(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #6

Title: [FIC] ~Dangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม
Chapter: 5 ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ เออกูไม่อยากรู้จักมึง
Author: LoveMe
Paring: Chansung x Junho / Khun x Woo / Taec x jae/ Jun.K
Rate: (PG-13) – (NC-15)
talk:
-ถ้อย คำ หยาบคาย ในเรื่องนี้มีมากนัก ภาษาพ่อขุนและสัตว์สงวนวิ่งพล่านดุจสวนสัตว์ ขออภัยมานะที่นี้
-เป็นแค่ฟิคเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวกับเรื่องจริงหรือใดๆทั้งสิ้น แค่ฟิค อ่านๆไปเถอะ อย่าหวังมาก อย่าคิดมากนะ
บอกแล้วไงว่าจะมาลงเรื่อยๆเป็นระยะๆ ยังไงก็เมนต์ให้เค้าบ้างนะ มีเมนต์ให้อ่านเรื่อยๆ เค้าก็มีฟิคให้อ่านเรื่อยๆเหมือนกัน ^^

6 รู้ตัวเมื่อสาย วัวเกือบหายยังไม่ทันล้อมคอก

“พี่มินจุนส่งแกมาช่วยงานฉัน นี่อยากให้สบายหรือมีภาระเพิ่มขึ้นกันแน่เนี่ยอูยอง” จุนโฮบ่นใส่ทันทีที่เห็นไอ้เพื่อนแก้มบวมเดินฉีกยิ้มแป้นแล้นตรงมาหา เช้านี้ตารางงานใหม่ของจุนโฮออกมาแล้ว จุนโฮได้เวลาพักผ่อนจากทางต้นสังกัดสองอาทิตย์เพื่อให้แน่ใจว่ารอยช้ำทุกอย่างบนตัวจะหายหมดจดเป็นปลิดทิ้ง ซึ่งระหว่างนี้จุนโฮที่กำลังว่างอยู่จึงได้รับหน้าที่ดูแลชานซองจากมินจุนที่ต้องไปอบรมเพื่อดูเด็กใหม่โดยปริยาย แต่ประเด็นคือมินจุนดันกลัวจุนโฮจะเหนื่อยเกินไปก็เลยส่งตัวช่วยมาให้

จาง อูยอง เหอะ!! ส่งมาช่วยให้งานมันวุ่นวายกว่าเดิมล่ะสิไม่ว่า

“แล้วนี่แกไม่ไปสมัครไอ้งานเขียนบทอะไรแล้วหรือไงถึงได้ว่างมารับจ๊อบเป็นผู้จัดการฝึกหัดให้พี่มินจุนอยู่เรื่อย” จุนโฮร้องถามเพิ่องป่องที่นั่งกินไอศรกรีมอยู่อย่างสบายใจ

“ก็บทที่เขาให้ฉันร่วมเขียนของละครเรื่องใหม่ฉันทำเสร็จส่งไปให้แล้ว ทางช่องยังไม่ติดต่ออะไรกลับมาฉันก็เลยอยู่ในช่วงว่างงานไงจุนโฮ แกจะให้ฉันนอนอยู่ห้องไปวัน ๆ ก็อดตายอ่ะดิ” อูยองบอกจนแก้มป่องเข้าป่องออก ปากบางเฉียบก็รูดไอติมรสหวานออกจากช้อน จุนโฮกลอกตาตี่ แล้วหันมาดีดหน้าผากเพื่อนอย่างหมันไส้

“อ๊า จุนโฮใจร้ายอ่า” อูยองพองแก้มใส่

“รายละเอียดงานวันนี้ที่มินจุนฝากมาให้เอามาสักทีสิ ป่านนี้ชานซองเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วมั้ง” จุนโฮถลึงตาตี่กลับ มือก็แบรอรับรายละเอียดงานวันนี้ ให้ตายสินายแบบไปแต่งตัวเตรียมถ่ายแล้วผู้จัดการยังไม่รู้รายละเอียดยังไม่ได้บรีฟงานอะไรกับตากล้องแล้วก็ทีมงานเลย เจริญเห็น ๆ

“โอ๊ย โหดจังเลย ไอ้ตาตี่ ไอ้ก้นงอน ไอ้มีแฟนเป็นหมี มีสามีตัวเท่ายักษ์..” อูยองบ่นมุบมิบกับตัวเองไม่ดังนักเพราะขืนจุนโฮได้ยิน โดนตีอีกแน่ ๆ มือก็ควานหากระดาษที่พี่มินจุนให้มาเมื่อเช้า

“นี่รายละเอียดงานวันนี้ ..อาาา จุนโฮฉันว่าแกอย่าอ่านเลยดีกว่า” อูยองดึงกระดาษกลับมาไว้ที่ตัวเองเมื่อกวาดตาอ่าน ท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้จุนโฮหันมาจ้องตาใส่อูยองเขม็ง

“มีอะไรอูยอง เอามานะ” จุนโฮกระดิกนิ้วเรียก อูยองส่ายหน้าพืดจนแก้มสะบัดไม่ยอมส่งให้

“อูยองถ้าแกไม่ส่งมานะ รูปแกใส่บ๊อกเซอร์สีชมพูเต้นระบำฮาวายตอน ม.หนึ่ง ว่อนทั่วเน็ตแน่” ฟังแล้วอูยองอยากจะร้องไห้ คบเพื่อนผิดคิดจนตัวตายใช่ป่ะเนี่ย

“แกจะเก็บรูปดี  ๆ ของฉันไว้บ้างได้ป่ะจุนโฮ ไอ้รูปพรรค์นั้นเก็บไว้หาพระแสงของ้าวอะไรวะ” อูยองบ่น แล้วจำใจยื่นกระดาษส่งให้ ตาเรียวก็มองหน้าเพื่อนด้วยความลุ้นไปด้วย จุนโฮรับกระดาษงานมาตาตี่ไล่มอง ปากอิ่มก็พึมพำอ่าน

“รายละเอียดงานถ่ายแบบนาฬิกามิดไนส์  คอนเซป Kiss  นายแบบฮวาง ชานซอง นางแบบ..”

“สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เสียงหวานบาดหูดังทักทายมาจากด้านหลัง ทำให้จุนโฮและอูยองหันไปมองเป็นตาเดียวโดยทันทีก็เห็นหญิงสาวรูปร่างดี ผิวขาวสว่าง ใบหน้าสวยงามหมดจดที่ตอนนี้ยังมีเพียงเครื่องสำอางค์อ่อน ๆ พอดูน่ารักแต่งแต้มมา ผมยาวสวยถูกมัดไว้เป็นแกะสองข้างดูคล้ายเด็กสาวแต่ก็น่ามอง

“อ้าว พี่จุนโฮ สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วนะคะ” หญิงสาวฉีกยิ้มหวานพร้อมกับเดินมาโค้งทักทายใกล้ ๆ

“ฮยอนอา” จุนโฮจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า รูปที่เห็นชานซองจูบกับคนคนนี้เมื่อหลายวันก่อนแม้ภาพไม่ได้ชัดเจนอะไรนักแต่กลับเด่นชัดสลัดไม่ยอมหลุดในความทรงจำ

อูยองมองสลับระหว่างรอยยิ้มหวานแต่แววตาเชือดเฉือนของหญิงสาวตรงหน้าที่จ้องมาหาจุนโฮ กับใบหน้านิ่งเรียบพร้อมเหวี่ยงอย่างไม่เสแสร้งของจุนโฮ แล้วก็คิดได้เมื่อสายว่าตัวเขาเองน่าจะยอมอดตายซดมาม่าอยู่ห้องดีกว่ามานั่งเสี่ยงตายอยู่ตรงนี้

เฮ้!! ฮวาง ชานซอง อยากกินอะไรบ้างบอกนะ เพื่อนรักคนนี้จะใส่บาตรไปให้นายอย่างดีเลยล่ะ

“เฮือก!!” จาง อูยองบอกเลยว่าตอนนี้ระแวงด้านข้างแบบสุด เพราะรังสีสังหารอันร้อนแรงจากดวงตาคู่ตี่ของเพื่อนรักที่กำลังจ้องมองเพื่อนรักอีกคนที่ตอนนี้ยืนจัดท่าจัดทางอยู่กับนางแบบสาวนามฮยอนอาหน้ากล้องมันเป็นท่าทางที่แสนจะสมกับคอนเซปส์Kissอย่างที่สุด ตอนนี้ชานซองกำลังใส่เสื้อเชิ้ต เซ็ทผมแต่งหน้าดูแบดบอยอย่างมาก ส่วนฮยอนอาก็แต่งหน้ามาเต็มแบบแซ่บสุด ๆ ปากแดงแจ๋  แขนของทั้งคู่ใส่นาฬิกาคนละเรือน ขณะที่ปากก็เข้าหากันใกล้แล้วกันอีกจนคนมองได้แต่ใจหายใจคว่ำ

ใจหายว่าถ้าจุนโฮมันจะลุกขึ้นมาคว่ำโต๊ะล้มไฟวิ่งไปตบทั้งนายแบบนางแบบขึ้นมาน่ะนะ

“ดีมากเลย ฮยอนอาช่วยคล้องคอชานซองหน่อย หันนาฬิกาเข้ากล้องอย่างนั้นแหละ” เสียงของตากล้องบอกจัดท่าอย่างพึงพอใจ ฮยอนอาหันมาส่งสายตามองจุนโฮนิดนึงก่อนจะวาดแขนโน้มคอของชานซองมาใกล้เพื่อโชว์นาฬิกาขณะที่จมูกโด่งแทบจะชนกับแก้มตัวเอง

“ชิ!!” จุนโฮส่งเสียงฟึดฟัดขณะที่มือก็บีบม้วนกระดาษในมือเสียจนมันแทบจะป่นกลายเป็นเศษกระดาษ แล้วเหมือนว่าฟ้าจะเห็นใจกระดาษในมือของจุนโฮ ตากล้องถึงได้สั่งให้พักกอง

ฮยอนยายืนคุยอะไรกับชานซองนิดหน่อยก่อนส่งยิ้มหวานแล้วเดินไปหาผู้จัดการตัวเอง ส่วนชานซองก็เดินตรงมาหาจุนโฮด้วยสีหน้าที่คงพอจะรู้ตัวแล้วว่าจะโดนทุบตายแน่ ถึงได้ทำตาเศร้าระห้อยเป็นหมีอ้อนแบบนั้น

“จุนโฮอ่าาา มันเป็นงานน๊า” เข้ามาได้ใกล้พอชานซองก็อ้าปากพูดทันที มือหนาทำท่าจะคว้าข้อมือของจุนโฮแต่คนตาตี่ก็ถลึงตาใส่แล้วดึงมือออกได้ทัน

“ฉันเจ็บแขนอย่ามาจับ” จุนโฮหันหน้าหนีบอกเสียงไม่ดังมากแต่เต็มไปด้วยความกดดันแบบที่อูยองเป็นคนเห็นวิถีของสายตาตี่ๆคู่นั้นแล้วขนลุกซู่

“จุนโฮอา..”

“อูยองช่วยดูแลชานซองให้ฉันด้วย ฉันจะไปหยิบทิชชู่เปียกในห้องแต่งตัวมาให้” จุนโฮหันมาสั่งแล้วรีบลุกขึ้นก่อนที่ชานซองจะมาคว้าจับตัวเองได้ทัน  อูยองขยับตัวมานั่งตรงที่ข้างๆแทน ในขณะที่ชานซองมองตามแผ่นหลังของจุนโฮไปตาละห้อย

“นี่ๆ ชานซอง ไหนๆก็ว่างละแกชอบกินอะไรบ้างบอกมาเลยทั้งของคาวของหวานเดี๋ยวฉันจะจัดเต็มให้” อูยองกระซิบถามมือก็ดึงกระดาษขึ้นมาจด

“อะไรของแกไอ้ด้ง อยู่ๆจะมาใจดีอะไรเนี่ย” ชานซองบ่นพึมพำ

“แหมฉันใจดีอยู่ละ ของพวกเนี๊ยเดี๋ยวทำบุญตักบาตรไปให้แกอย่างดีเลยชานซอง”

“โอ๊ย เจ็บนะ” อูยองร้องโวยวายเมื่อโดนชานซองบีบแก้ม รีบยกมือมาลูบแก้มตัวเองป้อย ๆ เมื่อโดนปล่อยปากก็บ่นขมุบขมิบใส่ชานซองที่นั่งหน้าหงอยเป็นหมีน้อยคอยเมียตาตี่ จนตาโตแทบจะลอยคว้างเป็นผักตบชวากลางคลองอยู่แล้ว

…..
จุนโฮหน้าเหวี่ยงกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในห้องแต่งตัวที่ตอนนี้มีคนมากน้อยแค่ไหนตัวเองก็ไม่ได้สนใจ ที่จริงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าทิชชู่เปียกมันอยู่ไหน ช่างมันเถอะที่เข้ามาก็เพราะแค่อยากหาข้ออ้างไม่มองหน้าชานซองก็เท่านั้น มองแล้วมันอารมณ์เสีย มองแล้วมันโมโหอยากจะทึ้งให้ผมร่วงหมดหัว

“ไอ้บ้าเอ๊ย!!” จุนโฮกัดฟันแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ปากอิ่มก็บ่นไปสาปแช่งไปด้วยความโมโหจนมามองรอบตัวอีกทีถึงได้เห็นว่าในห้องแต่งตัวตอนนี้นอกจากตัวเองก็มีคนอยู่อีกแค่สองคน แล้วทั้งคู่จุนโฮก็ไม่อยากจะเสวนาด้วย ร่างบางจึงเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินออกไป

“เดี๋ยวสิคะพี่จุนโฮจะรีบไปไหนเหรอคะ”  กรอกตาเมื่อได้ยินเสียงหวานบาดหูเรียกตัวเองดังขึ้นมา อยากตีตัวเองนักทำไมถึงไม่เดินออกไปเลยนะ

“พี่มินอาคะ ขอฮยอนอาคุยกับพี่จุนโฮเป็นการส่วนตัวแปปนึงนะคะ” หันไปบอกผู้จัดการสาวของตัวเองด้วยท่าทางน่ารักแต่แววตานั้นกดดันเต็มที่ ผู้จัดการมิอาจึงเดินออกไปพร้อมปิดประตูห้องแต่งตัวให้อย่างรู้งาน

“พี่จุนโฮคะ …” ฮยอนอาเดินอ้อมมายืนอยู่ตรงหน้าเมื่อเห็นว่าจุนโฮนั้นไม่คิดจะหันหลังไปสนใจมองตัวเอง จุนโฮจ้องมองอย่างเบื่อหน่ายไปที่หญิงสาวตรงหน้าที่กำลังฉีกยิ้มหวานแต่สายตาเชือดเฉือนเหมือนงูพิษ

“พี่ดูสิคะว่าสีปากที่หนูทามาน่ะมันสวยมากเลยนะคะ แต่น่าเสียดายที่มันเลอะไปนิดหน่อย สงสัยจะติดปากพี่ชานซองไป”  ปากอิ่มของจุนโฮเม้มแน่นเมื่อได้ฟังประโยคทักทายที่เป็นมิตรแสียจนจุนโฮอยากจะลืมคำสอนเรื่องให้เกียรติ์สุภาพสตรีไปซะจริง ๆ

“พี่รู้ไหมคะว่าหนูน่ะได้งานเกี่ยวกับการถ่ายแบบ แบบนี้เยอะมากเลยนะคะ แต่คอนเซปถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้หนูก็ไม่ได้คิดจะรับเลย ถ้าไม่ใช่ว่างานนี้เป็นพี่ชานซองหนูก็คงปฏิเสธไปอีกงาน” ฮยอนอาอมยิ้มนิด ๆ

“พี่จุนโฮรู้ไหมคะ ว่าหนูกับพี่ชานซองเราเรียนไฮสคูลมาด้วยกัน แล้วเราสองคนก็เคยคบหาเป็นแฟนกันตลอดเวลาที่พี่ชานซองอยู่ม.ปลาย ตอนนั้นเราเป็นคู่ที่เหมาะสมแล้วก็น่ารักมาก ใคร ๆ ก็บอกแบบนั้น” ฮยอนอาขยับเข้ามาใกล้ ยกนิ้วที่เล็บยาวทาสีแดงสดไว้ขึ้นมาดูก่อนจะตวัดตามาจ้องมองจุนโฮต่อ เธอแสยะยิ้มเมื่อเห็นจุนโฮแค่ยืนมองโดยไม่พูดอะไร

“สองปี ก่อนที่เราจะเลิกกันเพราะพี่ชานซองเข้ามหาลัยและทำงานเป็นนายแบบที่แสนยุ่งยากวุ่นวาย สองปีนั้นมันก็นานพอดูเลยนะคะ พี่จุนโฮ ..นานพอที่เรามาเจอกันอีกครั้งนึง ก็สามารถระลึกความหลังเป็นจูบด้วยกันได้” ฮยอนอาหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“พี่คงเห็นรูปแล้วใช่ไหมล่ะคะ ถ้าเป็นคนอื่นคงดูไม่ออกแต่ถ้าเป็นพี่จุนโฮต้องดูออกแน่ว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่ชานซอง” ฮยอนอาส่งสายตามามอง จุนโฮยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร แต่มือทั้งสองกำแน่นจนกระดูกแทบจะร้าวอยู่แล้ว

“วันนั้นหนูก็จำลำดับเหตุการณ์ที่ทำให้เราจูบกันไม่ได้แล้วล่ะค่ะ ยังไงพี่จุนโฮถ้าอยากรู้ก็ลองถามพี่ชานซองเอานะคะพี่เขาน่าจะจำได้” ฮยอนอาฉีกยิ้มหวานเสียจนตาหยี แต่ในแววตานั้นประกายความเย้ยหยันก็ไม่ได้หายไปไหน

“เธออยากจะพูดอะไรกับฉันกันแน่ฮยอนอา เข้าเรื่องดีกว่า” จุนโฮที่กำมือแน่นจนชาไปหมดพยายามคุมน้ำเสียงให้นิ่งสงบที่สุดขณะเอ่ยถาม ฮยอนอาฉีกยิ้ม ดวงตาคู่สวยนั้นยังคงเต็มไปด้วยประกายไม่เป็นมิตรที่จ้องมองมาที่จุนโฮเหมือนเดิม  มือเรียวขาวกรีดกรายไปหยิบนิตยสารที่วางอยู่บนเคาเตอร์ไม่ไกลจากจุนโฮนัก

“พี่จุนโฮดูนี่สิคะ นิตยสารพวกนี้น่ะ มีรูปคู่ของนายแบบนางแบบทำท่าทางสวีทกันเยอะแยะไปหมดเลย แต่แปลกดีนะคะที่ไม่มีท่าทางสวีทหวานปานจะกลืนกินแบบนี้ระหว่างนายแบบกับนายแบบ” ดวงตาที่กรีดไอลายเนอร์ไว้จนคมกริบจ้องมองจุนโฮก่อนจะวางนิตยสารลง จุนโฮยังคงยืนมองหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรออกมาเพียงแค่ถอนหายใจยืดยาวจงใจแสดงอาการเบื่อหน่ายซึ่งฮยอนอาก็รับรู้ถึงสิ่งที่จุนโฮตั้งใจให้รู้ไปได้เต็ม ๆ ดวงตาสวยคู่นั้นจึงยิ่งเพิ่มความร้ายกาจและจิกกัดมากกว่าเก่า

“จุนโฮย่า” สรรพนามที่เปลี่ยนไปแต่น้ำเสียงหวานของหญิงสาวก็ยังไม่เปลี่ยน ยังคงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างเคย

“นายรู้อะไรไหมว่าความรักของผู้ชายกับผู้ชายน่ะนะ ในสังคมนี้มันไปไม่รอดหรอก ไม่มีใครเขายอมรับได้หรอกนะ ต่อให้นายอยากจะพูดจะบอกว่ารักกันมากแค่ไหน หรือรักกันปานจะกลืนกินเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเรื่องผิดปกติสำหรับคนที่เขามองมาอยู่ดีนั่นแหละ” ฮยอนอาสลายผมยาวไปทางด้านหลัง ขยับตัวเพื่อเสนอให้จุนโฮเห็นเรือนร่างอันเซ็กซี่เช่นสตรีเพศเป็น รวมทั้งเสน่ห์น่าหลงใหลของเธอให้เห็นเต็มสองตาตี่  ๆ นั้น

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ การที่นายกับพี่ชานซองยังคบกันน่ะ เดี๋ยวมันก็ต้องจบ ฉันไม่รู้ด้วยว่านายกับพี่ชานซองน่ะมาคบหากันได้ยังไง พี่ชานซองหลงผิดอะไรตรงไหนไปฉันก็ไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้คือถ้าคนอื่นเขารู้เรื่องที่นายกับพี่ชานซองคบหากันเกินเพื่อนแบบนี้ล่ะก็ เละแน่ ยิ่งนับวันนายและพี่ชานซองยิ่งดังมากขึ้นเท่าไหร่ นายสองคนไม่เหลือดีแน่ ๆ ” ฮยอนอาอมยิ้มหวานอย่างผู้มีชัย
ที่จริงแล้วแต้มต่อของเธอน่ะมีอยู่แค่ข้อเดียวเท่านั้นแหละที่เหนือกว่าจุนโฮ คือเธอเป็นผู้หญิงและชานซองก็เป็นผู้ชาย ขอแค่เป็นผู้หญิงกับผู้ชายยังไงคนในสังคมก็ต้องเปิดรับอยู่แล้ว ในทางกลับกัน จุนโฮซึ่งเป็นผู้ชายเหมือนชานซองไม่มีทางจะเปิดเผยเรื่องพวกนี้ได้เลย ถ้าอยากจะใช้ชีวิตในวงการหรือสังคมนี้ต่อไป
เธอน่ะมีแต้มต่อข้อเดียว แต่จะเอามาใช้ชนะจุนโฮให้ได้ทุกข้อเลยโดยเฉพาะข้อที่ว่าชานซองรักจุนโฮและจุนโฮก็รักชานซอง

“นี่คือสิ่งที่เธออยากจะพูดเหรอฮยอนอา” จุนโฮเอ่ยถามใบหน้ายังนิ่งเรียบ ตาดวงตาตี่นั้นไม่สบอารมณ์พอกับมือที่กำกันแน่นจนซีด

“ยังฉันยังพูดไม่จบ อี จุนโฮ” ฮยอนอาฉีกยิ้มอีกครั้ง

“ฉันจะบอกนายว่า ไม่ใช่แค่สังคมภายนอกหรอกนะที่รับเรื่องรักร่วมเพศไม่ได้ นายลองกลับไปถามพ่อแม่และครอบครัวของนายกับพี่ชานซองดูนะว่าเขารับได้หรือเปล่า” ฮยอนอาแสยะยิ้มด้วยปากสีแดงสด เธอเองไม่สนใจหรอกว่าตอนนี้ชานซองจะเป็นอะไร เกย์ ไบ มีเมียเป็นตัวเป็นตนคือผู้ชายตาตี่ตรงหน้าเธอก็ไม่แคร์ เพราะถ้าได้ผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี หล่อเหลา เป็นกันเอง สุภาพ ขี้เล่น รวยและโปรไฟล์ดีอย่างชานซองมาเป็นของเธอ ให้เสี่ยง ให้ตื๋อ ให้แย่ง แม้จะแย่งจากผู้ชายก็ตามเธอก็โอเค ก็เธออยากได้ชานซองนี่นะ …คิดแบบนั้นแล้วฮยอนอายิ่งยิ้มกว้าง ดวงตานั้นก็เป็นประกายระยิบระยับประสงค์ร้ายมองจุนโฮมากขึ้น

“ฉันจะบอกอะไรให้นะจุนโฮ ยอมแพ้เรื่องพี่ชานซองซะเถอะ ปล่อยเขาไปเถอะให้เขาได้ไปเจอชีวิตที่ดีกว่า ปกติมากกว่าที่รอเขาอยู่อย่างฉัน  ส่วนนายจะไปลองหาผู้หญิงสักคนคบดู วัดใจ ฆ่าเวลา  หรือจะไปหาผู้ชายคนอื่น ๆ ที่จะไม่มาอนาคตดับเพราะนาย ฉันว่าก็โอเคนะ” ฮยอนอาเกลี่ยเล็บยาวเขี่ยไปที่สาบเสื้อของจุนโฮ มองรอยแดงประปรายที่สายตาเห็นแล้วเหยียดยิ้ม จุนโฮขยับถอนยหลังแสดงเจตนาชัดเจนว่าไม่อยากจะให้ถูกตัว ฮยอนอาจึงดึงมือกลับมากอดอกอย่างเดิม

“ลองกลับไปคิดดูฉันว่านายคิดออก จุนโฮ ว่าอะไรที่นายควรทำหรือไม่ควรทำเพื่อพี่ชานซอง …นายให้ฉันเถอะนะพี่ชานซองน่ะ” ฮยอนอายังคงฉีกยิ้มจ้องมองมา จุนโฮที่ตอนนี้นับเลขระงับอารมณ์จะถึงล้านอยู่แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ  อยากยิ้มแต่ตาจิกกัดแบบหญิงสาวสวยปานอสรพิษตรงหน้าเหมือนกันแต่นาทีนี้ไม่มีอารมณ์เสแสร้ง ก็เลยได้แต่ทำหน้านิ่งและก็เหวี่ยงเป็นปกติออกไป

“ทำตัวแบบนี้พ่อแม่ไม่ว่าเหรอฮยอนอา” เป็นประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆที่ทำเอาฮยอนอาไปผงะไปครู่นึง ก่อนที่เธอจะตวัดตามามองจุนโฮอีกครั้งแต่คราวนี้ไร้รอยยิ้มเย้ยหยันไปเสียแล้ว มีแต่สีหน้าที่บ่งบอกความขุ่นมัวออกมา

“ฉันว่านายมากกว่ามั้งจุนโฮที่ควรจะไปถามว่า พ่อครับแม่ครับ ผมชอบผู้ชาย พ่อแม่ไม่ว่าผมใช่ไหมครับ” ฮยอนอาทำเสียงล้อเลียน เมื่อเอ่ยถึงประโยคที่ให้จุนโฮไปถามพ่อแม่

“อี จุนโฮ นายลองคิดดูสิว่าถ้าฉันเผลอบอกเรื่องที่นายชอบผู้ชาย หรือว่านายกับพี่ชานซองคบหากันให้คนอื่นได้ยิน แค่นักข่าวไม่กี่คน อนาคตก็ล่มสลายลงไปตรงหน้าแล้ว นายว่าไหมล่ะ” ฮยอนอาฉีกยิ้มเมื่อเอ่ยคำขู่ ตาสวยที่จ้องมาบอกจุนโฮชัดเจนว่าฮยอนอาไม่ได้คิดแค่ที่จะขู่เท่านั้น

“เธอจะทำแบบนั้นกับชานซองคนที่เธอบอกว่ารักงั้นเหรอฮยอนอา”

“นี่จุนโฮ ใสซื่อจริงนะ ฉันน่ะมีตั้งหลายความคิดที่จะพูดเรื่องนายเป็นเกย์ออกมาแค่คนเดียว โดยที่นายเองก็คงไม่มาบอกหรอกใช่ไหมว่านายเป็นแฟนพี่ชานซอง เพราะนายคงไม่ทำลายพี่ชานซองด้วยตัวนายเองแน่ ๆ” ฮยอนอาขยับเข้ามาใกล้อีกจนจุนโฮต้องถอนห่างไปอีกหน่อยจนในที่สุดก็ติดเคาเตอร์ด้านหลังจนขยับต่อไม่ได้  ฮยอนอากระซิบพูดกับจุนโฮด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความอ่อนหวานเจืออยู่แม้เพียงนิดเดียว

“ฉันน่ะถูกกำหนดให้ชนะเรื่องนี้ตั้งแต่เกิดมาเป็นผู้หญิงแล้ว จำไว้อี จุนโฮ” ฮยอนอาหันหลังเดินออกไปจากห้องแต่งตัว ทิ้งจุนโฮที่ตอนนี้ความแข็งแกร่งที่พยายามก่อขึ้นมาเพราะไม่อยากดูขี้แพ้ต่อหน้าผู้หญิงร้ายกาจอย่างฮยอนอาก็พังลงจนหมด

“ปัง!!” จุนโฮกระแทกกำปั้นที่กำจนแน่นต่อยไปกับเคาเตอร์ไม่ได้สนใจว่ามันจะเจ็บไหม ไม่ได้สนใจที่จะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาตี่จนใบหน้าเปียกชุ่มน้ำตาไปหมดแล้วด้วยซ้ำ ปากอิ่มขบเม้มกันแน่นเสียจนได้กลิ่นคาวเลือดขึ้นมาแต่จุนโฮก็ไม่ได้สนใจ

ทำไม ทำไมกันล่ะ เขาไม่ได้อยากจะเกิดเป็นผู้หญิงแต่เขาอยากที่จะยืนอยู่ข้างๆชานซองตลอดไป ไม่ได้หรือยังไงกัน!!

….
หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่จุนโฮใช้เวลาในการเช็ดน้ำตา สะกดอารมณ์ และปรับโหมดความรู้สึกให้พอออกไปพบผู้คนได้ ในที่สุดจุนโฮที่ตอนนี้ต่อให้ยังไงตาเรียวที่แดงแจ๋ฟ้องอาการพึ่งร้องไห้มาชัดเจน ก็จำใจที่จะต้องเดินออกมาจากห้องแต่งตัว พอก้าวเดินออกมาปุ๊บ อูยองที่หันซ้ายหันขวานั่งเก้าอี้ไม่ติดอยู่เป็นทุนเดิมแล้วก็รีบวิ่งมาหาจุนโฮทันที

“จุนโฮนายหายไปไหนมาตั้งนานน่ะ” อูยองร้องถาม จุนโฮมองหน้าเพื่อนแก้มป่องแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้ตอบอะไร ถึงใจอยากบอกว่าไปกัดกับหมามาก็เถอะ

“แล้วนั่นนายพึ่งร้องไห้มาเหรอจุนโฮ” อูยองร้องถามอย่างตกใจออกมาไม่ได้เสียงดังนักเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเองคนนี้ก็เป็นนายแบบมีชื่อเหมือนกัน ขืนพูดดังไปเดี๋ยวจตกเป็นข่าวไปซะอีกเปล่า ๆ

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอกอูยอง แล้วนี่ชานซองถ่ายแบบไปถึงไหนแล้วจะเสร็จหรือยัง” จุนโฮเอ่ยถามเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ตาเรียวไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นไปมองนายแบบที่นอนทอดกายปลดกระดุมเชิ้ตแทบหมดอยู่บนโซฟา โดยมีนางแบบสาว ใช้แขนข้างที่ข้อมือมีนาฬิกาเฮงซวย ลูบไล้กล้ามท้องโดยตัวเองนั่งกึ่งค่อมกึ่งทับท่าอย่างกับหนังเอวีอยู่ข้างบน

จุนโฮไม่ได้พาลนะแต่บอกเลยว่าถ้านาฬิกายี่ห้อนี้ส่งของขวัญมาให้ใส่ ยังไงเขาก็ไม่แตะ นี่ไม่คิดจะเผาทิ้งให้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว

“อ่าา จุนโฮนายใจเย็นนะ ตอนนี้เหลืออีกสองเซ็ตก็จะเสร็จแล้วล่ะ” อูยองนั่งลงข้าง ๆ จุนโฮ เกาะแขนเพื่อนรักเอาไว้เอาคางเกยจ้องตาทำหน้าแบ๋วหวังให้อารมณ์ดี แต่จุนโฮก็แค่ตวัดตาไปมองภาพการถ่ายแบบ แล้วหันไปอ่านกระดาษในมือต่อเท่านั้น

“โอเคเซ็ตนี้ใช้ได้เลย สองเซ็ตสุดท้ายพี่อยากขออะไรอะไรหน่อย เชิญผู้จัดการด้วยครับ” ตากล้องเสียงดังเรียกผู้จัดการที่ท้ายประโยคจุนโฮกับอูยองที่ตอนนี้เป็นผู้จัดการจำเป็นก็เดินมาตามคำเชิญ จุนโฮพยายามจะไม่มองไปที่ฮยอนอาที่ยืนเกาะแขนชานซองเป็นตุ๊กแก หรือหน้าชานซองที่จ้องมาหาอย่างความเห็นใจเลยสักนิด ไม่อยากมองกลัวต้องควักลูกตามาแกว่งน้ำล้าง

“คือว่าสองเซ็ตสุดท้ายเป็นอ่างน้ำกับตู้โทรศัพท์ พี่อยากให้มันดูร้อนแรงมาก ๆ ก็เลยอยากจะถามทั้งฮยอนอา ชานซอง แล้วก็ผู้จัดการว่าให้ทั้งคู่จูบจริงเลยได้ไหม” คำร้องถามของตากล้องทำเอาจุนโฮถลึงตา แล้วไอ้ที่ถ่ายไปนักหนานั่นยังสมจริงไม่พออีกหรือไง จะให้ดูดลิ้นกันจนแลกดีเอ็นเอไปตรวจหาจากกันและกันได้เลยหรือยังไงวะ

อูยองเห็นท่าไม่ดี รีบกดโทรศัพท์ไปถามมินจุนทันที ส่วนฮยอนอาก็สบตากับผู้จัดการตัวเองด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยที่รู้กัน

“คือว่าเรื่องจูบจริงนี่ ฮยอนอาก็โตมากพอแล้ว ฉันคิดว่าเธอน่าจะตัดสินใจเองได้แล้วล่ะค่ะ” ผู้จัดการมินอาบอกด้วยรอยยิ้ม ฮยอนอาฟังแล้วก็เสตาหลบตากล้องที่มองมาอย่างลุ้นระทึก มือบางของหญิงสาวยกขึ้นจับหน้าตัวเองเล็กน้อยอย่างติดเขินอาย

“คือว่าฮยอนอาเองก็ไม่อยากจะทำให้พี่แทอูกับทีมงานผิดหวังหรือมาว่าได้ว่าไม่เป็นมืออาชีพ แล้วอีกอย่างนี่ก็เป็นพี่ชานซองที่ฮยอนอาเองก็คุ้นเคย ฮยอนอาจะจูบจริงค่ะ งานจะได้ดำเนินได้ด้วยดี” จุนโฮมองฮยอนอาแล้วก็เดาะลิ้นในปาก

เฮอะ เสแสร้งดีเด่นแห่งชาติ แล้วแปลกเนอะไอ้พวกที่มองอยู่ก็ดันโง่ดูไม่ออกอีก โดยเฉพาะไอ้หน้าหมีชานซองที่จ้องตาโตมองมาทางจุนโฮตอนนี้

“โอ้ ขอบคุณมาเลยนะฮยอนอาที่เสียสละเพื่องานพี่ขนาดนี้” ตากล้องแทอูจับมือนางแบบสาวอย่างขอบคุณแล้วหันมามองทางจุนโฮที่รับหน้าที่ผู้จัดการจำเป็น

“แล้วทางชานซองล่ะว่าไง จุนโฮอานายเองก็เป็นนายแบบนายเข้าใจพี่ใช่ไหมว่าความสมจริงของงานน่ะมันเป็นศิลปะเลอค่าขนาดไหน”  จุนโฮไม่รู้จะตอบยังไง ตอบตามใจตัวเองว่าไม่ได้ก็คงไม่ดีเลยหันไปมองอูยองที่ตอนนี้เดินถือโทรศัพท์หน้าเจื่อนเข้ามาใกล้

“พี่มินจุนว่าไง อูยอง” จุนโฮถาม อูยองทำสีหน้าลำบากใจก่อนจะกระซิบบอกจุนโฮ

“พี่มินจุนบอกว่าแล้วแต่นายจะตัดสินใจเลยจุนโฮ”
จุนโฮฟังแล้วสบตาโตของชานซองเต็มๆตาเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาเยือนที่นี่ ถ้าให้บอกอย่างที่คิดล่ะก็ไม่มีวันให้จูบจริงหรอก แต่ไอ้คำว่ามืออาชีพมันก็ค้ำคอทำให้จุนโฮพูดออกไปยากชะมัด

จุนโฮฉีกยิ้มหวานมาหาแทอูตากล้องหนุ่มที่ยังคงลุ้นระทึกคำตอบอยู่

“ผมคิดว่าเรื่องนี้ ให้ฮวาง ชานซองเป็นคนตัดสินใจเองดีกว่าครับ” ตาตี่ของจุนโฮจ้องมองไปที่ชานซอง น้ำเสียงกัดฟันสุด ๆ ตอนเรียกชื่อชานซองก็ทำเอานายแบบหนุ่มตัวโตหน้าฝรั่งขนลุกเกรียว ตอนนี้สายตาทั้งสตูที่มองชานซองมาอย่างรอคำตอบไม่ได้รับความสนใจเท่าตาตี่ ๆ เล็ก ๆของเมียจ๋าที่มองจิกกันอยู่

ชานซองเองก็อยากบอกว่าไม่ใจจะขาด แต่นั่นแหละ ขนาดผู้หญิงยังเอ่ยปากรับคำได้เพราะคำว่ามืออาชีพแล้วผู้ชายอย่างเขา …

“จูบจริงก็ได้ครับพี่แทอู” แล้วชานซองก็เปิดปากพูดคำประหารตัวเองออกมา จุนโฮกระตุกยิ้มกรอกตา หันไปหาอูยองทันที

“ฝากดู’งาน’ด้วยนะอูยอง ฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนึง” แล้วจุนโฮก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที อูยองได้แต่โบกมือหยอย ๆ ให้ตามหลัง ..จะถ่ายหนักถ่ายเบาเอาให้คล่องนะจุนโฮนะ

คนแก้มป่องหันหลังกลับมามองชานซองที่ตอนนี้คงเป็นภาระที่อูยองต้องดูแล’งาน’แทนไปอีกพักใหญ่ ตาโตของชานซองจ้องมองประตูที่จุนโฮเดินออกไปไม่วางตาแม้ว่าจะถูกตากล้องกำลังลากตัวไปเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมจะลงอ่างก็ตาม ตาโตของชานซองเบือนมาสบกับตาเรียวของอูยองที่ยืนแก้มป่องชูสองนิ้วให้กำลังใจมา อูยองอ่านสายตาของชานซองออกเลยว่าเพื่อนรักตัวสูงของเขากำลังบอกว่า

ตัวเองนั้นชอบกล้วย พิซซ่า หมูย่างและอีกมากมาย ทั้งหมดนั่นทำบุญแบบบุฟเฟมาได้เลยเพราะดูแล้วชานซองจะตายแล้วตายลับกลับมายากแน่นอน

โชคดีนะ ชานซอง ฮอลลลลล
.
.
.
TBC

Advertisements

5 คิดบน “(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #6

  1. Tonkla

    ฮยอนอามันร้ายอะ ใสซื้อแบบร้ายกาจเลยนะ นุ้งเจอศึกหนักเลยนะเนี้ย สงสารนุ้งมากเลย
    ชานกลับบ้านไปงานนี้เตรียมตัวตายได้เลย โดนจัดหนักแน่ ๆ งานนี้

  2. นางร้ายสมชื่อ น่าตบมาก ไอ้ผู้ชายก็ปากหนักจริงเนอะ รักก็ยอมมีการเสียสละ สงสารจุนโฮจริงๆเลย ㅠㅠ

  3. bbm

    ฮยอนอา หนูจะร้ายไปไหนคะ สงสารนุ้งบ้าง คนเค้ารักกันเหมาะสมกันดีอยู่แล้ว ,, ฮึ่มมม

  4. นิรนาม

    อ๊ากกกกกก ฮยอนอาร้ายมากก
    นุ้งโฮใจเย็นมากกก
    หด่ยบลว้กำหหฟหก
    มันอึดอัดมากก อึดอัดทุกเรื่อง
    ชานทำเพื่องานก็เข้าใจ
    แต่นุ้งอ่ะ นุ้งจะรู้สึกยังไง 😭😭😭😭 บีบหัวใจจ
    💖PP💖

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s