[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-M} #17

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : #17 full  over  fool รู้สึกตัวเองเสียที
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู??
Rate : PG-16
Song :

full  over  fool รู้สึกตัวเองเสียที 

“จุนซู”ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก คนที่คนทั้งสองในห้องรอคอยก็มาถึงสักที  …เพียงยี่สิบนาที นิชคุณจัดการทุกสิ่งอย่างและรีบเร่งขับรถมาถึงห้องพัก ได้ภายในยี่สิบนาที

เพื่อ ..คิม จุนซูอย่างนั้นเหรอ

เจ้าของสายตาอูมที่ดูราวกับอากาศธาตุตรงโซฟาเล็กตรงข้ามกลับโซฟาใหญ่ที่จุนซูนั่งอยู่ โดยมีนิชคุณที่ถลาเข้าไปหาคุกเข่าอยู่กับพื้นทันทีที่กลับมาถึง

สายตา ความห่วงใย และทุกสิ่งอย่าง

..ทั้งหมดส่งตรงให้แก่จุนซูที่นั่งปัดไม้ปัดมือนิชคุณ ที่จับนู่นยกนี่ เช็คร่างกายขาวซีดตนเองอย่างตลกปนจั๊กจี๊

คนที่ไม่แม้แต่จะเอ่ยทักเขาด้วยซ้ำ

“นายโอเคนะจุนซู  แน่ใจนะ”เสียงถามอย่างเป็นห่วงซ้ำอีกครั้ง จุนซูได้แต่หัวเราะออกมาอย่างตลกกับหน้าตาของนิชคุณ

“อืมสิ ฉันสบายดีน่า ถามแบบนี้นายจะให้ฉันไปนอนเปื่อยที่โน่นอีกรอบหรือไงหะ คุณ”ร่างขาวซีดแตะมือลงบนไหล่นิชคุณเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำจนสายตาประสานกัน

“อย่าฟุ้งซ่านน่า นิชคุณ”เอ่ยย้ำหนักแน่น ทำให้เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากริมฝีปากหนาได้   อูยองที่นั่งมองแผนหลังของนิชคุณกระเพื่อเบาเพราะหัวเราะ  ค่อยๆยันตัวขึ้นจากเก้าอี้ตัวนิ่มเพื่อเบี่ยงหลบภาพตรงหน้าไปที่ไหนก็ได้ ที่ไหน  ณ ตรงใดตรงหนึ่ง
..ก่อนที่ภาพอันมีความสุขของพี่คุณตรงหน้าจะเลือนรางเพราะหยาดน้ำตา

“หมอนี่นี่ติ๊งต๊องเนอะครับ คุณอูยอง อ้าว! จะไปไหนเหรอครับ”เสียงเอ่ยทักของจุนซูทำให้คนที่กำลังจะก้าวเท้าตรงเข้าในโซนครัวหยุดนิ่งลง หากแต่ไม่ได้หันหลังกลับมาเพราะหยาดน้ำที่เคยกลั้นไว้มานานมันไม่สามารถอัดแน่นอยู่เพียงในหัวใจได้อีกแล้ว

“ผม …ผม จะไปเตรียมข้าวเย็นน่ะครับ จะได้ทานพร้อมๆกัน”อูยองกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสั่นๆหลุดออกมา

“ให้ผมช่วยนะครับ คุณอูยอง”เสียงรื่นหูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงสวบสาบของการลุกจากโซฟาที่ตามมาติดกับเสียงทุ้มและการทิ้งน้ำหนักลงนั่งที่เดิม

“ไม่ต้องเลยจุนซู ..ปล่อยให้อูยองเขาทำไปเถอะ”เอ่ยดุคนที่โดนฉุดให้นั่งลงข้างตัว

“อูยอง”ก่อนเอ่ยเรียกเจ้าของแผ่นหลังบางตรงหน้า

“จุนซูเขาไม่กินเค็ม นายช่วยจัดการให้หน่อยนะ”เสียงทุ้มที่เอ่ยสั่งมา อูยองทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นเข้ากว่าเดิม กำชายเสื้อจนแน่นมือให้เสียงนิ่งที่สุด ขณะสาวท้าเข้าไปในครัว

“..ได้สิครับ พี่คุณ”

….

ปึ้ก!

ปึ้ก!

ปึ้ก!

เสียงกระทบของคมมีดลงบนเขียงไม้ดีไซน์งดงามไม่ต่างจากครัวหรูนี้ ดังเคล้าจังหวะของการหั่นผักในมือ ที่คนหั่นไม่ได้สนใจคมมีดที่ทะลุผ่านพืชผักทั้งหลายลงกระทบพื้นเลย

สายตาคู่อูมเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย พลางกดคมมีดลงไปในผักเป็นจังหวะ

“คุณอูยอง!!!”

“อะ ..ครับ”เสียงเรียกชื่อที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังเหม่อลอยได้สติขึ้นมา หันไปทางต้นเสียงก็เจอจุนซูที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่รี่ตรงเข้ามาหาเขาทันที

“อย่าใจลอยแบบนั้นสิครับ ดูสิถ้าเป็นแผลขึ้นมาจะทำยังไง”

“หะ หะ ครับ”อูยองมองตาสายตาเป็นห่วงของจุนซูมาที่มือตัวเอง ก็เห็นว่าตำแหน่งผักที่อยู่ใต้คมมีดที่เขากำลังจะกดสันมีดลงไปตัดให้ขาดนั้น ..ไม่ใช่สิ่งใดอื่น นอกจากมือของเขาเอง

นิ้วขาวของเขาที่อยู่ใต้ด้านคมของมีดที่ถ้าหากกดตัดลงเบาๆก็คงขาดกระเด็น

“คุณอูยองดูไม่ค่อยดีเลย ให้ผมช่วยเถอะนะครับ”จุนซูยื่นมือเข้ามาจะขอช่วยแต่ อูยองรีบยกมือขึ้นห้ามก่อน

“ไม่เป็นไรครับ คุณจุนซู”

“เดี๋ยวพี่.. คุณนิชคุณจะดุเอานะครับ”เมื่อฟังอย่างนั้นจุนซูก็ยู่ปากแล้วหดมือกลับมายืนมองอูยองที่จัดการกวาดผักทั้งหมดใส่ชามกระมังใบเหมาะพอดีเพื่อนำไปล้างในซิ้งค์ใกล้ๆ

“คุณอูยองนี่ดูท่าทางจะทำกับข้าวเก่งนะครับ”เสียงเอ่ยชมท่าทางที่ดูคล่องแคล่วของอูยอง ทำให้คนโดนชมได้แต่ยิ้มแค่นๆให้ตัวเองออกมา

“ไม่หรอกครับ ผมทำไม่ได้เรื่องเลยด้วยซ้ำ”เอ่ยบอกตามความจริง ขนาดไก่ต้มโสมถ้าไม่พึ่งตำราพี่เจย์ คงไม่รอด

“ว่าแต่คุณจุนซูมาตรงนี้ เขาไม่ว่าอะไรเหรอครับ”อูยองเลี่ยงใช้สรรพนามว่าเขาแทน เอ่ยถามไม่ได้หันมาสบตามือก็จัดการเทน้ำที่ค้างในผักออกให้สเด็ดน้ำ

“ผมไล่คุณเขาไปอาบน้ำรอกินข้าวน่ะครับ  บางครั้งคุณเขาก็งี่เง่าจะตายเนอะครับคุณอูยอง”เอ่ยถามแล้วยิ้มให้อีกครั้ง อูยองได้แต่ทำเสียงหึในใจเบาๆ เกลี่ยหยาดน้ำใต้ทิ้งก่อนที่จุนซูจะสังเกตเห็น

“มั้งครับ” บทสนทนาดูจะเงียบลงเมื่ออูยองเทผักเขียวลงในกระทะใบไม่ใหญ่นักตรงหน้า มีเพียงเสียงฉี่ฉ่าของกับข้าวอย่างแรกที่ดังขึ้นในความเงียบเท่านั้น

“เอ๊ะ! นี่อะไรเหรอ”หากไม่มีเสียงทักอย่างสงสัยของจุนซูดังขึ้น  เสียงทักที่ทำให้อูยองต้องรีบปิดเตาแก๊สแล้วหันไปมองจุนซูอย่างตกใจ

“อย่าแตะต้องของๆผมนะ!!”อูยองรีบถลาเข้ามาแตะฝาของหม้อกระเบื้องไก่ตุ๋นโสมที่จุนซูกำลังจะเปิดออกดู  จุนซูดูมีท่าทางตกใจเมื่อได้ยินเสียงตวาดดังจากอูยอง

“ของเหลือน่ะครับ ผมจะทิ้งแล้ว”อูยองแก้ตัวก่อนจับลากหม้อกระเบื้องออกจากมือจุนซูออกมา

“ผมว่าน่าเสียดายนะครับ”จุนซูทำสายตาเศร้าส่งมาให้อูยอง มองหม้อกระเบื้องที่พ้นฝ่ามือตัวเองไปได้ได้ไม่ไกลนัก

“ดูมันยังน่ากินอยู่เลยทิ้งไปเสียดายออกนะครับ”

“ผมว่าเราเอามาอุ่นแล้วทานกันเถอะนะครับ”เสียงนิ่มเอ่ยเสนอให้ด้วยรอยยิ้ม

“มัน …นานแล้วล่ะครับ ไม่น่ากินหรอก”อูยองเอ่ยโกหก รู้อยู่ว่าไม่ควรจะโกหกหรือทำผิดต่อจุนซูอีกแล้ว แต่ก็อดไม่ได้

..เขาอยากจะให้สิ่งนี้แก่พี่คุณจริงๆ
ขอสักอย่างที่เป็นเพียงของเขาเถอะนะ

“น่าเสียดายออกครับ คุณอูยอง”จุนซูทำหน้าเศร้าตาปริบๆส่งให้อูยอง ก่อนยิ้มบางๆแล้วเอื้อมมือแตะหม้อกระเบื้องเจ้าปัญหา

“ผมอยากทานฝีมือ คุณอูยองจริงนะครับ”มือขาวขยับหม้อจากมืออูยองเบาๆ คล้ายอ้อนๆให้อูยองเข้าใจเจตนาตัวเอง

“ผมบอกว่าไม่ไงครับ!!”

“เพล้ง!!!”

เสียงตวาดที่ดังขึ้นพร้อมหม้อกระเบื้องของไก่ต้มโสมที่หล่นลงกระแทกพื้น ทำให้อูยองทำตาโตอย่างตกใจ

“ผมขอโทษครับคุณจุนซู เปื้อนคุณหรือเปล่าครับ”ฮุยองรีบก้มหัวขอโทษจุนซู  จับสำรวจดูว่าจุนซูเป็นอะไรมากหรือเปล่า

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร”จุนซูเอ่ยบอกยิ้มๆอย่างไม่ถือสา ทำให้อูยองโล่งออกขึ้นมาได้บ้าง

..เมื่อครู่นี้เขากลายเป็นคนประเภทไหนไปแล้วกันแน่นะ
…ทำไมถึงได้มีความคิดชั่วร้าย และทำเสียงดังแบบนั้นกับคุณจุนซู..

จาง อูยอง นายมันน่ารังเกียจจริงๆ

“ไม่เป็นไรครับผมเก็บเอง”อูยองรีบเอ่ยห้ามขณะเห็นจุนซูก้มลงจะช่วยเก็บเศษหม้อกระเบื้องที่กองรวมอยู่กับไก่ต้มโสมที่เจิ่งนองพื้น

“ให้ผมช่วยนะครับ”

“อย่าเลยครับผมทำเอง”อูยองส่ายหัวปฏิเสธ ไม่ใช่ไม่อยากรับความหวังดี แต่กลัวพี่คุณจะว่าเอาที่เลขาอย่างเขาปล่อยให้คุณคู่หมั้นมาทำอะไรแบบนี้

“นะครับ ผมอยากช่วย”จุนซูเเจ้งจำนง เอื้อมจับครึ่งซีกกระเบื้องคมเพื่อช่วยเก็บกวาด

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”เสียงทุ้มเอ่ยดังอย่างเป็นห่วงจากด้านหลัง ทำให้คนทั้งสองในครัวเงยหน้าขึ้นหันไปตามเสียงพร้อมๆกัน

“โอ๊ย!!”เพราะหันไปมองนิชคุณที่เอ่ยเรียก ทำให้จุนซุไม่ทันได้สนใจคมกระเบื้องในมือ มันจึงล่วงเฉือนเข้าไปในเนื้อเนียน

เลือดสีแดงข้นต่างพากันไหลทะลักออกมาราวแข่งขัน

“จุนซู!”นิชคุณสบถดังก่อนจะถลาเข้ามาประครองจับจุนซู มือหนากอบกุมรอบคอมือขาวที่มีแผลใหญ่และเลือดสีแดงไหลดิ่งออกมาอย่างตกใจ

“นายเจ็บไหมจุนซู”

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม จุนซู”เสียงเข้มเอ่ยรัวอย่างเป็นห่วง จ้องมองเลือดของจุนซูราวกับใจจะขาด ก่อนตวัดสายตามามองใบหน้าของจุนซูที่ยิ้มสบายๆราวกับไม่มีอะไรมาให้ ที่บัดนี้ซีดลงมา

“อูยอง!! นายทำอะไรจุนซู หะ พี่ไม่คิดเลยนะว่านายจะเป็นคนแบบนี้”นิชคุณเอ่ยตวาดอูยองที่นั่งหน้าตาตื่นอยู่ใกล้ ดวงตาเล็กเบิกขึ้นกว่าเดิมอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงตวาดของนิชคุณ

…พี่คุณไม่เคยดุเขาเสียงดังขนาดนี้มาก่อนเลย  แถมนี่ยังเป็นความผิดที่เขาไม่ได้ก่ออีก

“ผ… ผม… ผมไม่ได้”

“กล้าดียังไง กล้าดียังไง  ถึงมาทำให้เลือดอันมีค่าของจุนซูไหลออกมา”

“กล้าดียังไง”นิชคุณก้มหน้าต่ำตวาดเสียงดังขณะมองที่เลือดของจุนซู  นิ้วโป้งยาวกดแน่นตรงเส้นเลือดใหญ่ที่ข้อมือเพื่อไม่ให้เลือดไหลออกมามากกว่าเดิม

อูยองที่มองการกระทำแบบนั้น เม้มปากแน่นจิกมือลงกับหน้าขาตัวเองกับประโยคที่ได้ฟัง

เลือดอันมีค่าของจุนซูงั้นเหรอ หมายความว่า …เลือดของอูยองคนนี้ไม่มีค่าอย่างนั้นใช่ไหม

“ฉันจะปกป้องนายเองนะจุนซู ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรนายทั้งนั้นจุนซู  ฉันจะปกป้องนายจากมันทุกคนจุนซู ไม่ว่าใครหน้าไหนไม่ว่ามันมาเยอะแค่ไหนก็ห้ามทำอะไรนาย  ฉันจะปกป้องนายเอง”นิชคุณเอ่ยกระซิบซ้ำๆที่ข้างหูของจุนซู ที่ยิ้มจางๆมองเลือดตัวเองที่ไหลออกมา

“นายไม่เป็นอะไรนะ นายต้องไม่เป็นอะไรนะ อย่าเป็นอย่างตอนนั้นนะ อย่าให้เลือดนายไหลออกมาอีกนะ พอฉันกลับมานายท่วมไปด้วยเลือดอย่าเป็นแบบนั้นอีกนะ จุนซู อย่านะ” อูยองไม่เข้าใจกับถ้อยคำที่นิชคุณพร่ำพูดออกมาพลางกระชับกอดจุนซูเข้าแน่นกว่าเดิม  อูยองไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องอะไร หรือทำไม

ตอนนี้อูยองรับรู้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

…เขาไม่อยากให้นิชคุณเกลียดเขา

ไม่ ..ไม่อยาก  จาง อูยอง อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนิชคุณ

“ผมช่วยนะครับ”อูยองขยับตัวเข้ามาใกล้ยื่นมือเข้ามาหวังจะช่วยเหลือจุนซู หรือแบ่งเบาภาระให้นิชคุณบ้างเท่านั้น

“อย่าแตะต้องจุนซูนะ”เสียงตวาดทำให้ฝ่ามือบางที่หวังเข้าช่วยหยุดลงกลางอากาศ หยาดน้ำตายิ่งไหลออกมาจากดวงตาคู่กลมที่เงยค้างจ้องนิชคุณอยู่มากกว่าเดิม

“พวกแกอย่าบังอาจมาแตะต้องจุนซูนะ”นิชคุณเอ่ยตวาดอีกครั้งไม่แม้จะมองหน้าอูยองด้วยซ้ำ

“อย่าแตะต้องนะ ไปให้พ้น!!”เสียงตวาดไล่ทำให้อูยอง กลืนเสียงสะอื้นสะอึกเครือในลำคอไว้ หัวใจดวงน้อยที่เต้นร้อนระส่ำบัดนี้เต้นแรงระอุกว่าเดิมราวโดนลาวาร้อนลาดใส่ ดวงตาคู่อูมจ้องมองเสี้ยวหน้าคมที่ตนรักที่สุด มือขาวเล็กเช็ดไล่น้ำตาร้อน ฟันซี่ขาวในปากกระทบกันเพราะเเรงสะอื้น

“พ.. พ.. พี่คุณ”เอื้อมมืออออกไปอย่างไม่มีเหตุผล  แค่หวังไขว่คว้าคนตรงหน้าไว้เพียงปลายสัมผัสเท่านั้นก็ยังดี

” ฉันบอกให้พวกแกไปให้พ้นไง”

“ไปให้พ้น!!!”

สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงเสียงตวาดขับไล่เท่านั้น  อูยองยันตัวสั่นเทาลุกขึ้น หากแต่ไม่ได้เดินก้าวเคลื่อนจากจุดเดิม สายตาอูมจ้องมองเจ้าของห้อง เจ้าของหัวใจของเขา  ..เจ้าของที่เอ่ยขับไล่เขาเมื่อครู่

“พี่คุณ…”

“นายไม่เป็นไรนะจุนซู ไม่เป็นไรนะจุนซู อย่าเป็นอะไรนะ อย่าเป็นอะไร”เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำซ้ำไปมาคล้ายท่องอยู่คนเดียว

“ฉันเป็นไรที่ไหนล่ะคุณ”จุนซูที่ดูตาปรือ เสียงซาๆ เอ่ยปัดแล้วทุบเบาๆที่แขนของนิชคุณที่โอบรอบไหล่

“นายดุอูยองอย่างงั้นได้ไงนิชคุณบ้า ขอโทษอูยองนะ”เสียงเอ่ยแหวของจุนซุยิ่งทำเอาอูยองส่งน้ำตาร้อนออกมาอย่างกังวลและสมเพสตัวเองกว่าเดิม หากไม่มากเท่าประโยคต่อมาของนิชคุณ

“ฉันรักนายนะจุนซู ฉันรักนาย” อูยองกำหมัดแน่น ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้ากว่าเดิม หยาดน้ำตาต่างไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่เป็นเท่าทวี

..คำๆนี้

คำว่ารัก

คำที่นิชคุณไม่เคยบอกกับเขาแม้สักครั้ง  ไม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่แม้แต่ครั้งแรกที่นิชคุณได้เขาไปอย่างบริบูรณ์ ทั้งหัวใจและร่างกาย
แม้กระทั่งครั้งนั้น คำว่ารักคำนี้จากปากของนิชคุณนั้น เขายังไม่เคยได้ฟังเลย

ไม่เคยได้ยินมันสักครั้ง ..แม้พยายามไปมากเท่าไหร่

หากแต่จุนซูได้ฟังมันซ้ำๆ ..อย่างไม่ต้องทำอะไรสักนิด
จุนซูที่ได้ทั้งอ้อมกอดที่ห่วงใยและคำบอกรักนั้น

ได้มันไปอย่างถูกต้องและเป็นทางการ

..หึ! จาง อูยองแกลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าแกเป็นใคร

คนที่อยู่ในอ้อมกอดของพี่คุณคือคู่หมั้น ..ส่วนแกมันชู้
มันไม่ชัดเจนพออีกอย่างงั้นเหรอ …ว่าใครคือคนที่สำคัญกว่า
พอได้แล้วจาง อูยอง เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว

มือบางขยี้เช็ดน้ำตาตัวเองอีกครั้งอย่างเเรงเพื่อให้พอที่จะเห็นทาง สองขาขาวเปลือยเปล่าเร่งก้าววิ่งออกมาให้พ้นจากที่ตรงนั้น
..ที่ๆเขาเป็นได้แค่ส่วนเกิน  ส่วนเกินที่ไม่ค่าใดๆเลย

รู้สึกตัวเองสักทีเถอะ

จาง อูยอง!!!

รู้สึกตัวเองเสียที !!!!!
………….

“อือออ”สัมผัสเย็นที่ผ่ามือทำให้คนที่นอนหลับสนิทอยู่บนผืนที่นอน ปรือตาขึ้นมาช้าๆ  มองตรงไปที่เจ้าของสัมผัสเย็นบนมือที่ดูเรือนราง กระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตาให้เห็นคนตรงนั้นชัดขึ้น

“พี่..คุณ”เอ่ยเสียงแผ่ว อดจะใจเต้นไปไม่ได้

“พี่บอกแล้วไงว่าอย่าทำอะไรโง่ๆ ทำไมเราต้องทำให้พี่เป็นบ้าแบบนี้นะอูยอง”ถ้อยคำห่วงใยพร้อมสำลีชุ่มแอลกอฮอร์แตะลงบนฝ่ามืออีกที แผ่วเบา…แต่เจ้าของมือก็กระตุกเบาๆอย่างรู้สึกแปลบๆ

ไม่ใช่ที่ฝ่ามือหากเป็นที่หัวใจ

อูยอง นายจะมาคาดหวังอะไรกันหะ!!

“เจ็บเหรออูยอง”เสียงร้อนใจเป็นห่วง หยุดก้อนสำลีในมือลงก่อนฝ่ามืออุ่นจะแตะสัมผัสใบหน้าของคนที่ยันตัวลุกขึ้นมาเบาๆอย่างเป็นห่วง

“ไม่ครับ พี่ฮยอนจุง ไม่เจ็บ”แม้จะพูดแบบนั้น แต่หยาดน้ำร้อนก็ไหลออกมาจากสองตาเอาซะดื้อๆ

“อูยอง”ทุ้มเสียงอ่อนโยนเอ่ยพลางโอบรอบแก้มขาว นิ้วโป้งยาวเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำบนเรือนแก้มนิ่มแผ่วเบา ก่อนฉุดร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง อ้อมกอดอุ่นๆกอดรัดร่างเล็กจนแน่น คางมนเกยบนไหล่ของฮยองจุนหลับตาแผ่วเบา ซึมซับสัมผัสอุ่นที่ฮยองจุนถ่ายทอดให้สู่ร่างกาย

..หากแต่ยากเหลือเกินจะแตะต้องถึงหัวใจอันเย็นเหยียบและแต้มไปด้วยความเจ็บปวดของเขา

“อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่อยากให้พี่เป็นห่วงตายไปซะก่อน”หยาดน้ำร้อนไหลรินลงมาอีกเมื่อได้ฟังประโยคห่วงใยจากคนที่โอบกอดเขาอยู่
มันเป็นประโยคที่อัดแน่นไปด้วยความห่วงใยอันแสนคุ้นเคย คล้ายกันจนรู้สึกเจ็บในหัวใจ

ประโยคใครคนหนึ่งส่งมันให้คนสำคัญที่ไม่ใช่เขา

ประโยคที่พี่คุณใช้กับคู่หมั้นอย่างห่วงใย

..ไม่ใช่กับ …ชู้..คนนี้

.
.
.
TBC

 

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียด ราคา หน้าปก และต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคะเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s