[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-M} #20

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 20 I can’t แม้ไม่ไหวก็คงจะต้องทำ
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู??
Rate : PG-16
 I can’t แม้ไม่ไหวก็คงจะต้องทำ
 
“ถ้ารักฉัน ก็จูบฉันสินิชคุณ“สายตาและท่าทางที่บอกชัดเจนว่าคนพูดไม่ได้ล้อเล่น ทำให้ชายหนุ่มที่ถูกคล้องสองแขนรั้งไว้ที่ตนคอจ้องมองลึกกลับเข้าไปในแววตานั้น
 
“นายทำอะไรของนายน่ะจุนซู นายเป็นคู่หมั้นฉันนะทำไมฉันจะจูบได้ไม่ได้ล่ะ หืม ..ไม่เห็นนายจำเป็นต้องท้าฉันเลย”นิชคุณเอ่ยบอกด้วยเสียงราบเรียบ แม้จะเป็นถ้อยคำที่บอกชัดเจนแล้วว่าเขาสามารถจะจูบจุนซูได้อย่างไม่เป็นไร
 
นายกล้าพูดคำแบบนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าแบบนั้นหรือไงนิชคุณ
 
“ถ้านายทำได้ลงจริงๆ ไม่ใช่แค่พุดออกมา ทั้งๆที่ใจนายก็มีแต่คุณอูยองก็จูบสินิชคุณ”จุนซูเอ่ยหนักแน่นอีกครั้ง มือก็รั้งต้นคอนิชคุณลงต่ำกว่าเก่าอย่างท้าทาย ..เพราะเขามั่นใจว่านิชคุณจะไม่ทำอะไรเขา
 
ทั้งใจนิชคุณเต็มไปด้วยใครอีกคน และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนที่ได้ชื่อว่าคู่หมั้นก็ไม่เคยลึกซึ้งเกินกว่าอ้อมกอดที่มอบให้กันและกัน
 
“นายเล่นอะไรของนายจุนซู”นิชคุณพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยใจอยู่ไม่น้อย แต่จุนซูรู้ว่ามันก็แค่อาการกลบเกลื่อนของเจ้าตัวเท่านั้น แววตาของคนตัวซีดยังคงมุ่งมั่นและพร้อมที่จะเอ่ยบอกความจริงที่นิชคุณไม่ยอมรับสักทีออกมาอีกครั้ง
 
“ถ้านายรักฉันอย่างปากว่าก็จูบฉันสินิชคุณ ..ถ้านายรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”จุนซูพูดด้วยนำเสียงอ่อนโยนขึ้นแต่แววตายังคงจริงจัง ..เหมือนภารกิจอะไรสักอย่างที่เขาอยากทำให้สำเร็จอย่างน้อยก็ก่อนที่เวลาที่ให้เขาได้มองพระอาทิตย์ขึ้นทุกๆเช้าจะหมดลง
 
เขาต้องทำให้ไอ้เพื่อนบ้าปากแข็งนี่ยอมรับใจตัวเองให้ได้
 
 
“ที่นายไม่กล้าจูบฉันเพราะว่านายรักคุณอูยองไงนิชคุณ ..ทั้งใจนายมีแต่เขา”จุนซูพุดแทงใจดำอีกครั้ง และราวกับว่าเป็นเช่นนั้นเพราะสายตาที่ว่างเปล่าของนิชคุณกลับฉายแสงประกายมองมาที่จุนซูทันที จุนซูยิ้มกลับอาการแบบนั้นเอี้ยวคอมองหน้านิชคุณที่เบี่ยงหลบสายตาหลบเขา
 
 
“เห็นไหมล่ะ นิชคุณ ว่านายน่ะรั…..”เสียงหวานน่าฟังที่กำลังเอ่ยพูดของจุนซูหายเก็บกลืนไปเมื่อริมฝีปากของคนตรงหน้าก้มลงทาบทับ จุนซูได้แต่เบิกตาโพรงที่ริมฝีปากตัวเองโดนจู่โจมเช่นนี้ มือที่เคยคล้องรั้งต้นคอของนิชคุณไว้ไร้เรี่ยวแรงร่วงหล่นไปเสียดื้อๆ แต่มือของนิชคุณต่างหากที่มีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมมากพอจะโน้มรั้งใบหน้าของจุนซูไว้ด้วยสองฝ่ามือ ริมฝีปากของนิชคุณบดขยี้ลงไปบนกลีบปากสีซีดได้รูปของจุนซู คนที่กำลังถูกจ้วงจูบตามคำขอที่ไม่ได้คาดหมายว่าจะได้รับการปฏิบัติตอบ ลากฝ่ามือตัวเองไล่ลงมาตามแผงอกแข็งแรง ก่อนที่จะหยุดลงตรงแผงอกกำยำ มือทั้งสองข้างตั้งฉากกับแผ่นอกราวกับกำลังจะผลักไส หากแต่ทำเพียงแค่ยันอกไว้เท่านั้น มือข้างขวากำจิกเสื้อบริเวณนั้นจนเกิดร้อนยับย่นขึ้นตามแรงของฝ่ามือเมื่อรสจูบที่ได้รับมอบไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
 
….
 
“ตื่นแล้วเหรอจุนโฮ”คำเอ่ยทักที่ทำให้คนตาหยีที่หรี่ตาขึ้นมาเพียงเล็กน้อยจากปกติที่ก็ดูแทบไม่ออกอยู่แล้ว่าลืมตาอยู่ มือขาวยกขึ้นขยี้ผมตัวเองเบาๆกับความง่วงงุนที่ยังจู่โจมไม่หยุด ก่อนจะหลุดระบายยิ้มออกมาเมื่อเห็นคนที่เดินเขามาปลุกพร้อมกับเลื่อนผ้าม่านบังแดดมามัดผูกที่มุมข้างหนึ่งจนแสงแดดเข้ามาไล่ที่เขาลงจากที่นอนอีกแรง
 
“หน้าตานายไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนลายนั้นเลยซักกะนิด ชานซอง”จุนโฮระบายยิ้มน่ารักแล้วเลือกเอ่ยทักอีกคนที่วันนี้รับบทเป็นพ่อครัวกิตติมาศักดิ์ด้วยท่าทางและสายตาล้อๆ ทั้งที่จริงแล้วก็แอบคิดว่าเจ้าตัวอยู่ในผ้ากันเปื้อนลายแมวสีส้มหวานๆนั่นก็ดูน่ารักดีไม่หยอกเหมือนกัน 
 
 
ชานซองหัวเราะกับคำชมที่ไม่แน่ใจนักเพราะมันละม้ายคล้ายคำว่าเหลือเกิน แต่เขาก็ชื่นใจที่ได้ฟังมันจากปากจุนโฮ คู่เข่าที่ถูกบังจากผ้ากั้นเปื้อนเป็นชั้นนอกสุดก้าวขึ้นบนเตียงก่อนจะเข้าไปขยี้หัวที่ยุ่งไม่เป็นทรงอยู่แล้วให้วุ่นวายเสียกว่าเก่า
 
 
“ไม่นะฉันว่าถ้าอยู่บนตัวนาย แบบที่ผ่านมาทุกเช้าน่ารักกว่ากันตั้งเยอะ จุนโฮ”ทั้งๆที่เคยได้รับคำชมจากชานซองมาไม่รู้เท่าไหร่แต่เขาเองกับไม่เคยรู้สึกหน้าแดงแบบนี้เลยสักครั้ง
 
 
จู่ๆจุนโฮก็นึกอยากหายตัวหรือรีบลุกจากบนเตียงที่อยู่ใต้กายชานซองไม่เกินคืบนี้ไปเสียเร็วๆ ..ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาสองคนแทบจะนอนทับกันบ้างเลยบางครั้งเวลาที่ชานซองนอนดิ้นไม่รู้เรื่องราว แต่กลับไม่เคยรู้สึกใจเต้นแรง หน้าแดงแล้วก็แอบหวั่นกลัวแบบนี้
 
มันอาจจะเป็นเพราะว่า ..ตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เขามีให้กับชานซองอย่างตอนนี้มันเรียกว่าอะไร
 
และตอนนั้นเขายังไม่รู้เลยสักนิดว่า ..ชานซองมีแฟนเเล้ว
 
จุนโฮหุบยิ้มลงอย่างเข้าใจและเคารพในสิ่งที่เกิดขึ้น
 
นั่นสิ ..นายจะไปคิดอะไรของนายนักหนา อีจุนโฮ ชานซองเขาเป็นเพื่อนนายนะ
..นั่นเพื่อนของนายนะ จุนโฮ
 
 
“ชานซอง”จุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบมือขาวดันคนที่กำลังโน้มตัวเกือบครึ่งเข้ามาใกล้ออกเบาๆ ใบหน้าที่พึ่งยิ้มหวานหยดตึงเรียบและหันหนีไปอีกทาง ท่าทางที่ชานซองเห็นแล้วก็อดไม่ได้จะปวดแปลบขึ้นมาที่หัวใจ ..นั่นสินะมันคงประหลาดน่าดูที่เห็นเพื่อนที่พึ่งจะสาบานว่าจะเป็นเพียงเพื่อนตลอดไปอย่างเขามาโน้มตัวใส่ใกล้ถึงเพียงนี้ ..จุนโฮคงรู้สึกแย่อยู่แล้วล่ะ
 
ชานซองถอยตัวออกแต่ก็ทรมานเกินกว่าจะลุกออกไปตอนนี้ เพียงแค่ทั้งตัวนั่งอยู่ไม่ห่างจากจุนโฮ ..ร่างเล็กตรงหน้าเองก็ไม่ได้ขยับตัวไปไหน เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบไปอีกกว่าครึ่ง
“นายทำกับข้าวเสร็จแล้วเหรอชาน ..วันนี้ฉันหิวนะไม่พอขึ้นมาหรอก ..นายก็กินน้อยที่ไหนกัน”จุนโฮพูดไปพลางหัวเราะเบาๆ แต่มันก็บางเบาจนเหลือเพียงความเงียบที่ฝืดฝืนเท่านั้น
 
“น นั่นสิเนอะ เหลืออีกอย่างนี่น่าที่ฉันอยากทำให้นายกิน ..เดี๋ยวฉันออกไปทำต่อล่ะนะ”ชานซองทำเสียงเหมือนร่าเริงเสียเต็มประดาทั้งที่ในใจกำลังจะขาดวิ่นลงไปเพราะถ้อยคำโกหกของตัวเอง ร่างสูงค่อยยันตัวเองลุกขึ้นจากที่น้อยอย่างเชื่องช้า ทั้งที่รู้สึกเข่าอ่อนเพราะท่าทางและความจริงที่ทำร้ายลึกลงในจิตใจ
 
ทำไมเขาไม่เคยชินกับการแอบรักเพื่อน .ที่ไม่เคยคิดอะไรกับเขาเลยแบบนี้สักที
 
.
จุนโฮหันหน้ามองตามแผ่นหลังของชานซองที่ห่างออกไปช้าๆ  ..เลือนราง เพราะหยาดหยดน้ำร้อนใสๆที่คลอกลิ้งอยู่ตรงขอบตา มือคู่เล็กยกขึ้นคว้าแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อยๆนั้นช้าๆ ก่อนที่มันจะลับไปในบานประตูตรงหน้า
 
จุนโฮทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งๆ หยาดน้ำตาที่เพียงคลอในทีแรกอาบไหลลงบนแก้มนวล จุนโฮยกมือปาดหยาดน้ำทิ้งจากใต้ตา มืออีกข้างก็กุมขย้ำลงบนผ้าปูที่นอนอย่างไม่รู้เช่นกันจะทำอย่างๆกับตัวเขาเองดี
เพื่อน เพื่อนของเขา เพื่อนที่กำลังมีคนรักอยู่แล้ว เพื่อนคนที่เขารัก  ทำไมการแอบรักเพื่อนที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขารักคนอื่นมันถึงได้เจ็บแบบนี้กัน
 
 
..ทำไมนายเป็นคนแบบนี้ อี จุนโฮ
.
 
.
 
“อร่อยไหม”ชานซองนั่งมองคนตรงหน้าที่ตักอาหารฝีมือเขาเข้าปาก รอยยิ้มแสนหวาน และใบหน้าน่ารักที่ยิ้มจนตาหยีที่พยักหน้ารัวส่งให้เขาทำให้ชานซองยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ..ไม่รู้ทำไมเวลาที่เห็นจุนโฮยิ้มกับอาหารฝีมือเขาทีไร ทั้งๆที่เขามันจอมผลาญอาหารอย่างจุนโฮว่ากลับไม่อยากกินไปเสียอย่างงั้น
 
มันก็แค่ ..รู้สึกอิ่มทั้งๆที่แค่เห็นจุนโฮอิ่มก็เท่านั้น
 
“ต่อไป ฉันไม่ทำอาหารเช้าแล้วดีกว่า ..ให้นายทำคนเดียวไปเลย อร่อยอ่ะ”จุนโฮบ่นงุบงิบเช็ดปากจากของคาวหลายอย่างที่อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อนัก อาจเพราะไม่ค่อยได้ทานบ่อยก็ได้  วาดรอยยิ้มหวานมือก็หยิบทาร์ตไข่ที่ชานซองทำไว้เป็นของหวานขึ้นมา ตาคู่เล็กวาดยิ้มหวานจนเป็นสระอิมองตรงมาที่หน้าชานซอง 
 
สายตาคมโตมองดูรอยยิ้มหวาน เอาอีกแล้ว ความรู้สึกนี้มาอีกแล้ว ..เขาตกหลุมรักจุนโฮอีกแล้ว
ชานซองมองดูรอยยิ้มหวานที่ส่งมาทางเขาแล้วรู้สึกราวกับว่าเบลอเลือนไป ไม่เหลือสิ่งใดในสมองนอกจากรอยยิ้มของจุนโฮ ร่างสูงผละลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวตรงข้ามร่างเล็กอย่างไม่รู้ตัว ชานซองเดินก้าวเข้ามาก่อนจะทรุดตัวลงตรงหน้าจุนโฮที่ดูตกใจไม่น้อยที่เห็นชานซองนั่งอยู่ตรงหน้า 
 
“ชาน…”เสียงหวานๆเบาๆของจุนโฮดังเข้าไปในโสตของชานซอง แต่ไม่ได้ทำให้สมองนั้นประมวลผลอะไร ฝ่ามือหนาคว้ากำไปที่ข้อมือบางของจุนโฮที่ถือทาร์ตไข่ที่ถูกเล็มหายไปหนึ่งคำ สายตาคมเหม่อจ้องใบหน้าของจุนโฮ ผุดรอยยิ้มเล็กออกมาเมื่อมองที่ปากสีสวยน่าสัมผัสที่เคลือบครีมคัสตราดเหลืองอ่อนไว้ตรงมุมปาก
 
   ชานซองออกแรงยื้อรั้งเพียงนิดเดียว ตัวที่ไม่ได้ใหญ่นักของจุนโฮก็เลื่อนมาจนชิดแผ่นอกของตัวเอง เคลื่อนใบหน้าโน้มต่ำลงใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของชานซองรดรินอยู่เหนือกลีบปาก ระยะห่างเพียงน้อยนิดกำลังขยับเข้ามาใกล้ …ใกล้จนเกินไปสำหรับคำว่าเพื่อน 
 
“เพื่อนกันตลอดไป สัญญาแล้วนะชานซอง สัญญาแล้วนะ”
 
..เพื่อนกันตลอดไป
 
 
ชานซองกัดริมฝีปากตัวเอง เขากำลังจะทำอะไร เขากำลังจะทำอะไรลงไป ..ผิดคำสัญญากับจุนโฮงั้นเหรอ บ้าเอ๊ย!! ชานซองนึกด่าตัวเอง เขามันงี่เง่าจนน่าจะต่อยกำแพงสั่งสอนตัวเองดูอีกสักครั้ง เขากำลังจะทำอะไรลงไปกัน  ชานซองคลายแรงที่กำรอบข้อมือของจุนโฮออก ค่อยกันตัวออกห่างก่อนจะยันตัวลุกขึ้น มองดูดวงตาคู่เรียวเล็กที่กำลังพริ้มหลับอยู่ไม่ห่าง
 
ชานซองแค่นยิ้มให้ตัวเอง ..เพราะเขารู้ดีว่าคนที่จุนโฮกำลังหรับตาและต้องการสัมผัสรสจูบมีเพียงคนเดียว คือ ปาร์ค แจบอม ไม่ใช่ฮวาง ชานซอง คนที่จุนโฮอยากจูบคือพี่เจย์ ไม่ใช่เพื่อน
 
ชานซองยื่นมือไปที่รอยเปื้อนที่เย้ายวนให้เขากำลังจะสัมผัสจุนโฮเกินเลยไปแบบเมื่อกี๊อย่างไม่รู้ตัว ..และเขาอาจเผลอตัวอีกหากสัมผัสกับริมฝีปากของจุนโฮ ไม่ว่าจะใช้ส่วนใดก็ตาม
 
“จุนโฮปากนายเลอะครีมน่ะ”เสียงทุ้มที่เอ่ยอยู่ไม่ห่าง ทำให้จุนโฮเปิดเปลือกตาขึ้นมา พลันรู้สึกหน้าแดงและประหม่าอย่างที่ไม่รู้เพราะอะไร เพราะขัดเขิน หรือเพราะละอายใจตัวเองกันแน่ ..ที่กำลังปล่อยอารมณ์คล้อยตามไป เพียงแค่เพื่อนจะเข้ามาเตือนกับครีมที่เลอะปาก ก็แค่เพื่อนที่แกล้งเข้ามาใกล้อย่างไม่คิดอะไรเท่านั้น
 
ก็มีแต่นายนั่นแหละอีจุนโฮที่คิดสกปรกแบบนั้นกับเพื่อนตัวเองอยู่คนเดียว
 
“อะ อืม ขอบใจนะ”จุนโฮก้มหน้าลงยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองอย่างรวดเร็ว คราบครีมบนกลีบปากเลือนหายไปแต่ความรู้สึกในหัวใจกับไม่ลบเลือนตาม
 
“ชาน”เสียงเรียกไม่ดังนัก ทำให้ชานซองหันมามอง เพื่อนของเขากำลังนั่งก้มหน้าอยู่ที่เดิม
 
“วันนี้วันอาทิตย์ …น นาย ไม่ไปเที่ยวกับแฟนหรือไง”คำพูดเสียงแผ่วที่ราวกับว่าคนพูดกลัวว่าถ้าพูดดังไปกว่านี้อีกนิดจะเชือดเฉือนหัวใจตัวเองจนขาดวิ่น
ชานซองเหยียดยิ้มออกมาเมื่อได้ฟัง แฟนนั่นสินะ เขาลืมไปได้ยังไง ..เขายังมีแฟนให้ดูแลไม่ใช่หรือไง
 
แฟนที่น่าสมเพสเป็นบ้า ..ฮวาง ชานซอง ขนาดแฟนที่แกจะพูดออกมาแก้ต่างให้ตัวเองยังเป็นแค่คำหลอกลวงอยู่เลย
 
“ไม่หรอกจุนโฮ”ชานซองพูดเสียงเรียบนิ่ง ทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามจุนโฮอีกครั้ง ดวงตาเหม่อมองที่หน้าต่างด้านหลัง ..ยัง เขายังไม่อยากหักห้ามใจกับการมองจุนโฮอีกแบบนั้น
 
“นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยมีแฟน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาไปเที่ยวที่ไหน”ก็เขาไม่รู้จริงๆนี่ว่าจะจินตนาการพาตัวเองไปที่ไหน ในเมื่อเขาไม่เคยมีแฟน ไม่มีแฟนและหวังเพียงคนตรงหน้าคนเดียวมารับตำแหน่งนี้
 
“อย่างงั้นเหรอ ชานซอง”จุนโฮเอ่ยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าขาวเงยจองมองหน้าชานซอง เบี่ยงหลบสายตา ก่อนช้อนขึ้นมองชานซองอย่างช้าๆ
 
..เขามันเพื่อนเลว ฉวยโอกาส
 
“แล้วทำไมนายไม่ลองดูก่อนล่ะ  นายจะได้รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี ..อันที่จริงวันนี้ฉันก็ว่างนะ ชานซอง”จุนโฮพูดเสียงเบาลงเรื่อยๆ ใบหน้ากลมขาวขึ้นริ้วแดงร้อนจนต้องหันหน้าหลบไปอีกทาง แต่ชานซองที่นั่งนิ่งอยู่เพราะได้ฟังกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก โปรดเถอะพระเจ้า ถ้านี่เป็นความฝันมาลวงหลอกกันก็ขออย่าให้ชานซองคนนี้ตื่นอีกเลย
 
ความเงียบที่ถาโถมเข้ามาเริ่มทำให้จุนโฮรู้สึกประหม่า หัวใจมันเริ่มเต้นสะท้านอย่างขลาดกลัวและขัดเขิน หน้าก็เริ่มร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ..ชานซองคงไม่จับได้นะ ได้โปรด
 
 
“ถ ..ถ้า ถ้านายว่ามันแปลก ก็ไม่เป็นไรนะ ชาน ฉันก็แค่พูดจาไร้สาระ..”จุนโฮฉีกยิ้มที่ดูแหยๆจนหน้าเจื่อน หันหน้ากลับมาหวังว่าจะกล่าวขอโทษอีกครั้งชานซองก็คงไม่ระแวงเขาแล้ว แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรอยยิ้มของชานซองที่สายตาคมยังคงจ้องมาที่เขา ชานซองโน้มตัวเข้ามามือหนาคว้าจับที่ฝ่ามืออุ่นของจุนโฮที่วางไว้บนโต๊ะตรงหน้า รอยยิ้มระบายกว้างเมื่อสบกับสายตาคู่เรียว
 
“ได้ไงกันจุนโฮ นายจะมาเปลี่ยนใจตอนนี้ได้ยังไง ก็ตอนนี้นายเป็นแฟนฉันแล้วนะ”
….
 
“กลับมาแล้วเหรอครับพี่ฮยอนยุง”ร่างเล็กวาดยิ้ม ลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงไปหาเจ้าของห้องที่ส่งยิ้มจางๆมาให้อูยองทันทีที่เห็นท่าทางดีใจนั้น
“ก ..กลับมาแล้วสินะครับพี่ฮยอนจุง”อูยองเม้มปากตัวเองลงอย่างไม่รู้ตัว แววตาวาววับเบือนหลบไปเพียงชั่ววินาทีก่อนคืนสายตากลับวิถีเดิม วาดรอยยิ้มส่งให้คืนให้ฮยอนจุงอีกครั้ง
 
“ผมช่วยถือกระเป๋านะครับพี่”อูยองช่วยหยิบสะพานกระเป๋าที่ไว้ใส่เอกสารและอูปกรณ์ต่างๆที่ฮยอนจุงพกติดตัวไว้เสมอมาครอง  …ฮยอนจุงแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับท่าทางและคำเร่งที่อูยองใช้ เพราะมันดูเหมือนว่าอูยองจะตื่นเต้นและติดประหม่าอยู่ในที  …ดูว้าวุ่นจนเขากลัว
 
“อูยองเป็นอะไรหรือเปล่า”ชายหนุ่มคว้าต้นแขนของอูยอไว้ก่อน สายตาคมเข้าสอบถามและถามไถ่ถึงอาการที่ดูแปลกๆไปของเจ้าตัว  อูยองเพียงแค่ส่ายหัวไปมาเท่านั้น ยื่นจำนงบอกไว้ว่าตัวเขาไม่เป็นไร แต่ฮยอนจุงกลับไม่เชื่อเช่นนั้น เมื่อหยดน้ำใสๆกำลังคลออยู่ที่ขอบตาและไหลเผาะลงมาบนแก้มเนื้อนิ่ม
 
“อย่าโกหกพี่นะ อูยอง เราเป็นอะไร”ฮยอนจุงขมวดคิ้ว เสียงเริ่มติดดุจริงจังขึ้นแต่ฝ่ามือที่ไล่ปาดหยาดน้ำร้อนใต้ตาคู่กลมก็ยังคงอ่อนโยนอยู่เช่นเดิม
 
ฮยอนจุงถอนหายใจกับอาการส่ายหน้าของร่างเล็กอีกครั้ง และเลือกจะกอดอูยองไว้อย่างที่เคยทำมาเสมอ ..ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอูยองเป็นอะไร ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอูยองเป็นแบบนี้เพราะใคร
 
 
ทุกอย่างที่อูยองทำ ..ตั้งแต่แรก ที่เขาขับรถตามอูยองออกมาจากโรงแรมนั้น  ..ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะ..
 
 
“นิชคุณใช่ไหม”อูยองกระพริบตาที่เต็มตื้นไปด้วยหยาดน้ำแหงนขึ้นมองใบหน้าคมหวานที่อยู่ไม่ไกล ไม่เคยได้ขาดคิดว่าตัวเขาจะได้ยินชื่อๆนี้อีกครั้ง ..ในตอนนี้ หรือจากคนๆนี้
 
“พ พี่ ฮยอนจุงครับ”อูยองเอ่ยเรียกชื่อฮยอนจุงแผ่วเบา ร่างสูงยกยิ้มอ่อนโยนให้ฝ่ามือลูบเรือนผมของอูยองอย่างปลอบโยนแผ่วเบา
 
“พี่รู้ครับอูยอง …แต่พูดจริงๆนะพี่ไม่คิดว่าเรากับ ..นิชคุณจะคบกันมาได้จนถึงวันนี้”และในสถานะที่อูยองเป็นแบบนี้ ยังคงเป็นแบบนี้เป็นเพียงแค่คนที่เป็นรองเเบบนี้ กี่ปีแล้วที่อูยองยอมให้มันเป็นแบบนั้น
 
ฮยอนจุงวาดยิ้มอ่อนโยนมอบให้อูยองอีกครั้ง ปลายนิ้วก็ไล่ปาดต้อนหยดน้ำใสหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลลงจากขอบตาของอูยอง ปาดเช็ดไปเรื่อยๆ หยดต่อหยด แต่ก็ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลง 
     ..ฝ่ามือคู่นี้มันคงเล็กเกินไปสำหรับหยาดน้ำตาที่กลั่นกรองออกมาจากความเสียใจที่ท่วมท้น ฝ่ามือที่ปาดเช็ดน้ำตาดันกลุ่มผมสีนิลละเอียดให้ซบลงบนแผงอกแข็งแรง ..ที่จะคอยซับซึมหยาดน้ำตาจากดวงตาคู่กลมและที่เลอะอยู่บนแก้มอูมนั้นให้แทรกซึมและแห้งหมาดลงในอ้อมกอดของเขา
 
ฮยอนจุงยืนกอดร่างสั่นเทาของอูยองอยู่นิ่งนานแบบนั้นจนเวลาผ่านไปเท่าไหร่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
 
“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะครับพี่ฮยอนจุง”อูยองที่วาดยิ้มได้อีกครั้งเอ่ยบอก ฮยองจุงยีผมคนชอบสั่งไปมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะผละไปเข้าห้องน้ำอย่างที่อูยองเอ่ยไล่อยู่กลายๆ
 
ทันทีที่แน่ใจว่าพี่ชายที่แสนดีของเขาเข้าไปสู่ห้องน้ำแล้วเข่าคู่เล็กก็ทรุดตัวลงราวกับว่าไม่อาจจะทรงตัวต่อไปได้อีกแล้ว อูยองโยกตัวสั่นเทาเพราะความสั่นสะท้านที่เขาเองก็ไม่รู้สาเหตุเช่นกัน มือบางยกขึ้นกอดตัวเองไว้หลวมๆ
 
“อูยอง ..จาง อูยอง อูยอง”
 
.
.
 
“อูยองทำอะไรอยู่เหรอ”ฮยอนจุงเอ่ยถามอูยองพลางซับผ้าขนหูไปตามเส้นผมที่กกหูขยับไปมาจนปลายอีกข้างที่พาดต้นคอกินพื้นที่มาที่แผงอกปะราวเอวได้รูปที่บรรจุกล้ามสวยไว้จนทั่ว  ผ้าขนหนูพื้นที่เขาที่พันไว้หมิ่นๆขยับเข้ามาหาร่างเล็กที่กำลังหยิบของออกมาจากกระเป๋าทำงานของเขา
 
“เอ่ออ ขอโทษนะครับพี่ฮยอนจุงที่ผมมาเปิดกระเป๋าของพี่เอาเองเเบบนี้”ร่างเล็กรีบผุดขึ้นก้มหน้าแสดงความเคารพและขอโทษที่เข้ามายุ่งกับของส่วนตัวของอีกฝ่าย ฮยอนจุงโยกผมอูยองไม่มา ..เขาเองก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไรเพียงแค่สงสัยเท่านั้น
 
“คือผมกำลังหาของอยู่น่ะครับ”
 
“จะเอาอะไรล่ะอูยอง เดี๋ยวพี่หาให้”ฮยอนจุงวาดยิ้มยื่นมือไปหยิบกระเป๋าจากอูยองมา ก่อนจะมองลงไปในกระเป๋านั้นก็ไม่เห็นมีอะไที่อูยองจะสนใจ
 
“ค ..คือว่า”อูยองเม้มปากลงอีกครั้ง ก้มหน้านิ่งจนหน้าม้าหล่นลงมาบังตาราวกลัวว่าจะเห็นหน้าตาของฮยอนจุงยามที่ได้ฟังสิ่งที่เขาต้องการ
 
“จะเอาอะไรล่ะ หืม เดี๋ยวพี่หาให้”ลูบลงบนเรือนผมละเอียดนิ่มอย่างออ้อนโยน อูยองสูดลมหายใจเข้า วาดยิ้มหวานก่อนจะช้อนตาขึ้นมาหน้าของฮยอนจุง
 
“คือ ..ค ..คือว่าผมหา หา”อูยองสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ไม่ต้องสนใจอะไรอีกแล้วจาง อูยอง ..
 
“คือว่าผมหาถุงยางอนามัยอยู่น่ะครับ ..พี่ฮยอนจุงไม่มีเหรอครับ”อูยองพูดออกมมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย แต่กลับเป็นคนฟังมากกว่าที่ดูจะตกใจกับสิ่งที่อูยองหาอยู่มาก ฮยอนจุงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ฟัง
 
“อูยอง .จะเอาถุงยางไปทำอะไรครับ”ฮยยอนจุงเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนไม่ได้ทำเสียงตกใจ หรือเร่งรัดเอาทำตอบจนเกินไป
 
 
“คือออ พี่ฮยอนจุงไม่มีติดมาจากโรงพยาบาลบ้างเลยเหรอครับ”อูยองเลี่ยงจะตอบคำถามด้วยคำถามอีกคำที่ถามกลับมา ฮยอนจุงขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เมื่ออูยองยังไม่พร้อมบอกเขาก็จะไม่เร่ง
 
 
“ไม่มีหรอกครับ ..พี่หมอโรคเลือดนะครับอูยอง ..”ฮยอนจุงหัวเราะเบาๆ อูยองยกยิ้มประหม่าส่งมาให้แววตาที่ก้มต่ำลอบมอง
มัดกล้ามของฮยอนจุงชั่วครู่เก็บกลืนลมหายใจลงคอไปอีกครั้ง
 
 
“พี่ฮยอนจุงครับ  ..จะว่าอะไรไหมครับถ้าผมจะรบกวนให้พี่ช่วยไปซื้ออะไรให้ผมหน่อย”อูยองเอ่ยถาม ยิ้มหวานหยดทันที่ที่คนที่ยังงงอยู่พยักหน้าให้ อูยองเบี่ยงตัวไปหยิบกระดาษสีขาวที่โต๊ะที่เขานั่งจมอยู่มาทั้งวัน
 
“อูยองจะเอาอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อที่มินิมาร์ทแถวนี้ให้ แล้วถ้ามันไม่มีพี่จะขับรถไปซื้อให้”มือหนารับเอาแผ่นกระดาษจากอูยองมาดู กวาดไล่อ่านแต่ละรายการ
 
“อูยองเอาแค่นี้ใช่ไหมครับ ..งั้นเดี๋ยวพี่แต่งตัวแล้วจะลงไปซื้อให้นะครับ”ฮยอนจุงถือกระดาษในมือติดไป เปลี่ยนทิศหันไปทางห้องนอนตัวเอง ก่อนจะหยุดฝีเท้าไว้เมื่ออูยองเอ่ยฝากกับสิ่งของที่ไม่มีอยู่ในรายการ
 
 
“พี่ฮยอนจุงครับ ..ช่วย..ซื้อถุงยางอนามัยขึ้นมาให้ผมหน่อยได้ไหมครับ สักสองกล่อง ..เอาแบบที่พี่คิดว่าถ้าพี่..”อูยองกลืนน้ำลายลงคอเบาๆกำจิกฝ่ามือตัวเองแน่น “ถ้าพี่จะใช้ พี่จะซื้อแบบนี้ อย่างนั้นล่ะครับ”อูยองรู้สึกว่าในอกอารมณ์มันตีมวนไปหมด มือยังคงจิกกำกันอยู่ไม่คลาย
 
ฮยอนจุงหน้าเคร่งลงทันที่กับรายการของที่ได้ฟัง แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแค่เดินเข้าห้องไปเท่านั้น
.
 
.
 
“แล้วเดี๋ยวพี่เอาของมาให้รอก่อนนะครับ”ฮยอนจุงโบกกระดาษที่อยู่ในมือให้อูยองเห็น ไม่ได้เอ่ยถึงของชิ้นสุดท้ายที่อยู่นอกรายการแต่อูยองรู้ว่าฮยอนจุงจำได้และเขาจะได้มันโดยไม่ต้องเอ่ยซ้ำ อูยองวาดยิ้มพร้อมพยักหน้าให้ชายหนุ่ม รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆหดหายลงเมื่อเห็นประตูห้องปิดลง
 
..จะทำแบบนี้เขาคิดดีแล้วใช่ไหม ..อูยองร้องถามตัวเองขณะที่ฝีเท้าก็ค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้า
..ใช่ เขาคิดดีแล้ว เขาถี่ถ้วนและตัดสินใจมันด้วยเหตุผล ..ถ้ามันจบเขาก็อยากให้มันจบลงที่ตรงนี้ จบลงที่ตัวเขา
 
อูยองมองดูผืนเตียงขาวสะอาดตรงหน้าที่ตัวเขาใช้พักพิงอยู่เมื่อคืน ทอดสายตามองดูเตียงขนาดใหญ่ ..ที่ใกล้เคียงเตียงของพี่คุณอยู่ไม่น้อย อูยองเดินไปหยิบของสองสามอย่างออกมาจากตู้และลิ้นชักหัวเตียง  ..ทรุดตัวลงที่มุมเตียงข้างซ้าย วางของในมือไว้ข้างกาย ทอดมองไปตรงหน้าอย่างไร้จุดหมาย ฝ่ามือจับกอบกุมที่ปกเสื้อตัวเอง ปลายนิ้วสวยค่อยๆไล่ต้อนกระดุมออกจากรังดุมทีละเม็ด ทีละเม็ด ยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำใสที่แตะแต้มบนเรือนแก้มออกอีกครั้ง อูยองมองหยดน้ำตาที่เปื้อนบนฝ่ามือตัวเอง หยดสุดท้าย ..เขาจะให้มันเป็นหยดสุดท้าย
 
 
“ต่อจากนี้พี่จะไม่ต้องการผมอีกแล้วล่ะครับพี่คุณ”
….
 
สายตาคมกวาดไล่มองดูรายการของในกระดาษของอูยองอีกครั้ง กวาดสายมองมันขึ้นลง 
..เขาไม่แน่ใจว่าร้านค้าแถวนี้จะมีของที่อูยองต้องการหรือเปล่า
 แต่ฮยอนจุงก็ก้าวเดินเข้าไปในร้านมินิมาร์ทที่อยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มเดินกวาดสายตามองหาของที่อูยองต้องการ เจอสองสามอย่างที่เข้ารายการก็เอื้อมมือที่จะหยิบขึ้นมา มองดูจนหมดที่ต้องการแล้วจึงเดินไปเพื่อชำระเงิน
 
” มีสินค้าแค่นี้ใช่ไหมคะ” พนักงานขายยิ้มหวานตามมารยาทเมื่อเห็นลูกค้าถือสินค้ามาที่จุดชำระเงิน
“แปรงสีฟัน แก้วน้ำ กรนไกรตัดกระดาษ คัตเตอร์  เท่านี้นะคะ” แต่ต้องหยุดลงเมื่อเห็นลูกค้าหยิบสินค้ามาเพิ่ม
“อ .. อาา อันนี้ด้วยนะคะ”
“รับถุงยางอนามัยอีกสองกล่องนะคะ ..ทั้งหมด 5720 วอนค่ะ”  
.
.
 
ฮยอนจุงเดินออกจากร้านมินิมาทร์พร้อมด้วยถุงตามต้องการสองสามอย่าง เอื้อมมือหยิบที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง กดนิ้วลงไปเรื่อยๆ จนถึงจุดรวมที่ไว้เก็บบันทึกภาพถ่าย
 
 ฮยอนจุงขึงใบหน้าเคร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แววตาอ่อนโยน ไม่ได้แผ่กระจายออกมาจากแววตานั่น สายตาคมตรึงมองที่ภาพในจอขนาดไม่ใหญ่นัก ภาพที่ถูกถ่ายมาจากมุมที่ห่างไกลกว่าออกมา ภาพของคนสองคนที่กำลังแลกจูบกันอยู่บนเตียงนอนของคนไข้กลางโรงพยาบาล เตียงที่คนๆนึงที่กำลังดื่มด่ำในรสจูบนั้นก็คือเจ้าของเตียงนั้นเอง ..ส่วนอีกคนก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาล
 
ฮยอนจุงกระตุกยิ้มเมื่อมองดูฉากจูบที่พึ่งเกิดขึ้นมาได้ไม่นานและถูกบันทึกไว้ด้วยตัวเขาเอง สายตาคมจดจ้องมองดูที่ใบหน้าของคนที่คล้องแขนไว้บนคออีกฝ่าย ..คนที่กำลังสวมใส่ชุดคนไข้อยู่
 
“ผมไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณนะ ..คุณจุนซู  ทำไมคุณถึงเป็นคนที่ทำให้อูยองเสียใจ ..ทำไมต้องเป็นคุณด้วย จุนซู”ฮยอนจุงเอ่ยเสียงเบาหวิว  ..เพราะเขาไม่อยากเลยไม่อยากที่จะไม่ชอบคนที่ทำให้อูยองเสียใจคนนี้เลย ไม่อยากเกลียด จุนซูเลยสักนิดเดียว.
 
.
.
.
TBC

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียด ราคา หน้าปก และต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคะเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s