[SF-TJ] Make it work

Title     :: Make it work
Writer   :: LoveMe
Couple  :: TeacJay
Rate     ::  PG 13
แนะนำ    :: -??-

Make it work

June 2005

“ฮยองสัญญานะครับว่าจะกลับมารับผมไปเป็นเจ้าสาว” เสียงใสสั่นเคลือของเด็กตัวเล็กที่ยืนตาแป๋วปาดน้ำตาป้อยๆ ออกจากสองตากลมวาววับ

พี่ชายใจดีที่ยอมรับเลยว่าตัวเองหลงรักเด็กชายตัวน้อยข้างบ้านคนนี้ไปเต็มๆแล้ว ห่างกันไปนั้นไม่เคยอยากห่าง อยากดูแลและถนอมคนตัวเล็กตรงหน้าเขาไว้ในดีที่สุด แต่ก็นั่นแหละ เมื่อทางบ้านอยากให้เขาย้ายกลับไปเรียนม.ปลายที่อเมริกาและคอยดูแลคุณยายที่อยู่ที่นั่น เขาก็จำต้องจากเจ้าเด็กน้อยของเขาไป

“ครับฮยองสัญญา ว่าตำแหน่งเจ้าสาวของฮยองจะไม่เป็นใครคนไหนนอกจากเราแน่นอนเด็กน้อย”มือขาวลูบผมสีดำที่ยุ่งเหยิงของเด็กน้อยไปมา

“ฮึก ผมไม่ใช้เด็กแล้วซะหน่อย ผมอยู่ตั้งป.3แล้วนะ” ส่วนสูงที่ห่างจากกันเกือบครึ่งตัวทำให้ฮยอองที่ถูกจับชายเสื้อไว้ต้องนั่งลงมาสบตากับคนตัวเล็ก

“ครับ อย่าร้องไห้นะ”แตะมือขาวไล่หยาดน้ำใสใต้ดวงตาที่แดงฉ่ำ เด็กน้อยของฮยองมองใบหน้าของคนที่ต้องจากกันตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่กอดคอฮยองแน่นๆ ก่อนจะผละออกมาขโมยจูบเบาๆลงไปบนกลีบปาก จนฮยองมองหน้าเด็กน้อยของเขาอย่างอดจะตกใจหน่อยๆไม่ได้

“ฮยองได้จูบแรกของผมไปแล้ว กลับมารับผิดชอบกันด้วยแหละ”เด็กน้อยปาดน้ำตาอีกครั้ง ชูนิ้วก้อยขึ้นขอคำสัญญา ฮยองยิ้มหวานอย่างเอ็นดู ไขว้เกี่ยวนิ้วก้อยเล็กๆนั่น

“ครับ ฮยองสัญญา”

……..

March 2011

…เคยมีคนบอกคุณไหม ว่ากาลเวลามักจะทำให้คนเปลี่ยนไป มักจะทำให้อะไรเปลี่ยนแปลง…

เวลา ..มันเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้วจริงๆ

ทำไมกาลเวลาถึงโหดร้ายแบบนี้

ทำไม!!!!!

“ฮยองจะกลับมารับผมไปเป็นเจ้าสาวแล้วใช่ไหมครับ”คนตรงหน้าผมเอ่ยบอกพร้อมทำปากเบะ คนที่อยู่ชุดเครื่องแบบนักเรียนม.ปลายปีแรก คนที่ผมตรงมาหาเขาทันทีที่เท้าผมแตะลงบนแผ่นดินเกาหลี  บ้านหลังข้างๆที่ผมชอบมาเล่นตลอด คนที่ผมคิดถึงอยู่เสมอ  คนแรกที่ผมอยากพบหน้า

….เด็กน้อยของผม

“ค คะ ค ะ คือ ฮยอง ..ฮยอง ว่า….”ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไรออกไปจนเป็นถ้อยเป็นคำเป็นประโยค วงแขนของเด็กน้อยของผมก็เข้าตวัดกอดผมทันที จนผมกระแทกเข้ากับแผงอก ก่อนจะจมหายเข้าไปในอ้อมอกของเขา แรงบีบรัดที่แน่นพอควรจนผมเริ่มหายใจไม่ออก ผมทุบลงไปบนตัวเด็กน้อยของผมที่ยังคงกอดรัดผมแน่น ก่อนที่เขาจะคลายออกเมื่อผมละล่ำละลักออกมาว่า หายใจไม่ออกแล้ว

ผมยืนกำเสื้อหายใจหอบแฮ่กๆ ตาก็หันไปมองดูคนต้องหน้าอย่างเคืองนิดๆ อึ้งมากๆ และตกใจเป็นที่สุด

ทำไม!!!!

ทำไม เด็กน้อยตัวขาวๆ เล็ก ตาโตวาวๆ ที่น่ารักของผม

ทำมายยย มันถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ได้ ทำม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย

“ทำไมฮยองมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ”

“เจย์ฮยองไม่รัก แทคแล้วเหรอ” ทำปากเบะตาฉ่ำเหมือนตอนนั้นเป๊ะเลย ..แต่ทำไมความเอ็นดูในใจทั้งมวลแบบตอนนั้นมันถึงไม่มีอยู่ในความรู้สึกเขาเท่าไหร่เลยล่ะ ทำไม

ทำมายยยยยยยยยยยย!!

“แทค เอ่อ.. มันคือ…”

ฮืออออ รับไม่ได้!!  ทำไม เด็กน้อยของผมตัวเล็กๆ น่ารักๆ โมเอ้ๆ ตอนนี้มันกลายเป็นไอ้เด็กยักษ์ ควาย ถึก สูงปี๊ดดด ตัวต่ำ หน้าเหี้ยมเข้มที่หาเค้าแววเดิมของเด็กน้อยของผมแทบไม่เจอ
ผิดจากผมที่ไปยังไงก็อยู่อย่างนั้น สูงเท่าไหร่ตอนขึ้นม.ปลาย ตอนนี้เรียนจบมหาลัยแล้วก็ยังสูงเท่านั้น

ทำมายย!!!

“เจย์ฮยองเกลียดแทคยอนเหรอครับ”เขาทำหน้าตาหมองหม่นหยาดน้ำใสวาวอยู่บนตาคู่โตของเขา  ก่อนเดินเข้ามาใกล้แล้วทรุดลงตรงหน้าผมที่ยืนเกาะรั้วบ้านอยู่  สายตาของเราจ้องประสานกัน เขาจับมือผมไว้ก่อนจะกำมันจนแน่น

“ค คือว่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทะ แทคยอน ..ตะ แต่เจย์ฮยองว่า…”ผมพูดอ้อมแอ้มออกไปอย่างฝืดคอเมื่อมองจ้องในตาคู่นั้น คือสายตาเขามันยังคงอัดแน่นด้วยความรักที่ให้ผมเหมือนเดิม แต่ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วอ่ะ
แล้วก็ไม่ใช่ผมที่เปลี่ยนไปด้วย

“ทำไมครับ หรือฮยองชอบคนอื่นแล้ว ฮยองรักคนอื่นแล้วเหรอ”

“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะแทค”คือจะให้ผมพูดไงดีว่าผมยังคงรักเขา ผมยังคงเชื่อในคำสัญญาที่ผมให้เขาไว้และยึดถือมันมาตลอด ผมไม่เคยสนใจใคร รักใคร หรือมีใครสักคน

ยังไงผมก็รักษาสัญญาที่จะกลับมารับเด็กน้อยของผมไปเป็นเจ้าสาว

แต่ว่า…

มันมีที่ไหนวะที่เจ้าสาวจะสูง ล่ำ ดำถึกกว่าเจ้าบ่าวอ่ะ

เออผมก็กล้ามโต  ..แต่ดูๆแล้วจะสู้ว่าที่เจ้าสาวผมไม่ได้จริงๆ

“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นทำไมฮยองต้องทำหน้าอึดอัดแบบนั้นด้วยล่ะครับ ฮึก สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาสิครับฮยอง”เขาร้องทวงสัญญา มือสีแทนกุมมือผมไว้ ฉุดผมลงมานั่งบนตักของเขา คือจะให้บอกไหมว่าหน้าเหวอมากแค่ไหนที่โดนฉุด แต่มันเหวอสู้ไม่ได้เลยตอนที่ชนเข้ากับอกเขาจังๆ ..เจ็บว่ะแมร่ม

“คือแทค ฮยองก็อยากรักษาสัญญานะ ..แต่แทคเข้าใจไหม วะ ว่า… มันไม่เหมือนเดิมแล้ว”ผมบอกเขาด้วยเสียงอ่อนใจ แทคยอนทำหน้าหมองหม่น วางคางลงบนหัวไหล่ผม ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ให้ผมไปเร่งโตมาตอนนี้ก็คงจะไม่ทันการแล้ว  เพราะรอมากี่ปีแล้วผมก็ไม่ยอมโตสักที ผมก็อยากทำตามสัญญานะ ถ้ากาลเวลามันไม่ได้ทำให้รูปร่างเปลี่ยนไปขนาดนี้

ผมนั่งเครียดอยู่บนตักเขาเหมือนเดิม อ้อมกอดของแทคยอนเริ่มแน่นขึ้นจนผมอึดอัดแต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเขา ก็ผมเองทำผิดจริงๆนี่น่า แต่จู่ๆผมก็รับรู้ถึงความอุ่นบาดผิวตรงหัวไหล่ บวกกับเสียงสะอื้นเบาๆ

“ร้องไห้ทำไมแทค”

ผมหันไปหาเขาทันที ใบหน้าคมตอนนี้กำลังมีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาจำนวนมาก ผมเห็นแล้วใจเสียเลย ก็ตลอดเวลาสองปีที่ผมอยู่กับเขามาผมไม่เคยทำเขาเสียน้ำตาเลยสักครั้ง ยกเว้นวันที่ผมต้องไปเรียนต่อเมืองนอกเท่านั้น

“ผมร้องเพราะฮยองนั่นแหละ ฮึก.. ทำไมฮยองทำกับผมแบบนี้ ฮยองสัญญาไว้แล้วแท้ๆว่าจะรักแต่ผม ว่าจะกลับมาหาผม แล้วทำไมครับฮยอง แค่ผมโตขึ้นตามกาลเวลา ฮยองก็รังเกียจผมเหรอ”เขายกมือเช็ดน้ำตาเหมือนเด็กๆ อีกมือก็กำเสื้อของผมที่ด้านหลังจนยับไปตามรอยมือ แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ได้แต่ส่งสายตาสำนึกผิดให้เขา

“ทำไมครับฮยอง ก็ฮยอง ฮึก ฮยองเคยบอกว่าเจย์ฮยองไม่อยากก้มหน้ามองผม มันปวดคอ ฮึก..  ผมก็เลยออกกำลังกายด้วยเบสบอลแล้วก็บาสที่ฮยองชอบ จะได้สูงเท่าฮยอง  ..พอผมตัวโตแล้ว ผมผิดเหรอ ทำไมฮยองไม่รักษาสัญญาล่ะครับ” ผมได้แต่ฟังเขานิ่งๆ คือแทคเขาไม่ได้ผิดหรอกที่ตัวโตขึ้น มันคือผมเองนั่นแหละที่ผิดเองที่ตัวไม่ยอมโตขึ้น

“ผมไม่ใช่ลูกหมาที่เจย์ฮยองเก็บมาเลี้ยง แล้วพอมันโตขึ้นมาเป็นหมาตัวโตๆไม่น่ารักอย่างที่ฮยองคิดเอาไว้ แล้วฮยองก็จะปล่อยมันทิ้งไป ไม่มารักมัน ไม่อยากกอดมันเหมือนเดิม ผมเป็นคนนะครับ ผมเป็นอค แทคยอนที่รักแต่เจย์ฮยองนะครับ ฮึกกกกก”ตอนนี้เขาสะอื้นหนักขึ้นพอๆกับแรงที่กอดรัดผม

“โอ๋ คนดีของเจย์ฮยองอย่าร้องนะ คนดีของเจย์ฮยองอย่าร้องนะครับ”ผมกอดปลอบเขาเหมือนเมื่อก่อน  ผมกอดหัวโตๆไว้ชิดอกแล้วลูบแผ่วเบาไปบนผมนิ่ม ..พอมาสัมผัสกัน ปลอบกันแบบนี้ก็อดทำให้ผมคิดถึงเมื่อก่อนไม่ได้ ตอนนั้นเรารักกันแค่ไหน  ผมห่วงใยเขาแค่ไหน ดูแลเขาดีมาตลอด และเขาเองก็ติดผมเเจแค่ไหน ห่วงผมแค่ไหน

แต่พอเขาตัวโตขึ้นผมก็ไม่รักเขาแล้วอย่างนั้นเหรอ

ทำไมผมมันไม่มีเหตุผลแบบนี้กัน

นิสัยไม่มีเลยจริงๆ ปาร์ค แจบอม

“ฮึก ฮยองอ่ะ ฮยองใจร้าย เจย์ฮยองใจร้ายที่สุดเลย”เขากอดผมจนแน่น ผมลูบผมเขาไปมา  ดันไหล่เขาที่แนบชิดอกออกเบาๆให้เขาสบตาผม

“อย่าร้องนะแทค ฮยองขอโทษอย่าร้องนะ”ผมเช็ดน้ำตาเขาเบาๆด้วยปลายนิ้ว พอเขาน้ำตาเริ่มแห้งลง ผมก็จุมพิตลงบนหน้าผากมนของแทคยอนเบาๆ

“เจย์ฮยอง รักแทคกี้ตัวน้อยของฮยองเสมอนะ”

“เจย์ฮยอง”แทคยอนเรียกชื่อผมอย่างดีใจแล้วสวมกอดผมแน่นอีกครั้ง เขาเอาแต่เรียกชื่อมอยู่แบบนั้น ผมวาดยิ้มบางๆ ลูบผมเขาไปมา

“เรามาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน เถอะนะแทคยอน”

กึก !!! เหมือนสวิตทุกอย่างดับลง ทั้งเสียงที่เรียกชื่อผม และมือที่กอดผมแน่น เขาดันตัวผมออกมาจ้องหน้า เอ่อ ผมรู้สึกว่าสายตาของแทคกี้ของผมมันเหี้ยมพิกลยังไงไม่รู้สิ  มือเขาก็บีบหัวไหล่ผมจนแน่น

“เจย์ฮยองหมายความว่าไง”

“ก.. ก็ เอ่อ คือ …เรามาเป็นพี่น้องกันเถอะนะแทคยอน”ผมบอกกับเขาเสียงอ่อย กระพริบตาปริบๆมองดูเขา  แต่สายตาเขากับเย็นเยียบมากเลย เอ่อะ .แทค แทคยอนน ย อย่าทำอะไรเจย์ฮยองเลยน้าาาาาา

“ฮยองหมายความว่าไงครับ เจย์ฮยองเอาพี่น้องมาทำเจ้าสาวได้เหรอไงครับ ..ผมรักเจย์ฮยองนะ รักแบบเดิม” เขาทำเสียงจริงจัง ผมบีบหัวไหล่เขาแน่น คือผมไม่ได้รังเกียจนะ แต่ผมทำไม่ได้

จริงๆเลยป่ะ ผมไม่มีปัญญากดเขาไง ผมถึงต้องทำแบบนี้

“แทคฟังเจย์ฮยองนะ แทคไม่ผิดหรอก  เจย์ฮยองผิดเอง ผิดเองที่..ตัวเท่าเดิม”ผมพุดอย่าง เอ่อ กระดากอายนิดนึง
“ฮยองผิดเองที่ตัวโตกว่าแทค ทำตัวเป็นพี่ชายที่น่าเคารพและปกป้องแทคไม่ได้อีกแล้ว เจย์ฮยองกอดแทคแล้วก็ปกป้องทคไว้ในอ้อมแขนจากเด็กเกเรไม่ได้แล้ว  แทคยอนไม่ผิดหรอก เจย์ฮยองผิดเองที่เป็นเจ้าบ่าวที่ดีให้แทคไม่ได้”ผมบอกเขา ฮึก อดไม่ได้ที่จะน้ำตาซึมออกมา ถ้าผมไม่มัวแต่เรียนเต้น แล้วหันไปเล่นกล้าม บางทีตอนนี้ผมก็คงไม่ต้องมาร้องไห้ในอ้อมกอดเขาเล่าเรื่องโศกแบบนี้

ผมควรจะกลับมากอดแล้วก็อุ้มเขาขึ้นลอยบนอากาศแล้วหมุนๆๆ มากกว่า

“เจย์ฮยองไม่ผิดหรอกครับ ..ผมผิดเองที่ตัวใหญ่” แทคยอนว่าเขายกมือผมขึ้นเช็ดน้ำตาของเขาออก ผมเองก็ไม่ได้ฝืนมือ แต่อย่างใด “..และผมจะแก้ปัญหาทั้งหมดนี่เอง”และไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไรเขาก็อุ้มผมขึ้นมาทันที ผมรีบเอามือคล้องคอเขาอย่างตกใจ

“ทะ แทคยอน น นายจะทำอะไร”

“ฮยองไม่ต้องกลัวนะครับว่าจะปกป้องผมไม่ได้ ฮยองดูแลผมมาพอแล้ว เพราะต่อจากนี้ผมจะดูแลฮยองเอง  ผมจะกอดฮยองด้วยสองเเขนของผม ผมจะปกป้องเจย์ฮยองด้วยชีวิตของผมเอง”แทคพูดด้วยสายตาจริงจังที่สบตากับผม แม้เขาจะกำลังเดินขึ้นบันไดอยู่ก็ตาม เขามองตาผมด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น ท่วมท้นมากจนผมเองรับรู้ความรู้สึกนั้นได้  และผมรู้ว่าผมเชื่อใจเขาได้

“ฮยองไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าบ่าวที่ดีให้ผม เพราะอค แทคยอนคนนี้จะเป็นเจ้าบ่าวให้เจย์ฮยองเอง

เขาว่าก่อนที่จะใช้เท้าดันประตูห้องให้เปิดออกและวางผมลงบนเตียงนิ่มสีน้ำตาลกว้าง ที่มีถ้วยรางวัลด้านกีฬาสลับกับรูปเขาและตุ๊กตาแมวน้อยคิตตี้เต็มไปหมด

“หะ!! มะ ไม่ใช่แล้วว ไม่ใช่แล้วนะแทค”ผมแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองที่เขาสะบัดรองเท้าออกแล้วรุกขึ้นมาทาบทับผมไว้ในวงแขน  ผมทำตาเหรอหรา หน้าเหวอดันตัวเขาที่ทำท่าจะจ้วงจูบผมไว้

คือผมจะมาหาเจ้าสาว ไม่ได้มาเป็นเจ้าสาวนะครับ
คือว่าต่อให้ผมจะรักเขามากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่พร้อมจะมีสามีนะครับ

ม่ายยยยยพร้อม  ปาร์ค แจบอม ม่ายยยพร้อมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

“ไม่แทค  ไม่เอาแบบนี้นะแทค เจย์ฮยองไม่เอา แบบนี้”ผมดันอกเขาไว้อย่างแข็งขันเมื่อเขาก้มลงซุกไซร้ไปตามซอกคอของผม

“ทำไมล่ะครับเจย์ฮยอง”เขาทำตาโตที่เชื่อมหวาน และดูเหงาหงอยรอคอย เว้าวอนส่งมาให้ผม

“เจย์ฮยองไม่รักผมเหรอ” ผมสะอึกไปเลย คือจะบอกไงล่ะ รักยังไงผมก็รักเขา ผมรักอค แทคยอน แต่จะให้บอกไงล่ะ …ผมไม่พร้อมอ่ะ T^T

“ร.. รัก เจย์ฮยองรักแทค”

“ผมก็รักเจย์ฮยองนะครับ”เขายิ้มให้ผม มือหนาประครองซีกหน้าผมไว้  แล้วบรรจงจูบลงบนกลีบปากผมเบาๆ อ่อนโยนนิ่มนวลในตอนเริ่มแรก ก่อนที่จะรุกเร้าและเอาแต่ใจด้วยเรียวลิ้นที่กวาดไล่ต้อนนอยู่ในโพรงปากของผม
มือก็ล้วงเข้ามาในชายเสื้อและฟอนเฟ้นไปทั่วกล้ามเนื้อของผม ในขณะที่ผมเคลิ้มไปได้พักหนึ่งกับรสจูบของเขา ผมก็ได้สติดันเขาออกมาจากเสียงกระแทกของหัวเข็มขัดผมที่กระทบพื้น

“ท ..ทะ แทค แต่…” ผมทำสายตาปริบๆ ส่งให้เขาด้วยตาคู่ที่หวานเยิ้มจากการโดนระดมจูบ กัดปากนิดๆขอความเห็นใจ แทคยอนลูบมือไปตามเส้นผมที่ชื้นเหงื่อบนหน้าผากจากการจูบเมื่อครู่อย่างอ่อนโยน

“หรือเจย์ฮยองไม่เชื่อใจผม ไม่เชื่อใจว่าอค แทคยอนคนนี้จะปกป้องฮยองได้”สายตาเขากำลังบอกผมว่าให้ไว้ใจ และฝากชีวิตของผมทั้งชีวิตไว้ให้เขาดูแล

“เชื่อ สิ เจย์ฮยอง เชื่อใจแทคนะ”แทคยอนยิ้มอีกครั้ง จูบลงบนหน้าผากผมเหมือนที่ผมทำให้เขาตรงสนามหญ้า

“เชื่อใจในรักของผู้ชายคนนี้นะครับเจย์ฮยอง”

…..

“มันจะไม่เจ็บหรอกครับเจย์ฮยอง เชื่อใจผมนะ ผมจะค่อยๆรัก และถนอมเจย์ฮยอง”มือหนาลูบไล้ไปบนเปลือกตาเรียวแผ่วเบาจรดถึงหางตาเฉี่ยว แจบอมปรือตามองหน้าแทคยอน กลีบปากอิ่มเผยอหายใจเข้าออกสะท้าน ก่อนพยักหน้าช้าๆเป็นเชิงอนุญาต  “รักนะครับเจย์ฮยอง”แทคยอนกระซิบตรงใบหูขาวที่ขึ้นสีแดงจัด ก้มลงพรมจูบซอกคอขาวสูดกลิ่มหอมจากกายขาวสะอาดจนพอใจ และพรมจูบลงไปทั่วแผ่นอกขาวของแจบอมที่หายใจสะท้านขึ้นลง   ฝากทิ้งรอยแดงสีกุหลาบและลมหายใจที่ระอุเหมือนยาพิษร้อนที่ปลุกเร้าอารมณ์ความรู้สึกในร่างเล็กขึ้นเรื่อยๆ

อารมณ์ที่กระพือขึ้นสูงทำให้มือเล็กบีบเค้นหัวไหล่หนาที่สีแทนตัดกันไว้แน่น “อ๊ะ จ …เจ็บ แทค”แม้แทคยอนจะอ่อนโยนแต่แจบอมก็หลุดเสียงครางเครือปะปนกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดออกมาอยู่ทุกครั้งที่ความต้องการของแทคยอนเข้าออกในร่างเล็ก  ความต้องการทางอารมณ์ที่โหมกระพือขึ้นเท่าเทียมกับส่วนที่ถูกเติมเต็มด้วยสัมผัสและความเร็วที่ถาโถมในร่างกาย

แจบอมสั่นคลอนไปตามคลื่นจังหวะที่แทคยอนนำพา ยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งเสียวซ่านทรมานต้องการการปลดปล่อยทั้งสองฝ่าย เสียงครางหวานดังระงมถี่ตามแรงโหมของแทคยอน เพียงไม่นานแจบอมก็กรีดร้องออกมาคลอเคล้าไปกับแทคยอนที่เกร็งไปทั้งร่าง ของเหลวขุ่นเลอะไปตามหน้าท้องของแทคยอน และไหลซึมออกมาตามต้นขาเล็กของแจบอม  แทคยอนหายใจหอบ ยันแขนค่อมร่างเล็กของแจบอมที่นอนหายใจหอบไว้ข้างใต้ ไม่ได้ทิ้งตัวทับลงมาเพราะอย่างนั้นเจย์ฮยองของเขาอาจจะกระดูกหักได้ง่ายๆ แทคยอนทิ้งตัวแช่ค้างไว้สักพัก ก่อนที่จะชักแก่นกายออกจากร่างเล็ก  แทคยอนนอนลงข้างๆ ดึงให้ร่างเล็กของแจบอมให้ขึ้นมานอนพักอยู่ข้างบน

“อาา แทค .. เหนื่อยจัง”เสียงหวานเอ่ยหอบพร่าตาคู่เฉี่ยวปรือไหวซุกไซร้ใบหน้าไปตามอกแข็งแรง  แทคยอนหัวเราะออกมาเบาๆ กดจูบลงตรงข้างขมับขาวชื้นเหงื่อ

“เหนื่อยก็นอนพักอยู่บนตัวผมนี่นะครับ เจย์ฮยอง” ผมจะได้กอดฮยองเอาไว้แน่นๆให้สมกับความคิดถึงของผมที่รอมานาน  แทคยอนวาดยิ้มอีกครั้งที่แจบอมครางอื้อพยักหน้าแผ่วเบานอนกอดเขาเหมือนเด็กๆ

“แทค ….”เสียงเรียกแผ่วเบาจากคนที่ปรือตาแผ่วไหว แทคยอนลูบผมสวยแผ่วเบาครางรับ

“คิดถึงแทคจัง”แจบอมครางหงุงหงิงเบา แทคยอน เอียงตัวลงให้ร่างเล็กมานอนอยู่ข้างๆ สองแขนสอดเข้าไปในเอวเล็กและดันร่างเล็กให้อยู่ในวงแจนของเขา ให้ทุกๆส่วนได้สัมผัสกันแทคยอนตระครองกอดและซุกไซร้จมูกไปตามซอกคอหอมละมุน

“คิดถึงเจย์ฮยองเหมือนกันครับ”

“ผมรักแต่เจย์ฮยองคนเดียวนะครับ”แทคยอนจูบลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง กระชับกอดร่างเล็กเอาไว้แน่นให้ความอบอุ่นถ่ายทอดให้กันและกัน

………..

แสงแดดที่รำไรเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมทำให้เด็กหนุ่มวัยกำลังกินกำลังนอน ร่างโตอย่างอค แทคยอนลอยขึ้นมาตามกลิ่นหอม แทคยอนเกาหัวแกรก ห่อตัวไว้ด้วยผ้าห่มสีน้ำตาลมองไปรอบๆตัว ขมวดคิ้วแน่นกับเจ้าสาวของเขาที่ไม่ได้นอนอยู่ข้างๆกัน ขมวดคิ้วหม่นนั้นคลายออกก่อนจะเดินไปหยิบชุดจากข้างที่นอนมาสวมอย่างลวกๆเมื่อมองดูคราบดวงสีขาวปนแดงบนที่นอนอันยับเยินที่ช่วยยืนยันได้อย่างดีว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ฝันไป

แทคยอนเดินลงมาตามกลิ่นของอาหาร หน้าคมเข้มผ่านการล้างอย่างลวกๆ ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดใหม่ที่หยิบของมาใช้อย่างไม่ได้คิดมาก ร่างสูงใหญ่เดินตามกลิ่นหอมเข้ามาในครัวอย่างไม่รู้ว่าเป็นของอาหารหรือคนทำ

“อ้าว แทคตื่นแล้วเหรอ”ยิ้มหวานจนตาเป็นขีดเดียวของใบหน้าขาว เรียวสวยเฉี่ยวตรงหน้าเขา ทำให้แทคยอนยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ

” …ฮยองเจ็บก็ไม่ต้องรีบลุกมาทำก็ได้ครับ เดี๋ยวผมทำให้เอง”แทคยอนทำท่าจะเดินเข้ามาช่วย เมื่อเห็นร่างเล็กเดินช้าๆค่อยๆขยับทีละก้าวๆ หยิบจานอาหารเช้าเป็นไข่ดาวน่ากินมาให้เขา

“ไม่เป็นไรหรอกแทค แทครู้ไหมว่า ฮยองนะคิดถึงการทำอาหารเช้าให้แทคทานอยู่ทุกๆวันเลย”แจบอมยิ้มหวานลูบผมแทคยอนที่คว้ากอดเอวบางเอาไว้อย่างเอ็นดู

“เจย์ฮยองน่ารักจังเลยครับ”แทคยอนกดจูบลงบนแก้มขาวเบาๆ จนหน้าของแจบอมขึ้นสีแดงซ่าน

“เจย์ฮยองจำได้ว่าไข่ดาวฝีมือฮยองเป็นของโปรดของแทค ทานเยอะนะเด็กน้อยของเจย์ฮยอง”

ดึงแก้มตอบๆตึงๆของแทคยอนเบา แทคยอนหัวเราะหึหึ มือหนาล็อคร่างบางกอดไว้แน่นก่อนจะอุ้มขึ้นมาวางไว้บนตัก   แทคยอนค่อยๆป้อนจูบลงบนกลีบปากอิ่มแผ่วเบา ดูดดึงและเคล้าคลึงด้วยเรียวลิ้น ผันความรู้สึกเป็นอ่อนหวานและเร่าร้อน แลกสัมผัสหวานกันชั่วครู่ก่อนผละออกจากริมฝีปากอิ่มตึงที่ขึ้นสีแดงเพราะความร้อนและแรงดูดดึงของแจบอม

“ฮยองจำผิดแล้วล่ะครับว่าผมชอบไข่ดาวของฮยองที่สุด”แทคยอนครางเหยงเอาหัวไถไปตามอกอุ่นนิ่มๆของแจบอม

“อะ ..อ้าว งั้นเดี๋ยวคราวหน้าเจย์ฮยองทำให้ใหม่  แทคชอบทานอะไรล่ะ”

“เจย์ฮยอง”

“….”แจบอมได้แต่นั่งเงียบ ไม่รู้ว่าหน้าแดงไปเท่าไหร่แล้ว ก่อนจะค้อมตัวลงซุกใบหน้าเล็กไปตรงซอกคอของแทคยอน เสียงหวานกระซิบหงุงหงิงแผ่วเบา แต่ก็ดังพอที่แทคยอนฟังแล้วอยากจะล้มใส่แจบอมซะตั้งแต่ตอนนี้เลย
..ไข่ดาวนี่ชักไม่อยากกินซะแล้วสิ

“ฮยองเป็นของหวาน เอาไว้ทานทีหลังในห้องนอนดีกว่านะแทค”

งืออออออ

อค แทคยอนเป็นเด็กน้อย ยังอยู่ม.ปลายอยู่เลย

แทคยอนอยากกินขนมหวาน

อยากกินของหวานนนนนน

อยากกินของหวานนนนนนนนนนนนนน

.
.
.
END (เถอะ)

เรื่องนี้แอบเอ็นซีเบาๆพอกรุบกริบ

อา~~~ คิดถึงเจย์ฮยองตัวเล็กๆน่าฟัดจังเลย TT_TT
แทคขอเจย์ฮยองมาฟัดก่อนนะ

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s