MONEY IS LOVE #7 #CHANNUNEO #KHUNWOO #TaecMin

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #7 In your eyes เพียงพบสบตา
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค CNN

7

In your eyes เพียงพบสบตา

 

“นั่งสิจุนโฮยืนแบบนั้นไม่เมื่อยหรือไง” ชานซองที่ยังคงก้มหน้าเขียนอะไรอยู่กับแฟ้มตรงหน้าเอ่ยบอก จุนโฮเดินไปนั่งที่โซฟาตัวหรูตามการเชื้อเชิญ มองบรรยากาศรอบห้องที่หรูหราราคาแพงแบบสุดๆ ก็ได้แต่กระชับมือที่ถือหูกระเป๋าเอาไว้แน่นมากขึ้น ผู้ชายหรูๆ อย่างชานซองจะยอมกินอาหารราคาไม่แพงแถมทำง่ายๆ ที่เขาทำมาหรือเปล่านะ ความคิดแสนประหม่าเกิดขึ้นมาในใจยิ่งตอนนี้ชางมิน นั้นกลับขึ้นไปที่ห้องตัวเองบนชั้น 24 เพื่อจัดการกับงานเอกสารต่างๆ ต่ออีกแล้วด้วยแบบนี้

“เดี๋ยวฉันขอจัดการเอกสารพวกนี้อีกหน่อย จะเสร็จละ” ชานซองบอกมาทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าแต่ก็ช่วยให้จุนโฮผ่อนคลายได้มากขึ้น จุนโฮวางกระเป๋าลงกับโต๊ะ หยิบนิตยสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านดู มีปืน แฟชั่น แล้วก็รถแข่งอย่างละเล่ม จุนโฮเลือกหยิบเกี่ยวกับปืนขึ้นมาเพราะว่าตัวเองไม่เคยสนใจอะไรพวกนี้มาก่อน มันเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับจุนโฮมากๆ เลย

“อ๊ะ” จุนโฮอุทานขึ้นมาเมื่อนิตยสารในมือถูกดึงออก คนดึงออกไปเอานิตยสารไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม

“เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่ายุ่งกับปืนผาหน้าไม้มันอันตราย” ชานซองพูดแบบไม่ได้เป็นเชิงดุอะไรนัก ตอนนี้ ชานซองดูสบายๆมากขึ้นกับเสื้อที่ปลดกระดุมข้อมือออกแล้วพับแขนเสื้อขึ้นไปจนถึงข้อศอก

“ผมไม่เด็กแล้วสักหน่อย ชานซอง” จุนโฮบ่นขมุบขมิบ

“นี่อะไรเนี่ย” ชานซองหันไปสนใจกระเป๋าเก็บอุณหภูมิบนโต๊ะที่เห็นจุนโฮถือมา ทำท่าจะหยิบกระเป๋าแต่จุนโฮชิงคว้าเอาไว้ก่อน

“ไม่มีอะไรหรอกครับ” จุนโฮดึงเอาไว้กับตัวแล้วพูดเฉไฉไป จู่ๆ ก็เกิดกลัวว่าถ้าชานซองไม่กินขึ้นมาจะทำไง คงเสียใจแย่ เพราะงั้นไม่ให้เลยอาจจะดีกว่า

“จุนโฮ” ตาโตของชานซองจ้องกันมาเขม็ง จุนโฮเลยยอมบอกว่าคืออะไรแต่ก็ยังไม่ส่งกระเป๋าให้

“เห็นชานซองบอกว่ามีประชุม ผมก็เลยคิดว่าน่าจะยังไม่ได้กินอะไร  ก็เลยทำอาหารง่ายๆมาให้มีไข่เจียวกับซุปกิมจิ ไม่รู้ว่าชานซองจะกินเป็นหรือเปล่า” จุนโฮบ่นพึมพึมอย่างไม่แน่ใจนัก ชานซองหัวเราะออกมา พร้อมฉวยดึงกระเป๋าไปจากจุนโฮทันที ชานซองได้กระเป๋าไปครองง่ายๆ เพราะจุนโฮไม่ทันตั้งตัว มือหนาเปิดกระเป๋า

“เห็นฉันเป็นตัวอะไรจุนโฮ ถึงจะกินข้าวไข่เจียวกับซุปกิมจิไม่เป็น หืม” ชานซองบอก มือก็จัดแจงวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ

“ดูน่ากินนะเนี่ย ดีเลย กำลังหิวอยู่พอดี ประชุมทั้งวันพึ่งจะได้พัก” ชานซองบอก แล้วก็ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า ท่าทางที่ดูพึงพอใจกับอาหารทำให้จุนโฮยิ้มหวานกับตัวเอง นั่งมองชานซองกินอาหารไปเงียบๆ ชานซองคงหิวมากจริงๆ เพราะแค่อาหารธรรมดาๆที่เขาทำก็ยังกินไปจนหมด

“ชานซองอายุเท่าไหร่เหรอ” จู่ ๆ จุนโฮก็เอ่ยถามขึ้นมา เมื่อนึกถึงป้ายหน้าห้องที่เขียนตำแหน่งของชานซองไว้

“หืม ทำไมเหรอ” ชานซองถามอย่างสบายๆ มือก็ยกน้ำดื่มขึ้นมาจิบ

“ก็แค่อยากรู้”

“ถ้าฉันบอกอายุฉัน นายก็ต้องบอกของนายโอเคไหม” ชานซองต่อรอง ที่จริงชานซองรู้ดีอยู่แล้วล่ะว่าจุนโฮอายุเท่าไหร่ แต่ก็แค่อยากจะคุยเล่นด้วย จุนโฮเป็นเด็กที่ร่าเริงคุยสนุก และที่สำคัญน่าแกล้ง

“ได้ ๆ ผมบอกก่อนเลย ปีนี้ผมอายุ 19 แล้ว โตแล้ว” แล้วจุนโฮก็ฉีกยิ้มหวานจนตาหยี ชานซองยิ้มออกมา

“ปีนี้ฉัน 25 ” ชานซองตอบอย่างง่ายๆ แล้วพอเห็นท่าทางตกใจจนตาโตของจุนโฮแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมา เห็นไหมล่ะบอกแล้วว่าน่าแกล้ง

“25 แล้วเหรอ” จุนโฮพึมพำ แต่ก็ทำงานในบริหารใหญ่โตตำแหน่งก็ใช่เล่นยังไงก็ต้องอายุเยอะแล้วนี่น่า โห่ นี่ชานซองแก่กว่าพี่อูยองสี่ปี แล้วแก่กว่าเขาตั้ง..

“ชานซองแก่กว่าผมตั้งหกปีเลยเหรอ” จุนโฮทำหน้าตกใจกว่าเดิม ชานซองได้แต่ระบายยิ้มกว้าง

“ทำไม นายมีปัญหากับการพรากผู้เยาว์ของฉันเหรอ” ใช้ประโยคคำพูดคุกคามกันไม่พอ ชานซองยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้เสียจนจุนโฮหน้าแดง ถอยหลังหลบไปแทบไม่ทัน

สำหรับความคิดจุนโฮแล้ว ก็โดนพรากผู้เยาว์ไปแล้วจริงๆนั่นแหละ

“เอ่อะ ผมก็แค่ คิดว่าผมควรเรียกชานซองว่าพี่ก็เท่านั้นเอง” จุนโฮตอบอ้อมแอ้มไป แต่ชานซองฟังแล้วก็ยิ้ม

“ก็ใช่นะ อูยองยังเรียกฉันว่าพี่เลย นายเป็นน้องอูยอง ก็ควรเรียกฉันว่าพี่เหมือนกัน” ชานซองวางแก้วน้ำลง เท้าคางมองจุนโฮ

“ไหนเรียกพี่สิ” เพราะเห็นท่าทางจุนโฮนั้นเขินอายสุดๆ ชานซองก็เลยยิ่งชอบที่ได้ก่อกวน ใบหน้าหวานเป็นสีแดงเรื่อ ปากอิ่มเม้มแน่น ตาเรียวก็เสมองไปทางอื่นหลบหน้าชานซอง ดูแล้วน่าแกล้งมากๆ

“พี่ชานซอง” จุนโฮพึมพำ ชานซองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ยิ้มกริ่มกว้างขึ้นแบบนี้หลังจากได้ยินจุนโฮเรียกตัวเองว่าพี่ชานซอง มันดูสนิทสนมมากขึ้นและชวนให้อารมณ์ดีเสียจริง

“อะไรนะ จุนโฮ พี่ไม่ได้ยิน” คราวนี้เป็นจุนโฮเองที่เกิดอาการเขินหนัก หน้าแดงขึ้นมากกว่าเก่า กับชื่อตนเองที่ถูกเสียงทุ้มเรียกออกมา

“พี่ชานซอง” จุนโฮพึมพำซ้ำอีกรอบตามใจคนที่ร้องขอ ชานซองแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกหน่อย

“พี่ชานซองไม่ได้ยิน จุนโฮพูดอีกสิครับ” โอ๊ยยย จุนโฮจะเป็นลมแล้วนะ ทั้งหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ แถมยังพูดจาน่ารักเรียกชื่อ แบบนี้ให้กันอีก

“พี่ชานซอง!!! ได้ยินหรือยังครับ” จุนโฮตะโกนใส่ จนชานซองนิ่วหน้าถอยห่างไปแต่ก็ยังหัวเราะเสียงทุ้มมาให้จุนโฮได้ฟัง

“ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว” ชานซองหัวเราะมือก็ขยี้ผมของจุนโฮ จุนโฮพยายามจะเม้มปากเก็บรอยยิ้มแต่ก็ทำไม่ได้ปากอิ่มก็ยังยิ้มกว้างจนตาตี่เล็กไปกว่าเดิมอยู่ดี

ชานซองนั่งมองหน้าจุนโฮตอนยิ้ม น่ารักดีเป็นบ้าเลย เป็นเด็กผู้ชายที่ยิ้มได้สดใสดีมากจริงๆ จุนโฮเองที่พอรู้ตัวว่ากำลังถูกมองอยู่ก็รีบหุบยิ้มทันที

“ยิ้มต่อสิจุนโฮ ฉันชอบมอง” ชานซองเท้าคางบอก จุนโฮที่หน้าขึ้นสีแดงรีบหันไปทางอื่นทันทีเพราะเก้อเขินแต่ก็เก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ เผลอยิ้มออกมาอีกจนได้

“จุนโฮอ่า” ชานซองเรียกแต่จุนโฮก็ไม่ยอมหันมา คนตัวเล็กตรงหน้าสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆเพื่อสะกดกลั้นรอยยิ้มตัวเองเอาไว้แล้วหันมาหาชานซอง แต่นั่นแหละพอเห็นหน้าชานซองก็หลุดรอยยิ้มออกมาอีกจนได้ พอเห็นอย่างนั้นชานซองก็เลยยิ้มตามออกมา

“พี่ชานซอง ผมมีเรื่องพี่อูยองจะมาปรึกษานะครับมัวแต่แกล้งผมแบบนี้ พี่กลับมาบ้านไม่เจอผม ผมจะโดนดุเอานะครับ” จุนโฮเอ่ยบอก แล้วพอพูดเรื่องอูยองออกมาชานซองก็มีสีหน้านิ่งและตั้งใจฟังขึ้นทันที อาการแหย่ อาการกวนเมื่อครู่หายไปแล้ว

“มีอะไรก็ว่ามาเลยจุนโฮ”

“คือว่าวันนี้ครับ มีผู้ชายคนนึงมาหาพี่อูยองที่บ้าน ตอนที่ผมออกไปเจอ เขาออกไปแล้ว แต่พี่อูยองกำลังจะร้องไห้ ผมถาม พี่ไม่ตอบว่าใคร แต่ผมว่าต้องเป็น    นิชคุณแน่ๆ” จุนโฮเองก็มีสีหน้าที่จริงจังขึ้น ยิ่งเห็นที่อูยองร้องไห้วันนี้จุนโฮก็ยิ่งเป็นห่วงพี่ชาย อยากให้คนชื่อนิชคุณนั่นไปพ้นๆ จากพี่ชายตัวเองเร็วๆ

“หึ นี่ ไอ้.. นี่นิชคุณมันไปถึงบ้านอูยองเลยเหรอ เหอะ” ชานซองมีสีหน้าจริงจังขึ้นมากกว่าเดิม ตาโตจ้องเขม็งออกมาเมื่อคิดหน้าของนิชคุณ ความเกลียดชังระหว่างเขากับมันแทบแยกไม่ออกระหว่างเรื่องธุรกิจกับเรื่องส่วนตัว

อะไรที่เขาอยากได้มันก็มาแย่งเอาไป แม้ว่าเขาจะเจอก่อนก็ตาม

“ใช่ครับ พี่ชานซอง พี่ต้องช่วยพี่อูยองนะ” จุนโฮจับมือหนาของชานซองไว้พลางเอ่ยอ้อนขอ เขาเองรู้ตัวว่าไม่มีปัญญาต่อกรอะไรกับมาเฟียใจร้ายแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นชานซองคนที่ทั้งเขาและพี่ชายไว้ใจคนนี้น่าจะช่วยได้

“ยังไงฉันก็จะช่วยพี่ชายของนายอยู่แล้วจุนโฮไม่ต้องห่วงนะ” มือหนาลูบผมของจุนโฮ พร้อมรอยยิ้มกว้าง ชวนให้จุนโฮยิ้มตามออกมาด้วย

“ถ้ามีอะไรอีกก็ต้องบอกฉันนะ คราวหน้านิชคุณมันไปที่บ้านนายเมื่อไหร่รีบโทรบอกฉันเลยนะ” ชานซองกำชับ มือก็สางผมนิ่มของจุนโฮเล่น

“รู้แล้วน่า พี่ชานซองไม่ต้องห่วงหรอก” จุนโฮตอบแบบกวนๆ แต่ยิ้มจนตาหยี ชานซองส่ายหน้าน้อยๆ ลูบผมคนที่เหมือนลูกแมวน้อยตรงหน้าเล่น

ถึงจะเป็นน้องของอูยอง ที่ทั้งคู่รูปร่างน่าตาคล้ายกัน แต่ว่าความจริงแล้วไม่เหมือนกันเลย ทั้งนิสัยที่จุนโฮจะติดกวนๆ มากกว่า ชอบย้อนมากกว่า ยิ่งทำให้น่าแกล้งกว่าด้วย มีอย่างเดียวที่เหมือนกันคือน่ารัก

“นี่จุนโฮ อย่าพึ่งบอกอูยองเรื่องของเรานะ ฉันกลัวอูยองจะว่าฉันที่มาพรากผู้เยาว์น้องชายตัวเอง” ชานซองเอ่ยปากบอก จุนโฮพยักหน้ารับ

“ผมก็ยังไม่คิดจะบอกหรอก เพราะถ้าพี่อูยองรู้ว่าผมกำลังคบกับพี่ชานซองอยู่ ก็ต้องถามแน่ว่าเจอกันได้ยังไง ถ้าพี่อูยองรู้เรื่องที่ผมรู้ว่าพี่อูยองต้องมีปัญหาอะไรบ้างแล้วผมเลือกที่จะขายตัว โดนพี่อูยองตีตายแน่ๆ ” จุนโฮทำหน้าตาสยองขวัญออกมา แต่ดูแล้วน่ารักเสียจนชานซองยิ้มกว้าง

“ตอนแรกฉันนึกว่านายกับอูยองจะคล้ายกันกว่านี้ แต่จริงๆแล้วนายสองคนต่างกันนะ” ชานซองลูบผมของจุนโฮ มือหนากับสัมผัสอบอุ่นทำให้จุนโฮรู้สึกดี

“แล้วฉันชอบนะที่นายเป็นนายแบบนี้ เป็นตัวของเองเวลาอยู่กับฉันอย่างนี้แหละดีแล้ว” ยิ่งประโยคที่ให้คุณค่าความสำคัญอย่างนี้ หัวใจของจุนโฮก็ยิ่งพองโตมากขึ้น ใบหน้าหวานก้มหลบดวงตาโตเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ

ชานซองมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เห็นแล้วอยากก้มลงไปสัมผัสผิวขาวที่แดงขึ้นมาตรงแก้มของจุนโฮดูไม่น้อย ก้มหน้าลงไปก่อนที่ปลายจมูกโด่งจะสัมผัสกับแก้มนิ่ม ชานซองก็เด้งตัวกลับออกมาก่อน จุนโฮที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชานซองกำลังจะหอมแก้มตัวเอง เงยหน้าขึ้นมามองด้วยดวงตาเรียวเพราะสงสัยที่ชานซองเงียบไป

ชานซองเด้งตัวลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน บีบมือตัวเอง แล้วตั้งมั่นว่าจะไม่ทำอะไรจุนโฮ เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่สมควร เด็กคนนี้ยังบริสุทธิ์มากนักทั้งร่างกายและความคิด เขาไม่ควรจะทำให้เด็กคนนี้แปดเปื้อน ไม่งั้นคงโดนอูยองเกลียดและสาปส่งไปชั่วชีวิต

“เดี๋ยวฉันไปทำงานต่อละ ไม่งั้นพี่ชางมินจะด่าเอา นายรีบกลับไหมจุนโฮ ถ้าไม่รีบเดี๋ยวเย็นๆ ฉันไปส่ง” ชานซองเอ่ยถาม มือก็เริ่มดึงแฟ้มเอกสารมาทำงานต่อ

“ไม่รีบครับ ผมพกการบ้านมาด้วย” จุนโฮฉีกยิ้มหวาน มือก็โบกชีทและสมุดที่ต้องใช้ทำการบ้านให้ดู

“ฉันเองเรียนบริหาร แต่ถ้าถามเรื่องบัญชีก็พอตอบได้” ชานซองบอกขึ้นมาลอยๆ

“พี่ชานซองรู้ด้วยเหรอว่าผมเรียนบัญชี” จุนโฮทำหน้าตาแปลกใจมองชานซอง ชานซองวาดยิ้มออกมาที่มุมปาก วางปากกาลงเพื่อเท้าคางจ้องหน้าเด็กตาตี่คนนี้เลย

“ทำไมฉันถึงจะไม่รู้ล่ะ ก็ในเมื่อจุนโฮเป็นเด็กของฉัน” คำพูดเจ้าเล่ห์พร้อมดวงตาโตแพรวพราวทำเอาจุนโฮหน้าแดงแจ๋ รีบหลบตาก้มอ่านชีทแทบไม่ทัน ปฏิกิริยาอย่างนั้นถูกใจชานซองจนต้องฉีกยิ้มกว้างออกมา

มีจุนโฮอยู่ในชีวิตนี่มันก็ดีไม่น้อยเลยจริงๆ

♣♦♥♠

อูยองจัดแจงเก็บของใส่กระเป๋าสะพายหลังจากที่เก็บร้านเสร็จ กวาดสายตาตรวจเช็คความเรียบร้อยอีกครั้งแล้วเดินตรงไปที่ประตูเพื่อปิดร้านในเวลาห้าโมงตรงอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน หลังจากปิดร้านหนังสือเสร็จแล้ว อูยองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วก็เห็นว่าเวลานี้เขาควรที่จะไปที่ดีโอนีซัสคลับเพื่อเตรียมตัวทำงานต่อไป

อูยองถามตัวเองหลายครั้งว่าทำไมถึงได้ไม่ลาออกจากที่นี่ไปซะแล้วไปหางานที่อื่นทำ ยังอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไงก็จะต้องเจอนิชคุณที่เป็นเจ้าของคนใหม่ อูยองบอกตัวเองไม่ได้เพราะว่าตัวเองก็ยังอยากจะเจอกับนิชคุณอยู่จึงได้ไม่ยอมเดินจากไปเสียให้เด็ดขาดเสียที หรือว่า เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้นี้ไปทำงานที่คลับไหนๆ นิชคุณก็ยังจะตามไปรังควานอยู่ เผลอๆ ถ้าเขาไปไปทำงานในถิ่นอื่นที่ไม่ใช่ของนิชคุณ พอนิชคุณตามไปก็มีอันเป็นเรื่องให้เดือดร้อนคนอื่นอีก

เพราะฉะนั้นอูยองจึงคิดแล้วว่าจะต้องหางานกลางคืนที่เงินดีพอสมควรแต่ว่าไม่ใช่งานในสถานที่อโคจรทำได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นก็จะได้ไปจากดีโอนีซัสคลับเสียที

♣♦♥♠

วันนี้ก็ยังเป็นวันที่แทคยอนเลือกที่จะมานั่งที่ไดโอนิซัสคลับอย่างหลายวันก่อนแทนคลับอื่นๆอยู่ดี มินจุนนั่งมองเจ้านายตัวเองที่คราวนี้ไม่ได้เปิดห้องส่วนตัวแต่ว่า ลงมานั่งที่โซฟาด้านล่าง ในมุมมืดมุมเดิมกับที่มาที่นี่เป็นครั้งแรก แทคยอนกำลังหมุนแก้วเหล้าอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้นึกถึงเรื่องบุกถิ่นศัตรูหรืออาจจะกำลังอยู่กลางวงล้อมศัตรูเลยสักนิด

“เจ้านายมาที่นี่เพราะอยากเจออูยอง หรือเพราะอยากจะกวนโมโหนิชคุณกันแน่ครับ” มินจุนจู่ๆ ก็ถามคำถามที่สงสัยขึ้นมา แทคยอนหันมามองหน้ามินจุน ตาโตจับจ้องมองคนตัวเล็กยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มก่อนจะส่งให้มินจุนชงให้ใหม่

“นายเรียกชื่อฉันไม่ถูก ฉันไม่ตอบมินจุน ถามใหม่” ดูเหมือนแทคยอนจะยังไม่ลืมเรื่องที่บอกว่าเวลาอยู่ด้วยกันสองคนในเรียกชื่อจริงไป มินจุนเองก็ไม่ได้ลืมแต่มันติดปากแล้วก็ไม่กล้ามากกว่า

“คุณแทคยอนมาที่นี่เพราะอยากวนโมโหนิชคุณ หรือว่าอยากมาเจออูยองกันแน่ครับ” คำถามของมินจุนที่ถามใหม่เหมือนจะยังไม่ถูกใจแทคยอนนัก แทคยอนถึงได้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองจนมินจุนรีบหลบตาทันที

“เรียกแต่ชื่อไม่ต้องมีคุณสิ มินจุน เรียกแค่แทคเลยดีกว่า”  เสียงทุ้มชักจะติดเอาแต่ใจ

“เอ่อะ จะดีเหรอครับ”

“ดีสิ ฉันให้เรียกก็เรียกน่า มินจุน”

“ครับ แทค” แต่พอมินจุนเรียกชื่อแบบนี้เข้าก็ยิ้มออกมาติดมุมปาก ยิ้มที่บรรยากาศมืดๆ กับอาการก้มหน้าก้มตาของมินจุนทำให้ตัวเองไม่ได้เห็น

“ที่จริงมานี่ก็อยากทั้งสองอย่างล่ะ แต่อยากให้ไอ้นิชคุณมันดิ้นตายเพราะความโมโหมีมากกว่าก็ต้องบอกว่าใช่” แทคยอนฉีกยิ้มร้ายกาจเมื่อนึกว่ารอบที่แล้วแค่ไปเล่นกับอูยองนิดหน่อย นิชคุณก็ทำท่าเหมือนจะคลั่งตาย รอบนี้เลยอดใจจะมาเล่นกับอูยองอีกสักหน่อยไม่ได้

“เครื่องดื่มครับ” มินจุนยื่นเครื่องดื่มที่ชงเสร็จส่งให้ แทคยอนรับมาจิบเอนหลังไปกับโซฟานั่งรอเวลาที่อูยองจะมาถึงที่ทำงาน อีกสักพักก็คงมาถึงตอนนั้นเขาคงจะสนุกสุด ๆ ไปเลย

พอมานั่งในถิ่นศัตรูแบบนี้มันก็ตื่นเต้นดีเหมือนกัน มันทำให้เขาคิดถึงครั้งที่ทำให้ความเกลียดนิชคุณมันพุ่งเสียจนอยากจะให้ไอ้บ้านี่ดิ้นตายไปขึ้นมา

ตอนนั้นปีที่บริษัทเขาพึ่งก้าวเข้ามาจับงานสายเทคโนโลยีอย่างจริงจัง เป็นจังหวะเดียวกับนิชคุณและชานซอง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมๆกัน อันที่จริงแล้วไอ้คนที่เขาเกลียดน่ะ ไม่ได้มีแค่นิชคุณหรอก กับชานซองก็เกลียดไม่แพ้กัน คงต้องบอกว่า พวกเขาทั้งสามคนต่างก็เกลียดกันดีชะมัดเลย มันเป็นความเกลียดที่สั่งสมมานาน อาจเพราะเบื้องหน้ากับธุรกิจสะอาดๆ แม้จะดูไม่เกี่ยวกันนัก กับบริษัทยานยนต์ทุกประเภทของตระกูลฮวาง บริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่ของตระกูลหรเวชกุล และบริษัทเกี่ยวกับยารักษาโรคอันดับหนึ่งของเกาหลีของตระกูลอ๊ค แต่ว่าเบื้องหลังแล้วพวกเขาทั้งสามตระกูลต่างควบคุมบ่อนการพนันเอาไว้ตามถิ่นของตัวเอง ซึ่งก็มีบ้างที่กระทบกระทั่งกันแต่ทั้งสามตระกูลก็ไม่เคยแหย่ให้อีกตระกูลโกรธ เพราะรู้ดีว่าอาจโดนซ้ำจากอีกตระกูลที่นั่งมองดูอยู่ก็ได้

แต่งานประมูลสัมปทานผู้วางโครงข่ายโทรศัพท์ในเกาะที่ตั้งใหม่จากขยะรีไซเคิลที่เกาหลีใต้ทำตามแนวคิดของญี่ปุ่นในครั้งนั้น ทำให้ทั้งสามตระกูลที่กำลังหันมาจับจ้องธุรกิจทางด้านนี้พร้อมกัน ต้องมาเจอกัน  เหมือนพ่อของเขากับพ่อของอีกสองคนก็จะคิดตรงกัน ที่เอาลูกชายตัวเองมาลงเป็นผู้คุมการยื่นประมูลครั้งนี้ จากแค่การยื่นประมูลธรรมดาก็เลยกลายเป็นแข่งกันระหว่างสามตระกูลใหญ่ขึ้นมากลายๆ

ตอนนั้นเขาเองรู้ว่าชานซองกับนิชคุณกำลังมีปัญหากัน จากเรื่องที่พื้นที่บ่อนใหม่ที่ตระกูลฮวางไปเปิดมันค่อนข้างจะอยู่ใกล้ถิ่นของตระกูลลูกครึ่งไทยเกาหลีนี้เกินไป แล้วมันทั้งคู่เป็นคนที่ลงมาจัดการเรื่องนี้กันเองจากทั้งสองตระกูลมีการปะทะกันนิดหน่อย พวกมันก็เลยเขม่นกันเป็นพิเศษ

วันนั้นเขาเองมั่นใจว่าด้วยเส้นสายและราคาที่ยื่นประมูลไป เขาจะชนะการประมูล แต่ผลกลับกลายเป็นว่าไอ้นิชคุณกับเป็นคนที่ชนะการประมูลครั้งนี้ไป ด้วยเส้นสายที่ใหญ่และเลือกได้ถูกคนกว่า การแพ้การประมูลครั้งนั้นทำให้เขาถูกพ่อต่อว่า เขาได้ยินคำว่าผิดหวังเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวจากพ่อก็เพราะไอ้นิชคุณ เขาเกลียดมันมากและความเกลียดก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามการแข่งขันและประชันกันในประมูลต่างๆ รวมทั้งงานด้านมืดอย่างบ่อนการพนันที่พวกเขาทั้งสามคนเริ่มได้อำนาจจากครอบครัวมากขึ้น ก็เอามาใช้ทำสงครามประสาทเพิ่มพูนความเกลียดกันอยู่เรื่อยๆ

จนเมื่อครึ่งปีก่อนมีตัวแปรนึงเกิดขึ้นที่ทำให้พวกเขาทั้งสามคนเริ่มก้าวเข้ามาแหย่ในถิ่นของอีกฝ่ายมากขึ้น ตัวแปรนี้เริ่มจากที่สายของเขารายงานข่าวว่า ชานซองมันไปชอบพอกับเด็กผู้ชายคนนึงเข้า แต่กลับกลายเป็นว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นเด็กของนิชคุณ เขาเองก็ว่าเรื่องนี้มันสนุกดีก็แอบมองอยู่เงียบๆ แต่ไม่รู้ว่ามันไปทำอีท่าไหนกัน อาทิตย์ก่อนเด็กคนนั้นถึงได้เอาตัวเองมาขึ้นประมูล แถมยังนัดแนะชานซองให้มาประมูลตัวเองเสียด้วย จนนิชคุณมันสติขาดเอาเศษเงินมาโยนซื้อคลับแห่งนี้ไปเป็นของตัวเอง ส่วนชานซองก็ดูจะเจ็บใจแบบสุดๆ ที่ไม่ได้เด็กคนนั้นไปครองตามต้องการ

เขาเองพอได้รับข่าวนี้มาก็เลยมาร่วมวงดูด้วยสักหน่อย กวนน้ำให้ขุ่นตรงนั้นตรงนี้เล็กๆ สนุกดี นี่ถ้าทำให้ไอ้สองคนนั้นมันทะเลาะกันใหญ่โตได้ก็ดี เขาจะได้ตามมาปิดเกมแล้วจัดการเด็ดหัวมันทั้งคู่ไปเลย  แถมอีกอย่างเขาก็อยากจะเห็นหน้าตา ตัวแปร เสียด้วยว่าเป็นยังไง ก็เลยมาเยือนคลับใหม่ของไอ้คุณมันสักหน่อยแล้วพอมาเจอตัวแปรคนนั้นที่ชื่อ จาง อูยองแล้วก็น่ารักดี ชวนให้อยากลงมาเล่นเกมยั่วโมโหไปกว่าเดิม ยิ่งตอนนี้อูยองเป็นเด็กของนิชคุณ การที่เขามาเล่นกับอูยองก็ยิ่งทำให้นิชคุณโมโหเป็นพิเศษ สุขใจสุดๆ เพราะแค่มองหางตานิชคุณก็รู้แล้วว่าทั้งรักทั้งหวงอูยองมากแค่ไหน

“แทค อูยองมาถึงแล้ว” การสะกิดพร้อมประโยคที่เอ่ยบอกจากมินจุนทำให้แทคยอนฉีกยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มแบบที่มินจุนที่กำลังรับแก้วเครื่องดื่มมาจากแทคยอนอีกครั้งทำได้แค่เม้มปากและซ่อนความรู้สึกไว้ในใจ

“ไปเอาเด็กคนนั้นมาหาฉันที่นี่ มินจุน” แทคยอนเอ่ยคำสั่งอย่างง่ายๆ คำสั่งที่มินจุนก็ได้แต่ทำตาม

“ครับ” มินจุนรับคำสั่งแต่พอหันหลังเดินไปก็ดึงข้อมือเอาไว้ก่อน สัมผัสอุ่นๆตรงข้อมือที่ทำให้ใจมินจุนเต้นเร็วขึ้นมาอย่างลิงโลดชั่วขณะ

“ต้องได้เข้าใจไหม” แต่คำสั่งย้ำที่ตามมาจากแทคยอนทำให้มินจุนได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เท่านั้น นึกเกลียดตัวเองที่ชอบใจเต้นอย่างสำคัญตัวผิดอยู่เรื่อยเลย

♣♦♥♠

“คุณอูยองครับเจ้านายของผมให้มาเชิญไปที่โต๊ะ” มินจุนเอ่ยบอกอย่างสุภาพกับอูยองที่กำลังยืนจัดขวดเครื่องดื่มอยู่ อูยองหันมามองผู้ชายตัวขาวที่สูงพอๆกับตนเอง ใบหน้าเรียวสวยที่เขาจำได้ดีว่านี่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของ         แทคยอนทำให้อูยองอ้ำอึ้งที่จะตอบอะไรกลับไป เขารู้ดีว่านิชคุณกับแทคยอนไม่ถูกกัน เหมือนกับที่ชานซองไม่ถูกกับทั้งสองคนนี้ เขาเองแม้จะยังไงก็ตาม ไม่อยากจะไปยุ่งกับแทคยอนให้เป็นปัญหาอีก แค่ชานซองที่เป็นเหมือนพี่และเพื่อนที่แสนดีของเขา กับ นิชคุณที่เป็นคนที่เขาพยายามจะผลักดันออกไปจากหัวใจให้ได้ก็เหนื่อยมากพอแล้ว

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ไปครับ” อูยองตอบกลับอย่างสุภาพ หันกลับไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาเช็ดต่อ มินจุนมองแผ่นหลังของอูยองแล้วถอนหายใจหนักๆ ไม่อยากจะใช้วิธีนี้เมื่อคราวก่อนที่มาพาตัวอูยองไปแต่เมื่อเจ้านายบอกว่าต้องเอาอูยองไปให้ได้เขาก็จำเป็นต้องทำ

“ถ้าคุณไม่ไป เจ้านายผมอาจจะสั่งให้คนมาถล่มที่นี่ ถึงนิชคุณจะเป็นคนมีเส้นสาย เป็นมาเฟียยังไง แต่ถ้าโดนลูกหลงในผับตัวเองจนเสียชีวิตนี่ก็มีความเป็นไปได้สูงไม่ใช่เหรอครับ ถ้าตอนนั้นตายไปแล้วอำนาจเส้นสายก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง” มินจุนกระซิบบอกไม่ดังนัก และแน่นอนว่าอูยองได้ยินมันชัดเจนจึงหันกลับมามองหน้ามินจุนทันที ใบหน้าของอูยองนั้นทั้งตกใจและหนักใจ

“แปปเดียวนะครับ ผมต้องรีบกลับมาที่นี่ เพื่อทำงานต่อ” อูยองบอกแล้วก็เดินตามมินจุนไปอย่างจำใจ มินจุนวาดยิ้มคนเดียวเศร้าๆในขณะเดินฝ่าฝูงผีเสื้อราตรีที่กำลังโยกกายอย่างแน่นขนัด

ขอให้เจ้านายของเขาแค่นึกสนุกอยากแกล้งเจ้าของเด็กคนนี้เท่านั้นเถอะ อย่าไปเผลอหลงใหลเข้าให้จริงๆเลย เพราะเขาไม่อยากจะเห็นเจ้านายของเขาต้องเจ็บปวดใจกับการรักคนที่รักคนอื่นอยู่ทั้งหัวใจ

เพราะเขารู้ดีว่าการที่รักคนที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดรักเรามันเจ็บขนาดไหน

♣♦♥♠

“อูยองมานั่งนี่สิ” แทคยอนยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีตาโตจ้องมองร่างบางของอูยองที่เดินตรงมาหากันทันที มือหนาตบที่นั่งข้างกายให้อูยองมานั่งข้างๆ อูยองยืนลังเลอยู่ตรงนั้น ยอมรับว่าไม่อยากจะเข้าไปนั่งตรงข้างๆ แทคยอน เพราะครั้งก่อนที่มาใกล้ชิดกับคนคนนี้ ครั้งนั้นก็ได้รู้ว่าเป็นผู้ชายที่มือไวแค่ไหน      ไม่ว่าแทคยอนจะมือไวด้วยความตั้งใจหรือมือไวเพราะแกล้งนิชคุณที่กำลังเดินตรงมา อูยองก็ไม่อยากจะต้องโดนลูบไล้แบบนั้นอีกแล้ว ถ้าไม่ใช่นิชคุณเขาก็รู้สึกกลัวเวลาโดนจับเนื้อต้องตัวไปเสียหมด

“อูยอง” แทคยอนโน้มตัวมาหาอูยอง ปากหยักยังคงวาดยิ้มอยู่บนใบหน้าคมคาย

“นายคงไม่อยากทำให้ที่นี่มีปัญหาใช่ไหม” เป็นการบีบบังคับด้วยรอยยิ้มแบบที่ทำให้อูยองต้องเดินไปนั่งข้างๆ อย่างช่วยไม่ได้ แทคยอนดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น กระดิกนิ้วเรียกให้มินจุนส่งแก้วเครื่องดื่มมาให้ มินจุนเองหยิบแก้วส่งให้สองใบ ทั้งคู่ต่างมีดีกรีอย่างรู้ใจเจ้านาย

“ดื่มสิอูยอง” แทคยอนส่งแก้วเหล้าให้กับอูยอง อูยองนั่งเม้มปากจนแก้มป่องจ้องมองแก้วเรื่องดื่มอย่างลำบากใจก่อนจะหยิบมาถือครองไว้บนมือ แต่ก็ไม่ยอมดื่มสักที

“ดื่มกับฉันหน่อยสิอูยอง” แทคยอนว่าไปมือก็วาดโอบเอวอูยองไว้หลวมๆ อูยองสะดุ้งเฮือกที่ถูกแตะตัว หันมามองหน้าแทคยอนด้วยความลำบากใจ

“คุณแทคยอนครับ ผม..” แทคยอนแตะนิ้วชี้ตัวเองลงบนปากบางของอูยอง

“เรียกพี่แทคสิ” ประโยคนี้ไม่ใช่เพียงแค่ทำให้อูยองลำบากใจ แต่ก็ทำให้บอดีการ์ดข้างกายอย่างมินจุนเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะรู้สึกปวดไปทั้งใจ เดินจากไปก็ไม่ได้ จะให้ยืนอยู่ตรงนี้มินจุนก็รู้สึกเหนื่อยเกินไป จนกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาให้แทคยอนได้เห็น

การเห็นแทคยอนใส่ใจคนอื่นมันเจ็บการเห็นแทคยอนกำลังมีอะไรกับคนอื่นเสียที

มินจุนเดินเข้ามาใกล้ก้มลงกระซิบข้างหูแทคยอน

“เจ้านายครับ เดี๋ยวผมจะไปดูให้แน่ใจว่านิชคุณจะรู้ว่าอูยองอยู่กับเจ้านาย หมอนั่นจะได้โมโหมากๆ ดีไหมครับ” แทคยอนนั่งมองหน้ามินจุนที่เอ่ยประโยคนั้นอยู่ครู่นึงจนมินจุนเริ่มประหม่าขณะรอฟังคำสั่ง

“ก็เอาสิ” แล้วแทคยอนก็เอ่ยอนุญาต มินจุนโค้งให้เจ้านายก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น อย่างน้อยก็หวังว่าหัวใจจะเจ็บน้อยลงสักนิดก็ยังดี

ตาโตของแทคยอนมองตามแผ่นหลังบางของบอดีการ์ดส่วนตัวจนลับสายตาก่อนจะหันกลับมามองอูยองที่ยังคงถือแก้วเหล้าเอาไว้บนมือ ใบหน้ากลมนั้นจ้องมองแก้วเหล้าในมืออยู่แบบนั้นขณะใช้ความคิด

“!!” อูยองสะดุ้งเฮือกเงยหน้าขึ้นมาดูเมื่อแทคยอนใช้ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไปกับแก้มเนียนป่องของตัวเอง อูยองรีบถอยหลังหนี แทคยอนจึงปล่อยมือจากแก้มอูยอง แต่เปลี่ยนมาจับที่ไหล่บางแทน

“คุณแทคยอนครับ อย่าทำแบบนี้”

“ทำไมล่ะ ฉันไม่ควรทำอะไรเหรออูยอง” แทคยอนฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม จับแขนอูยองแล้วออกแรงดึง ร่างเล็กลอยตามแรงฉุดเข้ามาใกล้

“นายเองตอนนี้ก็กำลังผิดใจกับนิชคุณไม่ใช่หรอ อูยอง” แทคยอนกระซิบใกล้ๆกับใบหูของอูยอง ทั้งความใกล้และกลิ่นเหล้าผสมโคโรญผู้ชายทำให้อูยองเบือนหน้าหลบ

“มาเล่นกับฉันสิอูยอง ได้ความสะใจ แถมถ้าฉันติดใจ ฉันเองก็จะเลี้ยงดูนายอย่างดีไม่ให้เงินขาดมือแน่ๆ ” อูยองหันมามองหน้าแทคยอนทันทีทั้งที่กำลังหลบจมูกโด่งที่คุกคามนั้นจะเป็นจะตาย

คำพูดของแทคยอนไม่ต่างอะไรเลยนอกจากการตอกย้ำว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายขายตัว เหมือนกับที่นิชคุณมองเขา

“ผมไม่ใช่ผู้ชายขายตัว” อูยองตอบเสียงกร้าว พูดออกไปดังๆ ตอกย้ำกับตัวเอง ตอกย้ำไว้แม้ความจริงแล้วสิ่งที่เขาทำกับนิชคุณตลอดมาก็ไม่ต่างจากการขายตัวเลยจริงๆ เพราะนิชคุณเองก็คิดแบบนั้น เหมือนมีเสียงทุ้มของนิชคุณดังลั่นอยู่ในหัวตอนนี้เลย อูยองพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ว่าแทคยอนก็รั้งข้อมือเอาไว้แล้วก็ดึงกลับลงมานั่งที่เดิม

“ฉันขอโทษที่พูดจาเหมือนดูถูกนายแบบนั้น อูยอง นั่งกับฉันก่อนสิ” อูยองจำต้องนั่งอยู่ตรงนั้น เพราะมือหนาที่กดไหล่ตัวเองเอาไว้ อูยองนั่งก้มหน้านิ่งไม่ยอมพูดยอมจาหรือแม้แต่จะเงยหน้ามามองแทคยอน มือหนาเชยคางอูยองขึ้นมา

“อูยอง ดื่มกับฉันสักแก้วสิ นายดื่มหมดฉันสัญญาว่าจะกลับ”แทคยอนเอ่ยประโยคต่อรองที่รู้ดีว่าอูยองจะต้องยอม เพราะอูยองเองก็ไม่ได้อยากให้นิชคุณมีปัญหานัก

“ถ้าผมดื่ม คุณจะกลับแล้วใช่ไหมครับ คุณแทคยอน” ตาเรียวดำขลับราวลูกกวางน้อยเงยขึ้นมามองมองแทคยอน  แทคยอนยิ้มเพราะท่าทางนี้ช่างเหมือนกับคนที่พึ่งเดินไปจากตรงนี้เหลือเกิน

“ใช่ฉันจะกลับ ถ้าอูยองดื่มแก้วนี้เพื่อฉัน”

“แต่แก้วนี้มันแรงมาก” อูยองแม้จะไม่ดื่มนักแต่ก็ทำงานอยู่กับคลับมานานพอสมควร รู้ดีว่าแก้วในมือตัวเองดีกรีแรงแค่ไหน ถ้าตนดื่มไป ไม่ทันหมดแก้วบางทีก็คงจะเมามายแล้ว

“หรืออูยองจะเปลี่ยนเป็นดีกรีอ่อนๆ แต่ห้าแก้วแทนก็ได้” แทคยอนต่อรอง  อูยองเม้มปากบางจนแก้มป่อง ตาเรียวมองแก้วเหล้ากับหน้าแทคยอนสลับกัน

“แก้วนี้ก็ได้ครับ”

“งั้นก็ชนกับฉันด้วยนะ” แทคยอนอมยิ้มอย่างชอบใจ ยื่นแก้วไปชนกับอูยอง อูยองรีบยกแก้วเหล้าขึ้นแตะปากทำท่าเหมือนจะเทเข้าให้หมดแก้วในอึกเดียว มือหนาจึงแตะข้อมือบางไว้ก่อน

“อย่ารีบสิ เดี๋ยวเมาแล้วใครหิ้วไปไม่รู้นะอูยอง” คำเตือนมาพร้อมกับตัวโตที่กระแซะเข้ามานั่งใกล้มากขึ้น อูยองเองก็ไม่อยากจะเมาจนไร้สติแม้ว่าอยากจะลุกไปจากตรงนี้เร็วๆ จึงยกขึ้นเพียงจิบเบาๆ

อูยองแลบลิ้นออกมาหน้าตาเหยเก เพียงจิบไปเล็กน้อยเท่านั้นก็บอกได้เลยว่าแก้วนี้เป็นเหล้าที่แรงมากจริงๆ

แทคยอนมองดูอูยองที่พยายามจะดื่มให้หมดเร็วๆ แล้วอมยิ้ม ไม่ต้องรีบหรอกอูยอง เรื่องสนุกในคืนนี้ยังมีอีกเยอะ

♣♦♥♠

ปลายปากกาเคลื่อนตัวอยู่บนกระดาษอีกแปปนึงก่อนที่แฟ้มนั้นจะถูกปิดไป มือหนาวางปากกาลงบนโต๊ะ บิดขี้เกียจและยืดเส้นยืดสายจากงานเอกสารกองโตที่เสร็จแล้ว ถ้าพูดกันตามจริงเขาชอบงานลงพื้นที่มากกว่างานนั่งโต๊ะแบบนี้ งานประเภทที่ได้ลุก ได้วิ่ง ได้ลองเล็งเป้าอะไรแบบนั้นสนุกกว่าเยอะ งานเอกสารอยากจะยกให้พี่ชางมินทำเสียให้หมดแต่ก็ทำไม่ได้ เขาเองก็ต้องรับผิดชอบงานที่มี แค่ไม่ต้องทำทุกวันอย่างพี่ชางมินก็ดีเท่าไหร่แล้ว

ชานซองหมุนข้อมือดูนาฬิกาเวลานี่เกือบจะสามทุ่มเข้าไปแล้ว ตาโตหันมองหาอีกคนในห้องอัตโนมัติ ก็เห็นเด็กน้อยคนนั้นกำลังนอนเหยียดตัวไปตามความยาวของโซฟาแต่ว่าก็คู้ตัวนอนกอดสมุดการบ้านตัวเองไว้ตรงอก เหมือนลูกแมวน้อยหวงไหมพรมเลย

ชานซองลุกจากเก้าอี้ที่นั่งจมทำงานมาหลายชั่วโมงจนลืมเวลา ตาโตสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของจุนโฮแล้วก็อมยิ้ม คุกเข่านั่งลงใกล้ๆใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอย่างมีความสุข ชานซองจ้องมองใบหน้านั้น  เป็นคนที่มีคนตายาวพอตัวเลย อาจยาวกว่าความกว้างของดวงตายามเปิดมองอีกก็ได้ คิดแบบนั้นแล้วก็ยิ้มแฉ่งเป็นบ้าอยู่คนเดียว

ผมสีอ่อนขับให้แก้มยิ่งดูเนียนขาวปากอิ่มสีสดเข้มก็ดูอ่อนละมุนชวนให้ลองสัมผัสดูว่ามันนิ่มน่าจับอย่างตาเห็นหรือเปล่า มือหนาลูบไล้แก้มเนียนบางของจุนโฮเบาๆ คนโดนคุกคามแค่ครางอื้อในลำคอเล็กน้อยแต่ก็ยังคงนอนอยู่อย่างปกติ นั่นทำให้ชานซองได้ใจพอสมควร  ก้มลงใช้จมูกโด่งกดฝังลงไปกับแก้มนุ่มกลิ่นหอมสดชื่นเข้าไปจนเต็มปอด ชานซองถอนจมูกโด่งออกมา ตาโตจ้องมองจุนโฮที่ยังคงหลับอยู่

หอมอีกสักครั้งคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง … คิดแล้วก็ก้มหน้าลงไปหมายจะล่วงล้ำแก้มนิ่มของจุนโฮอีกครั้ง แต่คราวนี้ตาเรียวคู่นั้นค่อยเปิดออกมา ตาทั้งสองคู่ประสานกันพอดี แต่เพราะจุนโฮเพิ่งตื่นก็เลยยังงุนงงทำให้ชานซองที่มีสติมากกว่ารีบลุกขึ้นยืนข้างๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

“อื้อออ กี่โมงแล้วครับเนี่ย พี่ชานซอง” จุนโฮบิดตัวหาวถามเสียงงัวเงีย และแค่น้ำเสียงแบบนั้นเรียกชื่อตัวเองชานซองก็ลิงโลดขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่ก็ยังเก็บอาการไว้เป็นนิ่งขรึม

“จะสามทุ่มแล้ว”

“ห๊ะ!!” จุนโฮอุทานตาลีตาเหลือกเก็บข้าวของลงกระเป๋าเพราะกลัวกลับไปที่บ้านยิ่งช้าพี่อูยองจะยิ่งเป็นห่วงเดี๋ยวจะถูกดุเอา แต่พอยกกระเป๋าขึ้นมาสะพายอยู่ๆ อาการรีบก็หยุดลง ชานซองที่ยืนมองอยู่ยังรู้สึกแปลกใจ

“ทำไมนิ่งไปล่ะ จุนโฮ” จุนโฮหันมามองชานซองดวงตาเรียวนั้นดูเศร้าหมองลงถนัดตา

“ผมลืมไปว่าวันนี้วันเสาร์พี่อูยองมีทำงานที่ไดโอนิซัสคลับ กว่าจะกลับก็ตีหนึ่งนู่นแหละครับ” จุนโฮพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ไม่ร่าเริงเลย คงเป็นห่วงพี่ชายตัวเองไม่น้อย

“อย่าเศร้าสิ ฉันบอกแล้วไงว่าจะช่วยพี่ของจุนโฮ” มือหนาแตะที่แก้มเนียน จุนโฮช้อนตามองชานซอง

“ยิ้มหน่อยสิ นายทำหน้าแบบนี้บรรยากาศห้องฉันเหี่ยวหมดแล้ว” ฟังแบบนั้นจุนโฮก็ฉีกยิ้มให้จนตาหยี ชานซองพยักหน้าอย่างพอใจ

“ไปเดี๋ยวฉันจะพากลับไปส่งที่บ้าน เด็กจะได้อาบน้ำนอนหลับเร็วๆ ดีต่อสุขภาพ” จุนโฮฟังคำล้อนั้นแล้วก็ทำหน้ามุ่ยใส่ชานซอง

“บอกแล้วไงว่าไม่เด็กแล้ว สิบเก้าแล้วนะ”  ชานซองไม่ว่าอะไรก็แค่ส่ายหัวแล้วหัวเราะพร้อมขยี้หัวคนโตแล้วตรงหน้าตามคำยืนกรานเล่นขณะพาเดินไปด้วยกัน

♣♦♥♠

“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ พี่ชานซอง” จุนโฮยืนอยู่หน้าบ้านตัวเอง ยิ้มหวานให้กับคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ

“เข้าบ้านไปก็ล็อคประตูหน้าต่างให้ดีล่ะ แล้วก็นอนได้แล้ว” ชานซองบอกเสียงดุเหมือนตาแก่ แต่จุนโฮกลับอมยิ้มที่ได้ฟัง

“รู้แล้วครับ คนแก่ แหม่” ทำเสียงแหม่ยาวๆกวนกันเสียจนชานซองอยากจะลงจากรถมาบีบจมูกโด่งรั้นนั้นแกล้งเล่น

“คืนนี้ฝันดีนะครับพี่ชานซอง” จุนโฮร้องบอกแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็วเพราะความเขินอาย

“ฝันดีเหมือนกันจุนโฮ” ยิ่งประโยคที่เสียงทุ้มตะโกนตามหลังมา ยิ่งทำให้จุนโฮจ้ำเท้าเดินเร็วขึ้นด้วยความขัดเขินเสียจนตอนนี้หน้านั้นแดงก่ำแล้ว

ชานซองส่ายหัวมองแผ่นหลังบางของจุนโฮที่ลับหายเข้าไปในประตูบ้าน ปากหยักยังคงประดับรอยยิ้มกว้าง ก่อนที่ชานซองจะมีสีหน้าจริงจังขึ้นเมื่อคิดถึงที่วันนี้ตัวเองหอมแก้มจุนโฮไป

ไหนตกลงกับตัวเองว่าจะไม่ทำอะไร แตะต้องตรงไหนของจุนโฮไง ถึงจะดูเสียเหลี่ยมมาเฟียไปบ้างที่มีเด็กมานอนอยู่ในห้องแท้ๆแต่ไม่ได้ทำอะไร ไม่เคยจะทำอะไรเลย แต่เด็กนั่นก็บริสุทธิ์เกินไปแถมยังเป็นน้องที่อูยองรักยิ่งกว่าชีวิตอีก

“แล้วกูไปหอมแก้มทำไมวะน่ะ” ชานซองกรอกตามให้ตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเองจะยิ้มง่ายๆ พึงพอใจ และมีความสุขง่ายๆ เกินไปแล้วยามที่อยู่กับจุนโฮ

ไม่ใช่ว่าเขาจะชอบจุนโฮขึ้นมาแล้วล่ะ ..ชะงักไปกับความคิดตัวเองแล้วก็ส่ายหัว

ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่หรอกน่าก็แค่รู้สึกดีด้วยเพราะเป็นน้องอูยองนั่นล่ะ เขาชอบอูยองนี่ ที่สำคัญถึงจะเป็นมาเฟีย แต่เขาก็ไม่อยากจะพรากผู้เยาว์หรอกนะ ถึงจุนโฮจะน่าสนใจให้ลองพรากก็เถอะ

“โอ๊ย ไอ้ชานซอง” ชานซองพึมพำ มือก็นวดขมับตัวเอง ไม่ได้เจออูยองนานไปก็เลยทำให้สติรวนหรือไง

ป่านนี้อูยองก็คงอยู่ที่ทำงาน …พอคิดถึงตรงนี้ชานซองก็นิ่งไปทันที

ใช่สินะ ตอนนี้คงจะอยู่ที่ทำงาน ไดโอนิซัสคลับที่นิชคุณเป็นเจ้าของ …คนที่รู้ดีว่าต่อให้ทำยังไง เขาก็เข้าไปแทนที่ในหัวใจอูยองไม่ได้สักที

ชานซองพลิกข้อมือดูนาฬิกา สามทุ่มครึ่งถ้าไปที่นั่นตอนนี้ก็คงจะได้เจอกับอูยอง

ถึงจะเป็นการทำให้ตัวเองตกอยู่ในวงล้อมของศัตรูง่ายๆ แต่ชานซองก็มุ่งหน้าตรงไปที่ไดโอนิซัสคลับทันที

อย่างน้อยคืนนี้ขอแค่ได้เจอหน้าและพูดคุยกับอูยองสักหน่อยก็ยังดี

.

.

.

TBC

มาแล้วค่ะ ตอนที่ 7 ….ขอสปอยด์ว่าตอนหน้าแซ่บมากๆๆๆ

โดยเฉพาะแม่ยกคุณวูควรพกทิชชู่มาอ่านตอนหน้าด้วย แต่เช็ดอะไร …รอลุ้นนะคะ อิอิ หึหึหึ

เหมือนเดิมค่ะ 20เมนต์สู้ตอน8

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ที่มอบกำลังใจให้นะคะ มีค่าอย่างยิ่งค่ะ ^^

ช่วยกันสั่งเยอะๆนะคะ ตอนนนี้ยังไม่ถึงขั้นต่ำสำหรับสั่งทำที่ร้านประจำเลย ฮือออ TT^TT

[Pre-Order] รวมเล่มฟิคDangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม [CNN-KW-TJ-Jun.K] ปิด 12 มกราคม 58

Advertisements

32 คิดบน “MONEY IS LOVE #7 #CHANNUNEO #KHUNWOO #TaecMin

  1. 2PeachM

    พี่โบว์อัพแล้ววววววววว
    นี่รอฟิคตอนนี้มาทั้งวัน 555555
    กำลังสนุเลยอ่าาาา อยากอ่านตอนต่อไปแล้วววว
    ชานนูนอนี่หวาน น่ารักมากๆเลยค่า
    อยากหอมเจ้าตาหยีก็หอมสิคะฮวางงง
    จะกลัวอะไรเล่าา นี่แม่ยกรอฟินนนน5555
    ถ้าชอบน้องก็ชอบนะคะอย่ามาพูดว่าไม่ได้ชอบ
    รักอูยองคนเดียวไรงี้ ไม่เอานะคะพ่อหมี
    อย่าทำน้องเสียใจ ไม่ยอมๆ
    อิพี่แทคนี่ก็เสือร้ายตลอด ทำปู่เค้าเสียจายยย
    โป้งงง ยุยงให้คนอื่นมาจีบปู่เลยยย
    แถมยังจะป่วนให้คุณด้งเค้าทะเลาะกันอีก นิสัยไม่ดี
    กลับไปหาปู่เลยยยย เดี๋ยวจะพาปู่หนี อย่ามาตามง้อนะ เชอะ
    รอตอนต่อไปค่าาาา

    1. อยากอ่านก็เมนต์แบบเสริมสร้างกำลังใจกว่านี้สักหน่อยนะคะ ทวงฟิคแล้วก็มอบคำติชมหรือกำลังใจให้ด้วยสิคะ

  2. ddmmnn55

    ลุ้นคู่คุณด้งอ่า……อูยองจะโดนไรไหม พี่คุณจะมาทันไหม อยากอ่านตอนไปแล้ว เมื่อไรอูยองจะรู้ว่าพี่คุณรัก
    ไม่ชอบแทคอ่า ร้ายเกินไปแล้วนะ

  3. มาให้กำลังใจพี่คิม…
    แทคยอนทำใมนิสัยไม่ดีเลยอ่าาาาบอดี้กาจจะทนได้ใหม
    อยากให้มีใครซักคนมาสนใจบอดี้กาจคนนี้จังแล้วอิพี่แทคจะทำยังไงชิส์

    น้องโฮทำใมน่ารักจังเลย…ยิ่งอ่านยิ่งหลงเด็กตาตี่น่ารักๆๆๆพี่ชานซองใกล้หลงยัง

    พีคุณไปใหนตอนนี้อูยองกำลังโดนมอมเหล้าแล้วนะ

  4. nobita

    พี่คิม เลิกสนใจพี่แทคไปเลย หาใหม่เลยค่ะ
    อูยองอย่าดื่มนะ…..พี่คุณไปไหนทำไมไม่มาช่วยน้องเนี้ย
    ชานกำลังจะหลงโฮแล้ว
    ทุกคู่กำลังมันเลย แต่ลุ้นคุณวูที่สุด

  5. พี่ชานซอง ของน้องจุนโฮ แหวะๆๆๆ ตาแก่พรากผู้เยาว์ บอกว่าไม่รักไม่ชอบ คนอื่นคาบไปรับประทานจะเสียใจนะคะ อิอิ

  6. Harukase Doremee

    พี่ชานซอง กรี๊ดกร๊าซซซ
    เตรียมกระดาษไว้เช็ดน้ำตาแน่ๆเลยคุณวู มาม่าแน่เลย เมื่อไรจะมีคนมาแย่งจุนโฮนะ อยากให้พี่ชานซองคลั่งตายเลย 555 หมั่นไส้ ดูสิว่าจะอดท้ง อดทนไม่พรากผู้เยาว์ได้กี่อาทิตย์
    รอตอนต่อไปเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ด้วยคร้า

  7. KWCNNTM

    รู้สึกหมั่นพี่แทคสุดๆ อย่ามาทำปู่เสียใจนะะะะ
    ชนน นี่ก็หวานเกิ๊นนน
    ส่วนคุณด้ง งืม หน่วงไปอีก55555
    รอตอนต่อไปนะค้าา

  8. สนุกมากเลยอ่ะไรท์เตอร์แต่งเก่งมากเลย
    อ่านแล้วอิน ฟินไปสุดๆยิ่งตอนของมินจุนนะน้ำตาซึมเลย
    ตอนของน้องโกับพี่ชานซองก็น่ารักอ่านไปยิ้มไปเลยที่เดียว
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ

  9. อ้าาาาานุ้งทำใมน่ารักอย่างงี้คะอ่านไปหลงไปแล้วน่าาาา

    ด้งอ่าเสน่ห์แรงเกินห้ามใจจริงๆ

    มินจุนมาหาเค้ามาจะดูแลอย่างดีเลยจะไม่ทำให้เสียใจเหมือแทคยอนเลยนะ …5555

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆ

  10. ชอบๆๆๆมากเลยค่ะชานนูนอน่ารักจิงๆๆพี่ชานซองกับน้องจุนโฮ
    พี่ชานซองอย่าทำให้น้องจุนโฮเสียใจนะ…น้องน่ารักเป็นแม่บ้านแม่เรือนทำกับข้าวก็เป็นอีกต่างหาก

  11. มินจุนทำใมถึงยอมแทคยอนจังเลย อยากให้มินจุนทนไม่ได้น้ำตาแตกต่อหน้าแทค แทคจะว่ายังใง รักกันแล้วทำใมต้องทำให้เสรยใจด้วย ฮื่อ ฮื่อ น้องโบว์ช่วยมินจุนหน่อยนะ

    อูยองมีแต่คนมาหลงรัก แต่อูยองรักพี่คุณคนเดียว แต่ทำใมไม่ยอมให้อภัยพี่คุณเลยล่ะ

    ชานซองเอาดีๆนะ จุนโฮบอกว่าคบกับพี่ชานซองอยู่นะ แล้วทำให้น้องเข้าใจผิดว่าโดนพรากผู้เยาว์ไปแล้วด้วยรับผิดชอบด้วยล่ะ

  12. ployii

    นุ้งโฮเป็นคนที่ตรงไปตรงมามาก แต่นิสัยอย่างงี้ก็เหมือนกับแก้วเลยเน้อออ พอดีใจ มีความสุขแก้วใบนี้ก็เต็มปริ่มจนจะล้นได้อย่างง่ายดาย แต่พอมีแรงมากระทบนิดนึงแก้วใบนี้ก็คงแตกไม่เหลือชิ้นดี ไม่อยากให้เป็นงั้นเลยอ่า ชานคงไม่ทำงั้นใช่มั๊ยㅠㅠ
    คู่แทคคิม… ปู่อ๊าาา เราสงสารปู่ ไมพี่แทคเป็นคนงี้ห๊าา วันนึงปู่ไม่อยู่ข้างๆเหมือนเดิมแล้วจิรู้สึก เชอะๆ
    ส่วนคู่คุณด้ง คู่นี้ดูชัดเจนสุดและ เป็นกำลังใจให้คู่นี้รักกันยาวๆอย่ามีมารมาผจญเลยย สาธุ!!!

    รอไรท์มาต่อนะค้า ไฟท์เต้ง!!!

  13. love2pm

    ชานซองหลงรักเด็กจุนโฮใช่ม๊าย ยอมรับเถอะ ก็เด็กน่ารักซะขนาดนั้น
    แทคยอนอีกคนไม่รู้ใจตัวเองเล๊ย

  14. นูนอ

    สู้ๆๆ นะไรท์ เป็นกำลังใจให้
    พี่แทคต้องกาีอะไรจากสังคม
    ชานนูนอก็ฟินตัวแตก ชานยอมรับความจริงเถอะ

  15. มีจุนโฮอยู่ในชีวิตนี่มันก็ดีไม่น้อยเลยจริงๆ

    แหม้ะๆๆๆๆ เริ่มรักเค้าแล้วอ่ะดิ อย่าคิดจะพรากผู้เยาว์ถ้ายังไม่แน่ใจหัวใจตัวเองเชียวนะพ่อมาเฟียย กินกับข้าวฝีมือเค้า แอบจุ๊บเค้า ไปส่งเค้าที่บ้าน แต่…….. สุดท้ายก็ไปหาอูยองงง!! คืออะร๊ายยยฮวางชานซองง!!!

    ตอนนี้เข้าใจที่มาที่ไปที่3เมะเค้าเขม่นกันขนาดนั้น แถมมีอูยองเป็นตัวแปรสำคัญอีกกกกก รอตอนหน้าอยู่นะคะ ลุ้นมาากกกกกกก

  16. bbm

    ชวานนน หลงรักนุ้งโฮเข้าแล้ว อร๊ายยย ด้งน่ะเป็นของพี่คุณอยู่แล้ว ปล่อยไปเหอะ อิอิ ,, แต่..พี่แทค จะทำร้ายจิตใจปู่ไปถึงไหน เพียงแค่อยากให้พี่คุณโมโห แต่ไม่นึกถึงความรุ้สึกปู่เลยอ่าาาา ,, อยากอ่านต่อแล้ว #สู้ๆนะคะ

  17. พี่สาว มินจุน

    ว้าววววววว นูนอ น่านัก มากๆๆๆๆ เลยคร้าาาา สว่นแทคจะทำร้ายมินจุน ของพี่สาวไปถึงไหน สงสานมินจุน

  18. พี่สาว แพนเค

    เข้ามาอ่านช้าแต่ก็มานะ^^ ชนน น่ารักมากๆๆๆเลยอ่ะ แทคแกจะใจร้ายไปหน๊ายยยยยยย ใครก็ได้มาพามินจุนไปที ง่ะ!! สงสานนางงงงงง

  19. นุ้งโฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ น่ารักไปแล้ววววววววว ผมเห็นว่าชานซองมาประชุมน่าจะยังไม่ได้ทานข้าว งื้อออ ทำมาใหข้าวกล่องมาให้ทานเลยอะ น่ารักกกกกกก

    คุณชานซอง ชอบเวลานุ้งโฮเรียกชานแบนี้อะ มันดูน่ารักดี ทำอาหารมาให้ชานกิน งื้ออออออ เป็นชานจะกินให้หมดกล่องเลย แล้วจู่ๆ นุ้งโฮก็ถามเรื่องอายุ…. อมกกกกกกกกกกกกกกกกก. ชาน 25 นุ้ง 19 ห่างตั้งหกปี นี่ว่าชานงาบเด็กแน่ๆ เรียกพี่ชานซองนี่ยิ่งน่ารักน่าปล้ำไปใหญ่ คิดหน้าละมันแบบ พี่ชานซองงี้ หน้าแดงๆ หูแดงๆ มันน่ารักมากเลย ชอบบบบบ แล้วดูเหมือนนุ้งโฮจะชื่นชมชานมากๆ ด้วยแหละ… งื้อออ ตกหลุมรักแล้วชะมะ? ชานอบแกล้งนุ้งโฮอ่า งื้อออ ไม่ได้ยินงั้นงี้จะแกล้งเด็กก็บอก แล้วก็ทำตัวเป็นคนดีนะคะแหม จะช่วยพี่ด้งเอง แหมๆ เดี๋ยวก็รู้กัน แต่ก็ยังดีนะคะ ที่ชานไม่ได้มองจุนโฮเป็นตัวแทนของอูยอง น่ารักทั้งพี่ทั้งน้องแต่มันไม่เหมือนกัน ขอบคุณนะชานที่ยังไม่คิดเอาจุนโฮมามเป็นตัวแทนอูยอง นุ้งโฮลูกหนูต้องรักษาสุขภาพหัวใจหนูเอาไว้นะคะ นี่แอบกลัวเลยนะเนี่ย ถ้าเกิดวันนึงนุ้งรู้เรื่องราวของชานกับพี่ด้งแล้วจะเป็นยังไง อดใจเอาไว้รอค่า เดี๋ยวไปอ่านตอนหน้าต่อ

    แล้วพี่ด้งงงงงงง ยังจะไปทำงานที่คลับอีก คลับที่มีพี่คุณเป็นเจ้าของ ถ้าไม่รักก็คงลาออกไปแล้วสินะ… ที่ยังอยู่เพาะยังอยากเห็นหน้าใช่ไหม? แต่ก็นะ เฮ้ออออ เงินนะสิ ก็เงินไง พี่ด้งทำงานได้เงินพอสมควรที่จะส่งน้องเรียนตั้งตัวได้ก็คงจากไปแล้วไม่คิดกลับมาหาคุณอีกแน่ๆ

    หมั่นอิพี่แทคคคคคคคคคคคคคคคค กรี๊ดดดดดดดดดดดดด นางจะใช้น้องจางอูยองเป็นเครื่องยั่วโมโหพี่คุณ…. อมกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก. แล้วพี่คิมอะ เห็นใจพี่คิมบ้าง พี่แทค ฟาดดดด มาตอนนี้ก้ได้เข้าใจแล้วว่าสามเมะของเรา ไม่มีใครเป็นเพื่อนกะใรสักคน… ศัตรูกันดีๆ นี่เอง เป็นใครก็คงไม่ชอบหรอกที่ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ยิ่งเป็นพ่อแม่ทำนะ ยิ่งเกลียดเลยแหละ พี่แทคก็โดนพ่อว่ามาพอสมควรนะเนี่ย ม่ได้เกลียกันที่นิสัยแต่เกลียดกันเพราะการถูกปลูกฝังนี่เอง ยังแอบหวังว่าสามคนนี้จะมาเป็นเพื่อนกันได้นะคะ แล้วให้พี่คิมไปชวนอูยองมาหาอีก โอ้ยยยยยย ขยั่วโมโหอีกคนก็กรุณาสงสารคนที่มันรักพี่ด้วยค่า (ลืมไป พี่คิมยังไม่บอกรักพี่แทคสักทีนี่…. บอกไปเลย อ๊คแทคยอนจะได้รู้สึกมั่ง) แล้วชวนพี่ด้งดื่ม คือ กะจะมอมเลยใช่ไหม!! ตอบบบบบ อิพี่แทค โอ้ยยยยยยยย เกลียดนางงงงง คืนนี้ยังมีเรื่องสนุกอีกเยอะ แล้วพี่คิมก็เสนอไปดลาดเลาให้ ก็คงไม่อยากเห็นภาพบาดตาสินะ… พี่คิมมมมมมมมม

    ชาน…. เหยยยยย มาส่งน้งโฮที่บ้านด้วยนี่สิ แล้วยังบอกให้ดูแลตัวเองงั้นงี้.. แหมๆ เดี๋ยวจะหลงรกน้องโฮโดยไม่รู้ตัวแน่ๆ… แล้วไปหอมแก้มนุ้งโฮ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ชวาน…ชานนนนนนนนนนนนน ทำไรลงไป รู้ไหม เดี๋ยวเด็กจะใจแตก ฮรืออออออออออออ ไปหอมเขาทำไม?? บอกรักเขาก็บอกทั้งๆ ที่ยังไม่รัก นี่ยังจะมาหอมเขาอีก โอ้ยยยยยยยยย เด็กน้อยคิดมากละนั่น จัดการดีๆ นะชาน ถึงอยากจะพรากผู้เยาว์แค่ไหนแต่นั่นน้องพี่ด้ง แต่นี่สนับสนุนให้พรากเร็วๆ ค่า

    ขอบคุณมากนะคะสำหรับตอนนี้ แหมๆ อิฉันละหมั่นไส้บรรดาเมะทั้งหลาย ฮึ่ยยยยยยยย ใจคอไม่ดี นี่มาบอกว่าเตรียมทิชชู่… จัดหนักไปเลยคะ จัดหนักไปเลยยยยย สนับสนุนค่า กรี๊ดดดดดดดดด

  20. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    ตอนแรกก็บอกว่าไม่ทำสุดท้ายไปหอมแก้มน้องทำไมคะพี่ชานซอง นิสัยไม่ดี
    แค่นี้ยังอดใจไม่ได้ ต่อไปคงจะ…จริงๆสินะ

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s