[HBD SF- KW] Happy birthday to you {ฟิควันเกิด END part} 3/3

Title: ของขวัญวันเกิด{ฟิควันเกิด}

Couple: KhunWoo
Writer: LoveMe
Note:

[ภาคต่อจาก ของขวัญวันเกิด และ ของขวัญวันเกิด]

-อย่างแรกสารภาพว่าย้อนมาอ่านฟิคเก่าแล้วเจอเรื่องนี้ เฮ้ย แต่งต่อซะเลย
-อย่างที่สองที่ไม่ได้แต่งต่อตั้งแต่นานนั้น เพราะลืม สารภาพเลย ตอนที่เห็นชื่อเรื่องแล้วแบบกูเคยแต่งเรื่องนี้เหรอ แล้วพออ่านก็จำได้ละ ก็เลยแต่งต่อเสียเลย
-แม้จะเริ่มแต่งในวันเกิดพี่คุณแต่เราจบในวันเกิดอูยองได้ค่ะ เพราะเขาเป็นคน คนเดียวกัน คึคึคึ
-ฟิคป่วง ๆ เหมือนคนแต่ง ไม่ต้องคาดหวังนะคะ ไม่อยากทำให้ผิดหวัง

 

Happy birthday to you
 
ตอนนี้ไม่มีเสียงอะไรสักอย่างท่ามกลางความเงียบ นอกจากเสียงร้องไห้ของผมเพียงคนเดียว
สายตาของจุนโฮ พี่จุนซูและพี่เจย์ที่มองผมอยู่ก็ยังไม่สามารถทำให้ผมหยุดร้องไห้ได้ ผมรู้ว่าไม่ควรจะร้องไห้ต่อคนอื่น แต่มันยากเหลือเกินที่จะหยุดได้
 
 
ถึงรู้ดีว่ามันงี่เง่าแค่ไหนที่เป็นผู้ชายแล้วร้องไห้ แต่พอเป็นเรื่องของพี่คุณน้ำตาของผมก็ไหลออกมาอย่างง่ายดายเสมอ
 
 
ผมรู้เหตุผลข้อนั้นดีว่ามันเป็นเพราะอะไร 
 
มันเป็นเพาะผมรักพี่คุณมาก
 
แล้วพี่คุณล่ะ เขายังรักผมบ้างหรือเปล่า
 
ผมไม่กล้าจะเอ่ยถามเลย ผมหวาดกลัวคำตอบเหลือเกิน
 
 
 
ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนของผมกับเขา เพราะพี่เจย์ยืนกรานจะเปิดประตูให้พี่คุณเข้ามา ผมจึงรีบขึ้นมาบนห้องนอน โดยที่มีพี่จุนซูกับจุนโฮที่คงกำลังงอยู่แต่ก็รีบวิ่งตามมาด้วย ผ่านไปสักพักพี่เจย์ก็เข้ามาเพราะพี่จุนซูเปิดประตูให้
 
 
 
ผมไม่ชอบเลยที่ต้องร้องไห้หรือเป็นคนอ่อนแอ แต่แค่ตอนนี้มันห้ามยังไงน้ำตามันก็ไม่หยุดไหลสักที
 
 
“คือว่า..”ในที่สุดก็มีเสียงอื่นนอกจากเสียงร้องไห้ของผมเสียที พี่เจย์เอ่ยขึ้นพร้อมเดินมานั่งลงข้างผม
 
 
 
“พี่กำลังช็อคอยู่ว่ะ คืออย่าร้องไห้หนักขึ้นนะถ้าพี่จะถามว่า อูยองเป็นแฟนไอ้คุณหรอ”พี่เจย์ถามคำถามที่คงจะคาใจอยู่นานพอควรตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้วออกมา ผมกัดริมฝีปากจนแน่นแต่ก็พยักหน้าให้พี่เจย์ พี่เจย์เงียบไปแล้วก็ยกมือลูบผมให้
 
 
“มึงสองคนรู้ไหม”ถามพี่จุนซูและจุนโฮที่ยืนพิงผนังอยู่ตรงหน้า ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าแล้วตอบคำถามกลับ
 
 
“กูสงสัยอยู่แหละ”พี่จุนซูตอบ
 
 
“ก็พอรู้อยู่บ้าง”และจุนโฮก็ช่วยยืนยันอีกคน พี่เจย์ทำหน้ายุ่งยากใจก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ ออกมา
 
 
“พี่ขอโทษนะที่อูยองที่พี่ตกข่าว”ลูบผมอย่างเชื่องช้าเป็นการปลอบโยน 
 
 
“ที่จริงเรื่องนี้พี่น่ะผิดเต็ม ๆ เลย ที่ไปชักจูงวิคมาให้ไอ้คุณมัน พี่ขอโทษจริง ๆ ว่ะ”
 
 
“ฮึก ไม่ใช่ความผิดของพี่เจย์หรอกครับ มันเป็นความผิดของผมเองที่งี่เง่าและก็เรื่องมากที่คิดจะปิดเรื่องนั้นไว้เป็นความลับ ..จนพี่คุณรำคาญ ฮึก “มือบางเช็ดน้ำตาตนเองแล้วกำมือไว้จนแน่นเพื่อที่จะควบคุมจังหวะและลมหายใจของตัวเองให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามจะไม่สะอึกสะอื้นอีกแล้ว
 
 
“พี่คุณเขาคงจะเจออะไรที่ดีกว่าผมแล้วล่ะครับ ฮึก ผมเข้าใจถ้าเกิดว่าพี่คุณจะตัดสินใจแบบนั้น ผมมันก็แค่เด็กผู้ชายงี่เง่าคนนึง”แต่ถึงอย่างนั้นพอพูดอีกน้ำตาก็หยดมาอีก จุนโฮเดินมานั่งลงข้างแล้วกอดอูยองไว้ พี่จุนซูก็เดินมาลูบแผ่นหลังบางเป็นการปลอบใจ
 
 
“อูยอง อย่างพึ่งคิดอะไรแย่ ๆ ไปก่อนสิ เมื่อกี๊พี่ไปคุยกับไอ้คุณมาแล้วนะ  เรืองนี้มันไม่ใช่อย่างที่อูยองเห็นนะถ้าฟังจากที่ไอ้คุณมันเล่าให้พี่ฟัง”พี่เจย์เอ่ยถึงเรื่องที่ตัวเองไปเค้นคอไอ้น้องชายตัวดีที่พอเปิดประตูปุ๊บก็วิ่งเข้ามาหาอูยองท่าเดียว จนเขาต้องให้ชานซองกับแทคยอนล็อคตัวเอาไว้ ไม่งั้นก็วิ่งขึ้นมาทำเรื่องให้แย่กว่าเดิมก็ได้ ใช้เวลาตั้งนานกว่าน้องชายเขามันจะสงบได้เล่นเอาแทคยอนกับชานซองเหนื่อยไปเลย 
 
 
“ที่จริงผมก็อยากฟังเรื่องทุกอย่างจากพี่คุณ แต่พี่เจย์ ..ผมกลัว”กระซิบบอกแล้วกอดจุนโฮที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนแน่น จุนโฮลูบผมอูยองอย่างปลอบโยน
 
 
“เชื่อพี่ น้องพี่ไม่ใช่คนชอบโกหกแล้วเรื่องที่มันเล่าน่ะ อูยองจะไม่เสียใจหรอก ไม่ต้องกลัวนะ”ยืนยันอีกครั้ง อูยองมองหน้าแจบอมแล้วพยักหน้าน้อย ๆ มอบให้
 
 
“โอเคงั้นฟังพี่ให้ดีนะอูยอง”แจบอมเริ่มเล่าสิ่งที่นิชคุณบอกมา
 
 
 “ทั้งหมดที่ทำไปก็เพราะว่ายัยน้องวิคน่ะเป็นซาแซงคลั่งไอ้คุณ อยากได้ไอ้คุณทำทุกอย่างให้ได้ไอ้คุณแต่ไอ้คุณไม่เล่นด้วย สุดท้ายพอหมดหนทางก็ขอจูบไอ้คุณเป็นสิ่งสุดท้ายก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย และทั้งหมดที่ไอ้คุณทำลงไปน่ะก็เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับอูยอง สัญญาที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร สัญญาที่จะเก็ยเรื่องที่เป็นแฟนกับอูยองเอาไว้เป็นความลับ”หันดวงตาเฉี่ยวมามองหน้าคนแก้มป่องที่นั่งกอดหัวเข่าตัวเอง ดวงตาพองทอดยาวมองไปที่ใดก็ไม่อาจวัดลงไปได้อย่างเจาะจงนัก 
 
 
 
“อูยองรู้ไหม ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณมันทำก็เพื่ออูยองทั้งนั้น”แจบอมจ้องมองคนที่เขาคิดว่าเป็นเพียงรุ่นน้องที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของน้องชายเขาเสมอมา อดไม่ได้จะยกมือลูบผมนิ่มอย่างปลอบโยน อูยองยกมือบางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอีกหยดไปให้พ้นทาง สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ตนอยากรู้มากที่สุดในตอนนี้
 
 
 
“ตอนนี้พี่คุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ”
 
 
 
 
“ไอ้แทคมึงเป็นเพื่อนกูหรือเปล่า ไอ้ชาน มึงเห็นพี่เป็นพี่อยู่ไหม ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้”เสียงเหี้ยวเกรียมของเดือนคณะเวอร์ชั่นองค์ดาร์คลง ทำให้ชานซองกับแทคยอนตาจะถลนออกมาด้วยความสยอง แต่พวกเขาก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งสุดเข้มงวดของขวัญใจอค แทคยอน ก็พี่เจย์นั่นล่ะ
 
 
“ไม่ได้หรอกเว้ยไอ้คุณ ถ้ากูปล่อยมึงแล้วพี่เจย์ไม่รักกูทำไง”แทคยอนเอ่ยบอก แล้วส่ายนิ้วชี้ดิก ๆว่าไม่ได้
 
 
“พี่กูเคยรักมึงงั้นแหละ เพราะมึงยอมทั้งปีนี่ไงถึงไม่ได้แอ้มพี่กูสักที แอบรักไปทั้งชาติเถอะมึง”ด่าใส่เข้าให้เลย แทคยอนทำหน้าบดทันที
 
 
“ไอ้เพื่อนเวร มึงโดนมัดไปอย่างนี้แหละ”
 
 
“พี่คุณ ผมแก้เชือกให้พี่ไม่ได้จริง ๆ นะ ถ้าปล่อยไปแล้วพี่ไปทำของพังอีก นอกจากผมจะโดนด่า คนที่ต้องช่วยเก็บอย่างจุนโฮก็คงจะโมโหผมมาก ๆ เลยล่ะ ขอโทษนะพี่”ชานซองบอกอย่างมีเหตุผล ชี้ไปทางกองเศษขวดและจานชามหลายชิ้นที่ตกจนเกลื่อนพื้นตอนที่นิชคุณหุนหันเข้ามาเมื่อกี๊ ถ้าแก้เชือกที่มัดนิชคุณติดไว้กับเก้าอี้และโครงเหล็กของชั้นวางของที่เป็นส่วนหนึ่งของผนังออกแล้วนิชคุณเกิดโมโหขึ้นมาทำของพังอีก ก็แย่น่ะสิ
 
 
“ตอนนี้พี่ใจเย็นแล้วชาน สิ่งเดียวที่พี่อยากทำตอนนี้คือเจออูยอง “เงียบแล้วจ้องสายตามุ่งร้ายไปหาอีกสองคนเมื่อเห็นว่าการขอร้องดี ๆ ไม่ได้ผล
 
 
“แล้วถ้าพวกมึงสองคนไม่ปล่อยกู กูจะไปหาเมียกูยังไงวะ กูรู้ว่าพวกมึงเข้าใจความรู้สึกกู มึงรู้ไหมตอนนี้อูยองกำลังร้องไห้เพราะกูอยู่มึงจะให้กูอยู่ตรงนี้เหรอ พวกมึงเข้าใจกูไหม”แล้วองค์ดาร์กก็สิงร่างอีกรอบ แทคยอนกับชานซองก็ปวดหัวตึบคอยดูว่านิชคุณจะบ้าพอจะกระชากเชือกออกมาได้ไหม ถ้านิชคุณทำได้พวกเขาก็ต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นกันอีกนั่นล่ะ
 
 
“คนที่พี่คุณอยากเจอยังเป็นผมหรือเปล่า”เสียงถามมาไม่ดังนักทำให้คนที่กำลังจะกระชากเชือกออกได้อยู่รอมร่อสงบลงได้ แล้วหันไปมองต้นเสียงที่เดินลงบันไดมา อูยองเดินตาแดงตรงมาหานิชคุณ ทุกคนต่างเงียบราวกับรอว่าทั้งสองจะพูดอะไรบ้าง
 
 
“อูยอง อูยอง คือ..”
 
 
“ผม..”นิชคุณเงียบฟังเสียงของอูยองที่กำลังจะพูด 
 
 
“ผมนั่งคิดเรื่องของเราอยู่ตลอดหลายวันนี้ ผมไม่ชอบเลยที่คนอื่นมาอยู่ใกล้ ๆ พี่คุณ ผมไม่ชอบเลยที่ต้องคิดว่าเราอาจจะไม่มีกันและกันอีกแล้วเพราะเรื่องที่ผมบอกพี่ไว้ว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา ในที่สุดผมก็ตัดสินใจ..”อูยองเดินเข้ามาใกล้นิชคุณมากขึ้น ตาพองที่แดงกร่ำจ้องมองหน้าของนิชคุณ ปากอิ่มขมุบขมิบเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
 
 
“ผมน่ะคิดแล้วว่า ผมจะไม่แคร์สายตาคนอื่นอีกแล้ว เพราะสายตาคู่เดียวที่ผมต้องการให้มองผมก็คือพี่คุณ ผมจะไม่สนใจอีกแล้วว่าใครมองเราว่ายังไง ขอแค่มีพี่คุณแค่นั้นผมก็พอใจแล้ว”หยุดพูดลงเมื่อเสียงพร่านั้นเริ่มสั่นมากขึ้น อูยองพยายามสะกดกลั้นแรงสะอื้นเอาไว้แล้วเอ่ยพูดต่อ
 
 
“ถ้าผมตัดสินใจแบบนี้พี่คุณยังจะดีใจอยู่ไหมครับ”แล้วอูยองก็เงียบไปเพื่อรอฟังคำตอบ ตาคู่เรียวหลบสายตาของนิชคุณ
 
 
“ดีใจสิครับ อูยอง ทำไมพี่จะไม่ดีใจล่ะ”เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างนุ่มนวล ดวงตาคู่โตจ้องมองใบหน้าของอูยอง สิ่งที่อยู่ในแววตาดวงนี้ยังคงเหมือนเดิมเสมอไม่เคยเปลี่ยน มันคือดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก
 
 
ความรักที่มีให้แค่อูยองเพียงคนเดียว
 
 
“แต่อูยองต้องฟังพี่อีกเรื่องนึงนะ เรื่องของวิคตอเรียน่ะ พี่อธิบายได้นะ พี่กับเธอ..”มือบางปิดปากนิชคุณเพื่อปิดกั้นเสียงอธิบายอันร้อนใจเอาไว้เพียงเท่านั้น
 
 
“ผมเข้าใจแล้ว พี่เจย์บอกผมแล้ว สิ่งที่ผมจะขอพี่ต่อจากนี้คือ ผมไม่อยากได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้นจากปากของพี่อีก  ผมไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นสำคัญมากพอจนเราต้องมาทะเลาะกันเรื่องเธออีกแล้ว  เธอไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้นสำหรับเรา” อูยองเอ่ยบอกด้วยเสียงที่ชัดเจน เขาไม่อยากร้องไห้เพราะผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว และเขาพูดจริง คนที่สำคัญที่สุดสำหรับเรา ควรจะมีแค่เขากับนิชคุณ ส่วนผู้หญิงคนนั้นเขาจะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันเธอไม่เคยเข้ามามีผลอะไรกับชีวิตพวกเขา สิ่งเดียวที่เขาจะหวังคือให้เธอเจอคนอื่นและมีชีวิตที่ดีกว่านี้และเลิกหยุดกับพวกเขาอย่างเด็ดขาด
 
 
 
“ได้สิอูยอง นั่นคือสิ่งที่พี่เต็มใจจะทำ”ตอบด้วยน้ำเสียงและสายตาที่อูยองเชื่อใจเสมอมา
 
 
อูยองเดินอ้อมไปแกะเชือกที่อยู่ด้านหลังให้นิชคุณเมื่อมองสายตาราวกับลูกหมาน้อยที่จ้องหน้าเขาอย่างอ้อนขอ แล้วเดินกลับมามองหน้าเพื่อนร่วมห้องที่นั่งมองหน้าเขาอยู่
 
 
“อย่าร้องไห้เพราะใครนอกจากพี่อีกนะ เพราะพี่จะไม่ทำให้อูยองร้องไห้อีก”ดึงคนตัวเล็กลงมานั่งตัก ลูบมือหนาไปกับแก้มบางแผ่วเบา ตอนนี้อูยองไม่ได้ร้องไห้อยุ่หากเพียงแค่นิชคุณคิดว่าเขานั้นทำให้อูยองต้องเสียน้ำตาไปเท่าไหร่และเขาก็ไม่ได้ปลอบโยนคนรักของเขาอย่างพอเพียงแค่ไหนก็อดจะสัมผัสอ่อนโยนให้อูยองสบายใจไม่ได้
 
 
“สัญญาอีกข้อนึง ห้ามมีความลับกับผมไม่ว่าอะไรก็ตาม รู้ไหมหัวใจของคนมีความรักน่ะหวั่นไหวง่ายนะ พี่คุณ”นิชคุณบีบจมูกรั้นที่แดงจัดไปอย่างเอ็นดู
 
 
“ครับ พี่สัญญา แล้วก็พี่เองถ้าเป็นเรื่องอูยองพี่ก็หวั่นไหวเป็นพิเศษนะ มีอะไรอีกก็ถามพี่นะ รู้ไหม”ลูบแก้มเนียนแผ่วเบาด้วยปลายจมูก อูยองพยักหน้ารับอย่างเขินอาย 
 
 
สองแขนแกร่งกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน อูยองถือโอกาสทุบหัวไหล่นิชคุณเป็นการแก้แค้นที่ทำให้เขาต้องนอนร้องไห้อยู่หลายคืน เสียน้ำตาเป็นลิตร ๆ ลงไปอย่างแรงแต่นิชคุณที่ถูกทำร้ายจากมือคู่บางก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายมือออกสักนิด วงแขนอบอุ่นยิ่งกอดรั้งอูยองไว้ในอ้อมแขน
 
 
แทนคำขอโทษ แทนคำขออภัย แทนคำหนึ่งคำที่อยากบอกเหลือเกิน…
 
 
“พี่รักอูยอง อูยองรู้ใช่ไหม”
 
 
“ครับ ผมก็รักพี่คุณนะ”ฉีกยิ้มหวานออกมาจนแก้มพอง นิชคุณก็เลยใช้จมูกเข้าทักทายแก้มนิ่มอีกรอบซ้ำไปซ้ำมาจนอูยองวาดยิ้มกว้าง หัวเราะลั่นราวลืมเลือนเรื่องที่ทำให้เสียใจไปเป็นปลิดทิ้ง หลบพัลวันจนต้องกอดกระชับวงแขนมากขึ้นเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะตกจากเก้าอี้เสียก่อน
 
 
“คือกูว่ามันคงลืมพวกเราแล้วว่ะ”เสียงพี่เจย์พึมพำขึ้นก่อนจะกวักมือให้ส่วนเกินที่เหลือเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบ ๆ
 
…..
 
“แล้วนี่จุนโฮแกจะกลับยังไง” ในฐานะคนที่แก่ที่สุดแจบอมเลยสอบถามเรื่องความสะดวกของน้อง ๆ เมื่อเห็นว่าเหลือแค่ชานซองกับจุนโฮ แล้วก็แทคยอน จุนซูรายนั้นมีคนมารับกลับไปแล้ว ส่วนแทคยอนเองก็ต้องพาเขากลับไปหอพัก
 
 
“พวกผมอยู่หอเดียวกันก็ต้องกลับด้วยกันสิพี่”ชานซองบอกด้วยรอยยิ้มหันไปมองหน้าจุนโฮ วาดยิ้มหวาน มือหนาปัดแก้มเนียนแผ่วเบาจนจุนโฮหน้าแดงแล้วก้มหน้าหลบอย่างเขินอาย มือหนาอีกข้างก็สอดกำมือบางเอาไว้จนแน่น
 
 
“อย่าบอกนะว่า แกสองคนก็เป็น… แฟนกัน”พึมพำท้ายประโยคอย่างหลอน ๆ ที่สุด ตาคู่เรียวเล็กมองน้องที่รู้จักทั้งสองที่หน้าแดงขึ้นทั้งคู่
 
 
“พี่พึ่งรู้เหรอเนี่ยพี่เจย์ ชาวบ้านเขารู้กันหมดแล้วมั้ง”ชานซองพูดออกมาชัดเจนจนโดนจุนโฮหันมาทุบให้
 
 
“บ้า พี่เจย์อย่าไปเชื่อไอ้บ้านี่นะ ใครจะไปเป็น แฟน “พอพูดถึงคำนี้ก็เขินหน้าแดงจนพูดต่อเองไม่ได้เลย กลายเป็นยิ่งเพิ่มหลักฐานมัดตัวเองชัดขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
 
 
“เฮ้ย นี่ฉันตกข่าวอีกแล้วเหรอเนี่ย”แจบอมร้องอย่างตกใจเข่าทรุดจนแทคยอนต้องวาดวงแขนรั้งเอวบางเอาไว้ในวงแขน ชานซองกับจุนโอมองดูแล้วพี่ชายของนิชคุณคงจะตั้งสติไม่ได้เร็ว ๆ นี้เลยกล่าวลาแล้วก็กุมมือกันเดินกลับไปอย่างกระหนุงกระหนิงสุด ๆ 
 
 
“เฮ้ย แทคนี่ฉันตกข่าวอะไรอีกมากไหมเนี่ย”หันมาถามแทคยอนที่ยืนวาดยิ้มให้อยู่ด้านข้าง
 
 
“พี่เจย์น่ะตกอีกโคตรหลายข่าวเลยล่ะ ไม่รู้สักที”ท้ายประโยคนั้นดังขึ้นพร้อมลมหายใจที่เหนื่อยหน่าย แจบอมพยักหน้าอย่างเบลอ ๆ จนไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนแทคยอนกุมมือแล้วพาเดินกลับไปด้วยกัน
 
 
“พี่เจย์ วันนี้เราไปดื่มกันต่อไหม”เอ่ยชวนแล้วก็กล่อมอีกนิดหน่อยจนแจบอมยอมตกลงด้วย
 
 
“แกคงไม่ได้คิดจะมอมเหล้าฉันหรอกใช่ป่ะ”ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ แจบอมถึงได้ถามคำถามนี้ มันก็แค่สังหรณ์แปลก ๆ เท่านั้นเอง ส่วนแทคยอนก็ไม่ได้ตอบอะไรมีเพียงเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์มอบให้เท่านั้นเอง
 
 
แสงแดดยามเช้าที่กำลังสดใสอยู่ด้านนอกไม่อาจที่จะผ่านม่านหนาที่ปิดกั้นกระจกเข้ามารบกวนบรรยากาศการนอนแสนสบายของทั้งสองคนในห้องตอนนี้ได้ แต่เป็นเสียงร้องเรียกของนาฬิกาปลุกที่ทำให้เจ้าของห้องตาโตลืมตาขึ้นอย่างง่วงงุน มือหนาควานหาโทรศัพท์แล้วกดปิดไป
 
 
ทิ้งตัวลงนอนและก่อนที่จะหลับไปอีกครั้งก็หันไปมองคนข้างกายที่ยังนอนหลับอุตุอยู่ ใช้ปลายจมูกแอบขโมยกลิ่นแก้มหอม ๆ จนเจ้าของแก้มต้องกระแซะเข้ามาหาแผงออกอุ่นมากขึ้นเพื่อหลบสัมผัสขี้ขโมยนั้น นิชคุณกระตุกยิ้ม ยกมืออีกข้างที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าพันคอที่เป็นของขวัญวันเกิดจากอูยอง ซึ่งมันกำลังผูกให้แขนของเขากับอูยองติดกัน
 
“ผมกลัวพรุ่งนี้ตื่นมาจะไม่เจอพี่อีก”ประโยคที่อูยองบอกตอนที่ผูกข้อมือของตัวเองติดไว้กับเขา ตอนที่ร่างบางกำลังขยับร่างกายรับสัมผัสร้อนด้วยตัวเองโดยมีเขาเป็นผุ้ชักนำทางให้ ผ้าเพียงชิ้นเดียวที่อยู่บนร่างกายของเขาทั้งสองคนในตอนนี้
 
 
นิชคุณวาดมือหนารั้งร่างที่กระแซะเข้ามามากขึ้นจนแน่ใจว่าได้อยู่ในอ้อมกอดของนิชคุณอย่างสมบูรณ์แล้วเอาไว้ในอ้อมแขน
 
 
“สุขสันต์วันเกิดนะครับ”เสียงพึมพำจากอูยองดังขึ้นก่อนจะหลับลงไปอีกครั้ง คำอวยพรที่อยากบอกให้ฟังแม้ว่ามันช้าไปสักเล็กน้อยก็ตาม นิชคุณวาดยิ้มแล้วก็หลับตาลงไปดื่มด่ำกับการพักผ่อนที่แสนสบายเพราะคนข้างกายที่กำลังหลับไหลอยู่ด้วยกันเช่นนี้
 
 
Happy birthday to you My Nichkhun
 
 
.
.
.
 
 
FiN.
 
หวังว่าตอนจบนี้ทุกคนจะแฮปปี้นะคะ >.<
แล้วก็ สุขสันต์วันเกิดนะอูยอง ฟิคเรื่องนี้ถือว่าเป็นฟิควันเกิดหนูนะลูก ครองรักกับป๋าคุณไปนาน ๆ นะคะลูก รักกัน ๆนะ จุ๊บ ๆ มารไม่มาผจญละนะคะลูก  รักน๊า อูยองอ่า ม๊วบบบบบ
Advertisements

3 คิดบน “[HBD SF- KW] Happy birthday to you {ฟิควันเกิด END part} 3/3

  1. TANUNYA AKARASUTTIKORN

    วิ๊ดดดดวิ๊วววววว รักกันๆๆนานนะคะ คุณด้งของพวกเราทั้งในฟิคและเรื่องจริงงงง คิดถึงโมเม้นคุณด้งมากๆๆเลยยย
    อยากจะเห็นเวลาเค้านอนด้วยกันจริงๆไม่รู้จะมีอะไรแบบนี้บางไหมนะคะ
    แต่เรื่องสั้นเรื่องมีทั้งเศร้าทั้งสุข สนุกๆๆค่ะ
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ ^^

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s