(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #10

Title: [FIC] ~Dangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม
Chapter:  10 โอ้ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส (1)
Author: LoveMe
Paring: Chansung x Junho / Khun x Woo / Taec x jae/ Jun.K
Rate: (PG-13) – (NC-15)
talk:
-ถ้อย คำ หยาบคาย ในเรื่องนี้มีมากนัก ภาษาพ่อขุนและสัตว์สงวนวิ่งพล่านดุจสวนสัตว์ ขออภัยมานะที่นี้
-เป็นแค่ฟิคเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวกับเรื่องจริงหรือใดๆทั้งสิ้น แค่ฟิค อ่านๆไปเถอะ อย่าหวังมาก อย่าคิดมากนะ
บอกแล้วไงว่าจะมาลงเรื่อยๆเป็นระยะๆ ยังไงก็เมนต์ให้เค้าบ้างนะ มีเมนต์ให้อ่านเรื่อยๆ เค้าก็มีฟิคให้อ่านเรื่อยๆเหมือนกัน ^^

10 โอ้ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส (1)

เวลาผ่านไปไวอย่างกับเปิดนิยายข้ามบท แต่ไม่ข้ามครับหน้านี้ถูกแล้ว ตอนนี้จาง อูยอง กำลังยืนอยู่หน้าบริษัททำหนังที่นัดตัวเองและบรรดานักแสดงกับทีมงามมาแต่เช้าตรู่เพื่อเดินทางไปทะเลปูซานบ้านเกิดเพื่อถ่ายทำหนังรักวัยรุ่นสั้น ๆ สำหรับฉายทางช่องชื่อดังยามดึกฆ่าเวลา แต่ถึงอย่างนั้นจาง อูยองบอกได้เลยว่าโคตรจะตื่นเต้น  นี่ก็มาถึงก่อนเป็นกลุ่มแรก ๆ เลย ในมือของอูยองกอดบทหนังเรื่อง ‘ฝันรักหน้าร้อน’ หนังรักวัยรุ่นสไตล์แบ๊ว ๆ ที่มีฉากหลังเป็นทะเลไว้แนบอก คำพูดในเล่มนั้นตัวเขาเป็นคนดัดแปลงและจัดแจงมันจนเป็นบทละครเอง โว๊ยย ตื่นเต้น

“อูยองง” เสียงใส ๆ ที่น้ำเสียงค่อนข้างขุ่นมัวเรียกมาแต่ไกล อูยองลุกขึ้นยืนข้าง ๆ กระเป๋าเดินทางของตัวเองที่วางกองอยู่หลายใบ โบกมือตอบกลับให้อี จุนโฮที่กำลังเดินตรงมาหาตัวเอง ด้านหลังก็มีฮวาง ชานซองที่เดินมามาดคุณชายเพราะมีแว่นตาดำสวมทับดวงตาโตเบลอ ๆ เอาไว้

“อูยอง บทตัวละครน่ะ มีคิม ฮยอนอาไหม” ไอ้เพื่อนตาตี่โพล่งขึ้นมาทันทีที่มาถึงตรงหน้า อูยองตกใจไปนิดนึงแล้วนึกได้ว่าส่วนที่ส่งไปให้กับนักแสดงคงมีแค่บทไม่เหมือนกับที่ส่งให้ผู้จัดการ แถมรายชื่อนักแสดงเป็นอะไรที่เปลี่ยนแปลงกันได้เรื่อย ๆ ถ้ายังไม่ได้เริ่มถ่ายทำ

“ไม่มีนะ” อูยองตอบหลังจากระลึกความหลังว่าเรื่องนี้มีตัวละครหลักเจ็ดตัว เป็นผู้ชายสี่คน เป็นผู้หญิงสามคน ซึ่งสามคนนั้นไม่มีชื่อฮยอนอา แต่ว่าบทของเพื่อนนางเอกนั้นมีเจีย

เจียนางแบบสาวแสนน่ารักที่ เขาเป็นแฟนบอยอยู่ งานนี้พอได้เห็นรายชื่อนักแสดงว่าเจียมาเล่นด้วย ความติ่งของอูยองก็แตกโผละในกระเป๋านั้นแบกพวกรูปภาพและพัดมาขอลายเซ็นอยู่หลายรูปเลย

“ดีหน่อยนึกว่าฉันจะต้องเหนื่อยละ” จุนโฮถอนหายใจเฮือกใหญ่อมยิ้มออกมาจนโลกดูสวยงามขึ้นทันที ชานซองที่เดินตามเมียมาถึงก็โอบไหล่ของจุนโฮไว้เล็กน้อย เพราะจุนโฮกำลังอารมณ์ดีก็เลยยอมให้โดนกอดโดยไม่ว่าอะไร

“เอ้อ แต่บทนางเอกไม่แน่นะ เหมือนวันก่อนพึ่งจะเปลี่ยนคนเล่นบทพระเอก-นางเอกใหม่ เอกสารพึ่งได้ตะกี้เอง ฉันก็มัวแต่ตื่นเต้นจนลืมเปิดดู”

“ห๊ะ!!” คำพูดลอย ๆ พร้อมมืออูยองที่ชูซองสีน้ำตาลขึ้นมาทำเอาร้องเสียงหลง จุนโฮสะบัดแขนปลาหมึกที่โอบตัวเองอยู่ทิ้งทันที มือก็รีบคว้าซองสีน้ำตาลมาเปิด

จุนโฮไม่ได้คิดเตรียมไว้ก่อนหรอกว่าถ้าเปิดชื่อมา เปรี้ยง !! นางเอก – คิม ฮยอนอา แล้วตัวเองจะจัดการยังไงต่อ ที่แน่ ๆ พ่อขอตบไอ้หมีตัวโตข้าง ๆ สักผัวะเถอะ

“อยู่ไหนๆ ” จุนโฮพึมพำมือก็กรีดเปิดดูรายชื่อนักแสดง ดวงตาตี่มองข้ามชื่อพระเอกไป ก่อนจะจ้องที่ชื่อนางเอกแล้วถอนหายใจเฮือกยาว

“ซูจีเป็นนางเอก ก็โอเค” แล้วโลกอันสดใสของฮวาง ชานซองก็ยังคงอยู่ จุนโฮฉีกยิ้มกว้างอารมณ์ดีแบบที่ชานซองมาโอบกอดอีกครั้งก็ไม่ได้ว่าอะไร

“อ่ะคืน” จุนโฮส่งเอกสารรายชื่อคนเล่นบทหนังที่อูยองเป็นคนเขียนบทขึ้นมาล่าสุดคืนให้ อูยองรับกลับคืนมา ตาเรียวไล่ดูรายชื่อนักแสดงบางว่าตกลงคนที่ได้เล่นบทที่เขาเขียนมีใครบ้าง

ไล่จากข้างล่างขึ้นมา

บทเพื่อนนางเอก ยังคงเป็นเจียตามเดิม  ซึ่งอูยองฉีกยิ้มกว้างไม่งั้นรูปที่ลากมาติ่งเสียเปล่าแน่ ๆ

เลื่อนตาขึ้นมาหน่อยก็เป็น

กลุ่มเพื่อนพระเอก

เป็นกลุ่มที่มีผู้ชายสามคน ผู้หญิงหนึ่งคน

ผู้ชายสามคนในนั้น มี ฮวาง ชานซอง อ๊ค แทคยอน แล้วก็อี จุนโฮ ทุกคนได้รับชื่อเป็นตัวเองเพราะว่าแฟนคลับจะได้จำได้ เพราะแต่ละคนถือว่านี่เป็นงานแสดงแบบเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกที่ได้ทำ

ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ยังคงเป็น กู ฮารา ตามเดิม

นางเอกของเรื่องคือ ซูจีตามที่จุนโฮว่าเมื่อกี้

ส่วนพระเอกที่มาแทนคิม อูบิน (นายแบบอีกคนที่อูยองตอนแรกดีใจมากเพราะตัวเองกำลังติ่งอยู่) ก็คือ นิชคุณ

อืม ตัวละครมีเท่านี้สินะ ..อูยองปิดเอกสารในมือไป

เห๊ เดี๋ยวนะ

มือขาวเปิดไล่ขึ้นมาใหม่เพื่อจ้องชื่อพระเอกของเรื่อง

นิชคุณ หรเวชกุล

เห่เอ๊ยมาทั้งชื่อและนามสกุลแบบไม่มีผิดคนหรือชื่อซ้ำแน่นอน

“Rrrrrrrrrr”

ขณะที่อูยองยืนจ้องเอกสารด้วยตาเรียว ๆ จนแก้มตัวเองพองเพราะปากบางอ้าเหวออยู่นั้นเสียงเรียกเข้าก็ดังประท้วงขึ้นมาเรียกร้องความสนใจ

-สามี- กูเป็นลมล้มลงไปตอนนี้จะมีใครใจดีวิ่งมารับกูไหมครับ

ขณะที่อูยองคิดว่าจะงัดยาดมขึ้นมาสูดแก้เวียนหัวสักฟื้ดนิ้วไม่รักดีก็กดรับสายไปแล้วเพราะกลัวจะมีใครเดินมาเห็นชื่อบนหน้าจอตัวเองแล้วมีคำถามมาหาเขาว่า ‘อูยองแกมีสามีละเหรอ ใครวะ ผัวแก’ เงิบนะครับ ตอบไม่ถูกแน่ ๆ บอกไม่ออกเลยทีเดียว

“ฮะ ฮัลโหล..”

“อูยอง ยืนอยู่ตรงไหนพี่ยืนอยู่หน้าจุดนัดพบแล้วนะ” เสียงสดใสร่าเริงเยี่ยงหมาโกลเด้นตัวโตหน้าซื่อดังมาตามสาย อูยองที่รู้สึกจิตว่างเปล่าก็ขานกลับปลายสายไปอย่างว่าง่าย

“ผมก็อยู่ที่นี่แล้วเหมือนกันพี่คุณ”

“เหรอ ชูมือให้พี่หน่อยสิ พี่จะไปหา” ว่าง่ายและจิตว่างเปล่าอย่างแท้จริง อูยองยกมือขึ้นเหนือหัวโบกหน่อย ๆ แล้วไม่ทันถึงนาทีก็ได้เห็นผู้ชายตัวโตที่ยิ้มหวานใส่หมวกปิดหัวเถิก เสื้อยืดกางเกงเหมือนลุงธรรมดา ๆ แต่ว่าออร่าจับสัด ๆ ชนิดที่คนที่มารออยู่มองตามกันอยู่หลายคน

“ดีใจจังเจออูยองแล้ว” ฉีกยิ้มกว้างมองด้วยตาโต มือกดวางสายเก็บโทรศัพท์ไป แล้วคนตัวโตก็เดินมากอดอูยองเสียจนแน่น อูยองทำหน้ากระอักกระอวลเมื่อสายตามองไปข้างหลังแล้วเห็นคนมองมาด้วยสายตาสงสัยกันเพียบ

“พี่คุณปล่อยเถอะ คนอื่นเขาคิดไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วมั้ง” เขาพึมพำบอกแต่คนกอดดันหัวเราะไม่แคร์อะไร แถมยังกอดแน่นกว่าเดิมเสียอีก

“เราเป็นผู้ชายทั้งคู่ พวกเขาไม่คิดอะไรหรอก พวกเขาจะคิดแล้วสรุปกันอยู่แล้วว่าอูยองกับพี่เป็นพี่น้องกัน ไม่มีใครคิดหรอกว่าพี่กอดอูยองด้วยความรู้สึกแบบไหน ต่อให้ตอนนี้พี่จูบอูยองเขาก็นึกว่าพี่กำลังทักทายกับรุ่นน้องผู้ชายที่รู้จักกันเฉย ๆ ”  พ่อง สิครับพี่คุณ ขืนเขากับพี่ชายคนดังมาจูบกันตรงนี้  เขาคงได้ขึ้นหน้าหนึ่ง ไม่เอานะ เขาไม่อยากขึ้นหน้าหนึ่งพาดหัวข่าวว่า

– ชายคนรักของนายแบบดังนิชคุณ – เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาต้องระเห็จตัวเองไปอยู่ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลักซึ่งโคตรไม่ถูกโรคกับเขาแน่ ๆ เพราะหมดเขตแผ่นดินเอเชียคงยืนไม่ได้แล้วล่ะ

“ปล่อยผมเถอะครับพี่คุณ นะ นะ น๊าาา”  เพื่อป้องกันการขึ้นหน้าหนึ่งอย่างไม่จำเป็นจาง อูยองก็ใช้วิธีที่ได้ผลชะงัดขึ้นมาทันที อ้อนครับ อ้อนเท่านั้นอูยองถนัดที่สุดละ

จากการเสียงอ่อนเสียงหวานใส่ไปหลาย น๊าา ในที่สุดนิชคุณก็คลายอูยองออกจากอ้อมกอด แต่ไม่คลายออกเปล่า ๆมีการเอามือลูบแก้มกันนิดนึงด้วย

โว๊ยยย พี่คุณครับ กลัวไม่เป็นข่าวเหรอครับ ห๊าาา

“ห้าวันนี้พี่หวังว่าเราจะได้ใช้เวลาร่วมกันเยอะ ๆ นะอูยอง” เสียงทุ้มรอยยิ้มหวานก่อนนิชคุณจะเดินจากไปเพื่อหาพี่มินแจที่กวักมือหยอย ๆ เรียกอยู่เพื่อให้กลับไปขึ้นรถตู้ของตัวเอง เป็นปกติของคนดังระดับนิชคุณที่คงจะนั่งรถไปเองเพราะนอกจากจุนโฮกับชานซองที่พี่มินจุนกับพี่ชางมินสนิทกับผู้กำกับเรื่องนี้เลยจะเดินทางไปพร้อมกัน นักแสดงที่เหลือล้วนแล้วแต่เดินทางไปเองทั้งนั้น แต่นิชคุณก็แวะมาที่นี่แต่เช้าตรู่เพื่อมาหาจาง อูยองคนนี้

อูยองยกมือจับแก้มตัวเองที่นิชคุณลูบแก้มตัวเองไปเมื่อครู่ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนปากบางเสียจนแก้มป่องออกมาน่ามอง เสียงโทรศัพท์ในมือสั่น อูยองกดดูเห็นข้อความส่งมาจากชื่อ -สามี-

‘จะรอเจออูยองที่ปูซานนะ มาเร็ว ๆ นะครับ =]’

อูยองฉีกยิ้มออกมาอีกที หัวใจเต้นถี่ระรัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ที่จริงถ้าก่อนหน้านี้อูยองตั้งตัวทันคงซื้อรองเท้าคู่ใหม่ที่กันลื่นอย่างดีสักคู่ไว้ใส่แทนรองเท้าคู่โปรด คู่นี้เสียแล้วล่ะ เพราะตอนนี้อูยองลื่นตกลงไปในหลุมรักแล้ว อย่างไม่รู้ตัว

“โอ้ ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส มองเห็นเรือใบ แล่นอยู่ในทะเล ” เสียงร้องเพลงฮึมฮัมอย่างฉ่ำอุราของอ๊ค แทคยอนยังคงดังเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ ปาร์ค แจบอมหันไปมองถ้าไม่ติดว่าตอนนี้จะไม่คุยด้วย คงมีอันด่าไปสักยกแล้ว ตอนนี้เขาทั้งคู่กำลังนั่งชิว ๆ อยู่ตรงล็อบบี้โรงแรม แอร์เย็นฉ่ำ ตาก็มองวิวทะเลงามๆ ไป ระหว่างให้ทางทีมงานมาจัดการเรื่องห้องพักให้

“เจย์ ดูสิ มีปูลมด้วยเดี๋ยวเราไปจับกันนะ” แทคยอนเอ่ยร้องอย่างสดใส มือหนาชี้ไปข้างนอกให้ผู้จัดการตัวเล็กตรงหน้ามอง

แจบอมกรอกตา พ่องเถอะ แทคยอนมันกวนเขาเพื่อจะให้เผลอพูดกับมันหรือว่าจิตแอ๊บแบ๊วมันรุนแรงจริง ๆ วะ ตามึงเป็นโคตรแว่นขยายหรือไง นั่งอยู่ห่างชายหาดเกือบโล มึงเห็นปูลมวิ่งได้น่ะ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว

“โหเจย์ ดูสิ น้ำทะเลใสมากเลยนะ เห็นก้นทะเลเลย” ไอ้แทคคคค มึงนั่งอยู่ในโรงแรมนะเว้ยจะไปสะเออะเห็นความใสของน้ำทะเลได้ไงวะ

.    ใช่ละ เขาแน่ใจละแทคยอนมันแกล้งพูดจาโง่ ๆ ออกมาเพื่อให้เขาด่า หรืออีกนัยนึงที่แทคยอนเข้าใจคือการคุยกับมันใช่ไหม ไม่เว้ยครั้งนี้แจบอมสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่พูดกับแทคยอนให้ครบสามวันจะทำให้ได้

สาเหตุเหรอครับ เอาล่ะไหนก็พูดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ก็ขอเล่าให้ฟังแล้วกัน

มันเกิดจากเช้าวันนั้นที่สร่างเมา แล้วหน้าก็บางขึ้นไปอีกหลายชั้น

เขินสึด ๆ ครับบอกเลย

ตอนเช้าที่เขาตื่นขึ้นมานั้น แล้วตัวเองนอนกอดอยู่บนตัวแทคยอน ตอนแรกโคตรจะเขินแล้วแต่ก็ยังดีใจว่าแทคยอนมันยังไม่ตื่น เนียน ๆ ลุกขึ้นไปมันไม่รู้หรอกว่าเขาเมาแล้วทำอะไรไป แต่ความจริงคือ แทคยอนมันตื่นแล้วครับ แล้วก็นอนตาแป๋วให้เขากอดมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว

ตอนนั้นเขาบอกเลยว่าไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงออกมาดี แค่มองหน้าก็รู้สึกว่าจะเป็นลมแล้ว ยิ่งไอ้อาการเมาหนักแค่ไหนก็ไม่เคยลืมว่าทำอะไรลงไปก็ยิ่งเหมือนเล่นงานแจบอมอย่างจัง เพราะจำได้ดีทุกถ้อยทุกคำว่าพูดอะไรออกไปบ้าง พอเห็นเห็นแทคยอนอ้าปากจะพูดเท่านั้น

ไม่พร้อมเว้ยไม่พร้อม เขินเว้ย

คิดได้อย่างนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนตัวเองไปทันที เข้าไปสงบใจอาบน้ำแต่งตัวอยู่นาน จนตกเย็นของวันนั้นอีกรอบก็เดินออกมา เพราะคาดว่าแทคยอนคงกลับไปแล้ว และเมื่อเห็นว่าห้องตัวเองว่างเปล่าไร้คนตัวโตอีกคนแน่นอน แจบอมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเดินมานั่งที่โซฟา

โอ๊ยย เห็นแค่โซฟาหน้ากูก็แดงละ ความจำชัดเป๊ะ นี่ถ้าไอ้แทคนั่งอยู่ตรงนี้สติกูเป็นจุลแน่ ๆ แต่ถึงแทคยอนจะกลับไปพร้อมกับเก็บทำความสะอาดห้องให้อย่างดีแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ทิ้งอะไรไว้เลย

แจบอมหยิบกระโน้ตลายคิขุสไตล์แทคยอนที่มักพกติดตัวไว้ขึ้นมาอ่าน มันถูกทับไว้ด้วยรีโมตทีวี

‘เจย์สัญญาแล้วนะว่าจะยกความรักของเจย์ให้แทค สัญญาแล้วเอาคืนมะรืนนี้ตายด้วย
เจย์ รู้ไรป่ะ แทครักเจย์ว่ะ >.< อรั๊งงงงง
แทคกี้ของเจย์จี้’

แจบอมอ่านแล้วคิดถึงท่าทางดีดดิ้นเป็นสาวน้อยโดนขี้เถ้าตบของแทคยอนได้ชัดเจน เป็นปกติแจบอมคงจะกรอกตาแล้วพึมพำว่าปัญญาอ่อนออกมาแล้ว

แต่ครั้งนี้แจบอมกลับฉีกยิ้มกว้าง หน้าแดงแปร๊ด ในอกรู้สึกอุ่น ๆ เหมือนมีอะไรที่หวานอุ่นละมุนมาฟูและพองอยู่

ซึ่งอาการแบบนี้เกิดขึ้นทุกครั้งหลังจากนั้นที่แจบอมเจอหน้าแทคยอนเป็นอาการแบบที่พูดด้วยไม่ออกสักคำได้แต่ทำหน้าแดงตัวสั่นใส่ตลอด แทคยอนที่พอมองออกว่าแจบอมไม่คุยกับตัวเองเพราะเขินก็ไม่ปล่อยไว้เฉย ๆ ชวนคุย ร้องแซว ตลอดจนแกล้งโง่ให้แจบอมหลุดด่าตัวเองมาได้ก็ยังดี
รวมถึงตอนนี้ด้วย

“อาา ถ้าเจย์เดินใส่บิกีนี่อยู่ริมหาด แทคคงกำเดาไหล” เป็นประโยคพึมพำที่กระชากแจบอมกลับจากความคิดมาสู่โลกปัจจุบันได้ทันที แจบอมจ้องคนตรงหน้าตาเขม็ง แม่งลามปามละ ไอ้แทค หอก แค่คิดสภาพตัวเองใส่บิกีนี่แจบอมก็พะอืดพะอมละ อย่างน้อยคิดไม่ดีกับกูนี่ก็ช่วยเปลี่ยนเป็นกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วเห็นวีไลน์ได้ป่ะ

“แต่ไม่เอาแบบนั้นดีกว่า แทคอย่างเห็นหัวหน่มหน๊มของเจย์ เอาเป็นกางเกงว่ายน้ำดีกว่า” เสียงพึมพำอีกระลอกของแทคยอน ทำเอาแจบอมหน้าแดงแปร๊ดแล้วรู้สึกเขินจนแทบชักดิ้นชักงอผสมโมโหจนอยากจะลุกขึ้นมาก้านคอคนตัวโตตรงหน้าให้คอหัก ปกติแทคยอนเอาเขาไปจินตนาการเสียหายแบบนี้บ่อย ๆ ใช่ไหมมมม แล้ววันนี้กล้าพูดให้ฟังกันซึ่งหน้าเพราะคิดว่าจะไม่ตอบโต้ใช่ไหมมมมมม

“แต่จริง ๆ เลยน๊า เจย์ไม่ใส่อะไรเลยน่าจะดีกว่า” แล้วก่อนที่แทคยอนมันจะจินตนาการไปไกลจนถึงขึ้นจับเขากดลงกับพื้นทรายแล้วบรรเลงเพลงรักกลางน้ำทะเลให้เป็นตราบาปกับทะเลปูซาน แจบอมก็ง้างมือฟาดแขนใหญ่ตรงหน้าไปดังเพี๊ยะ!!

“ไอ้แทค!!!” แล้วก็พูดคำแรกในรอบสองวันกับแทคยอนไปในที่สุด

“อูย เจ็บนะ” ถึงพูดแบบนั้นแต่แทคยอนก็ลูบแขนตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง

“เจย์ยอมพูดกับแทคแล้ว” แทคยอนอมยิ้มส่งสายตาวิบวับมาให้ แจบอมสะบัดหน้าหนีคว้าแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาดูดก่อนจะเบือนหน้าที่โคตรแดงของตัวเองไปทางอื่น

“ถ้าคราวหน้าจินตนาการให้ฉันแก้ผ้าหรือแต่งตัวแปลก ๆ อีกนะ โดนเตะแน่ แทคยอน” แจบอมพูดด้วยคำสุภาพทุกคำเพราะอยู่ในที่สาธารณะ จะมา -กู- -มึง- ก็ดูจะไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของนายแบบหนุ่มนัก

แทคยอนไม่ยอมตอบอะไรก็แค่ยิ้มกว้างยักไหล่แล้วหยิบน้ำมาดูดต่อ

แจบอมหันมามองแล้วขยับปากไม่มีเสียงมุบมิบบ่น

..รู้สึกแทคยอนแม่งกวนตีนขึ้น คิดไปเองป่ะวะเนี่ย..

“โอ้ ทะเลแสนงาม ฟ้าสีครามสดใส … ” แล้วแทคยอนก็ฮึมฮัมเพลงเดิมต่อแต่คราวนี้น้ำเสียงยิ่งสดใสตามอารมณ์ขึ้นไปอีกเป็นกอง ที่จริงถ้าไม่เกรงใจคนอื่น ๆ ในโรงแรมแทคยอนคงลุกขึ้นมาเต้นท่าประกอบเพลงด้วยซ้ำไป ส่วนแจบอมเองก็นั่งฟังเพลงของแทคยอนด้วยรอยยิ้มบนปาก ตาเฉี่ยวจ้องมองท้องทะเลเบื้องหน้าที่เป็นสีครามแสนงามจริงตามเพลงที่แทคยอนร้อง

…….

อูยองลากกระเป๋าเดินทางหลายใบมาวางไว้ข้างเตียงนอนในส่วนที่ตัวเองเลือก ด้วยความเหนื่อยล้าแม้ว่ารูมเมทชั่วคราว ซึ่งก็คือพี่ซานอี พี่ตากล้องที่พอรู้จักกันอยู่บ้างจะยังไม่เข้ามาในห้องแต่อูยองก็จัดการไปอาบน้ำสระผมเตรียมตัวนอนแล้ว

ผ่านไปพักใหญ่หลังจากขัดสีฉวีวรรณด้วยความสดชื่น อูยองนั่งขยี้ผมที่เปียกชื้นด้วยผ้าขนหนู มือก็กดดูพยากรณ์อากาศของพรุ่งนี้ว่าเรียบร้อยดีไหม เสียงประตูจากด้านหลังก็ดังขึ้น

“พี่ซานอี ผมอาบน้ำแล้วนะครับ พี่จะใช้ห้องน้ำตอนไหนเลยก็ได้” เพราะเป็นพี่ซานอีที่รู้จักกันดีอยู่ หนุ่มแก้มป่องแสนขี้อายก็เลยเอ่ยทักทายเสียงเจื้อยแจ้ว

“เอ่อ พี่ซานอีถ้าพี่ไม่ได้เอาครีมอาบน้ำมาใช้ของผมก็ได้นะครับ”       อูยองเอ่ยบอกอย่างมีน้ำใจ จำได้ว่าคราวก่อนที่เขาเป็นหนึ่งในคนเขียนบทแล้วต้องไปตั้งค่ายถ่ายรายการที่นอกเมืองพี่ซานอีก็ไม่ได้พกอะไรไปสักอย่าง ตอนนั้นอูยองเองให้ยืมทั้งหมดยกเว้นอย่างเดียวคือแปรงสีฟัน

“ถ้าพี่ใช้ครีมอาบน้ำของอูยอง ตัวจะหอมอย่างนี้ไหม” อูยองตัวแข็งวาบเมื่อเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหู พร้อมร่างที่โดนโอบกอดจนชิดแผ่นอกของคนที่นั่งลงซ้อนหลังบนเตียง

“หอมจัง” แล้วคนทักก็หอมลงบนแก้มนิ่ม

“พี่คุณ!!” อูยองร้องเรียกโจรที่มาลวนลามตัวเองเสียงดัง ยังตั้งสติที่คนคนนี้เข้ามาในห้องไม่ได้ก็เรื่องนึงแล้ว ยังตั้งสติที่โดนลวนลามแต่หัววันไม่ได้ก็เป็นส่วนสำคัญเลยล่ะที่ทำให้ช็อค

“พี่มานี่ได้ไงเนี่ย” อูยองร้องถามแต่ไม่ได้หันหน้ามามองเพราะรู้ดีจากลมหายใจของนิชคุณว่าถ้าหันไปตอนนี้ แก้มได้ชนจมูก ปากได้ชนปากแน่ ๆ

“พี่ขอแลกห้องกับพี่ซานอีเอง ตอนนี้พี่ซานอีก็คงจะนอนอยู่ห้องข้างบนกับพี่มินแจ” นิชคุณตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใส สองแขนก็กอดรั้งอูยองมาไว้ในอ้อมกอดมากกว่าเดิม

“เฮ้ย พี่ แล้วอย่างนั้นพี่ซานอีเขาจะไม่สงสัยเหรอ” ว่าทำไมพี่ไฟท์ล็อบบี้ห้องมาอยู่กับเขา

“ไม่หรอก พี่บอกพี่ซานอีว่าจะมาคุยเรื่องบทกับอูยอง เพราะพี่ก็เล่นเรื่องนี้เรื่องแรก แถมเราเป็นผู้ชายเหมือนกันพี่เขาไม่คิดอะไรหรอก” อื้อหือ พี่ครับ ถ้ามาถามเรื่องบทแต่กอดกันแน่นหนึบแบบนี้ คาดว่าจะกลายเป็นบทหนังเอวีนะครับ เอ๊ะ หรือ จีวี

“พี่คุณไปอาบน้ำพักผ่อนดีกว่านะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้มีถ่ายทำทั้งวัน”    อูยองแตะท่อนแขนแกร่งที่กอดรอบเอว เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงน่ารัก

“ได้กอดอูยองแบบนี้มีแรงโหมงานหนักไม่หลับไม่นอนไปอีกหลายวัน” นิชคุณตอบ ลมหายใจอุ่นๆ จากปลายจมูกโด่งก็คลอเคลียอยู่แถวข้างๆ ใบหู อูยองหัวเราะคิกคักทั้งเขินทั้งจั๊กจี้

“พี่คุณนี่เวอร์จริงๆเลย นอนหลับพักผ่อนแบบคนปกติเถอะครับ”

“พี่ไปอาบน้ำแล้วก็ได้แต่ออกมาอูยองต้องอย่าพึ่งหลับนะ” นิชคุณคลายอ้อมกอดให้หลวมขึ้นแต่ก็ยังไม่ปล่อยวงแขนออก ทวงข้อตกลงก่อน

“ครับ จะรอ” อูยองตอบแกมพองขึ้นลงตามจังหวะการพูด นิชคุณมองแล้วอดไม่ได้จะหอมไปเสียหนึ่งทีก่อนจะลุกไปอาบน้ำ อูยองมองตามแผ่นหลังกว้างไป ท่าทีต่อต้านที่อูยองเคยกั้นกำแพงกันนิชคุณออกไปสลายไปเสียแล้วจนหมดสิ้น ตามใจนิชคุณไปทุกอย่างอย่างที่อูยองเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าว่าง่ายกับนิชคุณมากแค่ไหนและรักไปแล้วเท่าไหร่
นิชคุณเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำตัวยาว ตาโตจ้องมองไปที่เตียงของอูยองก็เห็นร่างเล็กนอนฟุบหลับไปแล้วในมือยังคงถือโทรศัพท์ ใกล้ ๆ กันนั้นก็มีผ้าสำหรับเช็ดผมวางอยู่ นิชคุณระบายยิ้มส่ายหน้าเดินไปแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะนั่งลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ออกจากมือเล็กวางไว้ข้างเตียง มือหนาสางเส้นผมนิ่ม ๆ ไม่ยาวนัก ที่ยังคงเปียกชื้นของอูยอง ค่อย ๆ ช้อนอูยองให้นอนลงบนหมอนพอดีคอจะได้ไม่เมื่อย มือก็บรรจงใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกชื้นให้อูยอง ตาโตจ้องมองอูยองอย่างอ่อนโยนลึกซึ้ง แววตาแบบที่โฆษณาตัวไหนหรือใครก็ไม่เคยได้รับมันอย่างที่จาง อูยองได้รับ

ความรักของนิชคุณเป็นเพียงของจาง อูยองเท่านั้น

แต่ไม่รู้เช่นกันว่าอูยองจะน้อมรับความรักนั้นไปไว้กับตัวเองหรือเปล่า แต่ก็ยังคงยินดีมอบให้เหมือนเดิม

….
อูยองตื่นแต่เช้าเพราะว่าเหล่าทีมงานนั้นนัดกันตั้งแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมการถ่ายทำในวันนี้ อูยองตื่นขึ้นมาก่อนจากเสียงนาฬิกาปลุกตัวเอง แล้วก็เจอว่าตัวเองนั้นกำลังถูกกอดจากเจ้าของห้องร่วมกันอีกคนอย่างนิชคุณ โชคดีที่นิชคุณเหนื่อยมากจริง ๆ อูยองถึงได้ค่อย ๆ จับแขนใหญ่ ๆ ที่กอดเอวไว้ออกไปได้โดยที่นิชคุณไม่ตื่นขึ้นมา

อูยองในฐานะคนเขียนบทแม้ว่าจะไม่ได้มีงานหนักอะไรในการเตรียมฉาก แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมเรื่องบทละครอยู่ข้าง ๆ ผู้กำกับเรื่องนี้ ซึ่งก็คือพี่ชางได แม้จะร่วมงานจริงจังกันครั้งแรก แต่พี่ชางไดก็ใจดีมากจนอูยองรู้สึกไม่ประหม่ามากนัก ทีมงานเตรียมงานทุกอย่างอย่างดีสุดกำลัง เตรียมพร้อมเสร็จสรรพเมื่อนักแสดงทั้งหมดมาพร้อมกันที่ริมหาดตอนเจ็ดโมงเช้า นักแสดงทุกคนรับบทเป็นนักเรียนม.ปลายปีสุดท้าย ที่มีความสัมพันธ์ยุ่ง ๆ ระหว่างกัน ซึ่งได้รับการสะสางเมื่อมาเที่ยวทะเลพร้อมกันเจ็ดคน นี่คือเนื้อหาของหนังสั้นเรื่องนี้

เช้านี้ฉากแรกที่พี่ชางไดอยากจะถ่ายคือนักแสดงทั้งเจ็ดคนเดินเล่นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะด้วยกันริมชายหาด แต่แค่เริ่มงานวันแรก อะไร ๆ ก็ไม่ราบรื่นดังใจพี่ชางไดเสียแล้ว

“ควอน ควอนโว๊ยยย บอกพี่สิวะ ว่าทำไมกู ฮารา ยังไม่มา ห๊ะ” พี่ชางไดที่ตอนนี้อารมณ์กำลังพุ่งขึ้นเต็มแม๊กตะโกนถามควอน ฝ่ายประสานงานนักแสดงที่ยืนทำหูลู่หางตกอยู่ตรงหน้าพี่ชางได อูยองที่ก็แอบสะดุ้งตามเสียงตวาดของพี่ชางไดไปด้วยไม่ได้ แล้วก็ทำได้แค่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ

ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว แต่นางแบบสาวกู ฮารา เป็นนักแสดงคนเดียวที่ยังมาไม่ถึงกองถ่ายทำแม้ว่าเลยเวลานัดไปแล้วครึ่งชั่วโมง

“พี่ชางไดครับ ฟังผมก่อนน๊า” ควอนยกมือขึ้นเป็นการขออนุญาตตอบ พี่ชางไดที่ได้ตวาดระบายอารมณ์ไปแล้วถอนหายใจเฮือกยาวกอดอกเงียบ เป็นสัญญาณบอกว่า มึงพูดมากูพร้อมฟัง

“คือเมื่อกี๊ผมโทรหาพี่จินซอกผู้จัดการของกู ฮาราแล้วนะครับ เขาบอกว่าเมื่อคืนตอนตีหนึ่ง ฮารามีอาการไส้ติ่งอักเสบครับ ต้องรีบไปผ่าตัดกะทันหัน พี่เขามัววุ่นวายกับการผ่าตัดแล้วก็เตรียมเอกสารต่าง ๆ ให้ฮาราก็เลยลืมโทรมาบอกเราน่ะครับ” ควอนบอกเรื่องที่ได้ทราบจากการโทรหาผู้จัดการของกู ฮาราเมื่อเช้า อูยองพยักหน้ารับฟัง อดจะเห็นใจฮาราไม่ได้ที่ต้องมาบาดเจ็บทั้งที่มีงาน

“ไอ้.. ป่วยกูห้ามอะไรไม่ได้หรอก แต่ไม่โทรบอกนี่แม่งจะให้กูโทรจิตไปรู้แล้วหาทางจัดการเองไงวะ ไอ้..”

“ก่อนที่พี่ชางไดจะปล่อยสัตว์มาเดินเล่น ผมยังบอกไม่หมด” ควอนยกมือขึ้นแล้วเอ่ยบอก พี่ชางไดถึงได้หยุดฟังให้อีกนิด

“คือพี่จินซอกบอกว่า ถึงจะลืมโทรบอกผม แต่ก็ไม่ลืมจะจัดการงานให้ พี่จินซอกบอกว่าโทรคุยกับต้นสังกัดแล้ว ให้เลือกนางแบบคนอื่นที่คิวว่างช่วงนี้ส่งมาแทนกู ฮารา” อูยองฟังแล้วก็หูผึ่ง แถมความรู้สึกมันบอกว่าอูยองรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใครด้วยล่ะ แต่อย่าใช่เลยดีกว่า

“พี่จินซอกบอกว่า คนที่มาแทนฮาราน่ะ เป็นคนที่กำลังมีข่าวกับหนึ่งในนักแสดงชายของเราพอดี ถ้าเอามาคงปั่นกระแสให้ละครเราได้”  หืมม

ไม่ม๊างง อย่าใช่เลย

“พี่จินซอกยังบอกอีกว่า ตอนนี้คนคนนั้นน่าจะใกล้มาถึงที่นี่แล้ว”

“เออ ดี จะได้เริ่มถ่ายได้สักที ว่าแต่ว่า ใครมาแทนฮาราวะ ควอน” ขอให้ไม่ใช่ ไม่ใช่

“คิม ฮยอนอาน่ะพี่ชางได” โอ้ววววว วินาทีนี้จาง อูยองรู้สึกว่ากูไม่น่าเดาถูกเล๊ย ไม่น่าเดาถูกเลย

นี่มันต้องเรียกว่าซวยซ้ำซวยซากสุด ๆ หนังสั้นเรื่อง ‘ฝันรักหน้าร้อน’ นี้ เนื้อหาแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือส่วนหลัก เป็นส่วนความรักของพระเอกที่แอบรักเพื่อนของนางเอก แต่ไม่กล้าบอกในขณะที่นางเอกก็แอบรักพระเอก แต่นางเอกกล้าจะบอกพระเอก พระเอกกับนางเอกจึงคบหากันเรื่อยมาจนถึงมาเที่ยวทะเลปูซานพร้อมกัน แต่ปัญหาคือ เพื่อนนางเอกนั้นเองก็แอบชอบพระเอกอยู่เช่นกัน แล้วก็ตัดสินใจบอกความรู้สึกชอบที่เก็บเอาไว้นานกับพระเอก แม้ว่าตอนนี้พระเอกจะคบกับนางเอกอยู่ก็ตาม เนื้อหาในส่วนนี้วี่แววดราม่าเด่นชัดมาก แถมยังอิรุงตุงนังสุด ๆ

และ อีกส่วนหนึ่ง คือส่วนของกลุ่มเพื่อนพระเอกทั้งสี่คน ส่วนนี้  กู  ฮารา รับบทเป็นหญิงสาวที่แอบรักเพื่อนสนิทของตัวเองแต่ไม่กล้าบอก ซึ่งจะมาบอกกันที่ทะเลนี้ โดยที่เพื่อนในกลุ่มอีกสองคนจะคอยเชียร์ คอยชงเป็นลูกคู่ตลอด จนในที่สุด ทั้งสองก็ตกลงปลงใจกัน  ซึ่งแน่นอนว่าบทของกู ฮารา ตอนนี้ถูกเปลี่ยนให้เป็นคิม ฮยอนอามาเล่นแทน และคนที่มีหน้าที่รับบทคนที่คิม ฮยอนอาจะต้องแอบรักนั้นก็คือ หึหึ อี จุนโฮ

สนุกกันล่ะที่นี้

ให้ตายเถอะ จาง อูยองรับรู้สึกบรรยากาศที่กำลังจะเกิดความวุ่นวาย เข้าขั้นวายวอดขึ้นมาแล้วววว

ฮืออ หนังเรื่องแรกของฉานนนนน
.
.
.
TBC
เค้าลางความวุ่นวายกับหนังเรื่องแรกของอูยองมาเต็มสินะ
ตอนหน้าก็ยังลัลล้ากันที่ทะเลนะคะ ^^

ปุกาศๆ  เรื่องนี้กำลังจะรวมเล่มนะคะ เดือนหน้าน่าจะได้นำรายละเอียดมาลง

แต่ยังไงก็ตาม ขายของอ่ะ พร้อมส่งเหลืออยู่อย่างละเล่มสองเล่ม >>จิ้มม<<

Advertisements

4 คิดบน “(FIC-CNN/KW/FT.TJ-KIM)DANGEROUS LOVER !!SLAP ME BABY #10

  1. รักเฮีย

    เรื่องนี้สนุก ^^/ พึ่งเจอเรื่องนี้ค่ะ ชอบๆ อูยองดูมึนๆดี ขนาดไม่ใช่คู่ที่ชิบ(เราชอบแทคคิม^^) เรายังอ่านเลย หนุกดีมีตบแน่ๆ 555555 บางทีก็ตลก ชอบบบบบบ ไม่เครียดดี เป็นแนวน่ารัก ดี ^^/

  2. พั่คุณรุกหนักเลยแฮะถึงขนาดแลกห้องเลยหรอ หวังอะไรป่าวเนี่ย อูยองแค่ 23 เองนะ….เออลืมไปว่าเป็นเมียพี่คุณแล้วนี้หว่า 555
    จุนโฮกีะฮยอนอาจะไปรอดไหมนะหนังเรื่องแรกของอูยอง สู้ๆนะจุนโฮ อย่าสวยกว่าหละ

  3. bbm

    หนังเรื่องแรกของพี่ด้ง 555 ความวอดวายกำลังจะมา ตอนแรกเป็นหนังรักโรแมนติกใส ๆ สำหรับนักเรียน แต่มาเจอฮยอนอา แอบรักนุ้งโฮ ไม่อยากจะคิด ดราม่าแน่ อิอิ

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s