(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #4

Title: [FIC] ~Dangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม
Chapter: 
Author: LoveMe
Paring: Chansung x Junho / Khun x Woo / Taec x jae/ Jun.K
Rate: (PG-13) – (NC-15)
talk:
-ถ้อย คำ หยาบคาย ในเรื่องนี้มีมากนัก ภาษาพ่อขุนและสัตว์สงวนวิ่งพล่านดุจสวนสัตว์ ขออภัยมานะที่นี้
-เป็นแค่ฟิคเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวกับเรื่องจริงหรือใดๆทั้งสิ้น แค่ฟิค อ่านๆไปเถอะ อย่าหวังมาก อย่าคิดมากนะ
บอกแล้วไงว่าจะมาลงเรื่อยๆเป็นระยะๆ ยังไงก็เมนต์ให้เค้าบ้างนะ มีเมนต์ให้อ่านเรื่อยๆ เค้าก็มีฟิคให้อ่านเรื่อยๆเหมือนกัน ^^

 

 

 4 เป็นกิ๊กได้ไหม หัวใจของสารภาพ

 

“ขอบคุณนะครับพี่มินแจที่มาส่ง” เด็กร่างขาวตัวเล็กๆ ที่เดินกระดืบๆ ลงจากรถคันหรูก้มหัวขอบคุณคนขับรถที่อุตส่าห์มาส่ง

“ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนคุณ ก็เหมือนเพื่อนพี่แหละ นายทำงานที่นี่เหรอ” ผู้จัดการของนายแบบหนุ่มชื่อดังโบกมือไม่เป็นไร ตาก็ส่องมองสตูดิโอถ่ายทำด้านหลังที่อูยองให้มาส่ง

“อ่า ….ครับ” เสียงรับไม่เต็มคำนักเอ่ยกลับ

“อืม”

“เอ้อ แล้วนี่บ้านเกิดเราอยู่ที่ไหนเหรอ อูยอง” พ่อพี่เป็นทะเบียนราชเหรอครับพี่

“อ่า…”

“ยังเรียนออยู่ไหม มีพี่น้องกี่คนเหรอ”

“เอ่ออ..”

“จะแต่งงานตอนอายุสักเท่าไหร่ล่ะ เรียกค่าสินสอดแพงไหม”

“ห่ะ ..ห๊ะ” =o=

“อ้าวว ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะอูยอง พี่คงถามอะไรมากไปหน่อยล่ะเนอะ” พี่มินแจพยักหน้าหงึกหงักอยู่คนเดียว ได้แต่ปล่อยอูยองยืนคิ้วกระตุกอยู่คนเดียว

..ไม่มากเลยครับพี่แมร่ม ลากเสื่อสาดผ้านวมหมอนมุ้งมานอนบ้านจาง อูยองคืนนี้เลยไหมครับ จะได้เมาส์กันทั้งคืน…

“ขอบคุณอีกครั้งนะครับพี่ที่มาส่ง” เอ่ยย้ำก่อนจะคำนับปิดท้ายอีกที อะ อ๊ะ ไม่ได้ไล่น้าาาา จาง อูยองเป็นมีมารยาทจะให้มาลงมาไล่คนที่อุตส่าห์มาส่งเขานี่บ๊าป บาป ก็แค่คำนับกดดันเท่านั้นเอง

“อืม งั้นโชคดีละนะอูยอง พี่ไปล่ะ” ผู้จัดการของนายแบบหน้าหวานหัวเราะกลั้วรอยยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของเด็กแก้มป่องก่อนจะบึ่งรถออกไป

ตาเรียวมองท้ายรถที่ลับตาไป อดเหลือกตาถอนหายใจพืดไม่ได้  นี่ขนาดผู้จัดการยังถามขนาดนี้ ดีนะที่ไอ้ตัวนายแบบมันไม่มาด้วยน่ะ ทำไมไม่มาเหรอ ก็เขาไม่ให้มันมาไงล่ะ  แทบจะเอารองเท้าขว้างเลยด้วยซ้ำ กว่ามันจะยอมไม่ตามมาด้วยน่ะ อะไรวะ คนเขาจะไม่เจอกันอีกที่ไหนเขาจะปล่อยให้มาเจอที่ทำงาน หรือรายละเอียดชีวิตห๊ะ สาดด โง่หรือแกล้งโง่ก็ไม่รู้

อูยองลากขาพาตัวเองกระดืบๆ เข้ามาให้สตูดิโอถ่ายแบบที่เพื่อนรักจะมาถ่ายวันนี้อย่างช้าๆ ….ง่า อาการสะโพกครากมันไม่ได้หายกันง่ายๆหรอกนะครับจะบอกให้

“อุ๊ย ดูนั่นสิ ” เสียงคิกคักเอ่ยดังมาทันทีจากพี่สาวบ้างไม่สาวบ้างลอบข้าง แล้วชี้นิ้วมาที่อูยอง  อูยองยิ้มแห้งๆกลับให้ แหมขอบคุณครับพี่ที่ทำให้ผมอับอาย

ตาเรียวจ้องชุดที่ตัวเองใส่ แมร่ม คิดแล้วอยากกลับไปโดดถีบไอ้นายแบบนิชคุณนั่นใจแทบขาด  บ้านเตี่ยมันสิที่ดันไปบอกให้พี่ตาห้อยคนเมื่อกี๊ซื้อชุดบ้าอะไรมาให้เขาน่ะ แมร่ม มันดันให้ซื้อชุดเด็กมาให้น่ะสิ กางเกงขาสั้นสีเหลืองอ่อน กับเสื้อฮูตเหลืองน้ำเงิน เขาเลยเหมือนเด็กมัธยมโดดเรียนมาซะอย่างนั้นเลย

แถมยังมีกิ๊บโบว์สีเหลืองอะหล่ามที่มันเอามาแป๊ะบนกบาลยุ่งๆของเขาติดเสร็จก็เอามือมาจับลูบหน้าม้าประทานมาจากฝีกรรไกรท่านพี่เจย์ ลูบไปยิ้มกริ่มไปชมว่าน่ารักงู้นงี๊ จนถ้วยรางวัลแทบจะลอยจากเวทีนางสาวไทยมาให้มัน แถมกดจมูกโด่ง ๆ ลงมาคลอเคลียกบาล เอาจมูกส่ายดุกดิกงมหาเส้นสมองไป ก็กระซิบไปว่าหอมบ้างล่ะ นิ่มบ้าง มือเมอนี่ก็ไม่เคยอยู่สุข สามารถจังไอ้ล้วงเข้าเสื้อเนี่ย  แมร่มเอ๊ยยย

        กว่าอูยองจะเลิกเคลิ้ม เอ่อออ หนีเอาตัวรอดออกมาจากอ้อมกอดมันออกมาพร้อมทั้งชี้ไอ้กิ๊บเหลืองอ๋อยบนหัวว่า ติดแล้วนะ มึงปล่อยกูไปเถ๊อะะ ได้ ก็เกือบจะอีโรติกจนเมะอย่างอูยองหวาดเสียวสะโพกที่ครากอยู่แล้วซะก็ตั้งนาน

สาดด ยิ่งดีใจเเมร่มที่จะได้ไม่ไอ้คนพรากครั้งแรกของเขาอีก สาธุอย่าเจอกันอีกเล้ย ไอ้คุณนิชคุณ

อูยองลูบแขนตัวเองอย่างขนหัวลุก ก่อนจะจัดการคว้าเอาไอ้กิ๊บโบว์สีเหลืองอ๋อยออร่าโมเอ้ออกจากหัวกลม ๆ มายัดเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อให้มิดชิด ไม่ให้มันมาออกฤทธิ์ให้ขายขี้หน้าไปกว่าเดิมได้

“อ้าว อูด้งทำไมแต่งชุดนี้มาล่ะ” เสียงพี่มินจุนเอ่ยทัก ทันทีที่มองชุดเสร็จ    อูยองหัวเราะแห้ง รอยยิ้มสมเพชปานนั้นไม่ต้องก็ได้นะครับพี่

“สวัสดีฮะพี่มินจุน พี่เจย์  ไอ้ชาน กับจุนโฮล่ะฮะพี่” อูยองไม่ตอบคำถามเลือกที่ถามกลับไปมากกว่า

“ชานซองกำลัง ถ่ายแบบอยู่กับแทคยอน  ส่วนจุนโฮกำลังเปลี่ยนชุดอยู่ในห้องแต่งตัวน่ะ” พี่มินจุนชี้ไปที่กลางห้องที่มีแผงสกรีนสีขาวอันใหญ่กับคนหลายคนยืนล้อมกันถ่ายรูปอยู่กลางห้อง

อูยองผงกแก้มป่องๆให้มินจุนและแจบอมคนละที ก่อนจะลากสังขารฝ่าฟันสายตาและเสียงหัวเราะของบรรดานูน่าที่หันมาเจอ เข้าไปที่ห้องแต่งตัวที่มีม่านสีแดงกั้นแบ่งสายตาจากคนภายนอกเอาไว้ มือขาวจับลากเปิดม่านแดงออกทันที ไม่แคร์ว่าไอ้คนด้านในมันจะปลงจะเปลือยอะไรกันอยู่ไหม คำว่ามารยาทไม่มีในพจนานุกรมของจาง อูยองอยู่แล้ว

“ว่าไง มายเฟรนด์” อูยองร้องเสียงดังทักจุนโฮทันทีที่เปิดม่านออกมา   ดวงตาเรียวแอบผิดหวังไปนิดนึงนึกว่าจะได้ดูของดี  แต่ตอนนี้ไอ้เพื่อนตาเรียวของเขามันแค่ด้านบนไร้ซึ่งเสื้อแสงเท่านั้นไอ้เราก็หวัง…จะได้เห็นอะไรเด็ดๆ

แล้วดู แมร่มสิครับเจอเพื่อนเจอฝูงทั้งที แทนที่จะรีบมาทักมาทาย มันเจือกถอยกรูเอาตัวไปซุกกับผ้าม่านด้านหลังซะจนตัวหายไปครึ่งตัว เป็นอะไรของมันวะ    อูยองขมวดคิ้วสงสัย เดินตามเข้าไปทันที

“ซ่อนอะไรไว้อ่ะ ไอ้ตี่” อูยองจับดึงแขนเพื่อนตาเรียวที่ซ่อนไว้ข้างหลังด้วยแรงทั้งหมดที่มี ตอนนี้เจ็บเจิบไม่รู้แมร่ม อยากรู้ว่าไอ้เพื่อนตาตี่หน้าบานนี่ทำไมมันถึงได้ไปซุกตัวอยู่กับม่านด้านหลังด้วย

“ไอ้หน้าบวมแกอย่ามายุ่งนะเว้ย” แม่งเพื่อนรักร้องห้ามได้น่าจับฟาดกบาลซักที หน้าไม่ได้บวมเว้ยแค่เอิบอิ่ม

“แกซ่อนอะไรไว้เล่าจุนโฮ ให้ฉันดูหน่อยเด้” จุนโฮแนบหลังเปลือยของตัวเองไว้ชิดแน่นผ้าม่าน แขนทั้งสองข้างยังซ่อนมิดไว้ด้านหลัง อูยองเม้มปากขัดใจคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของจุนโฮอย่างแรง

“โอ๊ยยยย!!!” เสียงร้องดังของเพื่อนตาตี่ทำเอาอูยองทำหน้าตาไม่ถูก มือไม้กวัดแกว่งเพราะความตกใจ ยิ่งเลิกลั่กไปใหญ่เมื่อเห็นสิ่งที่จุนโฮซ่อนเอาไว้ด้านหลัง

“เฮ้ยยย!!! จุนโฮ” แล้วเสียงหวีดลั่นของอูยองก็เรียกชาวบ้านชาวเมืองแห่มาดูกันได้หมดสตูดิโอ

…………

“ขอบคุณนะเว้ย เออ” มินจุนกดตัดปลายสายเอ่ยขอบอกขอบใจคนปลายสายใหญ่โต ก่อนจะหันมาวางมาดมารร้ายใส่เด็กในดูแลทั้งสองคนที่นั่งหงอยรอเขาลงโทษอยู่

“ทำอะไรไม่คิดกันเลยนะ  โดยเฉพาะแกไอ้ชานซอง” มินจุนพ่นลมหายใจพืดตวาดไอ้น้องชายหน้าฝรั่งที่หดคอแหยกลับคำด่าของเขา

“ไม่รู้เหรอไง ห๊ะ ว่าร่างกาย จุนโฮไว้ทำมาหากินน่ะ” มินจุนเหลือกตาเฮือกชี้ไปที่ต้นแขนของจุนโฮที่มีรอย เป็นจ้ำๆ เขียวคล้ำบ้าง ม่วงบ้าง บางรอยก็เคลิ้มๆจะเป็นสีดำ ดูน่ากลัว แล้วไม่ใช่แค่แขนเดียวด้วยเป็นมันทั้งสองแขนนั่นล่ะ ถึงว่าทำไมตั้งแต่เมื่อวานแล้วเห็นใส่เสื้อแขนยาวตลอดมันเป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง

“เล่นอะไรกันให้มันเบาๆหน่อยสิเว้ย งานการเขาเสียหมดพวกแกรู้ไหม”    มินจุนเอ็ดไปอีกที จุนโฮยิ้มแหยมาให้ สายตาก็หันไปด่าไอ้ต้นเหตุที่ยิ้มเจื่อนอยู่ข้างๆ บอกแล้วไหมล่ะแม่งเอ๊ยบีบอยู่ได้ กระชากอยู่นั่น บอกแล้วไหมว่ามันจะเป็นรอยว่ามันจะเป็นจ้ำน่ะ บอกแล้วไหมล่ะวะ

“ผมขอโทษครับพี่มินจุน อย่าไปว่าจุนโฮเลยครับผมผิดเองแหละ” ชานซองเอ่ยเสียงอ่อยสำนึกผิด  มินจุนส่ายหัวอย่างระอา โกรธไปก็ป่วยการณ์ เหนื่อยเปล่า

“เออ รู้ตัวก็ดีแล้ว  วันนี้นายก็ไม่ต้องถ่ายนะจุนโฮเดี๋ยวไปหาหมอด้วยแล้วกัน คงต้องงดรับงานอีกหลายวัน ” มินจุนมองรอยเขียวที่โผล่รอดออกมาจากเสื้อแขนสั้นของเด็กในสังกัดแล้วอดส่ายหัวอีกครั้งไม่ได้ เห็นแล้วเจ็บแทน

“งั้นงานนี้จะทำไงล่ะครับพี่” จุนโฮเอ่ยถามร้อนใจ เสียงานเสียการ หมดสิ ไอ้พวกดีแต่ใช้กำลัง เกลียดว่ะ

“ฉันโทรให้เพื่อนที่รู้จักกันเขามาถ่ายแทนนายแล้วล่ะ จุนโฮ” เสียงถอนหายใจอย่างผิดหวังทำเอาน้ำตาจุนโฮจะไหลออกมาให้ได้ เจ็บกว่ารอยช้ำพวกนี้ซะอีก อูยองยกมือจับไหล่เพื่อนอย่างเบาที่สุดเพื่อเป็นกำลังใจให้

“ดีนะที่นิชคุณมันว่างพอดีน่ะ” หืม อะไรนะ จาง อูยองเงยหน้าจ้องมินจุนทันที

“พี่มินจุนตะกี๊ พี่ว่าไงนะครับ” ตาเรียวเงยหน้าขึ้นมาถามพี่ชายที่ยืนทำหน้าเอือมอยู่ หูกูต้องฝาด ฝาดแน่ๆ

“นิชคุณไง นายแบบดังเลยนะนายไม่รู้จักเหรออูยอง” พี่แทคเอ่ยแถลงไขให้แทนทันที อูยองแทบจะลมจับ

สาดสิแมร่มมมม ไม่รู้จักก็คงดีหรอก แต่นี่เสือกรู้จักดีน่ะสิ แมร่งมากกกก ชีวิตจางอูยอง

…………

“เจย์นายเป็นอะไรหรือปล่า” พี่มินจุนเอ่ยทักเสียงดังจนเจย์ที่นั่งหน้าลอย ตาค้างจ้องมินจุนอยู่นั้นมือสั่น ปากคอสั่นจนแก้วน้ำในมือล่วงตุบไปกับพื้น 

“อ้าวเฮ้ย เจย์ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย” วิญญาณคนดีไม่มีที่ไปของมินจุนเข้าสิงทันทีรีบจับไอ้เด็กขาวตัวจ้อยที่ตอนนี้หน้าแดงอย่างกับมะเขือเทศให้นั่งลงบนโซฟาที่เขาดันของพะรุงพะรังไปนอนไกล ๆ ให้นั่งลงทันที

“มะ ไม่เป็นไรครับ พี่มินจุน” หน้าแดงๆส่ายเลิ่กลั่กปฏิเสธ

“ไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม นายโอเคนะเจย์” พี่มินจุนของน้องเจย์จี้ยังคงทำหน้าตาดุจผู้ออกแสวงบุญสุดยิ่งใหญ่ ทำหน้าตาเป็นจริงจังอย่างเป็นกังวล

“อะ อะ โอเคครับพี่ โอเค….” เสียงใสตอบแบบเบลอๆ ดวงตาเฉี่ยวยังคงเหม่อลอย ปากอิ่มกระตุกเล็กๆค้างประดับไว้

ตอนนี้ปาร์ค แจบอมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นโรคจิตแน่ ๆ ก็เมื่อกี้ที่มินจุนดุชานซองกับจุนโฮน่ะ พี่มินจุนทั้งเข้ม ทั้งทั้งดุ ทั้ง…..

…อร๊ายยย เซ็กซี่

เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลยอ่ะ นี่เขาดันอยู่ใกล้ไอ้คู่รักจับกดมากชานโฮไปหรือไงนะ  ทำไมตอนพี่มินจุนทำหน้าเข้ม มันเซ็กกุซี่แบบนี้อ่ะ อร๊ายยยยยย

“เจย์ นายเป็นอะไรเหรอ” จู่ๆใบหน้าอันเซะซี่เร้าใจของคิม มินจุนก็กลายเป็นหน้าดำๆ ฟันยื่น ๆ แทน  ถ้าปกติไอ้นายแบบหน้าบื้อมันมาแทรกกลางระหว่างแจบอมกับพี่มินจุนเมื่อไหร่ล่ะก็  คงจะโดนเหวี่ยงเสยคางเข้าซักที แต่ตอนนี้ก็ดีเหมือนกันที่มันโผล่มาเพราะเขาเองจะได้ไม่แสดงพิรุธให้พี่มินจุนเห็นมากนัก

“อ้าว เขาหยุดพักกันแล้วเหรอ งั้นแทคช่วยดูเจย์ด้วยล่ะเดี๋ยวพี่ไปดูชาน กับไอ้เด็กสองคนนั้นก่อน” รุ่นพี่คนดีชี้ไปที่กลุ่มบุคคลสามสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่อีกมุมห้อง นอกจาก จาง อูยองที่นั่งทำหน้าพะงาบ ๆ อย่างกับปลาทองหิวแพคดีกรีอยู่แถวนั้นแล้ว ก็แน่นอนล่ะมีไอ้นายแบบหน้าลูกครึ่งกำลังทำสิ่งที่ทำไม่สำเร็จซักที จะมีอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว   …สิ่งนั้นก็คือง้อเมียนั่นเอง

แทคยอนยิ้มส่งๆ ขับไล่ไอ้รุ่นพี่แสนดีที่เขาไม่ต้องการ ให้ไปห่าง ๆ แล้วหันมาสนใจคนตัวเล็กที่ยังนั่งหน้าแดงอยู่ ขากางเกงก็มีรอยแฉะของน้ำที่หกเมื่อกี้ แก้วยังกลิ้งกุก ๆ แทบเท้าอยู่เลย

“เจย์ นายเป็นอะไรเหรอ” นายแบบหนุ่มถามอย่างเป็นห่วงมือหนาเข้าสัมผัสอุณหภูมิซอกคอขาวเล็ก ถึงจะอุณหภูมิปกติ แต่มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ล่ะ ไม่งั้นป่านนี้มือเขาคงโดนกัดหรือไม่เขาก็โดนเหวี่ยงออกไปนู่นแล้วล่ะ ถ้าไม่ป่วยหรือผีเข้า ปาร์ค แจบอม ไม่ให้ อ๊ค แทคยอนคนนี้จับตัวง่ายๆหรอกขอบอก

“เซ็กซี่เป็นบ้าเลยอ่ะ” เสียงพึมพำเบาๆจากริมฝีปากแดง ทำเอาแทคยอนที่เดินมาแค่กับกางเกงยีนส์ที่ถ่ายเมื่อครู่ เสื้อก็ยังไม่ได้ใส่ นั่งอวดกล้ามและแพ็คแสนดูดีแกสายตาชะนี เก้ง กวาง บ่าง กระซู่ทั้งสตูนั้น ยกมือขึ้นจับคอบิดไปมาอย่างเขินอายไม่ได้ ….บ้าเจย์ก็พูดเรื่องจริง

“แหมเจย์ พูดอะไ…”

“พี่มินจุนขรึมแล้วแล้วเซ็กซี่ชะมัดอ่ะ” แทคยอนถอนหายใจพืดจนหน้ายับเซ็งสนิท กับอีกประโยคพึมพำของคนตัวเล็กที่ยังนั่งหน้าแดงเป็นสีทาหลังคาอยู่ข้างๆ

“ฉันต้องโรคจิตไปแล้วแน่เลยว่ะ ตอนพี่เขาด่าไอ้สองคนนั้นเมื่อกี้..” มือขาวจับที่หัวใจตัวเอง จนคนตัวใหญ่อดจะหมั้นไส้ให้ซะไม่ได้

“อย่างเร้าใจอ่ะ”  สักนิด

“เหรอ” ชอบแบบเถื่อนๆก็ไม่บอก เดี๋ยวก็ปล้ำให้ซะดีมะ แง่งงงง แทคยอนคิดแล้วก็แยกเขี้ยวใส่ แต่น่าเศร้ากว่าเก่าอีกที่แจบอมไม่ได้สนใจมองกันเลย

                “อื้อ โคตรจะเร้าใจอ่ะ  โอ้วว แบดคิม มินจุน” แล้วอยากเจอแบด อ๊ค แทคยอนบ้างไหมขอรับท่านผู้จัดการ แทคยอนอยากจะตะโกนถาม แต่ก็เท่านั้นพูดไปไม่มีคนฟังจะพูดทำไม

“เหร๊อะ”ไอ้นายแบบที่ไม่ได้ใส่เสื้อแต่เจือกร้อนอกร้อนใจ นั่งห่อไหล่เซ็งกับชีวิต แบบที่ไร้ความสนใจจากคนที่ยังเพ้อพกเหมือนเดิม

มาครับเจย์เขาเพ้ออยู่ มาฟังอ๊ค แทคยอนบรรยายดีกว่าครับต่อจากนี้

อย่างแรกเลยนะ สงสัยมานานละ ถ้ากูหน้าเหมือนคิมมินจุน กูจะเป็นขวัญใจปาร์ค แจบอม ขึ้นมาบ้างไหมวะ

“เจย์อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหม” ตายยากจริงนะครับ ไอ้พี่หน้ายาว บ่นปุ๊บ โผล่มาปั๊บ

“อาครับ พี่มินจุนไม่เคยดีเท่านี้มาก่อนเลย”ใบหน้าเหม่อเบลอสนิทหันมายิ้มเคลิ้ม ก่อนจะพูดคุยกับรุ่นพี่ดีประเสริฐ จนคนที่เป็นส่วนเกินมาตั้งนาน รู้สึกเหมือนถูกถีบออกนอกเขตแดน จำต้องระเห็จตัวเองออกมา ทั้งๆที่ก็ยังไม่ได้ถ่ายต่อ แทนที่จะดูแลเด็กในสังกัดตัวเอง ก็มาแย่งผู้จัดการชาวบ้านเขานะไอ้รุ่นพี่

ไอ้คนที่กลายเป็นหมาหัวเน่าอย่างเคยกำลังจะสะบัดตูดและหกแพ็คงามๆออกนอกสถานที่ก็มีอันต้องชะงักกึก

 

“ฮัลโหล ครับพี่ชางมิน อื้อ ยังไม่เสร็จเลยครับ แถมวันนี้ก็เกิดเรื่องวุ่นขึ้นอีก อือครับ ไม่รู้วันนี้จะได้กินข้าวกลางวันหรือเปล่าเลย” เสียงของพี่มินจุนบ่นงึมงำกับโทรศัพท์

“อ๊า~~ น่ารักจัง พี่จะมาเหรอ รบกวนหรือเปล่าครับ รักตายเลยอ่ะแบบนี้” ก็เอาสิครับถ้าเกิดว่าแม่เสือปาร์คอยู่ใต้หัตปราบมารของคิม มินจุนแล้วจะกลายเป็นลูกแมว ไอ้เจ้าของหัตคิม พอเจออี ชางมินก็กลายเป็นเล็บปลอมดี ๆ นี่ล่ะครับ

ในที่สุดฟ้าก็เปิดทาง ส่งเรื่องดราม่า มาให้พระเอกแจ้งเกิดแล้วเว้ย หึหึ

“ครับ อื้อ ถ้าเป็นฝีมือพี่ผมชอบทุกอย่างล่ะครับ” พ่อนายแบบที่กำลังทำหน้าให้ยับกว่าเดิมหมื่นตลบ เพราะการยิ้มจนหน้าย่น แถเนียนลงนั่งข้างๆผู้จัดการตัวเล็กที่ตอนนี้ก็ยังนั่งอ้าปากค้างอยู่เหมือนเดิม

แต่ไม่ใช่เพราะว่าเคลิบเคลิ้มในความเซ็กกะซี่ แต่เป็นเพราะอารมณ์เซ็งๆมากกว่า  ค้างเขม็งจ้องรุ่นพี่คนดีไม่มีที่ไป ที่เมื่อกี้เซ็กซี่เร้าใจ แต่ตอนนี้กำลัง ทำเสียงน่ารักคลอเคลียปลายสายบิดไปบิดมาจนจะกลายเป็นฮานามิผสมปาปิก้ารอมร่ออยู่ตรงหน้า

 โอ๋ๆๆๆ เจย์ครับ หันขวาเร้วววว เทพบุตรรออยู่

“นี่ไอ้ย่น” และแล้วก็หันมา ฟังจากสรรพนามตอนนี้ผู้จัดการของผมอยู่ในอารมณ์เซ็งสนิทชนิดติดลบ ไม่งั้นคงไม่งัดไอ้สรรพนามเหยียบย่ำภาพพจน์เทพบุตรอย่าง อ๊ค แทคยอนมาใช้แน่ๆ

“คร้าบบบบบ เจย์” ขออ๊คแทค ระรื่นซักหน่อยมันคงไม่บาปใช่ไหม หุหุ

“ฉัน ….”พูดแล้วก้มหน้า แถมยังถอนหายใจแบบนั้น 

อย่าดราม่าสิครับเจย์ เดี๋ยว อ๊ค แทคยอนผู้นี้จะดูเป็นผู้ร้ายที่มานั่งยิ้มกริ่มแบบนี้นะ เงี๊ยววววววว

“ครับ เจย์” มือหนาดำๆที่หมายมั่นกางกงเล็บออกจนสุดแล้วกะจะขออาศัยระยะทำใจเข้าครอบครองไหล่บางพร้อมกระชับกอดเข้ามาเนียน ๆ ชะงักไว้เพราะสายตาที่เริ่มจะดราม่ารุนแรงทำร้ายต่อมลัลล้าเกินร้อย ของนายแบบแห่งยุคลงกลายๆ  กรงเล็บที่กางไว้โดนหุบลงมาทำได้แค่กำหลวมๆไว้ตรงกลางระหว่างเราสองคน

“ถามจริงว่ะ อ๊ค ..ฉันน่ารักสู้อี ชางมินไม่ได้ตรงไหนเหรอวะ”

คำถามที่ อ๊ค แทคยอนก็ไม่มีคำตอบ ไอ้เรื่องแบบนี้ก็ตอบยากหรือจะให้   เสริทกูเกิลหาก็ไม่น่าช่วยได้

                คงจะบอกได้แค่ว่า สำหรับ อ๊ค แทค เจย์จี้น่ารักนัมเบอร์วัน

..แต่สำหรับคุณรุ่นพี่มินจุนนั้น พอดีว่ามันไม่นิยมเลี้ยงต้อยซะด้วยสิ

…………….

” อ๊ค ถ้าฉันฟันยื่นเขาจะชอบฉันไหมวะ” ถามปุ๊บ พร้อมทำท่ายิงฟันซี่เล็กขนาดตรงข้ามกับไอ้คนไม่อยากยื่นตรงหน้าที่เจือกยื่นอกมาอย่างพร้อมเพียงข้างทันที หน้าเล็กทำฟันยื่นจนคิ้วพันกันยุ่งแต่ก็ยังคงน่ารักอยู่เหมือนเคย

“มันเกี่ยวกับฟันเหรอครับเจย์” ไม่งั้นแทคยอนทำหน้ายาว ๆ แจบอมก็มาชอบแล้วล่ะ

แทคยอนเอามือแตะที่คิ้วที่ขมวดย่นเพราะทำฟันยื่น ก่อนจะลากปาดยาวลงมาถึงจมูกโด่งรั้น จนหน้าตาน่ารักกลับมาเหมือนเดิม

เจย์คนดีของแทคยอนทำหน้ายู่ คอลู่ หูหางตก ตาเฉี่ยวฉายไปมองภาพคนสองคนที่มาสวีตเรียกมดปลวกกลางประชาชี โสด โฉด ชอกช้ำ อย่างไม่เกรงอกเกรงใจมดเอ็กส์ มดคันไฟที่ไหนทั้งนั้น

เพราะเป็นช่วงพักกลางวันพอดี คุณช่างกล้องและบรรดานูน่าจึงออกไปหาอะไรทานกัน เพื่อรอถ่ายแบบเซ็ตสองในช่วงบ่ายพร้อมนายแบบคนที่สามที่ยังไม่โผล่มา   ก็เลยเป็นโอกาสอันนี้ให้บังเกิดฉากสวีตนี้ขึ้นมา    

ทันทีที่มาถึงไอ้พี่ชางมินสี่ตาที่แต่งตัวมาอย่างวินเทอร์ในเสื้อแขนยาวไหมพรมถักสีฟ้ากับผ้าพันคอสีแดง ที่หอบหิ้วตะกร้าปิกนิก มาอย่างกับว่าจะไปทุ่งหญ้าเสี้ยงอูฐ เลี้ยงควายที่ไหน   ก่อนจะตามมาด้วยบุรุษชุดดำสองคนที่มาจัดการวางโต๊ะดินเนอร์ ขนาดสองคนตรงมุมห้องพร้อมทั้งสะบัดผ้าปูโต๊ะลายน้องแพนด้าสุดโมเอะเอาใจรุ่นพี่มินจุน  ก่อนจะปักความเลี่ยนลงไปด้วยแจกันกุหลาบขาวและแดงสองดอกที่กลางโต๊ะ เป็นอันบังเกิดการฉากกินอาหารกลางวันสุดหรูสุดโรแมนต์กันขึ้นมาทันทีทันใด เออก็รู้ครับว่าพี่แมร่มเป็นเจ้าของบริษัท ว่าพี่แมร่มรวย แต่ทำขนาดนี้มันจะเกินไปไหมครับพี่ชางมิน

แล้วดูเหอะทำอย่างกับมาฮันนีมูน เดี๋ยวก็ป้อน เดี๋ยวก็อ้ามม

ฉากเรียกน้ำตาผู้จัดการเขาแท้ๆเลย

 ..เพี้ยง!! ติดคอซะไอ้รุ่นพี่

“แค่กๆๆๆ” ทีตอน  เพี้ยง ให้เจย์มารักไม่เห็นมันสำฤทธิ์ผลขนาดนี้เลยวะ

“เป็นอะไรไหมมินจุน” พี่ชางมินสี่ตา จับใบหน้าของพี่มินจุนมาดูอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ พี่ชางมิน สงสัยผมจะเคี้ยวไม่ละเอียด”

“ระวังหน่อยสิ เรายิ่งป่วยง่ายๆอยู่” ทั้งที่มันมีตั้งสี่ตา จำเป็นต้องยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอวะ

“ขอโทษนะครับ” พี่มินจุนก้มหน้าหลบสายตาแต่พองาม

“ขอโทษทำไมล่ะ พี่เองนี่แหละที่ผิด  มาคราวนี้พี่จะแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนให้นะ”

“จะดีเหรอครับ รบกวนพี่ชางมินเปล่าๆ”

“ทำเพื่อคนที่รัก น้อยกว่านี้ได้หรือไง”

“อั้มมมม~~~~~”

“อ้ามมมมมมมมมมมม~~~~~~~~”

แม่งเว้ย~!!!! เบาหวานกูจะขึ้น

ขนาดคนภูมิต้านทานความหวานสูงอย่าง อ๊ค แทคยอนคนนี้ยังรู้สึกขนลุกเกรียวกับบทสนทนาเสี่ยวๆ รักกันโคตรๆของสองสามีภรรยาตรงหน้า แล้วผู้จัดการของเขาที่ภูมิต้านทานความรักเฉพาะคู่นี้ต่ำล่ะจะเป็นยังไงบ้าง

ไม่ต่างจากที่คิดเท่าไหร่ เจย์เอาแต่ก้มหน้าแต่ยังไงหูก็ยังคงได้ยินชัดเจน มือทั้งสองข้างกำแน่น ๆ จนสั่นไว้บนตัก แทคยอนมองแจบอมอย่างเป็นห่วงแล้วขออนุญาตยื่นมือเข้าไปจับมือแจบอมเอาไว้

“เจย์ ..เจย์ครับ”

“.ห ..หือ”

“ไปตรงนู้นกันเถอะ ไปคุยเล่นกับอูยองกับจุนโฮกันนะ”

“อ. อะ ..อือ” แทคยอนฉุดมือนางเสือสุดโหดที่ตอนนี้ดูล่อแล่ยิ่งกว่าลูกแมวตอนเปียกฝนซก ๆ เสียอีก เจย์ดูอ่อนแรงจะเดินมาจนเขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปประครองไหล่อีกจับไว้แน่นๆ แล้วค่อยพาเดินมาด้วยกัน ..เจย์คงเซ็งมากจริง ๆ ถึงยอมให้ถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้

ทำไมเวลาเเจบอมเศร้า แล้วโลกของแทคยอนมันถึงหม่นหมองแบบนี้นะ

ยิ้มเถอะนะครับผู้จัดการ แล้วจะส่ง อ๊ค แทคยอนคนนี้ไปถ่ายแบบแก้บน แกล่าง แก้ผ้า แก้ผ่อน หรือจะให้ถ่ายแบบขายอาหารหมาที่ไหนก็ได้

 อ๊ค แทคยอนยอมแล้ว ..ได้โปรดยิ้มเถอะนะ

 

“อื้ออ หยุดทำไมอ่ะ” แทคยอนสะดุ้งหันมามองเจย์ ตอนนี้เราอยู่กลางทางระหว่างจุดล่อมด กับที่พักมุมห้องของสามคนนั้น

“หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ มองอยู่ได้” เจย์ยกมือขึ้นเช็ดหน้าตัวเองไปมา แต่ก็จัดการเจ้ารอยปื้นแดง ๆ บนปลายจมูกและรอบสองตานั้นไม่ได้

..นี่แทคยอนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ยืนมองแจบอมมานานแค่ไหนแล้ว

“ฮึก มีอะไรติดเหรอ ..อะ อึก” จู่ๆ มือที่ป่ายไปทั่วหน้ากลับไปเช็ดน้ำตาตัวเองที่ไหลอออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยซะอย่างนั้น

 ..นางพญาเสือที่ขนาดลืมแทคยอนทิ้งไว้กลางกรุงปารีสให้ขายาวๆพาสังขารหาโรงแรมแหล่งอาศัยด้วยสกิลอังกฤษล้วน ๆ ท่ามกลางฟรานซ์ทั้งโขยง แล้วหัวเราะงอหงายไม่แคร์จิตใจคนโดนทิ้ง หรือนั่งยิ้มสู้แถมออกเงินเลี้ยงแทคยอนทั้ง ๆ ที่ตัวเองโดนอาจารย์ตัดคะแนนออก เพราะผมโดนสาวทิ้งด้วยรอยยิ้ม แล้วปลอบว่าไม่เป็นไร ตอนที่เรายังเรียนอยู่มหาลัยด้วยกัน

คนทีจิตใจแข็งแรงจนแทคยอนยังขอยอมแพ้อยู่บ่อยๆคนนั้น ..กำลังร้องไห้

คิม มินจุน พี่จะมีอิทธิพลมากไปแล้วนะ

 

คนตัวสูงถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนจะคว้าแขนเล็กที่ปาดน้ำตาตัวเองอยู่ก่อนจะลากออกมาที่ประตูด้านหลัง

“เฮ้ย!!! ไอ้ อ๊ค มึงจะพากูไปไหน ปล่อยกูนะเว้ย ปล่อยๆๆๆ” คนที่เพิ่งร้องไห้ไปหยก ๆ ตอนนี้โวยลั่นมือเล็กฟาดเข้าที่มือดำๆที่ลากแขนตัวเองแบบไม่สนสายตาใครมาด้านหลัง ก่อนจะลากเข้ามาในห้องเก็บของ แล้วปิดดังปัง

” อ๊ค แทคยอน มึงเป็นบ้าอะไร อยู่ๆลากกูมาทำไม มึงเห็นไหมว่าเขามองกันน่ะ ป่านนี้แม่งนินท่ามึงเสียหาย ไปถึงไหนแล้ว” ด่าไปมือก็ปาดน้ำตาสะอื้นไป

“ถ้ามึงเป็นข่าว ฮึก ถ้ามึงไม่ดังแล้ว   กูจะไปทำมาหากินกับใคร ไอ้บ้าๆๆๆ”มือเล็กทุบเข้ากับแผงอกสีช็อคโกแลตแรง ๆ แต่เสียงก็ยังสั่นเพราะร้องไห้ คนโดนทุบถอนหายใจ สายตาคมร้าวรานกว่าคนทุบหลายเท่า  แทคยอนรวบมือเล็กไว้ในครอบครองก่อนจะสวมกอดเอาไว้

“ฮึก มึงทำบ้าอะไร มากอดกูทำไม” ร่างเล็กดิ้นไปมาในอ้อมกอดที่รัดรอบกายจากวงแขนแกร่ง ดิ้นไปดิ้นมา มือก็ทุบแผ่นหลังที่สวมกอดตัวเองไว้

ไม่ไหวแล้วแทคยอนเห็นผู้จัดการตัวเองร้องไห้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ผมขอเป็นกิ๊กเจย์ได้ไหม” คนโดนขอชะงักกึกกับคำที่ไอ้นายแบบมันโพล่งออกมา ตาเฉี่ยวทีฉ่ำน้ำตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

“..ห .ห๊ะ มึงบ้าอะไรเนี..”

“ผมรู้ว่าเจย์ชอบพี่มินจุน”

“แกรู้เหรอวะ แทค” เสียงใสเอ่ยแผ่วก่อนเงียบไป

 ส่วนแทคยอนก็ได้แต่ถอนหายใจ ดูไม่ออกก็โง่กว่าควายแล้วล่ะ

“แทคขอเป็นกิ๊กเจย์ได้ไหมครับ”คำเอ่ยขออีกครั้ง พร้อมรั้งออกจากอ้อมกอดมาสบตา ทำให้แจบอมได้แต่ทำหน้างง แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อ ไอ้คนขอก็สานต่อทันที

“เจย์ ผมรู้ว่าเจย์ชอบพี่มินจุน   แล้วตำแหน่งแฟนนั้นเจย์ ก็จะเก็บไว้ในพี่มินจุนใช่ไหม เพราะงั้น..” จมูกโด่งสันสูดลมหายใจเข้า ๆ ไปลึกลึ๊ก

“ผมขอเป็นกิ๊กเจย์ได้ไหม ผมขอห่วงใยเจย์ และคอยดูแลเจย์เวลาอ่อนแอได้ไหม  ขอ อ๊ค แทคยอนคนนี้เป็นกิ๊กเจย์ได้ไหมครับ” สารภาพอีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองคนตาเฉี่ยวที่ยังก้มหน้าหลบสายตาอยู่ มือเล็กอีกคางกอดอก ส่วนอีกข้างก็จับคางตัวเองไว้ราวกับครุ่นคิดอะไรยิ่งใหญ่อยู่  มือใหญ่ๆของแทคยอนยังอาศัยโอกาสนอนนิ่งบนไหล่บางอย่างไม่กลัวว่าชะตากรรมข้างหน้าอาจจะโดนส้นตีน หรือหมัดลุ่น ๆ ของท่านผู้จัดการซัดเข้าให้ก็ได้

แต่ผลที่ตามมากลับเกินคาด เมื่อเจ้าของตาเฉี่ยวสดใสเงยขึ้นมา ตาเฉี่ยวเสมองด้านข้างราวกับไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง ก่อนจะหันกลับมาประสานกับ          อ๊ค แทคยอนอีกครั้ง

 

“แล้วไอ้กิ๊กเนี่ยมันเป็นยากไหมวะ”

 

.

.

TBC

อะไรยังไงคะ อะไรยังไง หนีไม่พ้นสินะจาง อูยอง

ติดตามได้ในตอนต่อๆไป 

ขายของค่าาา

>>รวมเล่มพร้อมส่งฟิค 2PM [คู่KW/CNN/TJ/Jun.K] มีเหลืออย่างละ2-3เล่มใครสนใจจิ้มไปดูได้เลยค่ะ<<<

 

Advertisements

2 คิดบน “(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #4

  1. tamhot

    เป็นไงล่ะหมีโดนพี่มินจุนดุเลย ฉากพี่คิมกับชางมินนี่หว๊านหวาน น้ำตาลขึ้น
    โธ่ ด้ง พี่คุณกูดขนาดนั้นละ หนีไม่พ้นแล้วล่ะ คึคึคึ
    ภารกิจต่อไปของหมีก็คงไม่พ้นการ “ง้อเมีย”
    โอ้ววว เกิดมาเพิ่งเคยรู้ มีการขอเป็นกิ๊กกันด้วย #ไปอยู่ไหนมา
    ไม่ต้องเป็นหรอกกิ๊กน่ะ เป็นแฟนกันไปเลย ฮิ้วววววว
    พี่แทคสู้ ๆ ทำให้พี่เจย์หันมาสนใจในตัวอ๊คให้ได้น๊า

    พี่โบว์ก็ไฟต์ติ้งนะคะ ✌

  2. นิรนาม

    หง่อออออออออ อ๊ครุกหนักมากกกกก
    ขอเป็นกิ๊กเจย์ ><
    ส่วนพี่ด้งจะเป็นไงเนี้ยยย ต้องมาเจอพี่คุณอีกครั้ง
    ตื่นเต้นเเล้ววว

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s