[SF-CNN ft.Nichkhun]The door อะไรในห้อง

Title:  The door อะไรในห้อง
Author: LoveMe
Paring: Chan x HO ft.Nichkhun
Rate: (PG-13)
แนะนำ : -ฟิคเก่าเก็บมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ถ้าภาษามันแปลกๆๆก็ขอภัย

The door อะไรในห้อง

“เกลียดที่สุดเลย”

3วันที่ผ่านมาคำๆนี้วิ่งวนอยู่ในหัวของเขามาตลอด ทำอะไรก็ไม่มีความสุขซักอย่างขนาดข้าวหรืออาหารอร่อยๆที่ปกติจะรสเลิศบรรเจิดจิตยังรู้สึกว่าไม่อร่อย ทำได้แค่กินประทังชีวิตไปเรื่อยๆ (ประมาณมื้อละ2กะละมัง)
สิ่งที่เจ็บปวดและน่างุงงกว่าคำที่พูดออกมาคือ  เรื่องราวที่ทำให้เค้าโดนเกลียดต่างหาก …นี่เค้าทำอะไรผิดเหรอ …ตัวเค้าเองยังไม่รู้เลย คนที่เกลียดเค้าพูดให้เค้าหัวใจสลายก็หนีหายไปไม่มาใยดีหมกตัวอยู่แต่ในห้อง หรือไม่ก็หลบหน้าเค้าตลอดเวลา ออกจากบ้านตั้งแต่มืด กลับมาตอนที่เค้ามีตารางงานข้างนอก ซ้อมก็หนีไปซ้อมแยก  ..ทำราวกับเกลียดเค้านักหนา..เออก็เกลียดนี่หว่า(ประโยคบนสุดน่ะลืมแล้วเหรอ)

“ทำไมนั่งหน้าบูดแบบนั้นล่ะ ชานซอง”เสียงพี่คุณที่ลากกระเป๋าเดินทางที่พึ่งกลับมาจากไทยเอ่ยถาม ผมหันไปมองพี่เค้าก่อนจะเอาหน้าจิ้มลงไปบนพื้นโซฟาอีกครั้ง[i] “เกลียดที่สุดเลย” [/i]หง่ะ คำนี้มันวิ่งเข้ามาในหัวอีกแล้ว

“จุนโฮล่ะอยู่ที่ไหนทำไมนั่งอยู่คนเดียว”อยากโดดสกายคิกใส่พี่หล่อเทวดานี่ซักที ไอ้ด้งมันไม่ได้โทรไปฟ้องอะไรบ้างเลยหรือไงเนี่ย

“ในห้องครับ”ผมตอบอำอึงทั้งๆที่หน้ายังกดอยู่กับพื้นโซฟา  วันนี้ไม่ใครอยู่เลยซักคนนอกจากเค้า พี่คุณ แล้วก็ใครในห้องนั่นแหละ

“เหรอ แล้วคนอื่นไม่อยู่เหรอ”พี่คุณถามก่อนที่จะเอากระเป๋าไปวางไว้มุมห้อง นี่พี่เค้าไม่ได้ยินความคิดผมเหรอถามอยู่ได้น่ะ

“อือ~~”ผมครางส่งๆบอกข้อมูลไป คนกำลังเซ็ง ตอบก็บุญแล้ว

“จุนโฮๆๆ”พี่คุณเดินไปเคาะปรุตูห้องจุนโฮ ผมเงยหน้าขึ้นมามอง อย่างน้อยถ้าจุนโฮเปิดจะได้แอบเห็นหน้าคนในห้องซักเสี้ยวก็ยังดี

‘นั่นใคร’กระดาษสีขาวที่เขียนข้อความเอาไว้ถูกส่งออกมาจากช่องใต้ประตูห้องจุนโฮ ทำให้นิชคุณก้มลงไปหยิบขึ้นมาอ่าน คุ้นๆไหมเนี่ยแบบนี้

“พี่คุณเอง เป็นอะไรเหรอจุนโฮ ไม่สบายเหรอ”พี่คุณตอบกลับไป คำพูดของพี่คุณทำให้ผมหูผึ่งกว่าเดิม

‘ชานซองอยู่ไหนครับ’มาอีกใบ

“ชานซองอยู่ตรงนี้เอง นายอยากเจอเหรอ เดี๋ยวพี่เรียกให้” ผมหูผึ่งกว่าเดิม รีบย่องมาหาพี่คุณทันที  แต่ทำจุ๊ๆไว้ก่อนไม่ให้พี่คุณพูดว่าเค้ามาอยู่ตรงประตูแล้ว

‘ถ้าพี่คุณให้เขาเข้ามาผมจะฆ่าพี่แล้วเอาไปถ่วงแม่น้ำฮาน’ ข้อความแสนโหดทำให้ผมเดินคอตกกลับมาที่โซฟา มองดูพี่คุณอ่านกระดาษที่จุนโฮส่งมาอีกสองสามใบ ก่อนที่จะ..

“งั้นพี่เข้าไปนะ”แล้วพี่คุณก็หายเข้าไปในห้องกับของจุนโฮ ปล่อยให้ผมนั่งเศร้าแทบบ้าอยู่คนเดียว ทำไมกับพี่คุณถึงยอมให้เข้าห้องไปง่ายๆนักนะ ..อ๋อลืมไปว่าพี่คุณไม่ใช่คนที่จุนโฮเกลียดนี่ ฮือ~~~~~~ คิดแล้วเศร้าว่าแล้วก็เอาหน้าจิ้มโซฟาไปอีกที

ผมนอนนิ่งไม่ไว้ติงอยู่นาน แต่พี่คุณหรือจุนโฮก็ไม่มีวี่แววที่จะโผล่ออกมาเลย แถมข้างในก็เงียบเชียบได้อีก จนผมอยากจะบ้าตายซะให้ได้สิกับความเงียบที่เกิดขึ้น  แต่จู่ๆมันก็มีเสียงดังออกมาจากห้อง

“โอ๊ย!”

“อ๋า~ อ๊า~ พี่คุณครับอย่าแรงสิ”นั่นเสียงจุนโฮนี่ กร๊าชชชช เกิดอะไรขึ้น ผมรีบกระโดดแบบเบาๆ แล้วเอาหูไปแนบประตูห้องทันที เสียงในห้องเงียบไปอีกแล้ว

“นายก็อยากดิ้นสิจุนโฮ  พี่จิ้มไม่ถนัด”อะไรอ่า พูดอะไรกันอ่า ไม่ๆชานซองนายอย่าคิดลึก อย่าคิดลึก ไม่มีอะไรหรอกไม่มีอะไรหรอก มันต้องไม่มีอาร๊ายยยยยยยยยย O[]O!!!!

“ก็ผมไม่เคยมานานแล้วนี่ครับ ยิ่งกับพี่คุณด้วยผมไม่ใช่ไอ้แก้มป่องนี่ครับ”เสียงจุนโอตอบกลับมา อะไรเคยไม่เคยล่ะน่ะ อย่าเชียวนะ อย่าคิดลึก ชานซองแกอย่าคิดลึก

“ใช่ว่าพี่จะทำแบบนี้กับอูยองบ่อยนะ อูยองเจ็บแย่”อะไรเจ็บอะไรกัน อะไรก๊านนนน

“โอ๊ย~!! ยังไงก็เบาๆหน่อยสิครับ ผมนึกว่าพี่คุณจะทำเบาๆเหมือนตอนนั้นซะอีก”อะไร เบาๆ หนักๆ อะไร อะไรอีก ไม่น๊าาาาอย่าคิดมากชานซอง อย่าคิดมาก

“ก็ตอนนั้นเลือดมันซึมๆนิดเดียว นายก็เลยไม่เจ็บไง อันนี้เลือดมันไหลออกมามากแล้วพี่ก็เลยกดแรงๆจะได้เข้าไปลึกๆ”กร๊าชชชชชชชชชชชชชช อย่าคิดลึกชานซองอย่าคิดลึก อย่าคิ๊ดดดดดดดดดดลึ๊กกกกกกกกกกกกกก ไม่ทันแล๊วววว ฮือออ ทามรายก๊านนนน

“พี่คุณโรคจิตหรือเปล่าครับเนี่ย โอ๊ย! อย่ากดแรงสิครับผมเจ็บ”เหมือนเธอกำลังฆ่ากันช้าๆ  เกิดอะไรขึ้น กร๊าชชช แง แง ชานซองอยากเอาหัวโขกประตูตาย จะผิดไหมถ้าตอนนี้เค้าจะโทรหาไอ้แก้มป่องให้มาลากพี่คุณไปกระตื้บซักที ไม่ไหวจะเคลียแล้วหมีไม่ไหวแล้ว

ชานซองลุกขึ้นหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะคว้าเอาไม้เบสบอลเหล็กข้างๆทางเดินมาถือไว้ให้มั่นแล้ว

เปรี้ยง! ฟาดเข้าให้ที่ลูกบิดประตูอย่างแรง จนประตูเปิดผลัวะออกมา

“ทำอะไรกัน!!!”อิหมีที่เข้ามาพร้อมแสงจากข้างนอก เสียงดังและไม้เบสบอลเหล็กในมือทำให้ร่างบนเตียงทั้งสองหันมามองอย่าตกใจ

“ชานซอง!!!”จุนโฮตะโกนเรียกชานซองดังลั่นก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างรนๆๆ

“นี่..”

“นี่..”

“นี่แกทำอะไรประตูห้องฉันหะ!!!!”จุนโฮกรีดร้องอย่างโมโหก่อนจะเอามือที่โชกเลือดมาคลำๆประตูอย่างสุดแสนกรี๊ดกรีดอารมณ์

“ละ ละ แล้วนายกับพี่คุณทำอะไรกันอ่าาาาาแล้วทำไมนายเลือดออกล่ะจุนโฮ”ชานซองทำหน้าตางงกับภาพตรงหน้า และเลือดของจุนโอที่ไหลออกมาบนลูกบิดประตู

“ทำลูกอยู่มั้งไอ้บ้า ไปเลยไป เอาไปเลยฉันไม่ทำให้แกแล้ว ฮึก เสียเวลา เสียมือ เสียเลือด ฮึก แล้วยังมาเสียประตูอีก ไปเลยไอ้หมีบ้า ฉันเกลียดแก”จุนโฮอดที่จะปล่อยน้ำใสๆออกมาจากตาตี่ทั้งสองข้างไม่ได้ มือเรียวคว้าปลอกหมอนที่ถูกเย็บไว้เกือบเสร็จเหลือเพียงมุมเล็กน้อยที่มีชายรุ่ยอยู่ขว้างใส่ชานซองก่อนที่วิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป (ปกติจะปิดประตุใส่หน้า แต่มาตอนนี้ประตูมันไม่เหลือใหปิดแล้วน่ะสิ)

“ปะ ปลอกหมอนเหรอ”ชานซองยืนมองปลอกหมอนสีฟ้าที่มีตัวอักษรปักไว้ว่าชานซองอย่างอึ้งๆ มันสวยและดูดีมากเลยแม้ว่าชายขอบมันจะลุ่ยๆอยู่นิดหน่อยก็เถอะ

“จุนโฮเขาทำให้นายเองเลยนะ ทั้งเย็บทั้งตัด มือเขาเลือดออกก็เพราะทำปลอกหมอนให้นายแหละนะชานซอง”พี่คุณเดินมาตบไหล่ผมเหมือนให้กำลังใจ แต่คำพูดพี่ทำร้ายอารมณ์มากเลยครับพี่ครับ

ชานซองยืนกำปลอกหมอนแนบอก และถึงกลับน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีเมื่อคิดว่าจุนโฮทำอะไรตั้งมากมายให้เขา

……………………………………………………………

จุนโฮที่มานั่งSadอารมณ์ในห้องน้ำ อดจะร้องไห้น้อยใจไม่ได้ ก่อนจะดูแผลในมือ

…โดนปาดลึกเหมือนกันนะเนี่ย….

เลือดแดงๆยังคงไหลซึมอยู่บ้างแม้ไหลมามากแล้วก็ตาม  จุนโฮมองแผลแล้วก็อยากออกไปทำแผลให้เสร็จจริงๆ แต่ก็ไม่อยากออกไปเจอชานซองข้างนอก

..ตอนนี้กำลังงอน….

จุนโฮกำมือสวยที่มีบาดแผลก่อนตัดสินใจหยิบนิตรสารในห้องน้ำมาอ่านเล่นๆฆ่าเวลา

.

……30นาทีผ่านไป……..

จุนโฮที่ไม่รู้ว่าตัวเองเผลหลับไปตอนไหน สะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำ ก่อนมองที่แผลดูเห็นว่าเลือดแห้งสนิทแล้ว  แต่กลับรู้สึกตัวรุมๆ หรือไข้จะขึ้น

“แอ๊ดดด~~~” จุนโฮแอบเปิดประตูออกมาเมื่อเห็นว่าในห้องโล่งเปล่าไม่มีใครอยู่แล้ว แต่พอหันไปที่ประตูที่เปิดแง้มอยู่ ล็อคไม่ได้ เพราะโดนไอ้หมีบ้าตัวไหนไม่รู้ฟาดเปรี้ยงมาให้ ปากบางสวยบ่นขมุบขมิบสวดแช่งไอ้หมีบ้าหน้าหล่อที่ทำประตูพังก่อนจะพาตัวรุมๆของตัวเองมานั่งบนเตียง

“ชิ!ไอ้หมีบ้า”จุนโฮมองประตูอีกครั้งอย่างอารมณ์เสีย ตาตี่หันมามองบนเตียงก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง

“อ๊ะ!นี่มัน” จุนโฮเอื้อมหยิบ ปลอกหมอนสีฟ้าที่ตัวเองทำไว้เกือบเสร็จขึ้นมาดู

.. เสร็จแล้วเหรอ..

ปลอกหมอนที่ชายเคยรุ่ยๆเย็บเกือบเสร็จ ตอนนี้เสร็จแล้ว แม้ว่าชายที่โดนเย็บต่อจนเสร็จจะไม่ค่อยสวยนักและโค้งคดอยู่บ้างแต่ก็ดูดีใช้ได้เลยที่เดียว จุนโฮมองอย่างประหลาดใจก่อนจะพลิกปลอกหมอนดูทั่วๆ
ก็เห็นว่าอักษรที่ตัวเองปักไว้ว่าชานซองนั้นมี ต่อท้ายเป็นตัวที่มีขนาดเล็กกว่าเป็นรูปหัวใจและก็คำว่าจุนโฮ

จุนโฮมองไปบนพื้นที่นอนก็เจอกระดาษใบเล็กๆเขียนด้วยลายมือไม่สวยมากของชานซองวางทิ้งไว้

‘ขอโทษที่ทำนายเสียเวลา เสียมือ เสียเลือด เสียประตู แล้วก็เสียน้ำตานะจุนโฮ

ฉันขอบคุณจริงๆที่นายคอยอยู่เคียงข้างและรับมือกับนิสัยเด็กๆของฉันเสมอ

แต่ชานซองอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะ ชานซองต้องมีจุนโฮเสมอ หมอนนี้ก็เหมือนกัน

ขอโทษจริงๆนะ
รักอี จุนโฮที่สุดในโลก  ฮวาง ชานซอง’

จุนโฮปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาคู่เรียวก่อนจะยิ้มหวานออกมาให้กับกระดาษในมือ และมองไปที่ตัวอักษรชื่อตัวเองที่ถูกปักตัวเล็กๆคดๆต่อท้ายชื่อชานซอง

แม้มันได้ดูสวยเลิศอะไร แต่กลับสวยมากในสายตาจุนโฮ

..เบี้ยวชะมัด.. คิดไปมือเรียวก็รูปปลอกหมอนนั้นเบามือ

เขาต้องทำให้ชานซองไม่ใช่เหรอ ไหงกลายเป็นชานซองให้เขาล่ะ จุนโฮคิดก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อเอาปลอกหมอนไปให้ชานซอง

“อย่าพึ่งไปไหนสิ เดี๋ยวเลือดอีกไหลอีกหรอก  นี่ตัวก็ร้อนรุมๆด้วยเป็นไข้เหรอ”ชานซองที่เข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้กอดเอวจุนโฮจากด้านหลังก่อนที่จะจัดแจงพาจุนโฮมานั่งบนเตียง  มือแกร่งวาดทาบบนหน้าพากสวยของคนตาตี่อย่างร้อนใจกับความร้อนในตัวจุนโฮที่มากขึ้นกว่าปกติ

“มือล่ะเป็นอะไรไหม อ๊า~~~ แผลลึกจังเลย”ชานซองหน้าเหมือนจะอังอังอย่างกับตัวเองโดนบาดเองแล้ว รีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลบนพื้นขึ้นมาทำแผลให้จุนโฮ

จุนโฮเองก็ไม่พูดอะไรเลย เอาแต่มองชานซองและยิ้มออกมา

“เจ็บไหม โฮจ๋า”ชานซองทำหน้าเบะถามจุนโฮ

“ไม่หรอก นายทำเองเหรอชาน”จุนโฮหยิบปลอกหมอนขึ้นมา

“อืม แต่ที่จริงจุนโฮทำต่างหากล่ะ ฉันเเค่ช่วยให้มันยุ่งขึ้นเท่านั้นเอง  ขอบคุณนะจุนโฮ”ชานซองพยัหน้าก่อนทีจะก้มจูบผ้าพันแผลที่ครอบมือจุนโฮอยู่

“อ่ะ ฉันให้”จุนโฮยื่นปลอกหมอนให้ชานซอง แต่ชานซองส่ายหัวดิก

“ทำด้วยกัน ….ก็ต้องใช้ด้วยกันสิ”ชานซองยิ้มหวานให้ จุนโฮเองก็ทำได้แค่ยิ้มหวานตอบกลับ

“นี่กินยาซะนะจุนโฮ ส่วนประตูเดี๋ยวพรุ่งนี้ จะมาซ่อมให้นะ”มักเน่หมีป่ายื่นยามาให้จุนโฮกินพร้อมน้ำดื่ม  ก่อนจะทำหน้าหน้าจ๋อยสำนึกผิด

จุนโฮหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะมองใบหน้าตรงหน้า

…อยากให้รางวัล หมีป่าซักทีแต่ไม่ไว้แน่ ตอนนี้ตัวร้อน แรงก็ไม่มี…

“ฮวาง ชานซอง ฉันก็รักนายนะ”จุนโฮมองข้อความให้กระดาษอีกครั้งแล้วเอื้อมหัวสวยเข้าหาชานซอง  ริมฝีปากที่ร้อนกว่าเดิมเพราะพิษไข้ทาบลงบนปากของหมีชาน ก่อนที่จะสัมผัสเบาๆ แล้วถอนริมฝีปากออกมา  ชานซองแม้เสียดายแต่ก็เข้าใจดี

“ถือว่ามัดจำไว้ก่อนนะ”หมีชานไม่วายจะหื่น

“อืม”จุนโฮพยักหน้ารับก่อนจะนอนลงไปและหลับตาลง  ไม่รู้เขาฝันไปเองหรือเพราะพิษไข้กันแน่ แต่เขากลับรู้สึกว่าคืนนั้นทั้งคืนแม้ประตูจะอ้าแง้มอยู่ เขากลับได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดใครคนนึงทั้งคืน

..สงสัยจะเป็นอ้อมกอดหมีๆ ล่ะมั้ง..

.
.
.
End

…ความจริงหลังประตู…….

“พี่คุณมาตรงนี้ครับ”จุนโฮกวักมือหยอยๆให้นิชคุณมานั่งบนเตียงทันที ที่คุณเดินเข้ามา

“นายทำอะไรอยู่เหรอจุนโฮ”นิชคุณเอ่ยทักจุนโฮที่หน้าดูยุ่งๆอยู่กับกองของบนเตียงมากมาย

“พี่คุณห้ามไปบอกไอ้หมีมันนะครับ ผมกำลังทำนี่ครับ”นิชคุณมองของในมือจุนโฮอย่างสนใจ

“ปลอกหมอนเหรอจุนโฮ”นิชคุณมองปลอกหมอนสีฟ้าที่มีตัวอักษรชื่อ ชานซองเป็นภาษาอังกฤษอยู่ในมือจุนโฮ

“ครับพี่คุณ ผมอุตส่าห์ทำทุกๆอย่างเพื่อสลัดให้ชานซองเค้าอยู่ห่างๆจะได้มีเวลาทำให้เค้า ผมนั่งเย็บเองปักเองตั้ง3วัน3คืนแล้วนะครับ”จุนโฮกระซิบบอกเบาๆ แล้วยิ้มอย่างภูมิใจ

“แล้วมีอะไรให้พี่ช่วยไหมล่ะ”นิชคุณนั่งลงแล้วมองไปที่จุนโฮ

“มีครับ คือพี่คุณช่วยจับปลายปลอกหมอนไว้ให้หน่อยได้ไหมครับ ผมจะตัดเก็บมุมน่ะครับ”นิชคุณรับปลายปลอกหมอนที่จุนโฮส่งมาให้ จุนโฮเองหยิบคัตเตอร์อันใหญ่ขึ้นมาและเล็งไปที่ผ้า แต่ว่าวิถีมันดูเอียงจนนิชคุณเอ่ยทักก่อนที่จุนโฮจะตัดเข้าไป

“พี่ว่านายเหนื่อยๆนะ เดี๋ยวพี่ตัดให้แล้วกัน”ไม่ได้นอนมาตั้ง3วันเพื่อทำปลอกหมอนนี้นี่นะ จุนโฮ นิชคุณคิดแล้วคว้าคัดเตอร์มา

“ไม่เป็นไรครับพี่คุณผมอยากทำเอง”จุนโฮคว้าคัดเตอร์กลับมาแต่กลับ ไปคว้าด้านคมเข้า

“โอ๊ย!”นิชคุณมองเลือดที่ไหลของจุนโฮอย่างตกใจ ก่อนที่จะเอาปลอกหมอนไปวางไว้ แล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลขนาดจิ๋วของอูยองออกมาจากใต้เตียง

“อ๋า~ อ๊า~ พี่คุณครับอย่าแรงสิ”จุนโฮร้องลั่นเมื่อนิชคุณจิ้มลำสีชุ่มแอลกอฮอล์ลงบนแผลตัวเอง

….ต่อจากนั้นก็เป็นอย่างที่อิหมีมันได้ยินนั่นแหละตัวเอง…. ไอ้จิ้มลึกๆก็แอลกอฮอนี่ล่ะ จะได้เข้าแผล หายเร็วๆ….อย่าคิดลึกกันนะตัวนะ^^

.
.
The end

ฟิคเก่าเก็บมากอ่ะ

Advertisements

1 คิดบน “[SF-CNN ft.Nichkhun]The door อะไรในห้อง

  1. khundong

    555++ แหม..ก็คำพูดพี่คุณกะนูนอกำกวมซะขนาดนั้น
    อยู่ข้างนอกไม่เห็นภาพอย่างลูกหมี มันก็ต้องมีคิดมากล่ะว๊า

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s