money is love รักผมแพงนะครับ #1 ( #channuneo #khunwoo #taeckim )

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #1 I need your money เงินน่ะมีไหม
Fandom :: 2PM Beast
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16 -??
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

I need your money เงินน่ะมีไหม

….เงินมาผ้าหลุด….

…เงินคือพระเจ้า….

….อะไรๆก็เงิน…

คุณเคยได้ยินไหมล่ะครับ ไอ้คำแล้วก็เรื่องราวเหล่านี้ที่เขาว่ากันน่ะ ..อะไรก็เงินๆ

…ผมชอบเงินนะครับ

เข้าขั้นงกเลยล่ะจะว่าไปอ่ะนะ

…อันที่จริงผมก็ไม่ได้จนอะไรหรอกครับ ผมก็พอจะมีกินมีใช้อะไรบ้างตามประสาเด็กคนนึงที่กำลังอยู่ในวัยเรียน

เด็กกำพร้า ..ที่มีพี่น้องเหลืออีกแค่คนเดียว

…พี่อูยอง…

…พี่อูยองทำงานหนักทุกวัน ทั้งงานประจำที่ร้านของพี่ซึลอง และงานพิเศษที่ร้านอื่นๆอีกมากมาย   ทั้งที่พี่ผมก็ตัวเล็กร่างกายบอบบางแบบนั้นแท้ๆ ทั้งที่ตัวเองก็ต้องพักผ่อน
ทั้งที่พี่ต้องเหนื่อยขนาดนั้น พี่ก็ยิ้มและบอกว่าไม่เป็นไรให้ผมเสมอทุกครั้งที่พี่เอาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนต่างๆให้ผม

ผมเองไม่รู้ว่าพี่ต้องทำงานพิเศษกี่ที่กันแน่ แต่พี่ก็ไม่เคยจะให้ผมต้องเหนื่อยเลย

..พี่เสียสละให้ผมทุกอย่าง

ผมอยากจะมีเงินมากๆ  เอาไว้ให้พี่ผมใช้ พี่ผมจะได้ไม่ต้องลำบาก ไม่ต้องคอยหามรุ่งหามค่ำหาเงินมาเลี้ยงผมอยู่ทุกวันแบบนี้

พี่ครับผมจะหาเงินเยอะๆมาเลี้ยงพี่ให้ได้ครับพี่

จุนโฮ ของพี่อูยอง

…………………………
“หางานพิเศษทำอีกแล้วเหรอ จุนโฮ”เสียงใสที่ดังมาจากข้างหลังทำให้คนที่นั่งเอาคางเกยไว้บนโต๊ะเรียนหันสายตาเบี่ยงมามองก่อนจะทำปากยู่ เป่าลมเข้าไปเสียจนเต็มแก้มแล้วพยักหน้ารับเบาๆ

“อือออ คราวนี้เป็นร้านที่อยู่แถวคังนัมน่ะ ห่างบ้านหน่อย แต่ก็ดีพี่อูยองได้ไม่มาเจอด้วย”ปากเล็กบิดไปมาอย่างดูหน่ายนิด นิ้วก็จิ้มภาพตึกสูงในแผนที่ๆอยู่ตรงหน้าให้เพื่อนตัวดีที่ยื่นหน้ามาดู

“เฮ้ย!!! ไดโอนิซัส  คลับ นี่มันร้านเหล้าไม่ใช่เหรอจุนโฮ คราวที่แล้วแค่งานร้านอาหารพี่แกก็วีนจะตายไม่ใช่เหรอวะจุนโฮ”เจ้าคนที่พึ่งโดนวีนมาไม่นานอย่างที่แบคฮยอนบอกได้แต่ลูบหัวตัวเองแล้วแลบลิ้นแหะๆ

“แกก็รู้นี่หว่าว่าเด็กปีหนึ่งมันเสียเงินตั้งเยอะแยะ จะให้พี่ฉันทำงานจนแก้มลากถึงพื้นเลยเหรอไงห๊ะ ..ฉันก็แค่รักพี่ผิดด้วยหรือไงห๊ะ ไอ้ตาจิก”ดูมันเรียกเพื่อนมัน ..คนตาจิกอย่างกล่าวหาขอฟาดหัวของไอ้ตัวแสบซักทีเถอะ หมั้นไส้จริงๆเลยเฟ้ย

“เออๆ รักพี่รักพี่แต่อย่าว่างั้นงี้เลยว่ะจุนโฮ นอกจากพี่แกจะวีนแล้วเนี่ย แกจะทำอะไรในร้านเหล้าได้ฟะ ..ชงเหล้าก็ไม่เป็น  ทำอะไรก็ไม่เป็น ห๊ะ”

ทำไมจะทำอะไรไม่ได้ห๊ะแบคฮยอน ทำม๊ายยยยจะทำไม่ได้ TT

“จุนโฮไปขนเบียร์ที่ซอยหลังร้านมาให้พี่หน่อย”

“จุนโฮน้ำแข็งสองถังสิ”

“จุนโฮเอาโน่นให้ที”

“เอานี่ให้หน่อย”

“จุนโฮ”

“จุนโฮ”

“จุนโฮฮฮฮฮฮฮฮ”

“ฟู่วว~~~~ “มือขาวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมไปทั่วใบหน้า พ่นลมหายใจร้อนๆออกมาอีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงไปบนลังกล่องผ้าคลุมทางเดินของผับโซนชั้นสองที่เป็นเฉพาะของเหล่าวีไอพี เขาถูกใช้ให้มาจัดการพามันออกจากตรอกมืดๆตรงนี้เข้าไปข้างใน แต่มันหนักไปหน่อย ก็เลยขอแอบพักซักแปปล่ะเนอะ ..ไม่ใช่ว่าอู้นะ

“งานเยอะจังแฮะ”จุนโฮแอบบ่นเบากับตัวเองขาเล็กๆตีขึ้นลงเบาๆ พลางคิดถึงว่าพี่อูยองต้องทำงานเหนื่อยขนาดนี้ทุกๆวัน ร่างกายคงเพลียแย่  ..ดีหน่อยที่สัปดาห์ทั้งสัปดาห์พี่เขาจะไม่อยู่ เขาจะได้มาทำงานเก็บเงินที่นี่ได้สะดวกๆหน่อย

“วันละ 50 ดอล 7วันก็แค่ 350 ดอลเองอาาา ..ไม่พอค่าเทอมแน่ๆเลย”ขาเล็กๆในกางเกงยีนส์สีซีดเตะฝุ่นหินที่กลิ้งไปทั่วบริเวณนั้นอีกครั้ง ก่อนจะยู่ปากแรงอีกที

..ถ้ามีทางหาเงินได้ทีละมากๆ เร็วๆภายใน7ก่อนพี่จะกลับมาก็ดีสิ..จะได้ไม่รบกวนเงินของพี่อูยอง พี่จะได้ไม่เหนื่อยด้วย

“เฮ้อ~~~ อย่าไปก็เพ้อเจ้อน่า จุนโฮ ทำงานๆๆๆ”มือขาวเคาะหัวตัวเองเสียหนึ่งทีก่อนจะตัดสินใจจัดการลากเจ้ากล่องเจ้าปัญหาเข้าไปในประตูร้านที่มีเสียงเครื่องดนตรีและร้องกรี๊ดอย่างสนุกสนานจากข้างในดังออกมาไม่ขาด
…..
ร่างเล็กที่ตอนนี้ถูกเจ้ากล่องใบใหญ่บดบังทางการมองเห็นไปเสียหมด ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายให้พาเจ้ากล่องใบที่เขาลากมาจากหลังร้านใบหนีขึ้นไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของบนชั้นสองของร้านที่ปกติจะปิดไว้ให้เฉพาะแค่แขก วีไอพี และพนักงานที่มีตำแหน่งสูงๆเท่านั้นขึ้นมาได้ ..แต่คราวนี้กลับมาใช้คนที่มาทำงานวันแรกให้ขึ้นมาซะอย่างนั้น ถ้าจะบ้าดีล่ะนะ

สองขาเล็กที่เริ่มสั่นน้อยๆเพราะแรงและความหนักของกล่องมันโจมตี ก่อนที่จะได้หัวทิ่มโครมลงไปที่ด้านล่าง จุนโฮก็จัดการวางเจ้าเจ้าปัญหาลงตรงหัวบันได ที่ชั้นสองดูต่างจากชั้นล่างมากอยู่ เพราะส่วนใหญ่ที่ๆอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่ที่โล่งกว้าง ให้น่ามาแด๊นส์ดิ้นกันอย่างด้านล่าง แต่ถูกแบ่งเป็นห้องๆมากมาก ห้องที่มีตรงหน้านั้นไม่ใช่ห้องเล็กๆเท่านั้น หากแต่เป็นห้องเล็กใหญ่สลับกันไปมา

ตารียวเริ่มส่ายสอดหาสิ่งมีชีวิตที่จะพอบอกเขาได้ว่าจะเอาไอ้กล่องนี้ไปไว้ไหน ก็ร้างไร้มวลมนุษย์เหลือเกิน จุนโฮถอนหายใจอย่างเซ็งๆก่อนจะจัดการลากกล่องตรงหน้าไปเรื่อยๆ ..ห้องไหนเปิดอยู่ก็โยนเข้าไป โช๊ะเด๊ะ .คึคึ

“นี่แกเมื่อกี๊เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแหละแก”

“แกจำเด็กเสริ์ฟที่ชั้นหนึ่งที่วันนี้มาประมูลได้ไหม”

“คนที่แก้มป่องๆ น่ารักๆน่ะเหรอ”

“ใช่คนนั้นแหละ ..แกรู้ไหมว่าถูกประมูลไปเท่าไหร่ แล้วใครเป็นคนประมูล”

เสียงซ่อกแซ่กซุบซิบกันที่ผมได้ยินทำให้จุนโฮค่อยๆลากกล่องมาตามเสียงที่ได้ยิน  เขาตัดสินใจลากกล่องเข้ามาในห้องก็เห็นเพียงแค่พี่สาวสองสามคนที่จับกลุ่มเมาส์กันอยู่ตรงหน้าประตูห้องโดยไม่ได้สนใจผู้มาเยือนอย่างเขาซักนิด  จุนโฮเลยตัดสินใจที่จะวางกล่องทิ้งไว้ตรงนั้นแล้วเข้าไปสะกิดถามพี่เขาเอง

“หา!!!! แกว่าไงนะคุณนิชคุณน่ะเหรอ ที่ประมูลอูยองไปน่ะ” เสียงตบโต๊ะตึงดังมาก่อนที่คนฟังจะทำหน้าประหลาดใจใส่เพื่อนอีกสองคนกลับสิ่งที่ได้ฟัง แล้วก่อนที่จะได้เริ่มเปิดบทเมาส์กันต่อสายตาทั้งสามคู่ก็ต้องกลับไปโฟกัสที่ด้านหลัง

“ประมูลอะไร ใครประมูลพี่อูยองไป!!!”สายตาที่กรีดอายลายเนอร์จนคมกริบหันมาจ้องเด็กหนุ่มที่ดูแค่หน้าตาก็คงฟันธงได้ว่าไม่ควรเข้ามาเดินเล่นที่แถวนี้ หรือในสถานบันเทิงแห่งนี้ แต่ชุดพนักงานที่ใส่ก็ทำให้เธอทั้งสามรับรู้ได้ว่าคนๆนี้คงเป็นพนักงานอีกคน

..แต่สิ่งที่ตรึงตาเธอไม่ใช่เสียงแปดหลอดและคำถามที่ได้ฟัง ..แต่เป็นหน้าตาของคนๆนี้ต่างหาก

..เหมือนกันชะมัด..

เหมือนคนที่ทั้งเขาและเธอพึ่งจะเอ่ยถึงไปเมื่อครู่นี้

“พี่ผมอยู่ไหน พี่สาวครับพี่อูยองอยู่ที่ไหน!!!”จุนโฮตวาดเสียงดังเอ่ยถาม ในใจร้อนไปหมดกับข้อมูลที่ได้ฟัง ..ประมูล  เขาไม่ได้โง่นะ มันต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ๆที่ทำให้พี่เขาถูกประมูลไปแบบนั้น

“อยู่ไหนครับ!!!!”จุนโฮเอ่ยเร่งอีกครั้งก่อนจะพงกหัวขอบคุณแล้ววิ่งไปตามทิศที่มือของพี่สาวทั้งสามทำหน้าตาเหวอๆชี้บอกให้

สองขาเล็กเร่งก้าวอย่างร้อนใจ

…พี่เขามาทำอะไรที่นี่
..แล้วอะไรประมูล อะไร
…พี่เขาไม่ใช่สิ่งของนะ
..ใครคือนิชคุณ
…นั่นคือพี่เขาจริงๆไหม

คำถามสารพัดต่างพากันวิ่งมาในหัวขณะที่สองขาก้าวเร่งเข้าไปในห้องแคบๆ จุนโฮวิ่งตามเส้นทางที่ทอดขึ้นไปบนบันได้ชันมืดๆ ที่เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันกำลังจะพาเขาไปทางไหน

“ปัง!!!!!!!”

“พี่อูยอง!!!!!!!!”

เสียงใสตะโกนลั่นทันทีที่มือทั้งสองผลักประตูออกมาได้ สายตาทุกคู่ต่างหันมามองที่เจ้าของร่างเล็ก หน้าตาอ่อนหวานในกรอบผมสีเหลืองบอร์น ที่แม้จะอยู่ในชุดเชิ้ตทักซีโด้ที่ดูคล้ายกับเด็กเสริ์ฟธรรมดาแต่ความน่ารักกับขับออกมามากมายจนไม่น่าเชื่อ

จุนโฮกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อจดจ้องไปที่ภาพตรงหน้า  ผู้คนจำนวนมากกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ธรรมดาๆเต็มไปหมด และครึ่งนึงในนั้นก็คือเฒ่าแก่หน้าหื่นกามที่ทำสายตากลัดมันมาทางงเขาอย่างไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย  ส่วนตรงที่เขายืนก็เป็นเวทีขนาดใหญ่ที่เปิดโล่ง ข้างๆก็มีคนหน้าบากตัวเบ้อเริ่มที่ยืนจังก้าอยู่หลายคน ส่วนคนที่ทำหน้าที่พิธีกรเองตอนนี้ก็จ้องเขาค้างอยู่จนจุนโฮประหม่าไปหมด

ขาเล็กทั้งสองข้างรีบกรูถอยหลังอย่างหวาดกลัว

“ผ… ผะ ผมขอโทษครับพอดีว่าเข้าห้องผิด”จุนโฮรีบเอ่ยแก้ตัวก่อนที่จะหันหลังเพื่อเดินกลับ หากแต่เสียงพิธีกรและคนหน้าบากแถวนั้นจะขวางเอาไว้ก่อน

“สินค้าพิเศษในวันนี้นะครับ เป็นเด็กหนุ่มอายุยังน้อย ..ท่านสามารถดูด้วยสายตาได้ว่าน่ารักและดึงดูดเพียงใด …และที่สำคัญยังคงบริสุทธิ์อยู่อย่างแน่นอน”เสียงที่ดังขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้จุนโฮหน้าเหวอ ใบหน้าเนียนกำลังตกใจอย่างชัดเจน ก่อนตัวเขาจะโดนจัดการล็อกหลังจากยามหน้าบากสองคนแล้วลากมาที่ตรงกลางเวทีที่มีวงกลมสีชมพูวาดไว้อยู่

“หากไม่ชื่อท่านสามารถพิสูจน์ได้ด้วยสายตาตัวเอง”จู่ๆจุนโฮก็เกิดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อแรงที่จับล็อคจากทางด้านหลังมากขึ้นบังคับให้เขานั่งลงตรงนั้น  ตาสวยกระพริบปริบเมื่อเห็นโซ่และปลอกคอเหล็กที่จู่ๆก็ถูกเอาเข้ามาล็อคคอเขาไว้ไว้

“ปล่อยๆๆผมนะครับ ปล่อยผมมม ปล่อยนะ”จุนโฮหวีดวีนเมื่อเห็นว่าตัวเองถูกตรึงด้วยเส้นโซ่ที่คอ ส่วนเสื้อเชิ้ตขาวดำและเสื้อกั๊กสีครีมบนตัวก็โดนมือหยาบกร้านดำๆ ของใครที่ไหนมารู้เข้าปลดออก ก่อนมือนั้นจะบีบเข้าที่กรามทั้งสองข้างก่อนจะจัดการยัดเม็ดยาเล็กในมือลงในคอของจุนโฮ มือหนาปิดปากไว้ให้แน่ใจว่าเขาได้กลืนลงไปแล้ว จึงปล่อยออก จุนโฮทิ่มหน้าลงพื้น หอบหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

นี่มันอะไรกัน ..ช่วยด้วย
พี่ครับช่วยจุนโฮด้วย

“ปล่อยยยยยนะ!!!!!!!!”จุนโฮกรีดร้องอีกครั้ง แต่ดูราวกลับไร้การสนใจ เพราะเสียงทั้งหมดหยุดลงและกำลังฟังที่พิธีกรที่เริ่มเคาะค้อนไม้อีกครั้ง

“เริ่มต้นที่1000 ดอลล่าห์ครับ” เสียงที่ได้ยินทำให้จุนโฮเริ่มมีสติ น้ำตาจำนวนมากไหลออกมาจากสองตาอย่างควบคุมไม่อยู่

“1400”

“2000”

“2500”

สายตากลมกวาดมองไปทั่วห้องที่มีเสียงเซ็งเเซ่จากการส่งแย่งราคา
..เขากำลังโดนขายอย่างนั้นหรือ

พี่ครับ ..ช่วยผมด้วย

พี่อูยองช่วยด้วย

“ตอนนี้อยู่ที่ 4000 นะครับ ป้าย16 4000 ดอลล่านะครับ”จุนโฮเงยหน้ามองไปที่เจ้าของป้าย16ที่ว่า ก็เจอเข้ากับลุงหน้าตาหื่นกามที่จ้องอย่างกระหายมาที่เขา

พี่ช่วยด้วย…..
ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วช่วยผมด้วย ..ช่วยด้วย

“4000 ครั้งที่หนึ่ง”

“4000 ครั้งที่สอง”

“40…..”

“10000!!!”เสียงที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ทั้งห้องตกอยูในความเงียบ สายตาทั้งหมดตวัดไปที่เจ้าของใบหน้าคมและรูปร่างสูงโปร่งที่ดูดีขับดันให้ดวงตาคมโตนั้นดูคมเข้มขึ้นกว่าเก่า

ดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมาที่ร่างเล็กที่ยังคงรื้นน้ำตาทั่วใบหน้า สองขาทั้งสองก้าวขึ้นมาบนเวที รอยยิ้มกราดไปทั่วบริเวณหากสายตายังคงวาวโรจน์มาที่คนที่กำลังแหงนใบหน้าขึ้นมองเขาไร้ซึ่งเสื้อผ้าอันเรียบร้อย ตาคู่เรียวสวยรดรินด้วยน้ำตากำลังแหงนจ้องเขาราวสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ในปลอกคอสีเงิน

“10000 ดอลล่าห์พอไหม”

………
จุนโฮกำลังมองวิวภายนอกที่วิ่งเร็วไปข้างหลังจากสองข้างทาง ดวงตาคู่สวยบัดนี้ปรือไหวด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง  มือบางกระชับผ้าห่มที่รอบตัวให้แน่นยิ่งขึ้น
“ไม่คิดเลยนะว่าฉันจะเอาเงินสำหรับอูยองมาจ่ายให้นาย”เสียงเข้มที่ได้ยินทำให้เขาตกใจเล็กน้อยแต่เขาก็ยังหันกลับมานั่งจ้องนิ่งๆ ..ไม่รู้ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกใจกล้านัก

“คุณเป็นเพื่อนพี่อูยองเหรอ ชานซอง”เสียงใสที่ยังติดสั่นเอ่ยเบาแบบไร้สรรพนามตำแหน่ง แม้ประเมินด้วยสายตาก็เข้าใจว่าคนทีนั่งอยู่ๆข้างเขานี้คงอายุเยอะกว่าเขามาก ..ฮวาง ชานซอง

“ใช่  แล้วนายเป็นน้องอูยองจริงๆน่ะเหรอ”เสียงเข้มเอ่ยติดดุอีกครั้ง จุนโฮพยักหน้ารับแทบทันที

“ไม่เห็นอูยองเคยบอกว่ามีน้องนี่นา ..ช่างเถอะ จะให้ไปส่งที่ไหน”เสียงเข้มที่ทำให้จุนโฮตัวสั่นงกนั้นเบาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างเล็กเบียดตัวเองเข้ากับเบาะหลังรถ

..พี่น้อง เหมือนกันเด๊ะ!!

“คุณรู้ไหมว่าพี่อูยองไปไหน”

“นายไม่รู้เหรอ”
ส่ายหัวเป็นคำตอบ

ชานซองลอบยิ้มก่อนจะหัวเราะแค่นออกมา แต่ไม่ได้กล่าวอะไร จนจุนโฮทนไม่ไหว

“พี่ผมอยู่ไหนเหรอ ชานซองบอกหน่อยได้ไหม”สิ่งที่ได้เป็นเพียงปลายหางตาที่กราดมาที่เขา ก่อนชานซองจะหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ..แต่ทำไมมันฟังเศร้าจัง

“เงินนั่นฉันจะไม่ติดใจอะไรแล้วกัน เพราะยังไงฉันก็จะทำให้อูยองอยู่แล้ว ส่วนนายก็กลับบ้านไปเถอะ จุนโฮ …ใช่ไหม”จุนโฮขมวดคิ้ว หงุดหงิดคนที่กำลังทำท่ามากตรงหน้าชะมัด

ไม่รู้ล่ะเขาอยากรู้เรื่องพี่มากที่สุดตอนนี้ ช้างก็ตัวเท่ามด คนหน้าแก่ๆก็หน้าแค่ทารกแล้วล่ะตอนนี้

“บอกเรื่องพี่อูยองมานะชานซอง”เจ้าของสายตาคมกริบเบิกกว้างอย่างแปลกใจนิดๆ ที่คนตรงหน้าเขาเรียกจิกกันขนาดนั้น

“เอาเป็นว่าถ้านายเป็นน้องอูยองจริงๆล่ะก็ นายคงรู้ว่าอูยองจะทำทุกอย่างเพื่อหาเงินมาให้นายก็แล้วกัน”เสียงนั้นติดพร่าจนไหวหวั่น แต่จุนโฮไม่ได้ตั้งใจฟังมันนัก ตอนนี้ในหัวเขากำลังประมวลผล คำว่า …. เพื่อหาเงินมาให้นาย

…ให้เขา… เพื่อเขาอีกแล้วเหรอ

ปากสีชมพูที่ซีดลงไปถนัดตาเม้มหนักก่อนมือที่กุมกระชับผ้าที่คลุมกายอยู่ จะหันเข้าจับต้นแขนของ ฮวางชานซองที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ชานซอง ..คุณมีเงินใช่ไหม”จุนโฮเอ่ยถามด้วยสายตาจริงจัง มือก็เขย่าเเขนแกร่งไปพลางๆ จริงจังจนชานซองอดจะยกยิ้มแล้วพยักหน้าตามไม่ได้

“ดีจัง”ร่างบางยกยิ้มกว้างก่อนจะบีบมือลงบนต้นแขนแร่งอีกครั้งราวให้กำลังใจตัวเอง

“ชานซอง คุณจะซื้อผมไหม ผมจาง จุนโฮ น้องของจาง อูยอง”ตอนนี้มันใจกล้าไปหมดเสียจริงๆแล้ว จุนโฮกลืนน้ำลายอีกครั้ง

..พี่ครับ..

“3000 ดอลล่าห์ คุณจะซื้อผมไหมชานซอง” สายตามุ่งมั่นที่จับจ้องหน้าเขาทำให้ชานซองรับรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้ล้อเล่น ..แม้อาจจะไม่ได้เอ่ยในภาวะปกตินักก็เถอะ

“3000 ดอลล่าห์ต่อครั้งงั้นเหรอ ..ถึงจะน้องอูยองมันก็แพงไปหน่อยไหมนะ”มือหนาเชยเข้าที่คางมนก่อนจะลอบยิ้มเหยียดเต็มใบหน้า สายตาคมบัดนี้ดูกร้าวระริกพราวด้วยความเจ้าเล่ห์

“แต่ไม่เป็นไรฉันมีเงิน”ฝ่ามือหนาจับรั้งใบหน้าขาวไว้ในสองฝ่ามือ รอยยิ้มประปรายทั่วหน้า ก่อนมือหนาจะเคลื่อนเข้าจับที่ไหล่บางก่อนจะดันจนแผ่นหลังเล็กในเสื้อคลุมของเขาแนบลงบนพื้นเบาะ

“อ้อ~ จำนวนครั้งนี่นับจากของฉันนะ จาง จุนโฮ”

.

.

TBC
มาแล้วค่าาา ตอนที่1 ของ #ficmoney is love เปิดตัวสู่สาธารณะแล้วในเวอร์ชั่น ชานนูนอ คุณวู แทคคิม

มีหลายคนเรียกร้องเข้ามาว่าอยากอ่าน ขอผลตอบรับหน่อยนะคะจุ๊บบ
อยากแอดทวิตคุยกัน @bowwie0723ค่ะ

เปิดรวมเล่ม slap me baby อยู่นะคะ สนใจสั่งกันได้ จุ๊บๆๆๆ

Advertisements

17 คิดบน “money is love รักผมแพงนะครับ #1 ( #channuneo #khunwoo #taeckim )

  1. loneliness

    พี่ชอบเรื่องนี้อ่ะ

    เหมือนมังงะวายสมัยก่อนเลย อ่านแล้วคิดถึงความหลังมาก

    ชานต้องชอบด้งแน่ๆ เลย เงินที่เตรียมไว้ให้ด้งก็ประมูลน้องด้งมาแล้วด้วย

    ไม่ใช่ว่าจะนอนกับโฮเพราะเสียใจที่ไม่ได้ด้งนะ โอ๊ยยยยย คิดแล้วสงสารโฮ ถ้าเกิดรักชานขึ้นมาต้องเจ็บปวดแน่ๆ

    ว่าแต่ตอนหน้าจะได้กันมั้ย 55555555 รออ่านตอน 2 นะจ๊ะ

  2. JangTong

    มาอ่านเพราะเห็นสปอยในทวิต 555

    แล้วชอบมากเพราะเป็น คุณด้ง ชานนูนอน แทคคิม

    ปริ่มมากอ่ะ อ่านตอนแรกน้ำตาคลอ

    รอนะ รอน้าาา~~

  3. อ๊ายเรื่องนี้เหมือนจะเคยอ่าน แต่อ่านไม่จบ จำไม่ได้ว่าอ่านที่ไหน แต่ดีใจมากคะ ที่กลับมาได้อ่านอีกครั้ง
    พี่น้องสู้ชีวิต คนหนึ่งยอมทำเพื่อน้องและประชดใครบางคนที่ไม่เคยพูดคำว่ารัก
    ส่วนคนน้องไม่อยากให้พี่ลำบาก ยอมที่จะขายกับคนที่แอบรักพี่ แต่ก็ดันไปรักเค้าสะเอง
    ความรักจะเป็นยังไง ในเมื่อความรักมันกินไม่อิ่ม
    เงินเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้
    อิอิ มั่ว จำไม่ได้
    แต่อยากอ่านต่อนะคะ 555
    ขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งให้อ่านคะ

  4. Noo J

    น่ารักจิงพี่น้องคู่นี้ คนพี่ก็เสียสละหาเงินให้น้องเรียน คนน้องก็อยากช่วยเหลือ
    ชานแอบรักพี่ของน้องโฮเหรอ

  5. Nick.k

    กรี้ดอีจุนโฮวววว จางอูยองทำไมพวกนายหาตังค์กันอย่างนี้หาาา อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่าา

  6. KWCNNTM

    โอ้ยยยเมน3คู่นี้พอดีเป๊ะ ดีใจมีคนเขียนแทคมินแล้ววว
    สรุปชานก็ชอบด้งใช่ปะ ลุ้นจริงค้างอ่ะ
    รีบมาต่อน้าาา

  7. 2PeachM

    สนุกมากค่ะพี่โบว์ ติดตามเลยๆๆๆ
    พี่คุณเอาเจ้าแก้มป่องไปหนายยยยย สองคนนี้จะดราม่ามั้ยเนี่ย
    แต่ชานนูนอแลดูจะดราม่า เหมือนหมีจะชอบด้งงง
    รอแทคคิมค่าาาา 55555

  8. bbm

    พี่น้องสู้ชีวิต พี่ด้งคงจะรักนุ้งโฮมาก ทำทุกอย่างเพื่อน้องจริง ๆ // ชานแอบรักด้งหรอเนี่ย แล้วโฮล่ะ ขายให้ชานก็มาหลงรักชานอีก อร๊ายยย ชอบทั้งามคู่ >< #ขอบคุณมากนะคะ

  9. เปิดมาก็โดนประมูลตัวเลยจุนโฮววว พี่น้องสองคนน่าฟัดทั้งคู่ งื้ออ >w<,, เรื่องนี้พล็อตน่าติดตามมากค่า ประโยคสุดท้ายของชานซองก็ชวนกรี๊ดเลยทีเดียวว อ๊ากก

  10. 2pmew

    โอ๊ยยย สงสารพี่ด้งอ่ะ ฮือๆๆๆ ㅜㅜ นี้รักน้องจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาเลี้ยงน้องอ่ะ หูยยย นี้นางโดนประมูลตัวไปด้วย จะรอดมั๊ย เเต่ไม่เป็นไรหรอก(มั้ง) คนประมูลไปคือพี่คุณ กร้ากก ไว้ใจได้ใช่มั๊ย 555555 พี่จุนโฮอีกคนรักพี่ด้งมาก จนยอมทำทุกอย่างเหมือนกัน
    ฮรอลล เเล้วนี้ฮวางดูไม่น่าไว้ใจเล้ยย เเล้วประโยคนี้ ‘จำนวนครั้งนี้ นับตามของฉันน่ะ จางจุนโฮ’ นี้คืออะร๊ายย ไว้ใจไม่ได้จริงๆเลยเเก อิหมี
    ปล.ไม่ว่าจะอ่านในบ้าน 2pm novel หรืออ่านในบล็อคพี่โบว์ก็สนุกเหมือนเดิม ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆน่ะค่ะ มิวไม่เข้าบ้านนานเเล้ว เรื่องนี้ในบ้านก็อ่านไม่จบที ไม่ว่างเลย งานรุมเร้า ช่วงสอบอีก ฮรอลล ต้องขอโทษน่ะค่ะที่ไม่ได้เข้าไปเลย ฮึกๆ เจอกันตอนหน้าน่ะค่ะพี่โบว์ รัก จุ้ปส์ คิดถึงด้วย 55555555

  11. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    น่าสงสารเด็กกำพร้า ยากจนทั้งสอง
    พี่อูยองสู้ๆน๊า
    นับจากของชานซองก็เสียเปรียบดิ โฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆ

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s