[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-M} #15

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 15 Promise me ความอบอุ่นด้อยค่า ใต้ฝ่ามือคู่เดิม
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู??
Rate : PG-16

# 15 Promise me ความอบอุ่นด้อยค่า ใต้ฝ่ามือคู่เดิม

อูยองเดินอย่างช้าๆ ปลายเท้าที่เปลือยเปล่าลากไปทีละก้าว ทีละก้าว สะเปะ สะปะ ไม่เป็นทาง ดวงตาคู่ช้ำกรอกกลิ้งไร้จุดหมาย มองไปตามท้องถนนที่ดูซีดจางอย่างน่าประหลาด ดูซีด ดูไร้สีสันอย่างมากมาย ซีดจนหัวใจรู้สึกเจ็บปวด

ทำไมมันถึงได้ซีดนักเล่า

..บางทีอาจเป็นเพราะน้ำตา..

น้ำตาที่กำลังไหลอยู่ตอนนี้มันบดบังการมองเห็นของดวงตาไปจนหมดสิ้น
ปิดบังจนรู้สึกตาบอด .แต่กลับแจ้งชัดกว่าที่เคย
ม่านน้ำยังคงขวางกั้นดวงตาไม่ให้มองเห็นทางตรงหน้าชัดเจนอย่างเคย เรียวมือบางปาดไล่หยาดน้ำร้อนแรงๆ ส่งๆ
แม้ดวงตาจะพร่ามัว แต่หัวใจนี่สิมันกลับเจ็บปวดร้อนผ่าวซ้ำๆ ราวกับโดนน้ำกรดราดลงในหัวใจ

..จาง อูยอง นายมันโง่ นายมันโง่..

..นายมันชู้..

“ฮึก ฮึก ฮือ”อูยองทรุดเข่าลงกับพื้น ปล่อยสายธารแห่งน้ำตาให้ไหลออกมอย่างควบคุมไม่ได้ สองเรียวมือจิกลงไปที่หัวไหล่ตัวเอง แรงๆ แรงจนปลายเล็บจิกลึกลงไปในบนผิวผ้าบางๆที่ปกคลุมแผ่นเนื้อไว้ ลึกลงไป ลึกจนผิวเนื้อด้านในเจ็บแปลปเพราะความมาก ของแรงที่ส่งลงไปถึงเนื้อขาว

..แรงได้แค่นี้หรือ อูยอง..

..แรงให้มากกว่านี้อีกสิ..

เอาให้เจ็บกว่านี้อีกสิ

เอาให้ตายกันไปเลยสิ

“แก มันไอ้โง่!!!”อูยองแผดร้องอย่างดัง มือที่จิกเรียวไหล่แทรกเข้าไปในเรือนผมตัวเอง ขยุ้มกำจนเต็มสองมือ แล้วทึ้งดึงอย่างแรง มืออีกข้างกดลงแรงบนหน้าอกข้างซ้ายตัวเองที่ร้อนระอุ ร้อนจนรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมา

..หยุดเต้นไปเลยดีไหม ดีไหม ถ้าเจ็บขนาดนี้ หยุดเต้นไปเลยดีกว่าไหม…

มือที่ขยุ้มอยู่บนหัวตัวเองยังดึงทึ้ง จิกรั้งอย่างแรง แรงจนเขารู้สึกได้ถึงรากผมที่หลุดออกมาจากศรีษะ และกลุ่มผมที่นิ่มอยู่ในมือ

ช่างมัน ปล่อยช่างมัน

อู ยองยังคงกำผมเส้นนิ่มสลวยบนหัว ดึงทึ้งอย่างแรงซ้ำๆ หยาดน้ำร้อนพลั่งพรูรดลงจนเต็มหน้าขาที่ดวงหน้าหวานซบอยู่ เรียวมือที่เกาะกุมเหนือหัวใจจิกลงไปแรงๆ แรงที่สุดแต่ก็ไม่อาจลงไปทำให้หัวใจตัวเอง แหลกสลายไปกว่านี้ได้

..อยากได้เจ็บกว่านี้..

เจ็บกว่าที่รู้สึกบนหัวใจ ..เอาเจ็บๆ

เรียวมือบางทุบลงซ้ำๆบนพื้นคอนกรีตริมฟุตบาทข้างถนนที่ทั้งแข็งและเย็นชืดของกรุงโซล ทุบลงไปแรงๆ
..ซ้ำแล้วซ้ำอีก..

เหลือสีแดงสดที่แม้จะดูเข้มคล้ำเพราะอากาศมืดรอบข้าง ผสมจนเป็นเนื้อเดียวกับหินฝุ่นบนพื้นถนน

…เจ็บกว่านี้อีก..

เจ็บกว่านี้ เจ็บกว่าที่หัวใจกำลังแหลกสลายเจ็บ ..เจ็บกว่านี้อีก..

เอาให้ตายไปเลย ..เจ็บกว่านี้อีก..

เรียว มือบางยังคงทุบลงบนพื้นปูนข้างตัว ทำการผสมสีแดงสดแห่งเลือดคาวเป็นหนึ่งกับพื้นปูน มืออีกข้างยังคงจิกตึงผมตัวเองซ้ำๆ น้ำที่ชื้นแฉะบนกางเกงสีอ่อนจากดวงตาทั้งสองยังคงไหลริน

ร่างบางสั่น โยนไปมาเพราะแรงสะอื้นแม้นั่งอยู่ อูยองเงยหน้าขึ้น จ้องมองท้องฟ้าสีมืดด้านบน จ้องมันนิ่งๆ แค่นหัวเราะกับท้องฟ้า ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเป็นเพื่อนกับแสงดาว

…ไร้ค่า ไร้ค่าที่สุด…

จาง อูยอง เอาให้เจ็บกว่านี้อีกสิ

..ยังไงแกก็ชอบโดดลงหลุมแห่งความเจ็บปวดอยู่แล้วนี่…

เอาให้เจ็บกว่านี้อีกสิ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”อูยองกรีดร้องอย่างดัง โดยไม่กลัวว่าใครจะมาได้ยิน ไม่มีใครมาได้ยินหรอก ไม่มีใครมาได้ยินหรอก

เพราะที่นี่มันเปลี่ยว มันมืด

เพราะที่นี่มันก็แค่ถนนเส้นหนึ่ง

เพราะตอนนี้มันดึกแล้ว ใครๆก็คงฝันหวานอยู่บนเตียงแสนสบาย

เพราะนี่คือจาง อูยอง …ไม่มีใครสนใจหรอกว่าเขาจะอยู่ไหน หรือทำอะไร

..เพราะนี่คืออูยอง..

..ก็แค่

..คนคนนึง ไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรกว่านี้ทั้งนั้น..

..ก็แค่ จาง อูยอง..

จะสำคัญอะไร

เรียวมือบางที่ชุ่มไปด้วยเม็ดฝุ่นทรายและเลือดสีข้น ตบแรงๆลงบนแก้มตัวเอง

..เจ็บ…

เจ็บทั้งมือ เจ็บทั้งหน้า

แต่ไม่พอหรอก ..แรงกว่านี้อีก

..เจ็บกว่านี้อีกสิ..

..เจ็บกว่านี้อีก..

“ฮือ ฮือ ไปตายซะไป จาง อูยอง”เรียวมือขาวที่เหวอะช้ำและชุ่มด้วยเลือดแดงตบแรงๆลงบนใบหน้าตัวเอง ซ้ำๆ จนแก้มป่องขาวๆที่เเดงเผินเพราะร้องไห้และรอยน้ำตา นั้นแดงก่ำจนน่ากลัว แดงกล่ำเพราะเลือดบนมือปะทะลงบนเรียวหน้าและฝากริ้วรอยทิ้งไว้ และแดงเพราะแรงปะทะบนผิวแก้มตึง

..เจ็บ..

แต่ยังไม่พอ

“ตาย ซะ ตายไปซะ”อูยองทุบมือทั้งสองข้างลงบนพื้นข้างตัวอย่างแรงอีกครั้ง ตะโกนจนสุดเสียงปาดน้ำร้อนใสที่ชุ่มแก้มขาว ดวงตาอูมชุ่มชื้นหยาดน้ำใส ควานคว้าของใกล้ตัวที่แวววาบกระทบแสงไฟข้างถนน ลำตัวบางเอี้ยวเพียงเล็กน้อย เอี้ยวหยิบเศษขวดที่โดนถอดทิ้งไม่ต่างอะไรจากตัวเขา ไม่ต่างอะไรจากชู้คนนี้

เรียวมือบางที่ชุ่มไปด้วยเลือสีสด กระชับเศษขวดสีขุ่นในมือจนเลือดข้นไหลหลั่งออกมาเพิ่ม รอยยิ้มหยันปรากฏจางๆขึ้นบนเสี้ยวหน้าหวานที่สะท้อนเศษขวดแก้วกลับมาอย่าง เลือนลาง เรียวมือบางที่เยิ้มหยาดด้วยของเหลวข้น ง้างขึ้นสูง ตัววัตถุแก้วสว่างวาบเมื่อกระทบเข้ากลับแสงสว่างของนีออนที่สาดส่งลงมา

รอยยิ้มหยันยิ่งปรากฏเด่นชัดขึ้นเรื่อย แรงที่ง้างส่งวัตถุในมือขึ้นสูง หวือแวกอากาศมายังทิศทางตรงข้ามจนเสียงแหวกอากาศนั้นดังก้อง แต่อูยองกลับไม่ได้ยินมันสักนิด

..คนอย่างแก ไปตายซะเถอะจาง อูยอง…

“ชู้อย่างแกไปตายซะไป๊!!!”

…………..

“แก นี่มัน …น่าสมเพสจัง”ชานซองจ้องมองคนที่นั่งดวงตาช้ำแดง หน้าซีดโทรม และผมชี้โด่ชี้เด่ที่กำลังจ้องมองเขาตอบจากในกระจกเงาอย่างรู้สึกดูแคลนและ สมเพส

..ทุเรศตัวเองจริงๆ..

สภาพเขามันคงดีกว่านี้ถ้าไม่ได้ ร้องไห้จนหลับไป แล้วตื่นมาอีกทีก็ดึกดื่นป่านนี้ ก็ยังดีที่ช่วงบ่ายโทรไปบอกอูยองมันแล้วว่าไม่ต้องเป็นห่วงอะไร แต่ก็นั่นแหละพอได้ยินเสียงอูยองน้ำตาที่กักไว้ภายในยิ่งอยากออกมาเที่ยว เล่น จนเขาก็นั่งจิกแขนตัวเองบังคับไม่ให้เสียงสั่นอยู่ตั้งนาน กว่าจะคุยกับอูยองจบก็เผลอเสียงสั่นๆใส่ไปหลายรอบ
อดกลั้นและอดทนกับน้ำตาร้อนๆขอตัวเองเอาไว้จนล้นปรี่ พอตัดสายจากอูยองเสร็จเขาก็เลยร้องไห้ฉลองจนหลับไปนี่แหละ

ฉลองอะไรเหรอ

..ฉลองที่เขามีแฟนไง..

……..

ประตูห้องนอนค่อยๆแง้มเปิดอย่างช้าๆ ..ตั้งแต่เข้าห้องไปเขาก็ยังไม่เจอจุนโฮเลย
จุนโฮไม่ได้เข้ามาดูเขา
จุนโฮไม่ได้เข้ามาสนใจถามเขาต่อว่าแฟนเขาคือใคร
จุนโฮไม่ได้แม้กระทั่งเดินมาเฉียดหน้าประตูห้องนอนที่เขาหมกตัวอยู่ด้วยซ้ำ

จุนโฮไม่ได้สนใจอะไรเพื่อนคนนี้เลย ..เพราะเป็นแค่เพื่อนงั้นสินะ

ปลายเท้ายาวก้าวย่างแผ่วเบาไปตามพื้นพรมสีอ่อน กังวลกับการที่จะพบหน้าจุนโฮอีกครั้งอยู่เหมือนกัน

แล้วไง
ก็เป็นเพื่อนแบบนี้มาตั้งหลายปีแล้ว ..ชินได้แล้วฮวาง ชานซอง
มึงมันเป็นแค่เพื่อนเขา ….ชินได้แล้ว

เสียง ซอกแซ่กของรายการทีวียามดึก ดังลอดเข้ามาในโสต ไฟรอบข้างทั้งห้องถูกปิดจนมืดมิด มีเพียงแสงจากโทรทัศน์จอไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าโซฟาตัวใหญ่ที่ยัง ส่องแสงอยู่เท่านั้น ชานซองเดินอ้อมด้านหลังโซฟาเข้าไป ดวงตาคู่คมตวัดมองที่ด้านในโซฟา เห็นร่างเล็กบางของอีกคนนอนนิ่งอยู่ หัวทุยสีดำสนิทแนบติดอยู่กับหมอนนิ่มๆบนโซฟา เส้นผมสีละเอียดปิดบังเรือนหน้าหวานไปเกือบครึ่ง

ชานซองคุกเข่า ลง ขยับเข้ามาใกล้ชิดตัวโซฟามากกว่าเดิม ปลายนิ้วเรียวเขี่ยเส้นผมที่บังใบหน้าที่มักสร้างสวรรค์ขนาดย่อมให้ตัวเขา ได้ชื่นใจอยู่เสมอ

..สวรรค์ขนาดย่อมในนรกแห่งความเจ็บปวดของเพื่อนที่ไม่รู้จักสถานะตัวเองคนนี้

ปลายนิ้วขาวลูบไล้แผ่วเบาไปตามเปลือกตาขีดเดียวที่ปิดสนิทอยู่ เลื่อนลงไล้ใต้ดวงตาที่มีน้ำชื้นเบาๆของตาทั้งสองข้างอย่างช้าๆ

..จุนโฮร้องไห้..

วันนี้วันพุธ ละครเรื่องไหนนะจะเศร้าได้มากพอให้จุนโฮร้องไห้ออกมาได้

ปลายนิ้วยาวที่ซับความชื้นใต้ตาจนแห้ง เลื่อนลงสัมผัสเรือนแก้มขาวแผ่วเบา รอยยิ้มจางปรากฏบนเรือนหน้าคม
อยากให้มันเป็นของเขา ..มีเพียงเขาที่สัมผัสแก้มเนียนละเอียดนี้ได้ ..ไม่อยากให้เป็นพี่เจย์เลย

ชานซองแกมันเพื่อนขี้อิจฉา

ปลาย นิ้วเรียวเลื่อนเช็ดหยาดน้ำชื้นออกจากแก้มเนียนในมืออีกครั้ง กำจัดหยาดน้ำร้อนไม่รักดี ที่มันหล่นลงมาบนแก้มขาว ใช่ มันหล่นลงมาจากตาของเขา ชานซองใช้มืออีกข้างเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาของตัวเอง

ปลายนิ้วที่สัมผัสอยู่บนเรือนแก้มอีกฝ่าย เลื่อนลงต่ำมาที่ริมฝีปากอิ่ม ที่บัดนี้ดูแห้งๆ จากอากาศหนาวรอบข้าง

..อยากช่วยให้ริมฝีปากแห้งผากนี้ชุ่มชื้นอีกครั้ง..

เหมือนที่ช่วยสอน ช่วยให้ไออุ่น ช่วย ช่วยสารพัด อย่างที่จุนโฮเข้าใจ
แต่ทำไมจุนโฮไม่ช่วยเข้าใจบ้างว่าเขาอยากจะรักจุนโฮ ..เกินกว่าเพื่อนที่แสนดี

..เข้าใจชานซองคนนี้สักครั้งสิ..

ปลาย นิ้วยาวที่สัมผัสแผ่วเบาอยู่บนริมฝีปากแห้ง เลื่อนจับหลังคอ เรือนหน้าคมก้มลงต่ำ เคลื่อนคล้อยเข้าไปใกล้ดวงหน้าหวานทีหลับตาพริ้มอยู่ เคลื่อนต่ำเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่พ่นออกมากระทบปลายจมูก
ริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้น ตาคู่คมจดจ้องดวงหน้าหวานที่ตาเรียวชั้นเดียวค่อยๆเปิดขึ้น

ชาน ซองชะงักค้างไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่าจุนโฮลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่เรียวยังคงปรือไม่สดใสนักแต่ก็จดจ้องใบหน้าเขาที่อยู่ใกล้เกินระยะ ทางของเพื่อนนิ่งๆ ความร้อนระอุจากปลายจมูกของจุนโฮที่พ่นรดอยู่เหนือริมฝีปากยังคงรดร้อนอยู่

…ก่อนมันจะเคลื่อนใกล้เข้ามา

ดวง ตาคู่เรียวหวานที่ปรือจ้องอยู่ปิดลงอีกครั้ง ลมหายใจร้อนเหนือริมฝีปากหายไป ราวไม่ได้รับความสนใจ เพราะถูกสัมผัสร้อนของริมฝีปากที่แห้งน้อยกว่าที่ตาเห็น ปิดทับลงมา ฝ่ามือบางของจุนโฮยกขึ้นเกี่ยวด้านหลังคอของชานซองให้เคลื่อนใกล้เข้ามา ริมฝีปากอิ่มที่เคยแห้งผาก ชุ่มชื้นขึ้นอีกครั้งเมื่อเคลื่อนเข้าทาบทับริมฝีปากหนาของอีกฝ่าย

ริม ฝีปากของทั้งสองทาบทับกันเนิ่นนาน ปลายลิ้นเล็กเขี่ยหยอกล้อริมฝีปากหนาอีกฝ่าย คล้ายร้องขอเข้าไปด้านในบ้าง ชานซองอ้าริมฝีปากเล็กน้อย ไม่ได้เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นอีกคนได้เข้ามาแต่กลับแทรกตัวเข้าไปในโพรงปาก ของอีกคน เข้าไปลิ้มรสหวานด้านใน ลากไล้แผ้วเบาไปทั่วโพรงปาก ก่อนจะออกมาเลียไล้ริมฝีปากที่ยังติดแห้งอยู่บ้างบางจุดให้ชุ่มชื้นเหมือน เคย

เรียวลิ้นบางเขี่ยไปมาที่ปลายลิ้นหนา คล้ายจะแกล้ง จนคนตัวโตกว่าทนไม่ไหว มือที่หลังคอดันช้อนให้หน้าของจุนโฮเงยขึ้นอีกหน่อย ก่อนก้มลงแทรกลิ้นลงไปในโพรงปากของคนที่ครางอืออยู่ในคอให้ถนัดยิ่งขึ้น ลมเย็นวาบในปอดของจุนโฮถูกชานซองสูบออกมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมๆกับเสียง เฉาะแฉะของริมฝีปากที่อาบชุ่มด้วยน้ำลายที่โต้ตอบกันไม่หยุด

เรียว มือบางที่โอบรั้งรอบต้นคอหนาไว้ กดรั้งอย่างแรงเมื่อรู้สึกถึงอากาศที่โดนช่วงชิงไปอย่างต่อเนื่อง ปลายลิ้นหนาดูดรั้งริมฝีปากล่างอีกครั้งอย่างโหยหา ก่อนเคลื่อนใบหน้าออกมา

จุน โฮนอนปรือตาคู่เรียว สูดเอาอากาศบริสุทธฺ์รอบข้างเข้าปอดอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากที่ไร้ร่องรอยความแห้ง เจ่อแดงพาอากาศบริสุทธิ์สู่ปอดอีกทาง ชานซองเองก็กำลังพาอากาศเข้าสู่ร่างกายตัวเองอยู่ไม่ไกลนัก

ความ เงียบที่คลอไล้ไปด้วยเสียงหายใจหาอากาสบริสุทธิ์ของแต่ละฝ่าย กลายเป็นความเงียบที่เงียบสนิท เงียบจนน่าอึดอัด จุนโฮยันตัวนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาเช่นเคย ชานซองเองก็นั่งนิ่งอยู่บนพื้นเหมือนเดิม
จนดวงตาเรียวที่หันมาจับนิ่งบนเรือนหน้าคมไม่ได้หันหนีทันทีหลังเผลอสบหลายครั้ง

“ชานซอง..”เสียงเอ่ยเรียกชื่อของเจ้าของดวงตาคมที่เงยขึ้นสบตาคู่เรียวอย่างช้าๆ ทำลายความเงียบรอบข้างลง

“ฉัน ขอโทษ ..แฟนนายจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม”จุนโฮพูดอย่างช้าๆ ดวงตาที่มีแววเปาะไหวแทรกซึมจนทั่ว จ้องดวงตาคมที่ดูเจื่อนจัดจนน่าสมเพสอย่างหวั่นกลัว ..แฟน.. ชานซองรู้สึกอยากกรีดร้องให้น้ำตาหมดตัวไปเลยเสียจริงๆ

ชายหนุ่มส่ายหัวไปมาช้าๆ รอยยิ้มบางๆที่พอฝืนทำได้เท่านี้ส่งตรงให้คนตรงหน้าอย่างบอกว่าไม่เป็นไร จุนโฮดูจะยิ้มได้มากขึ้น

“แล้ว …แล้วนายล่ะชานซอง นาย..”จู่ๆรอยยิ้มของจุนโฮก็โดนกลืนหายไป น้ำเสียงหวานดูสั่นเทา ดวงตาที่เปาะบางแตกหักลง ความอ่อนไหวระริกในดวงตา แก่วงไปมาอย่างแรงจนหัวใจชานซองขาดหลุดตามไป

..อย่าทำสวรรค์ของชานซองคนนี้ เปียกเปือนน้ำตาอีกเลยนะจุนโฮ..

ชาน ซองขยับตัวเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วยาวไล้เบาไปตามหยาดน้ำร้อน ก่อนกอบกุมเรือนหน้าหวานด้วยผ่ามืออุ่นทั้งสองข้าง ทาบริมฝีปากร้อนเบาๆลงบนหน้าผาก กระชับกอดจุนโฮเข้ามาจนแน่น จุนโฮซบดวงหน้าหวานไปกับแผงอกอุ่น เรียวมือบางโอบกอดลำตัวหนาแน่นปล่อยหยาดน้ำร้อนซึมลงในช่องหัวใจของชานซอง ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นลงบนแผ่นหลังบางที่สั่นไหวสะอื้น

“จุนโฮนาย เป็นอะไรหรือเปล่า”ชานซองเอ่ยถามแผ่วเบา หัวใจเขารู้สึกเหมือนโดนเข็มอันเล็กจิ้มไปมานับครั้งไม่ถ้วน จุนโฮเงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาคู่คม ดวงตาเรียวยังคงชื้นช่ำไปด้วยน้ำร้อน ริมฝีปากอิ่มถูกเม้มกัดไว้ ปลายจมูกแดงสูดน้ำมูกอุ่นๆซึดซัดไปมา ดวงตาที่ช่ำน้ำตาจ้องมองจนเงาสะท้อนมีเพียงชานซอง จนตอนนี้คนที่อยู่ในเงาสะท้อนของสายตาจุนโฮรู้สึกก่ำกึ่ง ระหว่างนรกและสวรรค์ ว่าจะไปทางไหนดี แต่ถ้าเป็นได้ของอยู่ตรงนี้ตลอดไปได้ไหม

“นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหมชานซอง ถึงนายจะมีแฟนนายก็จะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหมชาน ..นายจะไม่มีวันทิ้งฉันไปไหนใช่ไหม ..ฮวาง ชานซอง”

“สัญญา กับฉันนะชานซองว่านายจะอยู่กับฉันตลอดไป”ถ้อยคำขอคำสัญญาแฝงน้ำเสียงกังวล และสายตาจากคนตรงหน้า ทำเอาชานซองรู้สึกราวได้ขึ้นสวรรค์

“สัญญาสิว่านายจะเป็นเพื่อนฉันตลอดไปชานซอง สัญญานะ”ก่อนจะโดนฉุดลงนรกขุมลึกสุด ที่เขาไม่มีวันตะกายขึ้นมาได้

ดวงตาคู่เรียวยังคงจดจ้องรอคำมั่นสัญญา ในขณะที่สายตาคมที่จ้องอยู่กำลังหัวใจสลาย
..เพื่อน.. ถ้าในสัญญาของจุนโฮไม่มีคำนี้ ชานซองจะรีบตกปากรับคำสัญญานั้นทันที ..เพราะมันเป็นสิ่งทีเขาต้องการจะทำอยู่แล้ว

“สัญญาสิ ชานซอง”

หัวใจ ที่โดนเชือดเฉือนซ้ำอีกจากดวงตาที่แน่วแน่ของอี จุนโฮ แม้จะช่ำชุ่มด้วยน้ำตาแต่ก็กรีดแทงลงไปจนเลือดสีแดงข้นไหลนองออกจากหัวใจ สายตาคู่คมที่เริ่มสั่นไหวด้วยน้ำร้อนที่เคลือบพราวบางๆ เฉหันไปมองอีกทาง

…ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนาย จุนโฮ..

ก่อนจะตวัดกลับมาจดจ้องสายตาแสนหวานของจุนโฮอีกครั้ง

“อืม ชานสัญญา”รอยยิ้มที่มักออกมาจากดวงตาคู่ตี่ กลับมาอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวยิ้มแฉ่งทันที่ได้ฟังคำมั่นสัญญา ลำตัวบางสวมกอดชานซองแน่น

“สัญญาแล้วนะชานซอง นายสัญญาแล้วนะ ว่านายจะไม่ทิ้งฉัน”เรียวมือทั้งสองโอบกอดชานซองแน่นกว่าเดิม

“อืม ไม่ทิ้งหรอก”มือหนาแทรกเข้าไปในกลุ่มผมคนตัวเล็กก่อนลูบไล้แผ่วเบา ปลอบโยนและถ่ายถอดสัมผัสอุ่นไปมา

..ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนาย จุนโฮ..

“เพื่อนกันตลอดไป สัญญาแล้วนะ ชานซอง”

..ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนนาย จุนโฮ..

“อืม จุนโฮ เพื่อนกัน ..ตลอดไป”


..ฉันไม่เคยอยากเป็นเพื่อนนาย อี จุนโฮ..

เรือน หน้าหวานยังคงซบลงบนเรียวไหล่หนา เรียวมือทั้งสองกอดรัดชานซองแน่นอีกครั้ง ฝังตัวเองลงไปกับอกแกร่ง ฝังใบหน้าลงไปกับไหล่หนา ทิ้งหยาดน้ำตาไว้ที่ตรงนั้น จุนโฮกอดเก็บรับความอบอุ่นของอ้อมกอดของชานซองมากขึ้นๆ มากขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกอบอุ่น เป็นความอุ่นที่เขาต้องการ แต่มันก็ยังไม่พอ เขาต้องรักษาความอบอุ่นนี้ไว้ ความอบอุ่นที่เขาพึ่งจะรับรู้ว่าเป็นความอบอุ่น ที่เขาต้องการมันมาเสมอ ต้องการมานานและต้องการตลอดไป

..เขาต้องรักษามันไว้..

..ฉันขาดนายไม่ได้ชานซอง ฉันไม่สามารถจะอยู่โดยไม่มีนายได้

แม้ว่าตอนนี้พื้นที่เคยว่างในอกข้างซ้ายของนาย มันจะเป็นที่หวงห้ามสำหรับฉัน
แต่อย่างน้อยฝ่ามือซักข้างของนาย ฉันก็ต้องการให้มันจับมือฉันเอาไว้

ฉันอยากจะอยู่เคียงข้างนายตลอดไปชานซอง ตอนนี้ขอแค่ได้อยู่กับนาย

..ถึงได้เป็นแค่เพื่อนก็ยอม…

“เพื่อนกันตลอดไป สัญญาแล้วนะชานซอง สัญญาแล้วนะ”

……………………………

“ชู้ อย่างแกไปตายซะไป๊!!!” ฝ่ามือบางที่ชุ่มช่ำด้วยหยาดเลือดที่ไหลดิ่งลงมาจากเรียวมือมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดหย่อน ส่งปลายคมของเศษขวดสีขุ่นในมือลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงแหวกอากาศของวัตถุในมือนั้น อูยองไม่เคยได้ยินมันสักนิด เพราะความตกใจที่เข้ามาเล่นงาน

เขากำลังตกใจที่วัตถุคมในมือถูกหยุดไว้กลางอากาศก่อนที่มันจะตัดผ่านเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเขา

“อย่า ทำแบบนี้สิ อูยอง”สุ้มเสียงทุ้มแผ่วเบาที่สั่นเคลือเล็กน้อยดังมาจากด้านหลัง พร้อมสำผัสอุ่นที่มากขึ้น กุมรอบฝ่ามือที่เยิ้มหยาดด้วยหยดเลือด บีบเบาๆตรงข้อมือบาง มือหนาอีกข้างหยิบเศษขวดที่อาบเลือดไปเกินพอออกมา ก่อน เขวี้ยงออกไปข้างทาง

“ทำแบบนี้ทำไมจาง อูยอง”ลำตัวหนาที่อยู่ด้านหลัง เคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าของอูยอง สายตาอูมที่ฉ่ำน้ำตาเงยจดจ้องคนตรงหน้านิ่ง ริมฝีปากอิ่ม สั่นเคลือเม้มเล็กน้อย หยาดน้ำร้อนไหลลงไล้ล้างรอยเลือดบนสองแก้ม

“ดู สิน่าตาเลอะเทอะหมดเลย”ฝ่ามือหนาอีกข้างยังคงกอบกุมฝ่ามือบางที่บอบช้ำและ บาดเจ็บไว้ไม่คลาย แต่ฝ่ามือที่ยังว่างเลื่อนไล้หยาดน้ำร้อนและเช็ดคราบเลือดคราบฝุ่นออกจาก แก้มอูมนิ่มแผ่วเบา

“พี่ห้ามผมทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปซะ”น้ำเสียงเคลือสั่นของคนแก้มอูมเอ่ยขึ้นสั่นไหว ดวงตาคู่กลมสั่นระริก จ้องคนพี่ตรงหน้าอย่างเชือดเฉือน เฉือนหัวใจตัวเองลงไปช้าๆ

“พี่มาห้ามชู้อย่างผมทำไม!!”เสียงตวาด ที่แฝงไว้ด้วยความสั่นเคลื่อ ทำเอาหัวใจคนฟังยิ่งกระตุกวูบหวั่นไหว สายตาคมหวานจดจ้องเรือนหน้าหวานที่ร้องไห้ราวขาดใจอย่างรู้สึกใจจะขาดตาม ลำตัวหนาเคลื่อนเข้าใกล้ โอบกอดแผ่วเบา ดันใบหน้าหวานที่ชุ่มด้วยน้ำตาและคราบเลือดให้ฝังลงบนอกเสื้อของตัวเอง มือหนายังคงกอบกุมรอบข้อมือบางที่บาดเจ็บไว้แผ่วเบา นิ่มนวล และห่วงใย

“อูยองนายไม่ใช่ชู้สักหน่อย”

“..ยัง ไงพี่ก็รักนายนะ”ฝ่ามือหนาลูบไล้ให้ไออุ่นบนเส้นผมดำละเอียด ของใบหน้าหวานบนอกอย่างนิ่มนวล จาง อูยองฝังใบหน้าลงไปในอกหนามากขึ้น อยากเหลือเกิน อยากที่จะฝังน้ำตาทิ้งไว้ในนั้นให้หมด

“ฮึก .. พี่ ..ฮึก ครับ ..พี่…ครับ ฮึก …พี่ครับ”เสียงสะอื้นที่ขาดห้วงเป็นสายยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เรียวมือบางกอดลำตัวอุ่นหนาแน่นกว่าเดิมแม้จะโอบกอดได้เพียงข้างเดียวก็ตาม ฝ่ามือหนายังคงถ่ายทอดความอบอุ่นแก่ร่างเล็กด้วยปลายนิ้วที่ไล้แทรกลงใน เรือนผมเบาๆ

“อย่าร้องไห้นะอูยอง อย่าร้องไห้นะ”

“อูด้งของพี่ ..ไม่ร้องไห้นะครับ”สุ้มเสียงทุ้มยังคงเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน พอๆกับสัมผัสอุ่นที่ไล้ขึ้นลงแผ่วเบาบนหัวทุยสีนิลไม่ขาด

“พี่ ครับ ฮึก ..พี่รัก ฮึก ผม …ฮึก พี่รักผม ..ใช่ไหมครับ”อูยองที่ใบหน้าหวานยังคงชุ่มช่ำด้วยน้ำร้อน แต่คราบเลือกแดงกรังนั้นเลือนลางออกไปมากบนอกเสื้อของอีกฝ่าย ถอยใบหน้าออกมาสบดวงตาคมขอคำตอบ

“รักสิครับอูยอง ..ด้งน้อยของพี่”รอยยิ้มหวานกับคำตอบที่ได้รับยิ่งทำให้น้ำจากดวงตาคู่อูมยิ่งหลั่งออกมามากอย่างควบคมไม่อยู่

“ฮึก ..ทำไม ..ฮึก แล้วทำไม” ฝ่ามือบางเลื่อนไปเกาะกุมรอบไหล่หนาราวต้องการที่ถ่ายทอดอารมณ์ความเจ็บปวด ออกจากหัวใจดวงนี้ออกไปบ้าง

“ฮึก ..แล้วทำไม …พี่ ฮึก ..พี่”เจ้าของไหล่หนาไม่ได้ไหวติงแต่อย่างใด นั่งนิ่งให้ผ่ามือบางจิกถ่ายทอดความรู้สึกอยู่แน่นอย่างนั้น ฝ่ามือหนาเพียงแค่แตะลงบนฝ่ามือบนไหล่เบาๆและกอบกุมให้ความอุ่นลงไปเท่านั้น

“อูยอง”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ยังดังอยู่ไม่ขาด

“พี่ ครับ ..ฮึก ฮือ ..แล้วทำไม ฮือ พี่คุณถึงไม่รักผมบ้าง ..ฮึกทำไม”ดวงหน้าหวานและสายตาตัดพ้อที่เต็มไปด้วยความรักที่ไม่ได้ต้องการ ส่งให้เขาถูกฝังลงในเรียวไหล่หนาอีกครั้ง ฝังลงไปราวต้องการสักที่ให้น้ำตาเหล่านั้นได้พักพิง

“ทำไมครับพี่ ฮึก…ทำไม”

“พี่ ฮยอนจุงครับ ..ฮึก ทำไมพี่คุณไม่รักผมบ้าง ..ทำไม”ผ่ามือบางทุบลงไปบนอกแกร่ง ไม่รุนแรงแต่สะเทือนใจคนโดนฝ่ามือนั้นกระแทกลงซ้ำๆมากพอ ฝ่ามือหนายังคงไล้สัมผัสอุ่นแผ่วเบาลงไปบนเรือนผมสีนิลไม่ขาด หมดคำที่ดีกว่านี้จะเอ่ยปลอบใดได้ต่อ บางที่อาจต้องใช้ความเงียบ บรรเทาความเจ็บปวดทุกอย่างลงไปได้บ้าง

..ใช้ไม่ได้ในทางการแพทย์ แต่คงได้ผลสำหรับความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดที่เขาอยากให้มันจบลงสักที
ความเจ็บปวด ..ของจาง อูยอง

.

.

.

TBC

 

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียด ราคา หน้าปก และต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคะเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s