[SF-TJ] Winter Child [taecyeon ‘s story]

Title     :: Winter Child [taecyeon ‘s story]
Writer   :: LoveMe
Couple  :: TeacJay
Rate     ::  PG 13
แนะนำ   :: – ชื่อเรื่องกับเนื้อไม่ค่อยจะเกี่ยวกันสักเท่าไหร่
– จะว่าแทคยอน สตอรี่ทั้งหมดก็เห็นว่าจะไม่ใช่
-อารมณ์ตอนเริ่มกับตอนจบ ตอนแต้่งนี่คนละอารมณ์เลยแฮะ
-ฟิคสั้นๆ สั้นมาก

Winter Child [taecyeon ‘s story]

 

…ให้ตายเถอะทำไมชีวิตในวันๆนึงของ อค แทคยอนมันถึงได้ยุ่งแบบนี้

 

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งเท้าคางเก็บฟัน ทำหน้ามืดตาโหลนั่งมองดูเอฟวี่วันที่เดินขวักไขว่ผ่านไปผ่านมาให้สมกับที่นี่เป็นสนามบินอินชอล แห่งประเทศเกาหลี

ชุดแต่งตัวที่คราวนี้ดูสงบสุขในแนวไม่ใช่ผู้ร้ายทางแฟชั่นจากการเทรนมานมนานของรูมเมทอย่างคิม จุนซูที่ใส่อยู่ก็ขับราศีไอดอลให้พุ่งสง่าขึ้นมาได้บ้าง ผิดกับหน้าย่นๆ โทรมๆที่กำลังทำท่าเหมือนจะหลับไม่หลับแหล่

 

ก็แน่ล่ะนะเขาพึ่งกลับจากญี่ปุ่นหลังจากก่อนหน้านั้นก็โหมถ่ายละครไม่ได้พักผ่อนเลย มาแค่วันสองวันก็มุ่งตรงมาอินชอลอีกครั้ง เพื่อพาตัวเองกับเหล่าสมาชิกทั้งหลายไปที่เมืองไทยอีก

 

เมืองไทยบ้านเกิดของไอ้คนที่มันกำลังหัวร่อต่อกระซิกกะเด็กแก้มย้วยของมันอย่างหวานชื่นอยู่นู่นไง

 

แทคยอนนั่งหัวเราะหึหึมองดูสองคนที่กำลังยืนป้อนน้ำกันอยู่ คิดไปก็อิจฉาสองคนนั้นที่ดูลัลล๊า ไม่เหนื่อยเพลีย ผิดกับเขาที่ง่วงหนัก ส่วนคนอื่นๆอย่างชานซอง จุนโฮ และก็พี่จุนซู ที่เดินไปเดินมาทำหน้าอาลาเล่หาของกินกันอยู่ แม้ว่าจุนโฮจะมองหาขนมมาประเคนให้ชานซองอยู่เนืองๆก็เถอะ ไอ้สองคนนี้ก็รักกันดี จุนโฮป็นราชินีเสมอ ยกเว้นตอนที่ไอ้หมีชานมันหิวเท่านั้นแหละ

 

เหอ เหอ แล้วผมจะไปนั่งจ้องพวกเขาทำไม

 

อค แทคยอนอยากนอนหลับมีใครเข้าใจบ้างงงงงงงงง

 

มือสีคล้ำยกขึ้นปิดปากตัวเองแล้วหาววอดๆ อีกครั้ง เริ่มจะกระพริบตาปรือเตรียมนอนหลับเต็มทน แทคยอนกรอกตามองไปทั่วสนามบิน มีแฟนคลับล่องลอยอยู่แถวนี้น้อยมาก  แต่อีกไม่นานคงจะมาเพิ่มขึ้นแน่ๆ เอาเถอะตอนนั้นเขาคงจะไม่ค่อยง่วงแล้ว คงมีแรงลุกมาแจกยิ้มกับแฟนๆแล้วล่ะ

 

 

แทคยอนเริ่มรู้สึกว่าโลกรอบข้างมันเบลอลงเรื่อยๆ ดวงตาที่ปรือหนัก เริ่มจะกระพริบปิดบ้างไม่ปิดบ้าง ก่อนที่จะปิดตาลงไปบนฝ่ามือตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน  แทคยอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนมือตัวเองจนไม่ได้สนใจว่าตำแหน่งข้างๆตนจะมีบุคคลอื่นมาใช้พื้นที่  ..เก้าอี้ด้านขวาของแทคยอนถูกยึดพื้นที่ไปอย่างง่ายดาย

 

 

หัวขนาดโตถูกเรียวมือในถุงมือสีชมพูอ่อนดันเบาๆให้มาวางอยู่บนไหล่ แทคยอนปล่อยตัวผ่อนตามแม้ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง เพราะคิดว่าคงเป็นพี่ทีมงานหรือคนในวง  ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับหัวไหล่ที่ให้เขาพักพิง

 

ตาคู่โตหลับอยู่เช่นนั้น ฉีกยิ้มเบาๆกับความนิ่มอุ่นของถุงมือผ้านิ่มที่สัมผัสกับฝ่ามือ

ลุ่มหลงหลับลึกซึ้งกับกลิ่นอ่อนๆที่คุ้นจมูก

 

แทคยอนสูดกลิ่นหอมอ่อนๆเข้าไปหลายต่อหลายครั้ง

 

กลิ่นที่เขาคุ้นเคย กลิ่นที่ขับกล่อมให้เขาหลับใหลอยู่ทุกๆค่ำคืน  กลิ่นที่รับรู้สึกมันมานานและห่างหายไปร่วมปี

แขนกว้างของแทคยอนคว้าขึ้นกอดคนข้างๆราวกับว่านอนอยู่บนที่นอนและซุกไซร้ลงกับหมอนข้าง

 

ซุกไซร้กลุ่มผมในหมวกนุ่มหนาลงไปในหัวไหล่ ที่อยู่ต่ำจนทำให้หัวของเขาเอนลาดลงจนปวดคอนิดหน่อย  ..ทั้งองศาและกลิ่นหอมจางๆเอกลักษณ์ที่ไม่มีทางที่น้ำหอมไหนจะเหมือนได้ ขยับริมฝีปากที่ยกยิ้มอยู่แผ่วเบา

 

 

 

 

” พี่เจย์~~”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘เฮือก’

 

 

 

 

แทคยอนสะดุ้งขึ้นมาจนสุดตัว หันไปมองรอบข้างอย่างตื่นตระหนก มองเห็นเพื่อนร่วมวงยังคงยืนทำกิจกรรมของตนอยู่ที่เดิม จะมีก็แต่พี่มินแจที่กำลังติดต่อเรื่องการเดินทางอยู่

 

ดวงตาโตคู่โตเบิ่งกว้าง หันมองข้างตัว

 

เก้าอี้ด้านขวาของเขา

 

 

…ว่างเปล่า

 

 

ว่างเหมือนอย่างที่มันว่างก่อนหน้านี้ และว่างอย่างที่มันจะว่างต่อไปจากนี้

 

แทคยอนกระตุกยิ้มน้อยๆกับตัวเอง นี่เขาคงคลุ้มคลั่งความคิดถึงจนบ้าไปแล้วล่ะมั้ง พี่ชายที่ต้องห่างกัน จะมาอยู่ใกล้ๆได้อย่างไร

 

ถึงแม้ตอนนี้พี่เขาจะอยู่ที่เกาหลีเข่นกัน ไม่ใช่ซีแอตเทิลอย่างทุกที

แต่พี่เขาจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน

 

บ้าไปแล้วอค แทคยอน

 

ทำงานจนบ้าไปแล้ว

 

ตอนนี้เวลานี้ทูพีเอ็มทุกคนอยู่ที่สนามบินอินชอลหมดแล้ว อยู่แค่ตรงนี้

 

มีแค่นี้เท่านั้น ไม่มีอีกแล้ว

 

แทคยอนกุมขมับตัวเองแน่น หายใจเข้าลึกๆให้ผ่อนคลาย

 

“แทคยอนเตรียมตัวขึ้นเครื่องได้แล้ว แฟนๆเริ่มมากันแล้วด้วย”มินแจเดินมาตามแทคยอน รอยยิ้มกว้างถูกมอบให้พร้อมกับคำตอบรับ แทคยอนลุกขึ้นยืนจับกระเป๋าประจำตัว ขายาวก้าวเคลื่อนออกจากจุดเดิม อดไม่ได้จะหันมามองที่เก้าอี้ข้างๆเขาอีกครั้ง

 

และมันก็ยังคงว่างเปล่า

 

 

“ย๊าาา แทคยอน เดินเร็วๆสิ”พี่จุนซูกวักมือเรียกด้วยสำเนียงแดกูทั้งดุ้น แทคยอนส่ายหัวไล่ความคิดทั้งหมดยิ้มกว้างจนหน้าย่นแล้วรีบเดินตรงไปหา

 

“รู้เเล้วน่าพี่ มาแล้วๆ ทูพีเอ็มรอด้วย”

 

 

เสียงกรี๊ดระงมสนั่นสนามบิน โดยเน้นไปที่จุดที่อยู่รอบล้อมเหล่าไอดอลดังอย่างทูพีเอ็มที่กำลังจะลัดฟ้าไปยังอีกประเทศนึง แสงแฟรตแวบวาบออกมาเป็นระยะ อย่างไม่ขาดสาย ทุกๆคนกำลังมุ่งเป้าไปที่จุดนั้นเพียงจุดเดียว

 

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นรอบกาย  ถุงมือไหมพรมสีชมพูยกขึ้นกระชับฮูตสีครีมกลมกลืนกับรอบข้างมากขึ้น  มือขาวเรียวถูไปมากับถุงมือสีชมพูที่มีอยู่ข้างเดียว ก่อนจะยัดลงไปในกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้าง รองเท้าผ้าใบพาคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นให้โผล่พ้นออกมาจากหลังต้นเสา มองดูกลุ่มคนและแสงแฟลตที่เริ่มเคลื่อนหายออกไปจากสายตา  ทิศทางของรองเท้าจึงหันไปอีกทิศทางนึง

 

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก

 

“เดินทางปลอดภัยนะไอ้พวกทะโมน”

 

.

.

.

 

“ผมขอนั่งติดหน้าต่างนะ”แทคยอนหันไปบอกจุนซูที่ใส่กระเป๋าลงในช่องเก็บข้างบน รูมเมทไม่ว่าอะไรพยักหน้าหงึกหงักแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ริมทางเดิน พร้อมหูฟังของเครื่องเล่นที่บรรเลงเพลงโปรด

 

แทคยอนปรับเบาะลงเป็นเบาะนอนทันทีแม้ว่าเที่ยวบินนี้จะกินเวลาอีกหลายชั่วโมงก็ตาม

มือเปลือยเปล่าของแทคยอนล้วงหยิบเครื่องเล่นเพลงพกพาในกระเป๋าเสื้อของตนเองบ้าง แต่สิ่งที่ได้ออกมาทำให้แทคยอนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

 

ถุงมือไหมพรมสีชมพูอ่อนที่ดูจากขนาดแล้วคงให้ความอบอุ่นกับมือของเขาได้ไม่เกินครึ่งมือ แทคยอนพลิกดูมัน เศษกระดาษสีขาวชิ้นเล็กๆตกลงบนตัก

 

หยิบเศษกระดาษสีขาวมา ดูลายมือคุ้นตาที่เขียนหยุกหยุยไว้  วาดยิ้มกว้างติดเรียวปาก มองดูถุงมือคู่เล็ก ค่อยๆยัดฝ่ามือและนิ้วใหญ่ๆของตัวเองเข้าไป ถุงมือขนาดเล็กพองคับมือโตๆสีแทน  แต่แทคยอนก็ไม่ได้สนใจที่จะยัดมันลงไปอีก หรือถอดออก

 

 

..เพียงเท่านี้ก็อบอุ่นเหลือเกินแล้ว

 

แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ  …เท่านี้ก็ดีเกินพอแล้วล่ะ

 

 

แทคยอนเอนตัวหลับลงล้วงมือทั้งสองข้างเข้ามาในเสื้อและกอดตัวเองเอาไว้ ..การนอนหลับครั้งนี้คงดีที่สุดในรอบปีที่ผ่านมา ..และคงไม่ใช่เพราะเพลงเพราะๆที่เขาฟังอยู่

แม้งานทั้งหลายจะมากมาย วิถีชีวิตของเขากับคนในวงจะวุ่นวายเป็นที่หนึ่ง แม้ทุกเรื่องราวที่ดำเนินไปมีอะไรเกิดขึ้นมาหลายเรื่องให้สะดุดบ้าง เจ็บบ้าง   แต่วันนี้ วินาทีนี้ อค แทคยอนมีความสุขจริงๆ

 

 

‘นายนี่ขี้เซาไม่เปลี่ยนเลย พักผ่อนบ้างสิ แล้วไม่หนาวหรือไง ไม่ชอบใส่ถุงมืออีกแล้วนะ

ดูแลตัวเองดีๆหน่อย  ฉันให้ยืมข้างนึงแล้วกัน อย่าต้องให้ห่วงนักสิ โชคดีนะ แบล็คแคท

                                                                  ฉันเอง ; )’

 

.

.

.

END

..
ถ้าใครอ่านแล้วงง ก็รบกวนอ่านอีกสักรอบนะคะ
..
ถ้าเกิดว่าใครเดาไม่ออก หรือไม่เข้าใจจริงว่าคนๆนั้นคือใคร แทคฝันไปหรือเปล่า .เราก็คงไม่มีอะไรจะพุดหรอกนะคะ ถ้าเราแต่งไม่ดีก็ขอโทษนะคะ =]

Advertisements

1 คิดบน “[SF-TJ] Winter Child [taecyeon ‘s story]

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s