(FIC-CNN/KW/FT.TJ-Kim)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #2

Title: [FIC] ~Dangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม
Chapter: 1 Moment of night
Author: LoveMe
Paring: Chansung x Junho / Khun x Woo / Taec x jae/ Jun.K
Rate: (PG-13) – (NC-15)
talk:
-ถ้อย คำ หยาบคาย ในเรื่องนี้มีมากนัก ภาษาพ่อขุนและสัตว์สงวนวิ่งพล่านดุจสวนสัตว์ ขออภัยมานะที่นี้
-เป็นแค่ฟิคเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวกับเรื่องจริงหรือใดๆทั้งสิ้น แค่ฟิค อ่านๆไปเถอะ อย่าหวังมาก อย่าคิดมากนะ
บอกแล้วไงว่าจะมาลงเรื่อยๆเป็นระยะๆ ยังไงก็เมนต์ให้เค้าบ้างนะ มีเมนต์ให้อ่านเรื่อยๆ เค้าก็มีฟิคให้อ่านเรื่อยๆเหมือนกัน ^^

 

 2  I’m Seme, You know????!!!!

 

[Wooyoung‘s part]

“^O^ คิกคิก คึคึ น่ารักจัง” เสียงพูดกลั้วหัวเราะมาจากไอ้จุดรวมแสงตรงหน้าผมนี่ล่ะครับ แม่งงง คนห่าอะไรไม่รู้ ขาวฉิบๆๆ ไม่รู้ตอนเด็กๆแม่มันต้มหลอดไฟซินเวเนียให้กินหรือไง ถึงได้ขาวโคตรๆอะไรแบบนี้ อะไรไม่เท่าไหร่นอกจากความขาวนะครับ คือรอยยิ้มของมัน 

…หวานโคตร…เห็นแล้วผมแทบเพ้อ ถ้าไม่ติดอิตรงที่ว่ามันเอาแต่ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ ยิ้มมาก ยิ้มมากๆ และหัวเราะคิกคักไปจ้องหน้าผมไปเหมือนคนบ้าแบบนี้ล่ะก็นะ ผมคงเพ้อไปได้ไม่ยากหรอกครับ ก็ ไอ้ ไอ้ ไอ้ หล่อนี่! (ไม่มีอะไรจะด่ามันครับ มันหล่อจริงๆ) มันเจือกหว่านความสวยไว้ทั่วใบหน้าขนาดนั้น

แต่ก็นั่นล่ะครับถ้ามันไม่ทำท่าทางอย่างกับหน้าผมแปะป้ายว่า ‘เชิญหัวเราะ’  ‘หัวเราะฟรี’  ‘ยิ้มเลย กูไม่เตะมึงหรอก’ ไว้บนหน้าแบบนั้น ผมกับไอ้นายแบบหน้าเนียน นามนิชคุณคนนี้คงคุยกันรู้เรื่องขึ้นเยอะ ว่าแล้วโมโหขอซัดโจ๊กตรงหน้าใส่ปากอีกซักคำ

“อาโพๆ โอ๊ย ร้อน ร้อน” สาด ร้อนก็ไม่บอกกู ไอ้โจ๊กเลว ไม่สนครับ ตอนนี้ผมเหวี่ยงได้ทุกอย่าง

“ระวังหน่อยสิ เป่าก่อนนะโจ๊กมันร้อน” เออ กูรู้มันเพิ่งลวกปากกูเมื่อกี้ไม่รู้ก็บ้าแล้ว แล้วดูนั่นมันทำหน้า ทำอย่างกับเป็นพ่อหรือแม่ที่เห็นลูกนั่งเล่นระเบิดน้อยหน่าอยู่หน้าบ้านงั้นแหละ แม่งสาดด  กู24 แล้วนะเว้ย ไม่ใช่ 5ขวบ ไม่ต้องทำหน้าห่วงใยกูขนาดนั้นก็ได้

“นายอยากให้มันลวกปากฉันใช่ไหมล่ะ ถึงเอามาให้ตอนร้อนๆแบบนี้” ผมบอกแล้วผมเหวี่ยงได้ทุกอย่างจริง ๆ ขนาดมันอุตส่าห์ทำโจ๊กกุ้งร้อน ๆ น่ากินตรงหน้าให้ผมกิน ผมยังเหวี่ยงไอ้นิชคุณหน้าหล่อมันเลย ย้ำ!นะครับว่า อุตส่าห์ มันบอกไปยิ้มไปตอนยกโจ๊กในถ้วยกระเบื้องสีสวยมาให้ผมครับว่า ไม่ใช่มันจะทำอาหารให้ใครกินง่ายๆ ขนาดตัวมันเองมันยังไม่ทำกินเองเลย เออ ซึ้งมากเลยสาดดดดด

“งั้นเอามา เดี๋ยวเป่าแล้วป้อนให้” มันพูดไปยิ้มไปจนแก้มของมันจะฉีก แล้วส่งมือขาวนั่นมาแย่งถ้วยโจ๊กตรงหน้าผม ย้ำ! อีกรอบครับ ว่าขาวเนียนมาก แม่ง นิ้วยาวกว่านิ้วผม  แถมมือนั้นถือจะใหญ่กว่าผมไปเยอะแต่มันก็สวยมากเลยนะ พระเจ้าลำเอียงโคตรๆ

“ไม่ต้อง มีมือกินเองได้” ผมเหวี่ยงใส่มันอีกทีก่อนจะกระชากถ้วยกลับมา มันก็ไม่ว่าอะไรครับก่อนจะหัวเราะจนแสงออร่ากระจายแล้วเอามือมาขย้ำๆแก้มผมหลายที แก้มจาง อูยองไม่ใช่ยางยืด แม่ง บีบอยู่นั่น ยานขึ้นมามึงรับผิดชอบไหม ไอ้หล่อเอ๊ย

..แต่ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันต้องทำโจ๊กมาให้ผมด้วย เพราะมันทำอย่างอื่นไม่เป็น หรือเพราะว่ามันเห็นผมเป็นคนป่วยกันแน่  ยังครับผมยังไม่ได้ใกล้ตายหรือเป็นอะไรใหญ่โต

…แต่สภาพผมก็ใกล้เคียงกับคนป่วยอยู่มากเลยตอนนี้น่ะ…  ก็ตั่งแต่ที่ผมเห็นสภาพกันสุดแสนช็อคและน่าจิ้นโคตรๆของผมกับไอ้จุดรวมแสงบนที่นอนที่ยับเยินและมีรอยคราบห่าเหวอะไรไม่รู้เต็มที่นอนเมื่อเช้า ผมก็แทบจะถอยหนีหรือกระโดดออกห่างไอ้หน้าหวานที่ตอนถอดเสื้อยิ่งขาวโฮกฮากไปใหญ่โตที่ลืมตาขึ้นมาซักทีให้ไกลที่สุด 

..แต่หมดปัญญาครับ.. ไม่ใช่ไอ้นายแบบนิชคุณนี่มันจะไวกว่าคว้าผมไว้นะ แต่เพราะผมไม่มีปัญญาจริงๆ

..ร่วงตุบเลย..ผมกระโดดหนีมันออกมาจากเตียงได้ไม่ถึงเก้าหรอกผมก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างแรง 

…แม่ง ร้าวโคตรๆ…. เจ็บมากครับเจ็บมาก ความรู้สึกร้าวริ้วตั้งแต่ช่วงหลังลามไปถึงโคนขามันเล่นงานจนผมลุกไม่ขึ้น หลุดปากร้องโอยยย ออกมาเสียงดัง จนไอ้คนที่มันเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาต้องตาเหลือกกระโดดลงมาประครองประคบประหงมผมขึ้นมานั่งบนเตียง ดุจผมเป็นเมียท้องแก่ของมันงั้นแหละ

..สะโพรกคราก เป็นไง ใครไม่เคย ถามผมเถอะว่ามันเจ็บขนาดไหน…แม่งโคตร ๆ อ่ะ  ร้าวไปหมดเลยครับ  คิดแล้วยังเจ็บฉิบป๋ง ดูสิขยับตัวนิดเดียวผมก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเลย แม่งงงมาก

“อย่าขยับตัวแรงสิ เจ็บมากไหม” ….ครั้งแรกสินะ.. ผมเห็นเลยว่าประโยคที่มันอยากต่อให้จบคืออะไร  สาดด ผมอยากรู้ฉิบๆ ว่าเมื่อคืนผมไปทำอะไรมามันถึงได้ร้าวขนาดนี้  แม่งดูมันยังยิ้มเจ้าเล่ห์อีก ไม่ติดมึงหน้าหวานชวนมองเหมือนนางฟ้ามาสู่ดินนะ ผมจะเอาโจ๊กฝีมือมันนี่ล่ะ ราดไอ้รอยยิ้มหวานกวนๆ นั่นซักที มันก็ยิ้มสวยดีนะครับ แต่ผมรู้สึกขัดใจยังไม่รู้สิ ที่มันอย่างกับผมเป็นลูกไก่น้อยในกำมือมันงั้นแหละ

 เพราะถ้าเมื่อคืนผมเสียครั้งแรกไปแล้วให้มันจริงๆนะ อย่างน้อยผมก็ควรจะเป็นเมะสิ เพราะผมออกจะแมนปานนี้ ผมเป็นเดอะแมนนะครับ ถึงหน้าผมจะเหมือนอึ่งอ่างพองลม และมีแต่คนมาขย้ำขยี้แก้มเล่นอยู่บ้างบ่อยๆ แต่ผมก็แมนโคตรๆนะครับ จริง ๆ ผมนี่เดอะแมนชัด ๆ แถมบุคคลตรงหน้าผมเนี่ยก็หน้าตาอย่างกับนางสาวไทย สวยหวานมาก เพราะอย่างนั้นยังไงผมก็ต้องเป็นเมะล่ะครับ เมะเท่านั้น โอ๊ะ ยืดตัวคิดคำด่ามันมากไปหน่อย เจ็บสะโพกมากครับ เมะร้าวสะโพกมาก

“เมื่อคืนฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง เกิดอะไรขึ้น” ผมเงยหน้าถามมันไปยัดกุ้งตัวเท่าช้อนเข้าปากไป ก่อนจะจ้องหน้ามันเหมือนหาเรื่อง ก็ผมสงสัยจริงๆนี่ครับ ดูมันยังยิ้มอยู่อีก แม่งงง ไม่ติดว่าหน้าตามันเหมือนของขวัญจากพระเจ้าแบบนั้นนะ จาง อูยองจะราดด้วยโจ๊กให้จริงๆเหอะ

“เฮ้ย! กูถามซีเรียส เร็วๆเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นห๊ะ ไอ้บ้านิชคุณ” ดูมันสิดูมัน ขนาดผมหยาบคายแถมเรียกไอ้มันยังหัวเราะพืดออกมาอีก ให้ผมด่าพ่อมันไหม ต้องด่าบุพการีไหม มันถึงจะเลิกยิ้มแบบนั้นซักทีเนี่ย มันจะยิ้มละลายใจให้ผมหวั่นไหวเบาๆเพื่อ?

“จำไมได้จริงๆเหรอ ว่าเมื่อคืน เรา ทำอะไรกันบ้าง” แฝงมากความหมายคำว่าเราของมึงแฝงมาก

“จำได้จะถามไหมห๊ะ ไอ้นี่” ผมเหวี่ยงใส่มันอีกรอบ แม่ง ก็ยังยิ้มอยู่นั่น ถ้าไม่ติดว่าผมซัดโจ๊กหมดถ้วยแล้วนะ หน้าพระเจ้าประธานมาให้ก็เถอะ จะฟาดด้วยโจ๊กให้จริงๆสิเอ๊า

“จำไม่ได้จริงเหรอ หวา เศร้าจัง” ถ้าทำหน้าอย่างนั้นเรียกเศร้า กูก็กำลังจะโดนเผาแล้วล่ะ แม่ง เป็นนางสาวไทยใช่ไหม ยิ้มพิมพ์ใจมาก นิชคุณ พิมพ์ใจมาก

“เอาเร็วๆน่า เกิดอะไรขึ้น” ผมเครียดนะเนี่ย มันคิดว่าผมกำลังเล่าเรื่องตลกอยู่หรือไง หัวเราะอีก สาดดเอ๊ย

“เมื่อคืนเรา เร่าร้อนกันจะตายนายลืมจริงเหรอ” กำกวมมากครับ ข้อมูลมันกำกวมมาก

“เร่าร้อนหอกอะไรเล่า จำไม่ได้เว้ย” ผมอยากทำร้ายหน้าตาหวานๆยิ้มพิมพ์ใจนั้นมาก ผิดไหมถ้าผมจะเอาก้นถ้วยโจ๊กฟาดหน้ามันซักที ยิ้มทำไม กูเครียดเนี่ยจะยิ้มทำไม

“นายจำไม่ได้จริงๆเหรอ ก็ที่เมื่อคืนเราเจอกันที่งานปาร์ตี้” กลุ้มโคตรๆเมื่อคืนผมไปทำอะไรและที่สำคัญผมโดนทำอะไรวะ

..งานปาร์ตี้เมื่อคืนเหรอ ผมจำอะไรได้ไม่ค่อยมากแล้วอ่ะ พอผมพาจุนโฮเพื่อนรักของผมหรือเมียรักของไอ้ชานซองมาปล่อยในงานปาร์ตี้หรูเผื่อว่ามันจะคายโมหะและโทสะจากรูปจ๊วบปากของไอ้ชานกับน้องฮยอนอาที่ผมเผลอไผลให้เพื่อนตี่ที่รักเห็นนั้นลงได้บ้าง

 ผมก็จำได้ว่าผมไปหาของกินแถวๆบุฟเฟ่อยู่แล้วเผลอไปกวาดวิสกี้เพรียว ๆ ลงคอ แม่งโคตรบาดเลยครับ ไม่ใช่ผมไม่ประสีประสานะแต่ผมไม่ค่อยชอบของมึนเมาเท่าไหร่ แต่เมือคืนไม่รู้ทำไมสงสัยเพราะมันฟรีมั้งครับ  แล้วผมจำได้ว่ามันร้อนบาดมากจนคอผมแทบระเบิด ผมเลยไปหาน้ำเปล่ามาล้างคอ

..แม่ง เชี่ย ตากิล่า..ผมว่าแล้วว่าไอ้น้ำเปล่าแก้วเบ้อเร่อบนถาดบริกรอันนั้นมันแปลกๆ แต่ผมก็จัดการซัดตากิล่าแก้วยักษ์นั่นลงคอไปซะ นอกจากความรู้สึกบาดกว่าเดิมแล้ว ผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย จนตื่นเมื่อเช้านั่นล่ะ

“เมื่อคืนนี้เราก็… เริ่มจากจูบกันอย่างดูดดื่มนับครั้งไม่ถ้วน อูยองน่ะค่อยๆทำให้ผมคลั่งช้าๆ ริมฝีปากอูยองแทบจะกลืนกินผมเข้าไป  อย่างกับไม่ใช่ครั้งแรกที่อูยองบอกเเลย แต่ผมก็เชื่อนะ พอผมได้ลองดูแล้วอูยองน่ะ…”

“พอ พอเถอะ พอ” ผมยกมือขึ้นห้ามมันก่อนที่มันจะบรรยายฉากNCสดๆ ให้ผมฟัง ผมคงไม่เดือดร้อนนักหรอก ถ้าตัวละครนั้นไม่ใช่ผมน่ะนะ ฟังไปแค่นั้นผมก็เริ่มได้มโนแวบๆ ของเมื่อคืนเป็นฉาก ที่ตัดแวบไปวาบมาสั้นๆเข้าสมองมาบ้างแล้วล่ะ   เมื่อคืนผมคงเมามากจริงๆนั่นล่ะ แล้วดูมันทำหน้าตอนเล่าสิ นิ่งมาก ทำอย่างกะเล่าหนูน้อยหมวกแดงให้ลูกฟังงั้นแหละ ยังยิ้มอีกเว้ย

“แล้วอูยองอยากรู้จริงๆ ไหมล่ะครับว่าระหว่างเราเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง  เดี๋ยวฉันเอาวิดีโอที่อัดไว้มาให้ดูไหม” มันพูดน่าตายมากครับ น่าโดนยิงตายมาก

 “หา! นี่อัดวิดีโอไว้ด้วยเหรอวะ” ผมลุกขึ้นตบโต๊ะฉาด อย่างตื่นตะลึง  โอ๊ยยย เจ็บครับเจ็บ อาการสะโพกครากเล่นงานผมอีกแล้ว ผมทรุดตัวลงนั่งแทบไม่ทัน ร้าวมมากครับ ร้าวมาก

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าอย่าลุกพรวดพราดสิ เจ็บมากไหม” มันรีบวิ่งมาประครองผมก่อนจะมองนู่น จ้องนี่ จับนั่นอย่างเป็นห่วงผมเสียเหลือเกินอย่างกับผมเป็นลูกเป็นเต้ามันอย่างงั้นล่ะ แต่ก็นะอย่างน้อยผมก็ได้เห็นสีหน้าเป็นกังวลแทนรอยยิ้มหวาน ๆ แต่น่าโดนก้นถ้วยโจ๊กงาม ๆ ไปประทับซะบ้างแล้วล่ะ

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ อูยอง ฉันไม่ใช่พวกวิตถารจะได้อัดวิดีโอเอาไว้ แค่ล้อเล่นน่ะ แต่ถ้าอยากดู คราวหน้าไว้เราอัดกันก็ได้นะ” โล่งอกไป แต่อัดกะเสาบ้านเถอะมึง กูไม่มามีครั้งหน้ากับมึงหรอก อย่าฝันเฟื่อง  แล้วไม่ต้องยื่นหน้ามาใกล้หน้าแดงเว้ย กูเมะนะเว้ย

ผมเป่าลมเข้าไปจนเต็มแล้วทำท่าเชิดใส่นิชคุณ แต่ไอ้หมอนั่นไม่ได้มีสำนึกเลยครับ มันหอมแก้มผมแล้วรีบวิ่งไปนั่งอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

 ดูมันนอกจากจะมาขโมยหอมแก้มผมจนผมรู้สึกหน้าร้อนแปลกๆแล้ว มันยังนั่งยิ้มหวานส่งให้ผมอีก  แม่ง ผมอยากด่าและถามมันมากว่าทำไมมันมีปัญญาวิ่งไปนู่นมานี่ แถมมีแรงมาทำโจ๊กให้ผมได้อีก มันไม่เจ็บไม่ร้าว สะโพกครากอะไรอย่างผมบ้างเลยหรือไงวะ  อย่าบอกนะว่าที่ผมมานั่งสะโพกครากแบบนี้ เพราะเมื่อคืน สาดด อธิปไตยความเป็นเมะกู

“แล้วชุดฉันอยู่ไหน ฉันไม่อยากใส่ไอ้ชุดห่อควายนี่กลับบ้าน” ผมเหวี่ยงอีกรอบก่อนจะดึงยึกยักไอ้เสื้อเชิ๊ตสีขาวตัวใหญ่มากกกกก กับบ๊อกเซอร์สีเทาที่ก็ใหญ่อยู่เหมือนกัน แต่ผมพอใส่ได้ ที่เจ้าของผ้าห่อควายมันบอกว่าเป็นชุดมันที่เล็กที่สุดแล้วที่หาให้ผมได้เมื่อเช้านี้  ส่วนมันก็ใส่เสื้อเเขนยาวกับกางเกงผ้าสีทึมอยู่ อ๊ะ อ๊ะ นี่ไม่ได้คิดว่าผมกำลังนั่งเปลือยกายกินข้าวกับมันสองต่อสองนะครับ ผมเสียหายมากนะครับคิดแบบนั้นน่ะ

“ฉันทิ้งไปแล้วล่ะ อูยอง มันเลอะมากเลย แล้วนายไม่ต้องรีบกลับไม่ได้เหรอ นายยังดูแย่ๆอยู่เลยนะ เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ” มันทำหน้าตาห่วงใยผมเข้าตับมาก ก่อนจะยิ้มหวานอย่างนางสาวไทยให้ผมอีก หวานมากหน้ามันหวานมาก ทำให้ผมยิ่งรู้สึกเสียเชิงชายเข้าไปใหญ่ที่ต้องมานั่งสะโพรกครากลุกไม่ขึ้นอย่างคนหน้าสวยว่าอยู่แบบนี้ เมะมึงเข้าใจไหม นิชคุณ กูเมะนะมึง เมะอะเมะ

“แล้วฉันจะใส่อะไรกลับวะเนี่ย ไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าเลย งานการก็มีทำนะครับ แล้วคุณเองล่ะไม่มีงานทำเหรอคุณนิชคุณ” ผมถามกลับอย่างเริ่มสุภาพมากขึ้นนิดนึง ก็เห็นว่าช่วงนี้นิชคุณ นายแบบหน้าหวานนี่ดังมาก งานชุกโคตรแล้วที่มันมานั่งยิ้มเรี่ยราดให้ผมแบบนี้มันไม่เสียงานเสียการหรือไง

“วันนี้ไม่มีงานแล้ว ตอนนี้เลยขอดูแลที่รักก่อน” มันลุกมาพูดพลางลากมือบนแก้มผมที่คงขึ้นสีไปถึงไหนต่อไหนอยู่เบามือ  แล้วนี่ผมจะไปรู้สึกร้อนๆที่หน้าทำไมเนี่ย เมะนะเมะผมเมะนะครับ สรรพนามจะขนลุกไปไหนห๊ะ

“ใคร ใคร๊ ที่รักนายห๊ะ นิชคุณ ใครวะห๊ะ” ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เหวี่ยงจนแก้มป่องๆแทบกระแทกตามันอีกที แต่ประทานโทษเถอะมันจบมาจากค่ายสงบใจมาเหรอ ถึงได้ยิ้มอยู่ได้น่ะ แล้วดูมันยังจะยื่นหน้ามาใกล้ๆจนลมหายใจรดแก้มผมแล้วเนี่ย  โอ๊ย!แล้วจะหน้าแดงทำไมเนี่ย เมะนะเว้ย ผมเมะนะเว้ยยยยย

“ก็จะใครอีกล่ะ ที่รัก” เสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างใบหูก่อนจะหอมฟอดแก้มป่องนั้นเบาๆ  ทำไมผมถึงได้หดคอหนีขนาดนั้น แล้วหน้าถึงได้ร้อนผ่าวขนาดนี้ ห๊ะเนี่ย  กูเมะเว้ยสาดด มึงอย่ามาทำกูเสียจุดยืนได้ไหมห๊ะนิชคุณ ได้หม๊ายยยย

“บ้าสิ ใครจะไปเป็นที่รักของนาย ห๊ะ” ยื่นหน้ามาอีกแล้ว ใกล้ไปไหม ใกล้ไปแล้วนะเว้ยยยย

“ชอบจังเวลา อูยองทำหน้าแบบนี้ แก้มแดงๆ น่ารักจัง” เมะนะเว้ย เมะ กูเมะนะ โอ๊ยยย หน้าแดงทำไมเนี่ยผมหน้าแดงทำไมเนี่ย

“ไม่ต้องมางั้นงี้เลย  ยังไงผมก็จะกลับแล้ว ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณช่วยหาชุดใหม่มาให้ผมด้วย จะเป็นพระคุณมาก” ผมต้องยืนยันคำเดิม  ผมต้องรีบไปให้พ้นๆจากที่นี่ อยู่นานไม่ได้เดี๋ยวเสียจุดยืนหมด เมะครับเมะ ผม(อยาก)เป็นเมะครับ

“ก็ได้ เดี๋ยวฉันให้พี่มินแจไปซื้อชุดใหม่มาให้ใหม่ แต่คงอีกซักพักนะ”  ดูสิครับขนาดมันทำหน้าหงอยๆแบบนั้นยังดูดีโฮก พระเจ้าลำเอียงจริงๆครับลำเอียงมาก  แล้วนี่ทำไมผมต้องไปรู้สึกวูบๆกับตาเศร้าแบบนั้นทำไมนะ  ไม่เว้ย ไม่ๆๆๆ  เมะนะเมะ แมนนะแมน ผมเมะนะครับเมะ ไม่คิดอะไรทั้งนั้น ไม่คิด ไม่

“ไม่เป็นไร แต่เร็วหน่อย ๆ ล่ะ” ผมเหวี่ยงไปอีกที โทษฐานที่มันทำฐานเมะของผมสั่นคลอน ก่อนหน้าหวานนั่นจะช้อยเอามาใกล้ผมอีก ผมจะหน้าแดงเพื่อ?

“แล้วอูยองเบื่อไหม เดี๋ยวฉันพาไปนั่งดูโทรทัศน์นะ” พูดไปมือก็ชี้ไปที่โซฟาสีขาวสุดหรูที่ตั้งเด่นอยู่อีกห้องใกล้ๆที่เชื่อมติดกัน แถมยังมีโทรทัศน์จอพลาสม่าหรูโคตรตั้งเด่นอยู่อีก  ผมหน้าแดงซ่านออกมาอีกครั้งไม่ใช่เพราะทีวีนะครับแต่เป็นนิชคุณนี่ต่างหากที่เอาหน้าหวานๆมาใกล้ผมจนลมหายใจร้อนๆจากจมูกโด่งนั่นรดต้นคอผม  ก่อนจะโอบกอดรอบตัวผมเบาๆ เพื่อพยุงลุกขึ้น  กูไม่ใช่เมียท้องแก่ของมึง ไม่ต้องมาดูแลมาก กูหน้าแดงรู้ไหมสาด  อย่ามาทำแบบนี้สิเว้ย  อย่าแดงสิเว้ยไอ้หน้าบ้านี่นิ

“ไม่ต้อง ไปเองได้” ผมสะบัดตัวเบา ๆ ก่อนจะลุกพรวดเพื่อเดินไป แต่ โอ๊ยยย ร้าวมากครับร้าวมาก  ผมนิ่วหน้านั่งลงแทบไม่ทัน  ดูมันสิท่าจะมาโซนะเห็นผมทำหน้าเหยแล้วยังจะยิ้มออกมาอีก ผมหน้าแดงอีกแล้ว บ้าจริงเลย เมะนะเนี่ยผมเมะนะเนี่ย โอ๊ยย แล้วทำไมเมะอย่างผมต้องมานั่งหน้าแดงสะโพรกครากในอ้อมกอดไอ้หน้าหวานแบบนี้ด้วยเนี่ย

“อย่าดื้อสิครับอูยอง มาเดี๋ยวผมพาไป” แก้มนวลเปลี่ยนเป็นแดงวาบกว่าเดิมเมื่อนิชคุณใช้วิธีอุ้มคนชอบเหวี่ยงมาในอ้อมแขนแล้ววางลงเบาๆบนโซฟาสีบริสุทธิ์กลางห้อง

“จะอุ้มทำไม โอ๊ย บ้าชิบ” ผมแหวอีกรอบก่อนจะขยับตัวเพื่อจะนั่งให้เข้าที่มากขึ้นแต่แม่ง ร้าวครับร้าวจริงๆ ขยับทีนี่แทบตายเลยครับร้าวมาก

“อูยองเป็นอะไรมากไหม  เมื่อคืนพี่ขอโทษทีนะไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรง ไม่นึกว่าจะ…” นิชคุณคนหน้าหวานจ้องหน้าผมด้วยสายตาห่วงใยยิ่งกว่าใดๆในโลกมาให้ผมอีกครั้ง แถมคราวนี้ตามันยังสั่นระริกราวกับว่าผมเป็นเมียท้องแก่ของมันจริงๆ  มือเรียวนั่นก็ลูบไล้ไปเบาๆบนแก้มผมและยีผมสีดำขลับไปมาเบาๆ จนผมรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นอย่างมากที่แผ่ซ่านเข้ามา   เอาอีกละผมรู้สึกวูบไหวแปลกๆอีกละ อ๊ากก บ้าแล้ว ผมหน้าแดงฉ่ามากตอนนี้ บ้าแล้ว

“อ่ะ อะ เอ่อ อะ ไม่ต้องดราม่าเว้ย หลบๆจะดูโทรทัศน์” ผมเหวี่ยงอีกรอบก่อนจะทำท่าโบกมือไล่หน้าหวานๆตรงหน้าให้ถอยห่างไป ก่อนเจ้าของห้องจะหยิบรีโมตมาเปิดให้ผมตามประสงค์แล้วนั่งลงข้างๆมองดูผมเปลี่ยนช่องทีวีมาราธอนไปมา

ทั้งๆที่รายการทีวีของคอนโดหรูของนิชคุณนี่มันก็มีมากมายมายมหาศาล ทั้งเคเบิ้ลอีกนับร้อยช่องให้เลือกสรร แต่ผมกลับไม่มีสมาธิดูเลย ผมได้แต่รู้สึกแปลก บ้า ยิ่งนิชคุณโอบไหล่ผมเข้ามาซบไหล่อุ่นๆนั่นผมยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่  บ้ามากไอ้ไหล่อุ่นๆ หน้าหวานๆ นี่มันทำผมเสียอธิปไตย แล้วมันยังจะทำผมเสียจุดยืนความเป็นเมะขึ้นทุกที ผมต้องรีบตัดไฟตั้งแต่งต้นลมกับปัญหาหน้าแดงในอ้อมแขนแถมสะโพรกครากผิดวิสัยคน(อยาก)เป็นเมะของผมตอนนี้ให้เร็วที่สุดซะแล้ว

แต่… เอ่อ… แบบว่า  ตอนนี้ขอแอบพิงไหล่นี่ซักพักก่อนได้ไหม อุ่นอ่ะ

✘✘✘

“นี่นิชคุณ” ผมเอ่ยเรียกเจ้าของมือที่เกลี่ยแก้มผมบนตักมันอย่างเบามือ ทำไมผมมานอนหนุนตักมันเหรอ ก็แบบว่ารอพี่มินจง กุญแจอะไรของมันนานไปหน่อยผมก็เลยเริ่มจะง่วง พอนิชคุณนี่เห็นผมเริ่มคออ่อนเอนนิดๆ เขาก็จับผมนอนลงบนตักเขาตามด้วยรอยยิ้มที่เริ่มไม่น่าเอาถ้วยโจ๊กฟาดเท่าไหร่แล้ว  ครั้นจะให้ไอ้ผมไม่หนุนตักมันก็กระไรอยู่เสียมารยาท แล้วอีกอย่างผมก็ง๊วง ง่วง บวกกับยังคงมีอาการร้าวสะโพรกอยู่ให้ขยับมากคงไม่ดี  ผมไม่ได้ใจง่ายอะไรนะครับ ย้ำครับย้ำ ผมเมะนะครับผมเมะ ถึงผมจะนอนหน้าแดงให้มันเขี่ยแก้มเล่นแถมใจหวั่นๆ ผมก็เมะนะครับเมะ จริงๆนะ เชื่อผมสิ

“หือ อะไรเหรอที่รัก” สรรพนามขนลุกมากมาอีกแล้ว และทำผมหน้าขึ้นสีได้มากด้วย ขนาดผมรู้สึกง่วงๆนะเนี่ย ยังขนาดนี้ไม่ได้แล้วล่ะ ไม่ได้แล้วๆ ผมต้องตัดปัญหาของคน(อยาก)เป็นเมะของผมแล้วล่ะ

“นิชคุณ ต่อจากวันนี้ไป เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ ชื่อก็ไม่ต้องทัก หน้าก็ไม่ต้องมาให้เห็นกันอีก  ถ้าเจอกันก็ทำเป็นไม่รู้จัก จะให้ดีถ้าเจอกันอีกวิ่งหนีให้ไกลที่สุด แล้วเรื่องเมื่อคืนเราก็ลืมๆ มันไปซะนะ เพราะยังไงฉันก็จำไม่ได้อยู่แล้ว  เราก็ลืมมันไปให้หมดนะ เข้าใจไหม” ผมจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานที่ลอยอยู่ข้างบน มือของเขาหยุดเกลี่ยแก้มแล้ว  ตอนนี้หน้าคนหน้าหวานที่ยิ้มนางสาวไทยเรี่ยราดใส่ผมตลอดเช้า นิ่งมากครับ นิ่งมากจนน่ากลัวเลยล่ะ  สายตาและหน้าเขานิ่งมาก จนผมรู้สึกกลัวขึ้นมาแปลกๆในใจยังไงไม่รู้สิ  แม่งมากครับ ขนาดหน้านิ่งๆแบบนั้นยังทำความรู้สึกแห่งเมะของผมสั่นไหวได้  คิดถูกแล้วล่ะที่ผมจะไม่เจอไอ้คุณนิชคุณนี่อีก

“เข้าใจไหม บอกมาสิ นิชคุณ” ผมเริ่มจะเหวี่ยงอีกรอบแล้วนะ หน้านิ่งๆนั่นเริ่มยิ้มหวานเยิ้มมาอีกครั้งราวกลับจะบอกผมมาว่า ‘ตกลง’

“อืม เราลืม ๆ มันไปซะให้หมดนะเมื่อคืนนี้น่ะ อย่ามาเจอกันอีกเลยนะ” ผมยิ้มตอบกลับอย่างอารมณ์ดีที่ผมตัดปัญหารุงรังยุ่งเหยิงเพราะวันไนส์แสตนคืนเดียวเสียทั้งเอกราช ทั้งความสั่นคลอนนของฐานแห่งเมะได้เรียบร้อย ก่อนผมจะเริ่มหลับตาปรือๆที่ง่วงมานานแล้วหลับไปบนตักคนที่โดนบอกให้ลืมซักที

นิชคุณมองใบหน้าหวานที่แก้มป่องขยับเบา ๆ ตามแรงหายใจถี่เป็นระเบียบของเจ้าของ เพราะเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว ก่อนจะอดเอามือไปเกลี่ยแก้มนวลป่องๆที่แสนเนียนละเอียดนั้นเบาๆอีกไม่ได้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตาโตที่ล่อหลอมความหวานเชื่อมไว้ตลอดทั้งวันนั้นนิ่งและแข็งกร้าว ปากหยักยิ้มบาง ๆ กับท่าทางและคำพูดก่อนจะหลับไปของคนที่เอาหัวสวยหนุนนอนอยู่บนตัก

 

“จะให้ฉันปล่อยนายไปอีกเหรอ ไม่มีทางหรอก ….จาง อูยอง”

 

.

.

.

TBC

พาร์ทนี้เน้นหนักมาทางคุณวูหน่อย พาร์ทต่อไปจะไปจอยอีกสองคู่กันต่อนะคะ

 

ขายของค่าาา

>>รวมเล่มพร้อมส่งฟิค 2PM [คู่KW/CNN/TJ/Jun.K] มีเหลืออย่างละ2-3เล่มใครสนใจจิ้มไปดูได้เลยค่ะ<<<

Advertisements

6 คิดบน “(FIC-CNN/KW/FT.TJ-Kim)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #2

  1. แม่เลี้ยงจุนโฮ

    จาง อูยอง นางแฮ่ดมาก..เมะหราาา…555..อ่านมา 3 ตอนรวม intro แล้วบอกเลยคะว่าแซ่ปเฟร่อมากคะ..สำหรับคนที่เสพฟิคเป็นประจำแล้ว..อยากได้รวมเล่มเลยแหละคะสำหรับเรื่องนี้..เด็กแฝดน่ารักมั๊กๆ..จะรอตอนต่อไปนะคะ

  2. Tonkla

    อะจ้าาาา เมะจ้าเมะ เดอะแมนสุด ๆ จ๊ะลูกกกกกก อ่านแล้วเขินแทนน้องยองนะเนี้ย แล้วยังไง ไม่่่คิดสานสัมพันธ์ต่อ บอกให้ลืม แล้วตัวเองก็นอนหนุนตักเขาแล้วหลับไปเนี้ยนะ
    ส่วนพี่คุณพูดทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแสดงว่าเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหมอะ

    ดำเนินเรื่องน่าติดตามมากจ๊ะไรท์

  3. tamhot

    เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ
    เอาที่ด้งสบายใจเถอะจ้า
    แต่ไม่มีเมะที่ไหนเวลาถูกเรียกที่รักแล้วหน้าแดงหรอกนะ คึคึคึคึ #คุ้นๆป่ะ 55555

    แต่ เดี๋ยวนะ ประโยคสุดท้ายของพี่คุณ ฟังดูแล้วมันแปลกๆป่ะ อย่างกัสองคนนี้เคยเจอกันมาก่อน เอ๊ะ หรือจะเป็นแค่พี่คุณที่เจอด้ง อ๊ะ หรืออีนี่คิดไปเอง #อ่านต่อไป 55555

  4. หวานมาดคะคุณอู อยากเป็นเมะ แต่ไม่ค่อยเมะเท่าไรนะเรา ว่าแต่คู่นี้เค้าเคยเจอ หรือมีความหลังอะไรกันนะ อยากรู้จังเลย
    เฮียคุณต้องร้ายและเจ้าเล่ห์เพลย์บอยมากแน่เลยอ่ะ อ๊ายๆ น่ารัก

  5. bbm

    พี่ด้งอะไรรรร เน้นอยู่ได้ว่าเป็น เมะ เมะจ้าเมะ สุดท้ายก็ไม่เมะนะจ้ะ ฮาาาาาา // พี่คุณน่ารักอ่ะ ที่รัก อร๊ายยย เขิลลล

  6. นิรนาม

    งื้ออออออออ ออ
    เมะมากจ้าาา แก้มอูมๆ ขี้เหวี่ยงแบบนั่น
    เชื่อจ้าเชื่อว่าเมะ 555555555555
    พี่คุณโครตน่ารักเลยยยยยยยย
    โอ้ยยย คิดภาพตากลมแบ๋ว หน้าตาหล่อตาม จะใจสั่นแทนด้ง ><
    เขิลมากกกกก

    ไรท์ทิ้งท้ายไว้เป็นปมอ่ะ ดูท่าพี่คุณจะต้องเคยเจอด้งมาก่อนแน่ๆ ลุ้นๆค่ะ
    💖PP💖

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s