[os-TJ]My Answer ♥

Title:My Answer
word :: 1,058คำ (เป็นdrabbleยกกำลัง7 เป็นฟิคสั้นๆ)
Couple: Taec x Jay
แนะนำ
-เป็นฟิคที่แต่งมานานพอสมควรแล้ว
..เคยคิดที่จะแต่งต่อให้ยาวกว่านี้ แต่รู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้มันตอบคำถามของความรู้สึกตอนที่เริ่มแต่งเรื่องนี้ไปแล้ว

-สั้นๆ ไม่มีอะไรมาก ตอนแรกอยากใ้ห้เป็นdrabble แต่มันยาวไปหน่อย

My Answer__; 

 

ฝนรอบข้างยังคงตกลงมาไม่หยุด สายฝนต่างพากันร่วงหล่นลงกระแทกพื้นข้างตัวและอวัยวะต่างๆของร่างกายที่ไร้ร่มคันโตหรืออะไรซักอย่างมาบดบังให้ ขาเล็กๆรีบวิ่งเข้าไปรอใต้ตึกที่ค่อนข้างมืดสลัวเพราะดวงไฟข้างตึกนั้นติดอยู่เพียงไม่กี่ดวง คนที่ตัวเล็กกว่ามาตรฐานทั่วไป และมักถูกเข้าใจอายุผิดอยู่เสมอ กอดตัวเองที่ชื้นไปด้วยน้ำฝนอยู่ใต้กันสาดของตึกที่ยื่นออกมา ชุดนักศึกษาที่ชื้นชุ่มด้วยน้ำฝนทำเอาตัวเขาสั่นเทา

 

..หนาวชะมัด ฝนบ้าอะไรตกลงมาไม่บอกกล่าว..

 

มือทั้งสองข้างกอดตัวเองที่ชื้นเปียกแน่นกว่าเดิม สายตาก็อดจะแหงนขึ้นเอ่ยประชดท้องฟ้าไม่ได้ ดวงหน้าขาวยิ่งง้ำหนัก เมื่อของแถมของสายฝนเริ่มโผล่ออกมา

 

 

…เปรี้ยง!!

 

 

 

“อื๊อออ ฮือ”มือขาวรีบยกขึ้นปิดหูอย่างหวดกลัว แทรกตัวชิดผนังเย็นๆของตึกอย่างควบคุมไม่ได้  น้ำตาร้อนๆไหลปริ่มผสมกับน้ำฝนก่อนหน้าอย่างช่วยไม่ได้

 

ปัญญาอ่อนชะมัดที่มากลัวฟ้าร้องแบบนี้ แต่มันช่วยไม่ได้นี่น่ามันกลัวไปแล้วนี่ ยังไม่ทันรู้ตัว ไม่ทันได้คิดอะไรเกิดมาก็กลัวฟ้าร้องแล้วนี่น่า

 

 

 

เปรี้ยง!

 

 

จะลงมาเล่นบนพื้นโลกทำไมนักหนาสายฟ้า กลัวนะเนี่ย รู้บ้างไหม

 

 

“ฮือออ อื๊ออ”อย่าผ่าลงมาอีกนะขอร้องล่ะ ไม่เอาอีกแล้วนะ ไม่เอาแล้ว

 

 

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้”สัมผัสอุ่นๆที่จับลงบนหัวไหล่ทั้งสอง พร้อมเสียงเอ่ยนุ่มที่ทำให้ใจที่สั่นไหวเพราะความกลัวสงบลงได้บ้าง

 

 

“เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก”

 

 

“อย่าให้เป็นห่วงนักสิ”เสียงทุ้มที่เอ่ยเหมือนขัดใจแต่กระแสกลับนุ่มนวลอบอุ่น ดังขึ้นอย่างเป็นห่วง มือหนาของอีกคนลูบไล้เรือนผมนิ่มชื้นเบามือ ก่อนช้อนอุ้มคนที่ตัวซีดตัวสั่นขึ้นในอ้อมแขน แล้วเดินตรงเข้าไปในตัวตึก

 

“ถ้านายไม่สบายไปแล้วใครจะรักฉันล่ะ เจย์”

 

……………………

อย่าถามว่าทำไมเวลาที่ท้องฟ้าเป็นสีส้มๆอมชมพูตอนเย็นๆแล้วเราถึงต้องยิ้มละมุนเวลามองมัน

 

อย่าถามว่าเวลาฝนตกแรงราดลงหัวทำไมมันถึงได้ไม่หนาวเย็นอะไรนัก

 

อย่าถามว่าทำไมเวลาที่รู้สึกเหงามันถึงไม่ได้เดียวดายเท่าใดเลย

 

อย่าถามว่าทำไมมนุษย์ถึงได้ต้องการอ้อมกอดอุ่นๆจากใครซักคนอยู่เสมอ

 

แล้วอย่ามาถามเลยนะว่า ..ทำไมคนเราต้องมีความรักด้วย

 

“เห็นไหมบอกแล้วว่าต้องไม่สบาย”มือหนาลูบหัวคนตัวเล็กบนเก้าอี้ตรงหน้าที่พึ่งเงยหน้ายุ่งๆ จมูกแดงรั้นเพราะจามเมื่อครู่อย่างเอ็นดูและเป็นห่วง คนที่โดนลูบหัวกระชับเสื้อคลุมตัวโคร่งให้แน่นขึ้น แหงนหน้าจ้องตรงไปที่ร่างสูงที่ทำหน้าตาดูร้อนรนตรงหน้า แล้วกระพริบตาปริบๆ

 

เพราะแค่คำตอบที่ว่า ทำไมเวลามองหน้าอค แทคยอนแล้วมันมีความสุขนัก

 

..ก็ยังตอบไม่ได้เลย

 

“ก็รอใครล่ะ”เสียงหงุงหงิงเอ่ยตอบ ก้มหน้าลงต่ำ ส่งขี้มูกพืดแรงๆใส่ทิชชู่ในมืออีกครั้ง

 

“แล้วใครให้ไปรอล่ะ ฝนก็ตก ไม่สบายก็ยิ่งง่ายๆอยู่ แล้วนี่ก็กลัวไม่ใช่ฟ้าร้องน่ะ เห็นยืนตัวขดชิดผนังเลย”เอ่ยเหมือนแซวแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย

 

 

“ก็ไม่ได้อยากรอนี่ แล้วใครล่ะบอกว่าแฟนกันให้รอกันน่ะ”เสียงเอ่ยเหวี่ยงแหวเปลี่ยนเป็นหงุงหงิงหวานๆเมื่อเอ่ยถึงตรงคำว่าแฟน ทำเอาคนที่อยากจะโกรธยังไงก็โกรธไม่ลง ได้แต่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่คนเดียว

 

 

“แล้วทำไมไม่มารอในตึกล่ะ วิ่งมารอที่หน้าหอคนเดียวแบบนี้ทำไม หนาวก็หนาว เปลี่ยวก็เปลี่ยว”คนตัวสูงเอ่ยถาม จับรอบต้นแขนคนตรงหน้าเบาๆ ทรุดเข่าลงนั่งสบตัวตาเฉี่ยว

 

 

“ก็ไม่อยากรบกวนนี่น่า เห็นทำงานกันวุ่นอยู่”แจบอมพูดจริงๆว่าไม่อยากเข้าไปรบกวน ก็เห็นคุณประธานปีตรงหน้า วิ่งวุ่นคอยจัดแจงนู่นนี่อยู่วุ่นวายก็อดจะคอยดูอยู่ห่างๆไม่ได้ แต่ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าที่ๆให้ยืนมันยิ่งน้อยลง เพราะพวกข้าวของและฉากต่างๆถูกยกเข้ามาอยู่อย่างต่อเนื่องในขณะที่ประธานปี ก็ต้องลงมาช่วยจัดแจงของด้วยตนเองแบบนั้น ก็ไม่อยากอยู่เกะกะ เลยว่าจะวิ่งมารอกลับพร้อมกันที่หน้าหอพัก ..ถึงจะใกล้ไปหน่อยแต่ก็กลับพร้อมกันนะ

 

 

“ไม่ได้รบกวนเลยสักหน่อย ดีซะอีกทำงานคล่องมีกำลังใจคอยมองอยู่”พูดไปก็ยกมือขึ้นบีบจมูกแดงรั้นน้อยๆนั้นอย่างรักใคร่ คนโดนบีบจมูกยู่หน้าหงุดหงิด ส่ายหัวให้หลุดจากมือหนา

 

 

 

“กำลังใจอะไร โกหกออก เห็นมีรุ่นน้องสาวๆ น่ารักๆมาล้อมหน้าหลัง ยิ้มจนหน้ายับเป็นกระโปรงไม่ได้รีดไม่ใช่หรือไง”ปากเล็กจิ๊อย่างขัดใจ นี่ไม่ใช่อีกเหตุผลที่ทำให้ออกมารอหน้าหอจริงๆนะ

 

 

 

“เปล่าซะหน่อย ยิ้มตามมารยาท”พูดไปก็อ้อนไป หัวสีนิลคลอเคลียลงบนตักเล็กไปมาเหมือนแมวจอมอ้อน

 

 

“ฮัดเช่ย”เสียงจามดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมหัวเล็กๆที่โยกลงมาตามแรงส่งของเชื้อโรค

 

 

“อาา จามอีกแล้วเหรอ เจย์”

 

 

“เดี๋ยวต้มข้ามต้มให้นะ จะได้กินยา”ปลายนิ้วหนาแตะลงบนจมูกรั้นแดงเบาๆโยกจมูกเล็กไปมา เอี้ยวหอมข้างแก้มขาวหนึ่งที ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว

 

 

“เอาอร่อยๆล่ะ”เสียงหวานหงุงหงิงบอก มองแผ่นหลังที่เดินคล่องแคล่วหยิบจับสิ่งของอยู่ในครัว แล้วอดยิ้มออกมาอีกครั้งไม่ได้

 

 

แต่ถ้าจะถามว่ามีความสุขเพราะอะไร น่ะพอตอบได้

 

 

..ไม่แน่ใจในคำตอบเหมือนกัน..

 

 

 

 

แต่ค่อนข้างมั่นใจว่าคำตอบที่ได้ก็คงจะไม่พ้น

 

 

 

‘อค แทคยอน’นี่แหละ

 

 

คำตอบสุดท้ายของ ….ปาร์ค แจบอม

 

.

.

.

END

 

Advertisements

1 คิดบน “[os-TJ]My Answer ♥

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s