิดแล้ว

 

จะทำอะไรก็ต้องรีบเข้า  ก่อนเวลาจะมาถึง

 

“วันนี้จะทำอะไรดีครับ พี่คุณ”อูยองเอ่ยถามขณะยืนมองร่างสูงโปร่งตรงหน้าจัดการล้างชามที่เปอะเปื้อนอาหารของเขาให้

 

“วันนี้ ต้องพิเศษหน่อยสิครับ”รอยยิ้มหวานของคนถูกถามดังมาพร้อมคำตอบและเสียงชามใบสุดท้ายที่ถูกเก็บเข้าที่

 

..แล้วขโมยมันไป

 

tic  tic

 

เรื่องพิเศษๆที่นิชคุณว่า ก็ดูคล้ายกับการเดทของคนทั่วไป  ไปกินข้าว เที่ยวสวนสนุก  กินไอศกรีมที่หวานเย็นชื่นใจ เดินจับมือกันตามท้องถนนที่แสนเหน็บหนาวและวุ่นวายของกรุงโซล

..ดูคล้ายธรรมดา..

 

แต่เป็นอะไรที่แสนพิเศษสำหรับอูยอง  เรื่องธรรมดาๆง่ายๆ  กลายเป็นเรื่องพิเศษ  สนุกสนาน อ่อนโยนและแสนหวานเสมอ

 

หากได้ทำร่วมกับคนๆนี้…นิชคุณ

 

tic  tic

 

“จะปิดตาผมทำไมครับพี่คุณ”เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแปลกใจที่โดนมือหนาปิดบังช่องทางการมองเห็นก่อนจะพาเขาเดินมาที่ไหนก็ไม่รู้

 

“สิ่งพิเศษที่สุด สำหรับคนพิเศษไงครับ อูยอง”เสียงที่เชื่อใจได้เสมอดังข้างๆหู ทำให้อูยองยิ้มอย่างเชื่อใจก่อนจะเดินตามที่นิชคุณให้เดินมาเรื่อยๆ

..เขาเชื่อใจให้คนๆนี้เป็นตาสำหรับเขาได้  และไม่ใช่แค่ตา จะเป็นหู  เป็นลิ้น  แขน ขา หรือแม้แต่หัวใจ เขาก็เชื่อในตัวคนๆนี้เช่นกัน

 

“เอาล่ะ  ค่อยๆลืมตานะครับ”สิ้นเสียงหวานูยองค่อยๆเปิดเปลือกตาออก และกระพริบตาไปมาเพื่อให้ชินกับแสงรอบข้าง

 

..ขาว..

 

..สวย..

 

…งดงาม..

 

สิ่งแรกที่ตามองเห็นคือสิ่งก่อสร้างสีขาวบริสุทธิ์ ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม  ราวสรวงสรรค์

 

“พี่คุณพาผมมาที่โบสถ์ทำไมครับ”อูยองเอ่ยถามอย่างสงสัย ก่อนจะจ้องมองคนตรงหน้าที่ยิ้มหวานราวรูปสลักหรือปฏิมากรรมอันงดงาม

 

“คุณจาง อูยอง”นิชคุณทำเสียงเข้มพร้อมกับทำหน้าเหมือนบาทหลวงที่ดูมีอายุ

 

“คะ ค่ะ ครับ”อูยองรับเสียงนั้นอย่างตกใจนิดๆ ..จะเล่นอะไรอีกเนี่ย

 

“คุณจาง อูยอง คุณจะรับ”นิชคุณูดพร้อมกับล้วงมือลงไปในกระเป๋าและหยิบบางอย่างออกมา ก่อนจะกระแอมเบาๆหนึ่งครั้ง

 

“ผม นิชคุณ  หรเวชกุล เป็นสามีของคุณไหม”พูดจบนิชคุณก็คุกเข่าลงแล้วหยิบสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นมาชูต่อหน้าอูยอง

..แหวนทองคำขาวบริสุทธิ์..

 

“ฮึ คิกคิก ทำอะไรน่ะครับ”จะผิดไหมถ้าอูยอง จะหัวเราะออกมาเบาๆอย่างตลก

 

“ผมถามคุณว่า คุณจางอูยอง จะรับผม นิชคุณคนนี้เป็นสามีไหม จะอยู่ด้วยกันตราบชั่วนิรันดริ์ไหมครับ”นิชคุณไม่สนใจอาการหัวเราะคิกคักของคนตรงหน้า ที่เริ่มกลืนเสียงหัวเราะลงคอและรับฟังคำขอแต่งงานของเขาอย่างจริงจัง

 

“ครับ รับครับ”อูยองยิ้มหวานอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะตลก แต่มีความสุขมากต่างหาก

 

“อูยองพี่รักนายนะ”นิชคุณจูบลงบนมือขาวที่เขาพึ่งสวมแหวนที่บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของให้

 

“ผมก็รักพี่ครับ”อูยองยิ้มกลับพร้อมอ้อมกอดที่ถ่ายเทความอุ่นให้กัน

 

..มันช่างเป็นเวลาแห่งความสุข

 

ความสุขที่เวลาจ้องจะขโมยมันไป..

 

เมื่อเวลามาถึง…

 

อ้อมกอดอุ่นๆทุกเช้าและจุมพิธแสนหวานก่อนนอนทุกคืน  …ชีวิตนึงเราจะต้องการอะไรอีกไหม

 

….ต้องการสิ  เวลาอีกซักหน่อย

…หัวขโมยจะฟังคำขอร้องของขโมยด้วยกันไหมนะ

 

tic tic

 

12:00 pm

 

“ถึงเวลาแล้วนะครับ อูยอง”เสียงหวานที่บอกคนที่นอนซบอยู่บนอกเมื่อได้ยินยิ่งแกะแน่นกว่าเดิมอย่างไม่ต้องการจะลุกจากไปไหน

 

นอนซบนิ่งบนอกของชายที่รักที่สุดบนเตียงผืนขาวสะอาดที่เขาต้องการนอนและตื่นข้างๆชายคนนี้ทุกๆวันตลอดไป  จะได้ไหม…

 

..จะได้ไหม ถ้าเวลามาถึง  และมันถูกขโมยไปแล้ว..

 

“ผมไม่อยากทำเลยนี่”เสียงหวานเปลี่ยนเป็นสะอื้นไห้ก่อนจะซบก่อนอกอุ่นที่ฟังเสียงหัวใจเต้นได้ชัดเจนนั้นอีกครั้ง เพื่อบอกปฏิเศษสิ่งที่กำลังมาถึง  สิ่งที่เวลาบอกว่ามันมาถึงแล้ว

 

“มันเป็นสิ่งที่ต้องทำนะครับคนดี มันถึงเวลาแล้วนะ”เสียงหวานอ่อนโยนดังขึ้นพร้อมแรงที่ดึงคนที่เกาะแน่นบนอกให้ลุกนั่งขึ้น  มือหนาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของคนตรงหน้าเบามืออย่างปลอบโยน

 

“แต่..”

 

“เถอะนะครับ มันเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น เราเลี่ยงมันไม่ได้หรอก  นะครับคนดี”เสี่ยงทุ้มนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะประทับรอยจูบแสนหวานให้คนที่ยังคงร้องไห้อยู่

 

“มันจำเป็นเหรอครับ”เสียงสะอื้นกลั้วคำถาม ราวคนถามจะขาดใจ  บุญคุณต้องทดแทน ความแค้นต้องชำระ  แล้วความรักล่ะ อยู่ตรงไหน

 

“ครับ  มันจำเป็น”รอยยิ้มหวานและเสียงละมุนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมวัตถุสีดำที่วางบนมืออีกฝ่าย  ก่อนคนพูดจะนอนลงและหลับตานิ่ง

 

“ผม ..ฮึก  ผม..”เสียงกลั้วสะอื้นดังขึ้นอีกครั้งก่อนมือบางของจางอูยองจะถูกลากจับมาวางเหนืออกข้างซ้ายของคนที่นอนอยูา เหนือหัวใจที่สูบอัดฉีดเลือดร้อนระอุ   หัวใจของนิชคุณ

 

“พี่รักอูยองนะครับ รักที่สุดตลอดไป”เสียงแผ่วเบาดังขึ้นซ้ำพร้อมแรงกดของมือนิชคุณที่เพิ่มขึ้น พร้อมเสียงสะอื้นของจาง อูยอง

 

“ผมก็รักพี่คุณครับ ฮึก ผม..”อูยองกระชับมือที่วางอยู่บนอกข้างซ้ายนิชคุณแน่นอีกครั้ง

 

“นะครับ ถือว่าพี่ขอร้อง”เสียงทุ้มนุ้มปลอบประโลมอีกครั้ง พร้อมเสียงสะอื้นไห้ที่ไม่มีวันจบลง

 

 

 

“ปัง!”

 

“ฮือ ฮือ ฮึก ฮึก ฮือ”เสียงร้องสะอื้นราวขาดใจของคนที่ร้องไห้ตัวโยนและเปลอะเลอะไปด้วยด้วยของเหลวคาวสีแดงสด  วัตถูสีดำถูกปล่อยโยนลงข้างตัวราวคนถือไม่มีแรงจะเกาะกุมมันอีกต่อไป

มือขาวเรียวที่เปอะเปือนด้วยสีแดงสด ลูบคลำเบาๆบนจุดเริ่มต้นของเลือดทั้งหมด  เรื่องทั้งหมด

 

..หัวใจของนิชคุณ…

 

“ฮือ ฮือ ฮึก ฮืฮ ฮึก ฮือ ฮือ”มือที่ชุ่มเลือดข้นแดงลูบไล้เบาๆบนเรือนหน้าขาวซีดที่ยังงดงามเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่  ไม่ว่านิชคุณคนนี้ทำอะไรก็ยังคงดูราวประฏิมากรรมชิ้นเอกเสมอ

 

..ไม่ว่าจะยามหลับ ยามตื่น  มีความสุข หัวเราะ ร้องไห้  หรือกระทั่ง …ยามไร้ลมหายใจ

 

เวลามักจะมาขโมยช่วงเวลาที่มีความสุขไปเสมอ  …คำขอร้องของขโมยด้วยกันคงไม่เป็นผล

 

“ฮึก ฮึก ฮือ”มือเรียวเอื้อมหยิบวัตุสีดำอีกชิ้นออกจากลิ้นชักหัวเตียง

 

” รหัส 302  ภารกิจที่ 8  นิชคุณ  หรเวชกุล  เสร็จสิ้นแล้ว”เสียงที่พยายามบังคับไม่ให้กลั้วสะอิ้นเปล่งออกก่อนจะตัดสายทิ้งวัตถุสีดำอีกชิ้นที่ถูกเขวี้ยงออกไป

 

…ใช่ มันเสร็จสิ้นแล้ว

 

เสียงสั่นเพราะแรงสะอื้นไห้ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมมือเรียวบางที่แตะรอยเลือด สีแดงข้นมากมายที่กระจายอยู่ ก่อนมือเรียวจะล้วงไปใต้หมอนของใบหน้างดงามที่ยังคงยิ้มอยู่แม้ตอนี้ก็ตาม ล้วงหยิบของใต้หมอนเบามือ ราวกับกลัวว่าคนที่หนุนมันอยู่จะตื่นขึ้นมา นิ้วเรียวขาวที่ชุ่มด้วยเลือดแดงข้นของจางอูยองกดโทรออกที่เบอร์ล่าสุด

 

“รหัส 973  ภารกิจที่12  จาง อูยอง  สำเร็จแล้ว”วัตถุในมือถูกเขวี้ยงทิ้งอีกชิ้น ก่อนนิ้วเรียวจะป้ายเปอะรอยเลือดในมือบนวัตถุอีกชิ้น

 

 

อ้อมกอดอุ่นที่เคยได้รับทุกเช้า และจุมพิธหวานที่ได้รับทุกคืน ..ถูกขโมยไปแล้ว

 

 

อูยองกระชับวัตถุดำในมือแน่น มือเรียวบางโอบกอดร่างที่นอนนิ่งอยู่ด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่แปดเปื้อนด้วยน้ำตาและคราบเลือด ก่อนจะทาบทับวัตถุลงที่เรื่องทั้งหมดอีกแห่งนึง  …หัวใจของจาง อูยอง

 

“ชั่วนิรันดริ์ ผมรักพี่คุณนะครับ”

 

 

 

“ปัง!”

 

 

กาลเวลาหัวขโมยตัวฉกาจ  ที่เราไม่เคยจะหนีไปได้


…หัวขโมยจะฟังคำขอร้องของขโมยด้วยกันไหมนะ

 

 

 

…คงไม่หรอก   แต่บางอย่างเวลาก็ขโมยไปไม่ได้

 

…ความรัก

 

 

 

และความตาย

.

.

.

.

.

The End

&

TBC in I pray

Advertisements

3 คิดบน “[SF-KhunWoo]The robbery 1/2

  1. TANUNYA AKARASUTTIKORN

    เรื่องนี้เป็นอะไรที่แบบ มาตอนแรกซะหวาน มาตอนท้ายซะเจ็บบบ 55555555

  2. 2PeachM

    งือออออ หน่วงตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยอ่าา
    แงงงงงงง ทำไมถึงเป็นแบบเน้
    อูยองงง นายเป็นนักฆ่าหรอ
    พี่คุณล่ะ พี่คุณเป็นใครทำไมต้องฆ่า
    ฮืออออออ รักต้องห้ามหรอ
    ตายทั้งคู่จริงอ่าา แงงงง
    ไปอ่านตอนต่อไปแลัวววว

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s