MONEY IS LOVE #10 #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #10
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค CNN

10

Middle heart  แด่เธอที่รัก

 

อูยองเดินออกมาจากห้องนอนเพียงลำพังเมื่อยามที่ตื่นขึ้นมานั้นไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของห้องพักนี้ อูยองมองไปทั่วห้องนั่งเล่นแต่ก็ยังคงไม่พบตัวของนิชคุณ ร่างเล็กเพียงถอนหายใจกับตัวเองแล้วก็คิดว่าบางทีการไม่ได้เจอหน้ากันอาจจะดีก็ได้ วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้วที่เขามาอยู่ที่ห้องนี้กับนิชคุณด้วยความไม่เต็มใจ หรือจะต้องเรียกว่าถูกบังคับให้แสดงออกมาว่ากำลังเต็มใจอยู่ เพราะหลังจากที่ได้เห็นรูปของน้องชายตัวเองที่กำลังถูกนิชคุณตามติดชีวิตเมื่อสี่วันก่อน อูยองเองก็ยอมที่จะทำตามเงื่อนไขทั้งหมดของนิชคุณ

ทั้งกลับไปเรียกนิชคุณว่าพี่คุณ ราวกับสัมพันธ์ระหว่างเรานั้นไม่ได้ร้าวรานลงไป ทั้งการที่ให้อยู่ที่นี่ราวกับเมื่อก่อนที่เราเป็นคนรักกัน ซึ่งการทำแบบนั้นตัวนิชคุณเองก็เหมือนจะพึงพอใจมาก การแสดงออกของนิชคุณนั้นสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนมากมาย ความอ่อนโยนแบบที่ล่อลวงหัวใจโง่ๆของจาง อูยองให้โอนอ่อนผ่อนตามมากขึ้นทุกที

อูยองคิดว่าตัวเขาไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนมากนักกับการที่มาอยู่กับนิชคุณ สิ่งแย่ๆระหว่างเราคือความระแวงที่เขามีต่อนิชคุณการหวาดกลัวที่จะโดนสัมผัสอย่างไม่บอกกล่าวกันก่อน เพราะสิ่งที่นิชคุณทำไว้กับเขาก่อนจะพามาที่ห้องนี้มันเลวร้ายและฝังลึกอยู่ในจิตใจไม่น้อยเลย และเหนืออื่นใดเขาเป็นห่วงน้องชายของเขามาก เขาอยากจะติดต่อกับน้องชาย อย่างน้อยขอให้แน่ใจว่าน้องเขากำลังปลอดภัยอยู่ก็พอใจแล้ว

ตาเรียวแวววาวจ้องมองโทรศัพท์ที่ติดอยู่บนผนังใกล้ประตูห้องครัว ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่นิชคุณหายไปไหนก็ไม่รู้ มันคงไม่เป็นไรหรอกถ้าเขาจะหาโอกาสเล็กๆน้อยๆเพื่อติดต่อกับน้องชายของตัวเอง อูยองคิดแบบนั้น แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้โทรศัพท์เครื่องหรูเครื่องนั้นอย่างระแวดระวัง

“ตื่นแล้วเหรอ อูยอง!!” เสียงร้องทักดังมาทันทีที่นิชคุณเปิดประตูห้องครัวออกมาพร้อมกลิ่นของอาหารหอมฉุย อูยองสะดุ้งเฮือกหันมามองหน้านิชคุณ ตาเรียวหลุบมองพื้นเพราะรู้ดีว่าไม่มีความสามารถในการคุมอารมณ์ข้างในใจได้ดีนัก เพราะตอนนี้ตัวอูยองนั้นกำลังตื่นเต้น ไปเสียหมดทั้งใจ

ดวงตาโตคมกริบของนิชคุณมองอูยองคล้ายพิจารณา ก่อนจะเอื้อมมือหนามาจับบนหัวไหล่บาง อูยองสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็เบาใจขึ้นเมื่อมือหนานั้นเพียงแค่แตะแล้วชักคืนกลับไปเหมือนเดิม

“ตื่นแล้วก็ดี เดี๋ยวจะได้กินข้าวกัน วันนี้พี่ทำข้าวผัดให้อูยองกินนะ” นิชคุณพูดอย่างอารมณ์ดี แต่ใบหน้านั้นก็ไม่มีรอยยิ้มกว้างนัก นิชคุณเดินนำเข้าไปในห้องครัว อูยองยังคงปรายตามองโทรศัพท์เครื่องนั้นอย่างเสียดาย เขาก็แค่อยากจะคุยกับจุนโฮเท่านั้น อยากแน่ใจว่าน้องสบายดี

“รีบมากินข้าวสิอูยอง” เสียงทุ้มเอ่ยเร่งและเป็นอีกครั้งที่อูยองสะดุ้ง นิชคุณขมวดคิ้วจ้องมอง

“อูยองเป็นอะไร” อูยองไม่ชอบเวลาที่นิชคุณขึงเครียดและโกรธเลยจริงๆ ยิ่งใบหน้ายามที่มองมาที่ตนตอนนี้ทำให้อูยองต้องหลบตาแล้วรีบหาเหตุผลมาอ้างอย่างรวดเร็ว

“เอ่อ คือผมแค่กำลังคิดว่าทำไมพี่ถึงปิดประตูห้องครัว ปกติไม่เห็นปิด”      อูยองเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย ขณะทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเจ้าของห้องร่างโต นิชคุณกระแอมในคอ ขณะที่ระบายยิ้มน้อยๆ

“พี่ก็แค่ไม่อยากให้กลิ่นอาหารมันเข้าไปรบกวนนายก็เท่านั้น เดี๋ยวจะนอนไม่เต็มอิ่ม” เป็นเหตุผลและคำตอบง่ายๆ ที่อูยองรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมา ปากบางวาดยิ้มอย่างไม่เสแสร้งออกมาเอง

“รีบกินซะนะอูยองจะได้แต่งตัวออกไปข้างนอกด้วยกัน” คำพูดของนิชคุณ ทำให้อูยองเงยหน้าขึ้นมาสบตาโตอย่างแปลกใจ

ออกไปข้างนอกงั้นหรือ หรือว่านิชคุณจะพาเขากลับไปหาจุนโฮที่บ้าน?

เหมือนนิชคุณจะเห็นความหวังบางอย่างในดวงตาคู่นั้น จึงได้เอ่ยพูดต่อด้วยรอยยิ้มเย็นๆ

“พี่จะพาอูยองออกไปซื้อพวกของใช้ที่จำเป็น อยากได้อะไรก็บอกล่ะวันนี้ เพราะอูยองคงต้องอยู่ที่นี่กับพี่ไปอีกพักนึง”

♣♦♥♠

จุนโฮยิ้มหวานให้กับเลขาหน้าห้องยามที่เดินเอาโกโก้และคุกกี้มาเสิร์ฟเพิ่มให้กับเขาเป็นครั้งที่สอง มือบางหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบขณะที่ดวงตารีกวาดมองไปทั่วห้องทำงานห้องเดิมของชานซองที่มีเพียงแค่เขาอยู่ตามลำพังตอนนี้ชานซองกำลังเข้าร่วมประชุมสำคัญอยู่ จุนโฮรู้สึกแปลกใจและรู้สึกดีไม่น้อยเมื่อยามที่รู้ว่าชานซองใช้เวลาเพียงสั้นแอบหนีออกมาจากที่ประชุมเพื่อไปรับเขาที่บ้าน ก่อนที่จะต้องกลับเข้าไปร่วมประชุมสำคัญต่ออย่างที่ควรเป็น

ชานซองมาถึงหน้าบ้านเขาด้วยอาการเร่งรีบร้อนรน กวาดตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวังก่อนที่จะดึงตัวเขาขึ้นรถคันหรูสีดำสนิทแล้วรีบเร่งขับเคลื่อนออกมา ไม่ทันที่จุนโฮจะได้สอบถามอะไร ชานซองก็เป็นฝ่ายที่ยงคำถามมากมายใส่จุนโฮจนแทบตั้งตัวไม่ทัน

ทั้งเริ่มสังเกตเห็นรถคันนี้เมื่อไหร่ บ่อยแค่ไหน แล้วนอกจากรถคนนั้นนี้แล้วมีคนหรืออะไรแปลกๆเกิดขึ้นอีกไหมจุนโฮตอบคำถามทั้งหมดที่ชานซองสงสัย ชานซองพยักหน้ารับก่อนที่จะปล่อยจุนโฮทิ้งไว้ในห้องเพียงลำพัง ก่อนรีบไปประชุมต่อ บอกทิ้งไว้แค่ว่า อะไรก็ตามที่จุนโฮสงสัยเกี่ยวกับรถยนต์แปลกๆคันนั้นเดี๋ยวจะมาตอบ แต่ตอนนี้ขอไปทำงานก่อนที่พี่ชางมินจะสาปส่ง

จุนโฮวางแก้วเครื่องดื่มลงกับโต๊ะ หยิบคุ้กกี้รสนมขึ้นมากิน มองนิตยสารบนโต๊ะที่ตัวเองอ่านจบหมดแล้วทั้งสามเล่มอย่างเบื่อๆเกือบสองชั่วโมงแล้วที่ชานซองทิ้งเขาไว้คนเดียวแล้วหายไปประชุม

“เมื่อไร่จะกลับมานะ พี่ชานซอง”จุนโฮบ่นพึมพำขณะลุกจากโซฟาแล้วเดินเตร่ตรงมาที่โต๊ะทำงานของชานซอง เดินตรงไปที่เก้าอี้ทำงานบุนวมหุ้มหนังสีดำตัวใหญ่ดูน่าเกรงขามของชานซอง จุนโฮแม้จะนั่งหลังตรงแต่ก็ยังดูตัวเล็กจ้อยไปเลยบนเก้าอี้ตัวนั้น มือขาวหยิบปากกาบนโต๊ะทำงานขึ้นมา

กระแอมเบาๆ พลางชี้ปากกามาตรงหน้า

“คุณจินยองครับ ผมบอกแล้วไงว่างบประมาณที่คุณประเมินมาน่ะมันไม่สมเหตุสมผล คุณต้องให้ผมบอกอีกกี่ครั้งว่ามันแพงเกินไป”จุนโฮทำเสียงทุ้มใหญ่ เบิกตาเรียวให้โตกว้างขึ้น เลียนแบบท่าทางของชานซอง เมื่อครั้งก่อนที่มาทำการบ้านแล้วได้เห็น

เอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่ได้กดเบอร์อะไรแต่กรอกเสียสั่งลงไป

“คุณเลขามิน ผมขอคุ้กกี้นมเพิ่มด้วย”พูดจบแล้วก็หัวเราะคิกคักยามที่นึกถึงชานซองพูดประโยคนี้ ถ้าชานซองพูดจริงๆคงจะตลกน่าดู

จุนโฮสูดลมหายใจแล้วทำสีหน้าจริงจัง หลังจากวางโทรศัพท์กลับที่เดิม

“โอย พี่ชางมินขี้บ่นจริงๆเลย งานนี่ก็ตั้งเยอะ ประชุมอะไรกันนักหนา”จุนโฮทำเลียนแบบชานซองต่อ กับท่าทางเป็นหมีกินผึ้งที่ชานซองชอบบ่นเวลาที่ได้รับโทรศัพท์จากพี่ชางมินที่โทรลงมาสั่งงานเพิ่ม

ต้องมีแว่นตาดำด้วย เหมาะเหม็งเลย ..จุนโฮคิดแล้วแลซ้ายแลขวาหาแว่นตาดำ มองไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานของชานซองเปิดออกเพื่อมองหาของที่ต้องการ แต่สิ่งที่เจอทำให้จุนโฮชะงักและเปลี่ยนจุดประสงค์ไป

ตาเรียวจ้องมองสมุดหนังเล่มใหญ่ที่มีตัวอักษรสีทองแวววาวบนหน้าปกเขียนว่า”Diary”จุนโฮเม้มปากอิ่ม ขณะใคร่ครวญคิด มันจะเป็นการระราบระล้วงเรื่องส่วนตัวของพี่ชานซองเกิดไปหรือเปล่า แม้จะรู้ดีว่ายังไงก็ไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ แต่เพราะความที่อยากจะรู้ว่า ทำไมพี่ชานซองถึงมาชอบเขาก็เป็นสิ่งเล็กๆที่กระตุ้นอยู่ในใจจุนโฮ เสมอมา เพราะถึงจุนโฮจะเป็นเด็กแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้เด็กถึงขั้นที่จะเชื่อว่าชานซองจะมาชอบพอเขาหลังจากที่เจอกันครั้งแรก ชานซองเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก ไม่ใช่เขาที่ยังคงไม่สีประสาอะไร จนเกิดอาการรักแรกพบได้อย่างง่ายๆ

ถึงจะดูยุ่งมากเกินไป แต่หนังสือเล่มนี้อาจมีคำตอบของคำถามที่เขาสงสัยก็ได้นี่นา
“ผมขออนุญาตดูหน่อยนะครับพี่ชานซอง แปปเดียวก็จะคืนให้แล้วล่ะ”จุนโฮกระซิบพึมพำ พลางหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาวางบนโต๊ะ และหน้าแรกทันทีที่จุนโฮเปิดขึ้นมามันบอกระยะเวลาว่าเป็นบันทึกของเมื่อห้าเดือนที่แล้วที่ไดอารี่เล่มปัจจุบันนี้ถูกนำมาใช้

และเป็นหน้าแรกที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ จุนโฮจะไม่เลือกหยิบสมุดเล่มนี้ขึ้นมาแต่แรกในเมื่อสิ่งที่จุนโฮเห็นอยู่เต็มสองตาตี่คู่นี้มันคือรูปของคนที่จุนโฮรักมากที่สุดในชีวิต รูปของพี่อูยองเป็นรูปของพี่อูยองเกือบสิบใบ ทุกรูปเป็นรูปที่พี่อูยองกำลังเผลอ ทั้งยิ้ม ก้มหน้าอ่านหนังสือ กินขนม เดิน หรือแม้แต่งีบหลับอยู่ข้างหนังสือกองโต

จุนโฮเม้มปากตัวเองยามที่ค่อยๆหยิบรูปของพี่อูยองออกเพื่อดูเนื้อหาบนกระดาษทีเขียนไว้ มันเป็นภาษาเกาหลีที่เขียนเอาไว้เรียงกัน น้ำหมึกสีน้ำเงินที่มองเห็นสะท้อนถึงอารมณ์อันเปรี่ยมล้นของเนื้อหาที่ผู้เขียนเขียนลงไป
ทุกๆ ถ้อยคำ

-โอ๊ยยย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า ทำไมผู้ชายอายุยี่สิบสี่จะยี่สิบห้าอยู่รอมร่ออย่างฉันถึงต้องมาบ้าบอขนาดนี้เพราะนายด้วย อูยอง ทำไมฉันถึงต้องรักนายขนาดนี้ แล้วทำไมนายถึงจะต้องรักไอ้บ้านิชคุณมากขนาดนั้นด้วย ฉันรักนายมากรู้ไหม อูยอง รักจนอยากให้นายร้องไห้เสียใจเพราะไอ้นิชคุณแล้วหันมาเลือกฉันแทน- 

จุนโฮนั่งตัวชาขณะที่อ่านข้อความในหน้านั้นจบ ไม่รู้ว่าเป็นสมองหรือหัวใจกันแน่ที่โง่เง่าสั่งให้นิ้วมือของจุนโฮเปิดไปหน้าต่อไป

-คิดถึงนายอีกแล้วอูยอง รักพี่ชานซองบ้างไม่ได้เหรอ-

และเปิดไปอีก

-ทำไมเวลายิ้มกับพี่ นายถึงไม่ยิ้มแบบตอนที่ยิ้มให้นิชคุณ เพราะนายไม่รักพี่อย่างนั้นเหรออูยอง-

และเปิดไปอีกจนถึงเมื่อสองเดือนก่อน
-พี่คิดถึงอูยอง-

จุนโฮหยุดมือที่สั่นเทาของตัวเองที่กำลังเปิดไปหน้าต่อไปไว้ตรงนั้นยามที่มองเห็นหยดน้ำตาร้อนผ่าวของตัวเองหยดลงบนรูปของพี่อูยองที่กำลังชิมไอศกรีมรสอร่อย  จุนโฮเลื่อนไดอารี่ของชานซองออกไปไว้ห่างตัว ขณะที่มือบางสั่นเทาค่อยๆหยิบรูปพี่อูยองขึ้นมา

บรรจงใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาตัวเองออกจากรูปนั้นอย่างเบามือ จุนโฮหยิบรูปของพี่อูยองขึ้นมาที่ละใบอย่างถะนุถนอมแล้วนำรูปทั้งหมดนั้นเดินไปเก็บไว้ในกระเป๋าสะพายที่ตัวเองพกมา

จุนโฮเดินกลับมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของชานซอง จ้องมองไดอารี่เล่มนั้นของชานซองด้วยแววตาชิงชัง

คนใจร้ายเลือดเย็นอย่างฮวาง ชานซองไม่สมควรแม้แต่จะแอบรักหรือมีรูปพี่อูยองเอาไว้ดู
คนใจร้ายเลวร้ายพรรค์นั้นอย่างชานซอง

คนใจร้าย

“ฮึก ฮึก ฮือ”จุนโฮร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเสียงดัง มือบางยันไว้กับโต๊ะเพื่อไม่ให้หมดแรงทรุดตัวลงไป  มืออีกข้างกำจิกต้นขาตัวเองเอาไว้

ความรู้สึกเจ็บแปลบแน่นสะท้านไปทั้งทรวงอกมากเสียจนรู้สึกเจ็บยามสูดลมหายใจเข้า

ชานซองคนใจร้าย ใจร้ายที่สุด ไม่รักกันแล้วมาหลอกเขาทำไม
ไม่รักกันเลยสักนิดแล้วมาบอกว่ารักทำไม!!
ในเมื่อใจของคนคนนั้นก็มีแต่พี่อูยองแล้วมาทำแบบนี้กับเขาทำไม หลอกกันทำไม!!

แขนของจุนโฮสั่นสะท้านจนไม่อาจที่จะช่วยร่างบางให้ทรงตัวอยู่ได้ ขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรง ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมราคาแพงของห้องชานซอง

“เห็นผมเป็นคนโง่เหรอ ฮึก โง่ ผมมันโง่มากใช่ไหม” จุนโฮพึมพำกลั้วเสียงสะอื้นไห้จนแทบฟังเป็นภาษาไม่ออก กำปั้นทุบลงบนพื้นระบายความคับแค้นใจ  ในขณะที่กำลังคิดว่าอยากจะหนีออกไปให้พ้นจากห้องๆนี้ ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว

“จุนโฮนายเป็นอะไร”เสียงทุ้มที่ร้องเรียกอย่างเป็นห่วงของชานซองทำให้จุนโฮรีบยันตัวลุกขึ้นยืน ตวัดสายตาหันไปมองแล้รีบเดินถอยหลังหนีห่างออกมาทันทีที่เห็นชานซองกำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้

ชานซองทำสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลจ้องมองจุนโฮอย่างเป็นห่วง เป็นสีหน้าที่จุนโฮทำได้เพียงแค่กัดฟันแน่นอย่างขมขื่นใจ ใจร้าย ชานซองคนเลว

“เป็นอะไรจุนโฮ บอกพี่สิ เกิดอะไรขึ้น”ชานซองยังคงร้องถามอย่างเป็นห่วง จุนโฮไม่ตอบ มีแต่กำปั้นเล็กที่กำแน่นเสียจนเจ็บมือ

ชานซองขึงสีหน้าเครียดขึ้นจนคิ้วขมวด ท่าทางของจุนโฮทำให้ตนเองเป็นห่วงมาก และยิ่งห่วงมากขึ้นเข้าไปอีกเมื่อเห็นอาการเงียบนิ่งแบบนั้น แต่ทันทีที่ตาโตหันไปมองที่โต๊ะทำอย่างก็เข้าใจมันได้ทั้งหมด ไดอารี่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยความรักที่เขามีต่ออูยองวางอยู่ตรงนั้น และอาการที่จุนโฮเป็นก็บกได้ชัดเจนแล้วว่า จุนโฮอ่านสิ่งที่จดบันทึกไว้ในนั้นไปแล้ว

คราวนี้เห็นชานซองเองที่นิ่งเงียบ  ชานซองไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเริ่มจากตรงไหนและอธิบายอะไรออกไปเพื่อไม่ให้จุนโฮจะต้องร้องไห้

ในเมื่อข้อความในสมุดเล่มนั้นเป็นเรื่องจริงและตอนนี้ ตัวเองก็ยังคงรัก รักอูยองเหมือนเคย เขาแน่ใจเช่นนั้น แม้ตอนนี้จะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหนที่เห็นจุนโฮกำลังร้องไห้ หรือรู้สึกเอ็นดูบวกชอบนิสัยกับรอยยิ้มของจุนโฮมากเท่าไหร่ แต่ชานซองก็เชื่อว่าตัวเองยังคงรักอูยองอยู่ เช่นที่เคยรักมาชานซองควรจะเอ่ยปากพูดอะไรไปก่อนดี เพื่อให้คนตัวเล็กตรงหน้าหยุดร้องไห้ จุนโฮเหมาะกับรอยยิ้มอย่าร้องไห้อีกเลย

“จุนโฮ คือพี่..”ชานซองอ้าปากเอ่ยได้แค่นั้น เพียงแค่นั้นเพราะไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากอะไรพูดออกมาต่อดี

“พี่…”แล้วก็เงียบลงไปอีกครั้ง

จุนโฮมองดูชานซองแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บ เจ็บเข้าไปอีก ทั้งเจ็บทั้งโกรธ ทั้งโมโห

ไอ้ใจร้าย

“ไม่มีอะไรจะแก้ตัวสินะ ฮวาง ชานซอง นายมันคนไม่ดี ฮึก ไอ้บ้า”จุนโฮตวาดใส่ชานซองเป็นประโยคแรก เสียงตวาดปนเสียงร้องไห้ที่แม้จะฟังยากแต่ก็เข้าใจทุกคำพูดได้อย่างครบถ้วน จุนโฮคว้ากล่องใส่กระดาษทิชชู่ที่ทำจากหนังสีน้ำตาลแสนแพงบนโต๊ะทำงานขว้างใส่ชานซองที่รู้สึกชักจะโมโหขึ้นมาบ้างหน่อยๆแล้ว

“จุนโฮ ฉันจะอธิบาย ฟังฉัน แล้วหยุดทำลายข้าวของในห้องนี้ได้แล้ว”ชานซองร้องบอกพร้อมยกมือขึ้นปัดป้องนิตยสารเล่มหนาสามเล่มที่ถูกขว้างใส่ตัวเองมา

“อธิบาย อธิบายอะไร นายจะแก้ตัวน่ะสิ ฮึก แก้ตัวว่าอะไรล่ะ ห๊า”จุนโฮร้องถาม ตัวก็เดินถอยหลบชานซองไปด้วย มือก็คว้าของใกล้มือมาถือไว้พร้อมจะปาใส่เจ้าของห้องเต็มที่

“ฉัน คือ ฉัน.. ฉันรักอูยองจริงๆ แต่ว่าฉัน ….โอ๊ย”คำอธิบายของชานซองถูกขัดจังหวะไปตั้งแต่ยังไม่จบประโยคดี ด้วยแฟ้มประเมินรายได้ประจำปีเล่มหนาที่กระแทกเขากลางอกชานซองเต็มๆจนนิ่วหน้าด้วยความจุก

จุนโฮมองดูหน้าชานซองอย่างรู้สึกดีปนสะใจ แต่นั่นก็ยังไม่มากพอที่จะแทนที่ความเสียใจยามที่ได้ยินชานซองพุดออกมาจากปากตัวเอง รักพี่อูยอง …และไม่ได้รักจุนโฮเลย ที่เคยพูดออกมาก็แค่ถ้อยคำลวงหลอกกันทั้งนั้น

ใจร้ายที่สุด!!

แฟ้มรายงานประจำปีที่ทั้งหนาและหนักอีกสองเล่มถูกปาใส่ชานซองกระแทกตามตัวและแขนขา จนชานซองเจ็บไปหมด ความเจ็บที่ทำให้ชานซองรู้สึกโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“นี่จุนโฮนายเป็นหมาบ้าหรือไง ฟังก็ไม่ฟังเอาแต่ทำลายข้าวของ”ชานซองตวาดใส่เดินตรงดิ่งมาหาจุนโฮไม่สนใจแฟ้มเล่มไหนทั้งนั้น จะกระแทกโดนตรงไหนก็ช่างมันเถอะตอนนี้ เจ็บก็ปล่อยมันเพราะตอนนี้เขาต้อการให้เด็กดื้อฟังเขาก่อน มือหนาของชานซองคว้าข้อมือของจุนโฮเอาไว้ทั้งสองข้าง เพื่อให้จุนโฮหยุดขว้างของใส่เขาได้แล้ว

“ต้องฟังอะไรอีกล่ะ ไอ้บ้าชานซอง ไอ้คนแก่ใจร้าย”จุนโฮร้องบอก พยายามจะดึงข้อมือตัวเองออกชานซองจ้องตาโตที่แข็งกร้าวใส่จุนโฮ นี่ถ้าไม่ใช่จุนโฮเป็นเด็กคนอื่นพ่อตบหัวทิ่มไปแล้ว

“ก็ฟังในสิ่งที่ฉันจะพูดนี่ไง”ชานซองกระชากเสียงตอบพร้อมกระชับมือให้แน่นขึ้นยามที่คนตัวเล็กดิ้นพล่านไม่หยุด

“พูด… เหอะ ย้ำว่าที่ผ่านมานายหลอกลวงฉันไว้มากแค่ไหนงั้นเหรอ”จุนโฮถลึงตาตี่ใส่ชานซองด้วยความโมโห

“หุบปากของนายไปเลยดีกว่า คนใจร้าย คนนิสัยไม่ดี โตแล้วรังแกเด็ก ไอ้…”เสียงร้องว่าของจุนโฮขาดหายไปเมื่อยามที่ถูกปากหยักกดทับลงมา ชานซองคิดหาวิธีไหนไม่ออกแล้วนอกจากจะใช้อะไรสักอย่างปิดปากอิ่มนั้นไว้ แล้วสิ่งที่ชานซองคิดว่าใช้ได้ดีที่สุดก็คือปากของตัวเองนี่ล่ะ

แม้จะตัวนิ่งแข็งไปครู่นึงยามที่ถูกกดจูบลงมา แต่ตอนนี้จุนโฮนั้นก็ไม่ได้นิ่งเฉยอะไรสักนิด ทันทีที่ได้สติก็ทั้งดิ้นทั้งสะบัดข้อมือเอาเป็นเอาตาย ขาทั้งสองข้างตั้งฉากขึ้นเพื่อจะถีบชานซองให้ถอยห่างไปแต่ชานซองเองก็ไวพอที่จะใช้ตัวเองดันแยกขาจุนโฮออกจากกันกว้างเสียจนทรงตัวอยู่ไม่ได้ จนจุนโฮต้องพิงหลังไปกับขอบโต๊ะ

แต่ถึงอย่างนั้นจุนโฮก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ยังคงดิ้นและตีขาจนชานซองนึกรำคาญ เลยหมายจะคว้าเอวบางมากอดไว้แนบตัว แต่มือหนานั้นดันคว้าลงไปผิดตำแหน่งแทนที่จะรวบเอาเอวบางมาไว้ในอาณัติ กลับกลายเป็นว่าตะปบคว้าลงไปกลางลำตัวจุนโฮด้วยแรงไม่เบาเลย

จุนโฮที่กำลังดื้อพยศสะดุ้งเฮือก ตัวแข็งทื่อ ที่ดิ้นเอาเป็นเอาตายกลับกลายเป็นนิ่งงันราวตุ๊กตา เพราะตัวเองไม่เคยจะถูกใครที่ไหนเลยสัมผัสตรงจุดอ่อนไหวกลางตัวแบบนี้มาก่อน ปฏิกิริยาน่ารักๆที่ทำเอาชานซองได้ใจ

ในเมื่อจับตรงนี้แล้วจุนโฮหยุดดื้อ ก็เป็นจุดที่ดีไม่ใช่เหรอที่จะจับต่อไป

มือหนาลูบไล้ไปตามเป้ากางเกงของจุนโฮอย่างมีชั้นเชิง จนเริ่มรู้สึกถึงการต่อสู้เล็กน้อยจากสิ่งข้างใต้นั้น ชานซองยิ้มกริ่มขณะที่ถอนจูบออกมาเมื่อจุนโฮยังคงนั่งนิ่งตัวเกร็งกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ถูกล่วงเกิน

ชานซองกดจมูกไปตามซอกคอขาว มือหนาลูบไล้ผ่านกางเกงยีนเนื้อหนาขึ้นไปหาราวเอวบางลูบไล้และถูลงไปอย่างลงน้ำหนัก ก่อนจะใช้นิ้วยาวลากไล้เบาๆไปตามขอบกางเกงอย่างหลอกล่อ

“หยุด ฮ่ะ ปล่อย”จุนโฮที่เริ่มได้สติเริ่มต่อต้านอีกครั้ง ปากอิ่มร้องโวยวายให้ปล่อย แต่น้ำเสียงก็จับได้ถึงความสั่นไหวแทรกเข้ามาในความแข็งกร้าว คนตัวเล็กเริ่มดิ้นอีกครั้ง ชานซองรวบข้อมือทั้งสองข้างของจุนโฮไว้ในฝ่ามือข้างเดียวของตนเองชักจะรำคาญ จึงคลายมือนั้นออก แล้วใช้สองมือยกตัวจุนโฮขึ้นมานั่งบนโต๊ะ

“เหวอ”จุนโฮร้องอุทานขึ้นมาอย่างตกใจ แต่ยังไม่ทันจะบ่นว่าหรือทำอะไร ชานซองก็กดจูบลงบนปากอิ่มเพื่อสานต่ออารมณ์ที่กำลังดำเนินมาได้อย่างดีของทั้งตัวเองและจุนโฮเมื่อครู่

จาง จุนโฮถึงปกติจะชอบพูดจาฉอเลาะ และยามโมโหจะปากดีสุดๆแล้ว แต่เวลาที่ได้ใช้ริมฝีปากตัวเองสัมผัสแบบนี้ ชานซองบอกได้เลยว่า จุนโฮเป็นคนที่ปากหวานมาก

หวานอร่อยเหมือนขนมหวานหน้าตาดีรสชาติเลิศล้ำที่ล่อลวงให้ผู้คนต่างบ้าคลั่งและติดใจยามได้ลิ้มลอง

ชานซองกำลังติดขนมหวานตั้งแต่วินาทีนี้ไป

แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ….

 

“อ๊ากกกกกก”ชานซองร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวด รีบเด้งตัวออกห่างจากจุนโฮ หันมามองแผลที่หัวไหล่ตัวเอง เลือดสีแดงซึมผ่านออกมาจนเป็นดวงกว้างบนเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดี ตาโตตวัดหันไปมองจุนโฮที่ในมือกำลังถืออาวุธที่ใช้ทำร้ายเขาไว้มั่น

ปากกาหัวสักหลาด ที่ตอนนี้ได้ดื่มเลือดสีแดงสดที่หยดลงมาจากปลายปากกาแทนน้ำหมึกอย่างที่ควรเป็น ตอนนี้ฮวาง ชานซองโมโห โมโหเหมือนคนที่กำลังติดใจสิ่งมอมเมาแล้วถูกกระชากทิ้งออกไป

โมโหจนอยากจะฉีกคนที่ทำร้ายเขาออกเป็นชิ้นๆ

“นายเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหมจุนโฮ”ชานซองตวาดขณะที่ย่างสามขุมเข้ามาหาจุนโฮที่กระชับปากกาในมือไว้เป็นอาวุธ ดวงตาคู่ตี่เล็กนั้นมีแววตาตื่นตระหนกแต่ก็เด็ดเดี่ยว

“นายนั่นแหละบ้าชานซอง นายมันคนไม่ดี หื่นกาม เฒ่าหัวงู ชอบกระทำชำเราเด็กและเยาวชน บังคับข่มขืน ปล้ำเด็ก ไม่ว่าครั้งไหนที่ทำฉันก็ไม่เคยสมยอมเลย นายมันคนแก่ตัณหากลับ”

ชานซองขบกรามเสียจนแน่นกับคำต่อว่าต่อขานของจุนโฮ คำก็หื่น สองคำก็แก่ สามคำก็เลว ถึงจะเลวแค่ไหนก็ยังไม่เคยจะปล้ำเด็กแถวนี้สักครั้ง

ทำไมเขาต้องมายอมรับความผิดที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อด้วย

“ออกไปห่างๆ อย่าเข้ามานะ ไอ้คนบ้า”เสียงร้องของจุนโฮสั่นสะท้านขึ้นเมื่อปากกาในมือที่ใช้ขู่ไม่มีผลกับการก้าวเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวของชานซอง

เหอะ!! ในเมื่อจุนโฮยัดเยียดให้เขาเลวสารพัดนัก เขาก็จะเลวให้มันครบทุกข้อเลยแล้วกัน

“ปากกาแท่งแค่นี้ กินเลือดฉันได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นล่ะ”ชานซองเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะที่คว้าเอาปากกาจากมือจุนโฮมาครอบครองได้อย่างง่ายดาย ยามที่ไร้อาวุธจุนโฮยิ่งดูตื่นกลัวและตัวสั่นเทามากขึ้น คนตัวเล็กหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอาวุธชิ้นใหม่และการทำแบบนั้นก็ดูเหมือนจะทำให้ชานซองรำคาญใจพอสมควร

“ปัง ปัง ปัง”เสียงของบนโต๊ะทำงานทิ้งตัวลงบนพื้นห้องระเนระนาดเมื่อยามที่มือหนากวาดไปบนโต๊ะ จนแฟ้มและหนังสือต่างๆ รวมทั้งจอคอมพิวเตอร์ราคาไม่ถูกเลย ล่วงหล่นลงไปจนหมด ตอนนี้บนโต๊ะทำงานว่างเปล่าไร้สิ่งกีดขวางใดๆ เหมาะสมมากพอที่จะใช้ทำอย่างอื่น

จุนโฮสะดุ้งเฮือกแทบกลั้นหายใจเมื่อยามที่ของรอบตัวถูกกวาดทิ้งลงไปจนหมดอย่างไม่ใยดี รวมทั้งสายตาคมกริบและท่าทางคุกคามจากคนตัวใหญ่ตรงหน้าที่ทำให้จุนโฮรู้ว่า ชานซองเองก็กำลังโกรธมากเช่นกัน

“นายบอกว่าฉันทำอะไรบ้างนะจุนโฮ”ชานซองถามด้วยน้ำเสียงก่นต่ำยามที่คว้าใบหน้าเรียวสวยของจุนโฮให้เชิดขึ้นเพื่อจดจ้องนัยน์ตาเรียวเล็กนั้นที่กำลังสั่นไหวด้วยความกลัวอย่างที่เขาอยากให้เป็น

หึ!! ชานซองกระตุกยิ้มเมื่อเห็นจุนโฮนิ่งเงียบ ที่นี้ล่ะไม่เห็นจะอวดเก่งเลย

“นายบอกว่าฉันเป็นเฒ่าหัวงู”มือหนากระชากเสื้อยืดสีสวยของจุนโฮติดมือจนคนตัวเล็กถูกดึงเข้าหาตามแรง ก่อนจะฉีกเสื้อตัวนั้นออกอย่างไม่ใยดี

“อย่า อย่านะ หยุด อย่าทำ…”เสียงร้องประท้วงของจุนโฮถูกปิดลงอย่างรำคาญใจ ชานซองใช้เศษเสื้อยืดของจุนโฮมัดปากอิ่มนั้นไหว จะได้ไม่ต้องพูดมาก

“นายบอกว่าฉันลามก รังแกเด็ก”ชานซองคว้าไปที่ขอบกางเกงยีนแล้วดึงร่นมันต่ำลงมา จุนโฮเริ่มดิ้นอีกครั้ง ชานซองจึงรวบข้อมือทั้งสองข้างของจุนโฮเอาไว้ ตัวบางพยายามดิ้นอีกแต่แรงน้อยนิดนั้นก็ไม่มากพอที่จะขัดขวางชานซองให้ถอดกางเกงยีนของจุนโฮได้

“อ่า อื้อ อื้อ”จุนโฮร้องอู้อี้ขณะที่ดวงตาเรียวเล็กที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาคลอจ้องมองหน้าชานซอง ชานซองกระตุกยิ้มขณะที่หยิบเนคไทตัวเองมัดข้อมือทั้งสองข้างของจุนโฮเอาไว้ติดกัน ไว้ใจไม่ได้หรอกเด็กดื้ออย่างจุนโฮเดี๋ยวก็พยศใส่เขาอีก ชายตาโตมามองตรงหัวไหล่ตัวเอง เลือดสีแดงอาบเต็มไหล่ซ้ายทะลุเสื้อเชิ้ตออกมาเป็นวงกว้าง

ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห

“นายบอกว่าฉันมันปล้ำเด็ก หึ!! ฉันจะทำให้นายรู้จุนโฮ ว่าคำที่นายพูดมามันหมายความว่ายังไงบ้าง”ชานซองเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา มือหนาผลักร่างเล็กของจุนโฮให้นอนราบไปกับโต๊ะทำงาน จุนโฮยังคงพยายามติดรนขัดขืน ชานซองจึงกดจูบลงไปบนปากอิ่มด้วยชั้นเชิงที่เจนจัด หลอกล่อให้จุนโฮหัวหมุน อาศัยประสบการณ์ที่โชกโชนของตัวเองในการมอมเมาจุนโฮ พร้อมทั้งมือหนาหยาบกร้านก็ล้วงเข้าไปในกางเกงชั้นในสีเข้มของจุนโฮ ร่างที่กำลังดิ้นอยู่นิ่งสนิทไปทันทีเหมือนตุ๊กตาที่ถูกดึงแบตออก

มือหนาเกี่ยวรูดกางเกงเนื้อนิ่มของจุนโฮลงมาจนไม่มีอะไรปิดกั้นอีกต่อไป กอบกุมจุนโฮน้อยที่กำลังตื่นตัวเหมือนอย่างเจ้านายของมันที่กำลังตื่นกลัว ขยับข้อมือขึ้นลงอย่างช้าๆไม่รีบร้อนอะไร ก็ดูเหมือนจุนโฮน้อยจะเชื่องและเชื่อฟังเขาแล้ว

“นายนี่คงไม่เคยเล่นกับมันเลยสินะ มันถึงได้ชอบใจที่ฉันไปเล่นด้วยขนาดนี้” ชานซองเอ่ยบอกพลางตวัดตามองจุนโฮน้อยในมือที่เริ่มเติบโตเต็มที่สลับกับใบหน้าสวยที่แม้จะมีเสื้อยืดปิดปากบังความน่ารักอยู่ แต่ก็เห็นได้ชัดเจนว่าหน้าจุนโฮกำลังแดงก่ำและน้ำตาก็กำลังไหล

“หึ จุนโฮ ร้องไปเยอะๆ สิ่งหนึ่งที่นายลืมด่าฉันคือ ตาแก่ซาดิสม์ไงล่ะ” ชานซองกระซิบบอก มือเองก็ยังคงขยับรัวเร่งจังหวะมากขึ้น ชานซองวาดยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มสิ้นฤทธิ์แรงที่กำลังดิ้นขัดขืนนั้นผ่อนคลายลง เสียงลมหายใจดังระรัวเร็วขึ้น

ใกล้ถึงแล้วสินะ

ชานซองขยับมือเร็วขึ้นพลางก้มหน้าลงไปดูดชิมตามเนื้อหอมวานตั้งแต่ซอกคอขาว กระดูกไหปลาร้า ไล่ต่ำลงมาจนถึงยอดอกสีสวย ชานซองเลียไล้เม็ดทับทิมสีหวานในจังหวะเดียวกับที่มือหนากำลังปรนเปรอให้กับจุนโฮน้อย

“อื้อ อื้อออออ”จุนโฮครางออกมาอู้อี้ผ่านเสื้อยืดที่ปิดปากตัวเอง น้ำตาไหลลงมาเพิ่มอีก ทั้งตัวเกร็งแน่นยามที่ปลดปล่อยออกมาเสียจนเต็มฝ่ามือของชานซอง ยามเมื่อปลดปล่อยจนหมดจุนโฮก็ทิ้งแผ่นหลังลงนอนราบบนพื้นโต๊ะทำงาน เพราะเขาไม่เคย ไม่เคยจะทำแบบนี้หรือถูกทำแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

แต่แผ่นหลังแนบลงพื้นโต๊ะได้เพียงครู่เดียว ก็ถูกชานซองดึงขึ้นมาให้อยู่ในท่ากึ่งนั่ง ชานซองชูของเหลวสีขุ่นที่เต็มฝ่ามือตัวเองอย่างอวดให้อับอาย

“เยอะเชียว ไม่เคยล่ะสิ” ชานซองกระตุกยิ้มกว้างขึ้นยามเมื่อเห็นจุนโฮนั้นหน้าแดงกร่ำมากขึ้นไปอีก มือหนาปลดกระดุมกางเกงแสลคเนื้อดีของตัวเอง รูดซิบกางเกงออก ดึงร่นกางเกงลงต่ำให้อยู่ในระยะพอดีที่จะใช้งาน และหมิ่นเหม่มากพอที่จะเกาะติดสะโพกหนาได้รูปที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงของชานซองไว้

“แต่ความสนุกวันนี้มันยังไม่จบหรอกนะจุนโฮ” ทันทีที่พูดจบประโยคชานซองก็กระชากตัวจุนโฮเข้ามาใกล้ จนสะโพกอวบอิ่มนั้นเลยจากขอบโต๊ะอออกมาอวดหราโชว์ให้เห็นเต็มตาคนมอง ชานซองใช้มือหนาข้างนึงดันยากต้นขาจุนโฮให้อ้ากว้างขึ้นส่วนมืออีกข้างก็ป้ายของเหลวขุ่นลงเหนือช่องทางสีหวานของจุนโฮ

“อื้อออออ” จุนโฮหวีดเสียงร้องยามเมื่อนิ้วยาวของชานซองชำแรกเข้าไปในกาย ที่จริงแล้วชานซองอยากจะหยิบยื่นยัดเหยียดความเป็นชายเข้าไปในตัวจุนโฮอย่างไร้ความปราณีและไร้การเตรียมพร้อมใดๆ แต่ก็กลัวจะใจร้ายเกินไปสำหรับครั้งแรกของจุนโฮ

จุนโฮถอนหายใจอย่างโล่งอกมากขึ้นเมื่อชานซองดึงนิ้วยาวทั้งสองนิ้วออกจากร่างกายตนเองไป

“!!!!!!” ก่อนที่จะสะดุ้งเฮือกเมื่อมีสิ่งอื่นเข้ามาทดแทน สิ่งที่รุ่มร้อนใหญ่โตและแข็งขืนเข้ามาในร่างจุนโฮจนสุดในคราวเดียว สิ่งที่ทำให้จุนโฮเจ็บปวดชาหนึบไปทั้งสะโพกจนพูดไม่ออก มีเพียงน้ำตาร้อนที่ไหลออกมาจากกดวงตาตี่มากมายตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่จุนโฮได้รับ

“อื้ม” ชานซองร้องครางอย่างพอใจกับความรัดแน่นและอบอุ่นเสียจนร้อนในกายจุนโฮ มือหนาลูบไล้ไปที่จุนโฮน้อยเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวด ใบหน้าคมคายซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนของจุนโฮ

“เสมอกันดีไหม ในเมื่อนายเอาปากกาแทงฉัน ฉันก็แทงนายเหมือนกัน” เอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชากึ่งล้อเลียนมือหนาอีกข้างดึงรั้งจุนโฮให้เข้ามาใกล้ดึงผ้าที่มัดปากสวยของจุนโฮออกเพื่อมอบจูบหวาน ยามที่ท่อนล่างเริ่มขยับจังหวะเข้าออกเมื่อชานซองคาดว่าจุนโฮน่าจะพอปรับตัวกับการเข้ามาของเขาได้แล้ว

จุนโฮทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านเสียจนร้องไห้แต่จูบกับสัมผัสจากชานซองก็ต้องยอมรับว่ามัวเมาจุนโฮได้มากพอสมควร แต่ถึงยังไงจุนโฮก็ยังเจ็บ เจ็บมากอยู่ดี

“อื้มดี ดีมากเลย” ชานซองพึมพำยามที่เร่งจังหวะรัวเร็วขึ้น

“อื้อ ฮึก อ๊ะ มัน ฮึก มัน” จุนโฮครางเสียงร้องเมื่อยามที่ถึงจุดที่ความสุขสมเสียวซ่านกำลังจะมากกว่าความเจ็บปวดที่มีในกาย

“อ๊า”จุนโฮร้องเสียงหลงยามที่ปลอดปล่อยของเหลวขุ่นร้อนออกมาจนเลอะหน้าท้องแกร่งของชานซอง ชานซองกระตุกยิ้มแล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เขาเองก็อยากวิ่งไล่ตามจุนโฮไปถึงสวรรค์ให้ทันเหมือนกัน มือหนายึดสะโพกมนไว้ยามที่รั้นจังหวะตัวเองให้กระชั้นมากขึ้น จุนโฮบิดริ้วร่างกายที่เสียวสะท้านไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่

“กึก กึก”แม้จะเป็นโต๊ะหรูงานประกอบอย่างดี แต่เพราะขาโต๊ะไม่ได้ถูกยึดหมุดไว้ พอถูกนำมาใช้เป็นเตียงชั่วคราวโต๊ะทำงานก็เกิดอาการสั่นคลอนไปตามจังหวะที่ชานซองถาโถมเช่นกัน

“อา” ชานซองครางเสียงทุ้มต่ำอย่างพอใจยามที่เกร็งตัวแน่นแล้วปลดปล่อยของเหลวเข้าไปในตัวจุนโฮ จุนโฮครางอือ พยายามยกมือที่ถูกมัดไว้ทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าแม้ร่างกายจะอ่อนแรง ชานซองมองดูท่าทางที่น่ารักน่าแกล้งแบบนั้นแล้วก็ดึงข้อมือจุนโฮให้นั่งขึ้นมา

ดวงตาตี่ที่แดงก่ำไปด้วยน้ำตาของจุนโฮจ้องมองตาโตของชานซอง ตาคู่นั้นไม่ได้มีรอยยิ้มติดค้างอยู่ข้างในมองมาให้อย่างที่เคยเห็น

อันที่จริงแววตาพวกนั้นจุนโฮอาจจะคิดไปเองก็ได้ว่ามันเคยมองมาที่เขา ในเมื่อชานซองไม่เคยรักเขาเลยในใจชานซองก็มีแต่พี่อูยอง พี่อูยองคนเดียว

เหมือนกับเขาที่มีแค่พี่อูยองคนเดียว …ฮึก พี่ครับผมเจ็บ เจ็บเหลือเกินเจ็บทั้งตัวทั้งหัวใจ …ได้แต่คิดร้องบอกอย่างนั้นอยู่ในใจตัวเอง แต่ความคิดของจุนโฮก็ถูกยื้อแย่งและแทรกแซงไปด้วยฝีมือคนชื่อฮวาง ชานซอง

ชานซองคว้าจุนโฮเข้ามาจูบอีกครั้ง ขณะที่ปากหยักกำลังตักตวงรสหอมหวานจากปากของจุนโฮ มือหนาก็จับวงแขนของจุนโฮที่ถูกมัดติดกันไว้ผ่านหัวลงมาคล้องรอบคอของตัวเอง เป็นที่ยึดเหนี่ยวให้กับร่างบาง ชานซองดึงจุนโฮให้ขยับตัวออกมาอีกนิดนึง แม้ท่านี้จุนโฮจะเมื่อยมากขึ้นอีกนิด แต่ก็ทำให้ขาทั้งสองข้างของจุนโฮอ้ากว้างได้มากขึ้น มือหนาช้อนอุ้มสะโพกอวบอิ่มนิ่มมือไว้แน่นพร้อมฟอนเฟ้นบีบคลึงยามที่เอวสอบรัวจังหวะเข้ามาตักตวงความหวานในกายจุนโฮอีกครั้ง

“ฮึก อ๊ะ อ๊ะ อื๊อ”ถี่กระชั้นและรุนแรงอย่างเอาแต่ใจ จนจุนโฮได้แต่เพียงพึมพำเสียงครางออกมาอย่างไร้เดียงสา

ถึงจะสุขยังไงก็เจ็บ ถึงจะเจ็บแต่ก็รู้สึกสุข ….นี่ใช่ไหมความรัก

แต่เขาไม่อยากจะรักแล้วถ้ามันต้องเจ็บ …มันเจ็บเกินไป เจ็บเกินไปสำหรับผู้ชายที่ชื่อจุนโฮคนนี้

 

“อ๊ะ เจ็บ ฮึก” จุนโฮร้องพึมพำเมื่อชานซองยังคงขยับร่างกายอยู่อย่างนั้น ตาตี่เล็กจ้องมองใบหน้าของชานซอง รู้สึกน้ำร้อนๆเอ่อขึ้นมาที่ขอบตาอีกครั้ง และทันทีที่ชานซองหันมาสบตากันจุนโฮก็เลือกจะหลับตาลงไป แล้วก็ปล่อยร่างกายให้โยกคลอนไปตามแรงจังหวะที่ชานซองกระแทกกระทั้นเข้ามา

ชานซองขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าจุนโฮจงใจหลับตาใส่ตัวเองแล้วปล่อยร่างกายไปไม่ตอบสนอง ก็คว้าจุนโฮเข้ามากดจูบดุนดันรุนแรงเสียจนจุนโฮต้องร้องครางอื้อเสียงอู้อี้ ชานซองกวาดลิ้นไปทั่วโพรงปากหวานของจุนโฮ จังหวะเริ่มถี่ขึ้นอีกยามเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย

มือหนาที่กำลังดูแลแก่นกลางกายของจุนโฮอยู่ขยับมือเข้าจังหวะตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดจุนโฮก็หวีดเสียงร้องแล้วเกร็งตัวแน่นปลดปล่อยทุกอย่างออกมาอีกครั้ง ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นความร้อนจากร่างชานซองก็พุ่งเข้ามาในกายจุนโฮจนอุ่นวาบ เป็นความอุ่นจนร้อนที่จุนโฮได้รับรู้เพียงชั่วครู่ก่อนที่สติทั้งหมดจะเลือนหายไป

“อืมม”ชานซองร้องครางอย่างมีความสุข สองแขนโอบกอดจุนโฮเอาไว้ในวงแขนหลวมๆ  ชำเลืองมองดูร่างเล็กที่เอนอ่อนซบไหล่ขวาของชานซองอย่างหมดแรง ทั้งตัวเล็กนั้นพิงมาจนแนบสนิทไปกับอกของชานซองที่ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิมไว้อยู่มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ ก่อนจะถอดถอนกายออกจากร่างจุนโฮ ชานซองดึงชั้นในตัวเองขึ้นมาแล้วติดกระดุมกางเกงจนเรียบร้อย อุ้มคนตัวบางเดินตรงไปที่โซฟาหนังที่มีเอกสารสองสามใบที่ปลิวออกจากแฟ้มรายงานประจำปีตกอยู่

ชานซองปล่อยร่างที่หมดสติของจุนโฮนอนลงบนโซฟา จับแขนทั้งสองข้างออกมา แกะเสื้อยืดออกจากข้อมือของจุนโฮ ชานซองนั่งคุกเข่าลงข้างโซฟาจ้องมองใบหน้าของจุนโฮที่เลอะไปด้วยน้ำตา มือหนาลูบเบาๆตรงใต้ดวงตาตี่ที่ชุ่มฉ่ำ

ชานซองถอนหายใจเฮือกยาวกับตัวเอง ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้น หันไปมองรอบห้องทำงานที่ปกติเรียบหรูและเป็นระเบียบเรียบร้อย ต่างจากตอนนี้ที่เละเทะยับเยินไม่มีชิ้นดี ชานซองส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ ก้าวเท้าเดินตรงไปดีกล่องกระดาษทิชชู่ที่นอนตีลังกาอยู่แถวประตูห้อง ไม่ลืมจะกดปิดห้องด้วย เมื่อครู่โชคดีมากที่ไม่มีใครเปิดเข้ามาแม้จะมีเสียงดังในห้องนี้ ต้องขอบคุณความชอบห้องทำงานที่ไม่วุ่นวายและเงียบสงบของตนเอง

ชานซองเดินกลับมานั่งบนโซฟา มือหนาช้อนต้นขาจุนโฮให้อ้ากว้างขึ้นก่อนจะพาดข้างนึงไว้บนหัวไหล่ จ้องมองดูทางสีหวานที่ตอนนี้บวมช้ำ และมีของเหลวสีแดงปะปนอยู่ในของเหลวสีขาวขุ่นแล้ว ก็รู้สึกหม่นหมองไปทั้งหัวใจ

ชานซองวางทิชชู่ที่หมายจะเอามาทำความสะอาดให้จุนโฮไว้ข้างตัว วางขาอวบของจุนโฮพาดผ่านตักแล้วโน้มตัวไปลูบผมของจุนโฮแผ่วเบา

“ขอโทษนะจุนโฮเด็กดื้อ” บอกไม่ดังนัก ยืดตัวคืนท่าที่ถนัดคว้าดึงแผ่นทิชชู่มาแล้วบรรจงทำความสะอาดให้ร่างกายของจุนโฮพอเป็นพิธีด้วยความเบามือ

♣♦♥♠

อูยองถอนหายใจเมื่อถูกนิชคุณพาเดินเข้ามาในร้านเสื้อผ้าแบนด์ดังเป็นร้านที่ห้าของวันนี้ ทั้งที่ตัวเขาเองบอกนิชคุณไปแล้วว่าของใช้ที่เดินซื้อมาด้วยกันตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมานี้เขาพอใจแล้ว แต่นิชคุณก็ยังยืนยันว่าอยากจะซื้อเสื้อผ้าดีๆแบบที่เคยซื้อให้เขาเมื่อก่อนให้เขาอีกอยู่ดี อูยองเอ่ยปฏิเสธไปแล้วสี่ร้านก่อนหน้านี้ แต่ดูแล้วร้านนี้บางทีเขาคงจะต้องยอมรับไมตรีของนิชคุณเสียแล้วไม่งั้นก็คงได้เดินเข้าร้านอื่นต่ออีกเป็นแน่

“พี่ชอบอูยองเวลาใส่หมวก น่ารักดี อูยองดูเสื้อไปก่อนนะ” นิชคุณวาดยิ้มอย่างใจดี มือหนาลูบผมอูยองก่อนจะเดินไปอีกมุมนึงของร้านที่มีหมวกแก็ปสวยหรูมากมายเรียงรายไว้ อูยองมองตามแผ่นหลังของนิชคุณไป พลางคิดว่าถ้าตอนนี้สามารถแอบออกไปโทรศัพท์หาจุนโฮได้ก็คงดี แต่เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะในเมื่อเขานั้นไม่มีทั้งเวลาที่มากพอ หรือมือถือ แม้แต่การ์ดสำหรับใช้โทรตู้สาธารณะเขาเองยังไม่มีเลย

“เฮ้อ” อูยองถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ตาเรียวมองผ่านเสื้อผ้าสวยงามอย่างเฉยเมย

“ถอนหายใจบ่อยๆ หน้าตาน่ารักจะแก่เร็วนะครับ” เสียงทุ้มจากด้านหลังทำเอาอูยองสะดุ้งเฮือก พนักงานขายผู้ชายที่หล่อเหลือร้ายฉีกยิ้มกว้างอยู่ด้านหลังไม่ไกลจากอูยองนัก ที่จริงต้องเรียกว่าใกล้เกินไปสำหรับงานบริการด้วยซ้ำ

“ให้ผมช่วยเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับคุณลูกค้านะครับ” พนักงานขายคนนั้นฉีกยิ้มมุมปากแล้วถือวิสาสะวาดแขนรอบเอวอูยองหลวมๆอูยองเบะปากอย่างรู้สึกไม่ดีจวนเจียนจะพะอิดพะอม อูยองขยับตัวเดินออกมาจากวงแขนของพนักงานคนนั้นเสียจนห่างไกล และมองท่าทีรุ่มร่ามอย่างไม่เป็นมิตร

..ทำไมร้านหรูหราแบบนี้ถึงได้รับพนักงานอย่างนี้เข้ามานะ.. อูยองได้แต่คิดแล้วตัดสินใจเดินเลี่ยงไปจากแถวนั้นดีกว่าจะโวยวายอะไรจนนิชคุณรู้เรื่องเข้าเพราะอาจจะทำให้เกิดเหตุนองเลือดในร้านนี้ขึ้นอย่างไม่จำเป็น

อูยองเลือกมาเดินดูอยู่แถวโซนเสื้อกล้ามมากมาย แต่ก็ยังแอบหันไปมองข้างกายอย่างวาดระแวงเมื่อเห็นพนักงานขายคนนั้นยังเดินตามเข้ามาใกล้

“คุณชายน้อยที่แสนน่ารัก ไม่มีอะไรให้ผมช่วยแนะนำหรือครับ …แต่เสื้อกล้ามพวกนี้ยังไงผมก็ว่าเหมาะกับคุณ” อูยองถอยหลังหนี เขาไม่ชอบเลยทั้งรอยยิ้มและแววตาคุกคามของพนักงานคนนี้

“ไม่ ไม่มีครับ” อูยองรีบเอ่ยปากปฏิเสธ

“ไม่มีเลยเหรอครับคุณลูกค้า”

“ที่จริงผมอยากได้การ์ดสำหรับตู้โทรศัพท์สาธารณะแต่ว่าร้านนี้คงไม่มีให้ผมหรอกใช่ไหมครับ” ปากบางพูดไป ตาก็มองเสื้อกล้ามสีขาวดำตัวนึงก่อนคว้ามาถือไว้แล้วตัดสินใจแล้วว่าจะไปหานิชคุณและพาตนเองออกจากร้านนี้เสียที

“ร้านนี้ไม่มีขายแต่ว่าผมมีติดตัวนะ ยินดีจะให้คุณลูกค้าด้วย” เสียงเจ้าเล่ห์ของพนักงานขายที่ดังขึ้นทำให้อูยองหยุดฝีเท้าตัวเอง เหลียวหันกลับมามอง

“คุณจะให้ผมเหรอ”

“ครับ” พนักงานขายฉีกยิ้มหวานพร้อมโบกการ์ดโทรศัพท์ในมือ

“แต่ต้องแลกกับ…”

“แลกกับอะไร” อูยองร้องถามอย่างร้อนใจตาจ้องมองการ์ดใบนั้นตาไม่กระพริบราวกับเป็นความหวังสุดท้าย

“การได้รู้ชื่อของคุณชายน้อย”

“จาง อูยอง” อูยองร้องบอกชื่อตัวเองอย่างไม่คิดมากทั้งเกาหลีใต้มีคนชื่อซ้ำกับเขามากมาย ไม่ใช่สาระสำคัญที่ต้องหวงอะไรมากนัก ยิ่งเพื่อแลกกับโอกาสที่เขาจะได้ติดต่อกับน้องชายแล้วด้วย

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณจาง อูยอง” พนักงานขายคนนั้นฉีกยิ้มกว้างพลางยื่นการ์ดโทรศัพท์ในมือส่งให้อูยอง อูยองรับมาอย่างดีใจ

“รหัสบัตร 1212 นะครับคุณอูยอง” พนักงานขายกระซิบบอกใกล้ใบหูก่อนจะเดินหายไปด้านในร้าน อูยองไม่ได้สนใจพนักงานคนนั้นอีกแล้วเพียงแค่รีบเก็บการ์ดโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงให้เรียบร้อยเท่านั้น

“อูยองเอาเสื้อกล้ามตัวนี้เหรอ” เสียงทุ้มที่ดังจากข้างหลังทำให้อูยองสะดุ้งออกหันไปมอง แต่พอเห็นท่าทางนิ่งสงบของนิชคุณก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อยว่า ร่างสูงคงเดินมาไม่ทันเห็นอะไร

“ค ครับ เอาตัวนี้”อูยองยื่นเสื้อกล้ามให้กับนิชคุณ มือหนารับเสื้อมาถือไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จับที่มือบางของอูยองพาเดินมาที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

“ใจเราตรงกันนะ ดูสิหมวกที่พี่เลือกกับเสื้อกล้ามของอูยองสไตล์เข้ากันมากเลย” นิชคุณเอ่ยบอกอูยองขณะรอพนักงานคิดเงิน แต่อูยองนั้นไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ในหัวเอาแต่คิดว่าจะหาทางไหนที่จะไปใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะได้

ใช่สิ!! ตรงหน้าห้องน้ำมีอยู่นี่

“พี่คุณครับ” อูยองร้องเรียกออกมาเสียงดังเสียจนนิชคุณหันมามองอย่างแปลกใจ

“ว่าไง”

“ผมอยากไปเข้าห้องน้ำ” อูยองรีบบอก พยายามจะไม่แสดงพิรุธอะไรออกมาเมื่อตาโตนั้นจ้องมองตัวเองนิ่ง

“ปวดฉี่สิเรา เดี๋ยวพี่พาไป”แล้วก็โล่งอกขึ้นเมื่อนิชคุณลูบผมอูยองพร้อมรอยยิ้มกว้างก่อนจะพาอูยองเดินตรงไปทางห้องน้ำ อูยองจ้องมองดูโทรศัพท์สาธารณะที่ติดตั้งอยู่เหนือโซฟาสำหรับนั่งพักใกล้ๆหน้าห้องน้ำชาย

อูยองเดินเข้าไปในห้องน้ำปิดประตูแล้วยืนคิดอยู่ครู่นึง เขาจะทำยังไงดีเพื่อที่จะมีเวลาโทรหาจุนโฮ ทำยังไงดีให้พี่คุณเผลอ หรือไปที่อื่น จังหวะที่เขาจะโทรได้ ทำยังไงดี อูยองย่ำเท้าขณะคิด ก่อนจะชะงักเมื่อคิดวิธีออกแล้ว

..แม้จะเสี่ยงแต่ก็ต้องลองล่ะนะ

อูยองกดชักโครกให้สมจริงแล้วเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ไปกันเถอะครับ”เอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มให้นิชคุณที่ยืนรออยู่พร้อมสองมือที่ถือของจนล้นมือ ทั้งคู่ออกจากห้องน้ำด้วยจังหวะไล่เลี่ยกัน

ตาเรียวของอูยองจ้องมองทางต่างระดับหน้าห้องน้ำที่ค่อนข้างสูงไม่น้อยเลย คนตัวเล็กกลั้นหายใจหลับตา ก่อนที่จะ…ทิ้งตัวลงไป

“โครม”

“โอ๊ย”

“อูยอง” นิชคุณรีบวิ่งเข้ามาดูคนตัวเล็กที่ตอนนี้ล้มกองอยู่บนพื้นมือหนาทิ้งถุงของใช้มากมายของอูยองไว้ข้างกาย จับดูหัวเข่าข้างซ้ายของอูยองที่เป็นรอยถลอกจนเลือดซิบอย่างเป็นห่วง

“อูยองไม่เป็นอะไรใช่ไหม ลุกไหวนะครับคนดี” มือที่เคยทำร้าย ปากที่พูดวาจาเชือดเฉือน ตอนนี้เป็นมือคู่เดียวกับที่จับประครองอย่างอ่อนโยน ปากก็ร้องถามด้วยความเป็นห่วงด้วยความกังวล ประครองอูยองมานั่งลงตรงโซฟาอยู่อยู่ไม่ไกลจุดที่อูยองล้ม

ความรักและอบอุ่นมากมายที่อูยองมองไม่เห็นแม้แต่นิดเดียวในยามนี้ที่นึกถึงเพียงแต่การ์ดโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง

“พี่ไปซื้อยาล้างแผลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ฮึก ผมกลัวจะติดเชื้อ” อูยองร้องบอกเสียงสั่น นิชคุณพยักหน้ารับแล้วรีบหันหลังเดินกึ่งวิ่งไปหาซื้อยาให้อูยอง

ทันทีที่นิชคุณเดินจนแผ่นหลังลับไป อูยองก็รีบลุกขึ้นเดินอย่างไม่สนใจความเจ็บของแผลที่หัวเข่าไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะใกล้ๆนั้น มือบางที่สั่นเทาเพราะตื่นเต้นพยายามตั้งสติแล้วสอดการ์ดโทรศัพท์เข้าไปในช่องพร้อมจิ้มกดหมายเลข ‘1212’

“บัตรโทรศัพท์ชนิดลงทะเบียนของคุณมาร์ค ต้วน ตอนนี้มียอดพอสำหรับโทรในประเทศสามนาทีค่ะ กรุณากดหมายเลขปลายทางค่ะ”เสียงของพนักงานตอบรับอัตโนมัติขานดังออกมา อูยองเม้มปากคิดหนักเวลาแค่สามนาทีในบัตร ที่คงพอดีกับเวลาที่นิชคุณจะไปซื้อของเสร็จแล้วกลับมา

ถ้าโทรหาจุนโฮกว่าจะหายคิดถึงหรือแน่ใจว่าน้องสบายดี สามนาทีคงไม่พอ

กรุณากดหมายเลขปลายทางค่ะ

เสียงของเครื่องตอบรับอัตโนมัติยิ่งเร่งเร้า อูยองสูดลมหายใจแล้วตัดสินใจโทรไปหาเบอร์ที่อยู่ในความคิด รอสายเพียงครู่ปลายสายก็กดรับสาย

“ฮัลโหล” ทันทีที่ได้ยินเสียงขานรับจากปลายสายอูยองก็กระชับฝ่ามือที่ถือโทรศัพท์ไว้แล้วรีบกรอกเสียงลงไปอย่างเร่งรีบทันที

“ฮัลโหลพี่ชานซองเหรอครับ ผมอูยองนะครับ ผมมีเรื่องสำคัญอยากให้พี่ช่วย” อูยองรีบเอ่ยบอก สาเหตุที่เขาเลือกโทรหาชานซองก็เพราะชานซองเป็นคนที่เขารู้จักเพียงคนเดียวที่เขามั่นใจว่าจะสามารถช่วยดูแลน้องชายเขาได้อย่างดี ชานซองเป็นคนใจดีและที่สำคัญชานซองเองก็มีอำนาจมากพอที่จะช่วยจุนโฮให้พ้นจากพวกของนิชคุณที่ส่งไปตามจุนโฮไว้

“ อ อูยองเหรอ มีเรื่องอะไรเหรออูยอง” เสียงของชานซองที่ขานกลับมานั้นเงียบขรึมผิดปกติ

“ผมมีน้องชายอยู่คนนึงพี่อาจจะไม่รู้ เขาชื่อว่าจุนโฮ ผมอยากให้พี่ไปหาเขาแล้วก็ช่วยดูแลเขาให้ผมหน่อยได้ไหมครับพี่ชานซอง”

“เอ่อะ น้องชายของอูยองเหรอ ..จ จะให้พี่ดูแลจุนโฮเหรอ”

“ครับ พี่ชานซองเป็นเดียวที่ผมแน่ใจว่าถ้าจุนโฮอยู่ในความดูแลของพี่แล้วจะปลอดภัย” หลังจบประโยคนี้ปลายสายเงียบหายไปเสียจนอูยองรู้สึกร้อนรนไปทั้งใจ

“ได้โปรดนะครับพี่ชานซอง ผมขอร้องรับปากผมนะครับว่าจะดูแลจุนโฮให้ผม จุนโฮเขาเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดของผม เขาเป็นคนที่ผมรักที่สุดในชีวิต พี่ช่วยผมนะครับพี่ชานซอง” อูยองร้องขอราวกับจะขาดใจ ปลายสายยังคงนิ่งเงียบอยู่พักนึง

“ได้สิ พี่จะดูแลจุนโฮให้เอง” และทันทีที่ชานซองขานรับ อูยองก็ฉีกยิ้มกว้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงสัญญาณโทรศัพท์เตือนว่าเงินในการ์ดกำลังจะหมดลง

“ขอบคุณมากนะครับพี่ชานซอง ผมรักพี่ที่สุดเลย ขอบคุณครับ” อูยองเอ่ยกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง เพียงเท่านี้เขาก็สามารถอยู่กับนิชคุณได้อย่างคลายกังวลได้เสียทีการอยู่กับนิชคุณในยามนี้ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักเพราะนิชคุณนั้นก็ใจดีขึ้นมาพอควรแล้ว แค่ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของจุนโฮเขาเองก็สบายใจแล้ว แค่ได้ทำเพื่อจุนโฮน้องชายที่เขารักมากที่สุดก็พอใจแล้ว

 

“จางอูยองนายนี่มันไม่รักดีจริงๆ” โทรศัพท์ในมืออูยองร่วงหล่นลงไปยามที่หันมามองเจ้าของต้นเสียง คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือนิชคุณที่ไม่ได้ห่วงใย อ่อนโยนหรือใจดี แต่เป็นนิชคุณที่ยืนนิ่งและจ้องมองกันด้วยดวงตาที่เกรี้ยวกราด แววตาใจร้ายที่ไม่มีสักความเห็นใจเจือปนอยู่ในนั้น

♣♦♥♠

“ได้สิ พี่จะดูแลจุนโฮให้เอง” ทันทีที่พูดประโยคนี้จบปลายสายก็ตัดไป ชานซองจึงละโทรศัพท์วางลงข้างกาย ใบหน้าคมคายถอนหายใจหนักหน่วงอย่างเป็นกังวลและเคร่งเครียด

‘พี่ชานซองเป็นเดียวที่ผมแน่ใจว่าถ้าจุนโฮอยู่ในความดูแลของพี่แล้วจะปลอดภัย’

“มึงเอ๊ย ไอ้ชานซอง ไอ้ควาย ไอ้เวร” ก่นด่าตัวเองขณะที่ตาโตจ้องมองร่างบางที่กำลังนอนเหยียดกายยาวอยู่บนโซฟาข้างกายมือหนาลูบแก้มนิ่มของจุนโฮอย่างเบามือ พร้อมปัดปอยผมที่ตกลงมาเกะกะใบหน้าหวานของจุนโฮให้พ้นออกไป ร่างขาวสะอาดที่เปลือยเปล่านั้นมีเสื้อสูทสีเข้มของชานซองห่มเพื่อมอบอุ่นไอให้อยู่ ดวงหน้าขาวใสยังคงหลับพริ้มสนิทด้วยความเหนื่อยล้าจากสิ่งที่ถูกกระทำไปด้วยฝีมือชานซอง

ยกมือหนาขึ้นมานวดระหว่างคิ้วที่ตอนนี้ขมวดแน่นจนปวดหัว

“ไอ้ชานซองเอ๊ย มึงไปรับปากดูแลจุนโฮจากอูยองได้ยังไง ในเมื่อมึงนั่นแหละที่พึ่งทำร้ายจุนโฮไปเองกับมือ” ตาโตจ้องมองรอยแดงที่ข้อมือบางและรอยรักสีกุหลาบที่เต็มแผ่นอกของจุนโฮ

“ทำร้ายไปมากเสียด้วย” พึมพำแผ่วเบากับตนเองแล้วก็ได้แต่นั่งกุมขมับกับตัวเอง

สิ่งที่ชานซองห่วงมากกว่าอูยองรู้ว่าเขาทำอะไรน้องชายของตัวเองไปบ้าง คือกังวลว่าเขาจะทำยังไงดียามเมื่อจุนโฮลืมตาตื่นขึ้นมาเจอกัน

.

.

.

TBC

รักล้วนๆเลยเรื่องนี้

พี่น้องสองแฝดนี่รักกันสุดๆเลย

…เป็นไงคะตอนนี้ แม่ยกคะ ทิชชู่ไดใช้กันไหมคะ อิอิ

แ่ยกพี่คิมสายมาโซบอก อยากใช้ทิชชู่บ้าง รอหน่อยค่ะรอหน่อย ทิชชู่ได้ใช้โดยทั่วกันแน่ หึหึหึ

กติกาเดิมค่ะ 20 เมนต์สู่ตอน 11 เฮ้!!

แล้วก็สำคัญมาก

รวมเล่มค่าาา ใครยังไม่ได้สั่งลองแค่กดเข้าไปดูรายละเอียดก็ยังดีนะคะ *กระพริบตาปริบๆ*

[Pre-Order] รวมเล่มฟิคDangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม [CNN-KW-TJ-Jun.K] ปิด 12 มกราคม 58

Advertisements

26 คิดบน “MONEY IS LOVE #10 #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. KWCNNTM

    โอ๊ยยนี่ลุ้นมากกก พี่คุณมาทันได้ยินจริงด้วยฮือออไรท์โหดร้ายไปอ่ะะะ ด้งน้อยจะเจอกะไรบ้างเนี่ย พี่คุณจิตมาก
    ชานซองรักจุนโฮละล่ะขนาดนี่รู้ตัวเถอะค่ะะะะ
    รอแทคคิมน้าาา55555

  2. ลูกจุนโฮของมี้ หมีชานแกอยากโดนฆ่าหรอฮะ ทำแบบนี้ได้ไง ไม่ต่างจากพี่คุณเลยนะ
    นุ้งลูกต้องหนีจากไอ้หมีบ้ากามให้ได้นะ
    โอ๊ยสงสารลูก
    อูยองอีก พี้คุณก็มาได้ยินประโยคสุดท้ายอีก โดนแน่ๆเลย ฮอล
    ว่าแต่ชานซองไม่ดีใจหรอที่อูยองโทรหาอ่ะ

  3. 2PeachM

    ฮืออออออ อีกแล้วววว
    ทิชชู่ครั้งนี้ซับน้ำตาอีกแล้วค่าาา
    หน่วงมากๆเลยอ่าาาา แงงงงงงง
    ทำไมสองคู่นี้มันถึงหน่วงได้มากมายขนาดเน้
    พี่คุณนะพี่คุณ เข้ามาทำไมตอนอูยองคุยจบ
    ไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนหน้าจะเป็นยังไง
    ชานโฮก็เหมือนกัน อิหมีนะอิหมี ทำร้ายน้อง
    โกหกน้องยังจะทำร้ายน้องอีก นิสัยไม่ดี
    คอยดูเถอะ โฮหนีไปจะหัวเราะให้ดูเลย
    คุณด้งอ่าา เข้าใจกันสักทีเถอะ

    รอแทคคิมค่าาาา 555555

  4. พี่สาว มินจุน

    หมีไหนแก่บอกว่าจะไม่ทำรัย นุงไง อ๊ายยยย (เมื่อไรจะถึงแทคมินมั่งจ๊ะ )^^

  5. รักเด็กแฝด

    โอยยย จะเป็นลม พี่ชานซองของน้องจุนโฮทำไมทำแบบนี้ คิดว่าจะไว้ใจได้มากกว่านิคคุณ ยังมาทำนิสัยเหมือนกันอีก วุ่นกันใหญ่
    อูยองโดนลงโทษอีกแน่ กว่าจะดีกันได้จะหมดทิชชูอีกกี่กล่อง

  6. อ้อน นุ้งโฮ

    เปิดมาเจอน้องโบว์อัพฟิค money ตอน 10 พี่นี่แบบ..รีบเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จ อาบน้ำ กระโดดเข้าที่นอนอุ่นๆ..เพื่อที่จะได้มี
    เวลาดื่มด่ำกับฟิค money ได้เต็มที่…
    เห็นม่ะ!!!!..( ตบเข่าฉาด..) ว่าแล้วเชียว..อิหหหหหหมี…ว่าแล้วปัญญหานี้มันต้องเกิด..จุนโฮรู้ความจริงจนได้..เป็นไงหละ
    ผลของการโกหก หลอกลวง..ยัง..ยังไม่สำนึก..ไปปล้ำเค้าอีก..ไม่ใช่ปล้ำแบบออริจินอลนะ..แต่ปล้ำแบบ ซาดิตส์ เวอร์ชั่น
    พร๊อบเพียบบบบ…มัดปาก มัดมือ..อิหหหหหมี..แก…ลูกชั้นยังเวอร์จิ้นอยู่นะยะ!!!ทำเบาๆหน่อยก็ไม่ได้..นี่เล่นซะบอบช้ำหมด
    ฮืออออ..ร้องไห้แพร๊บบ…สงสารลูกสวดๆ..ไม่อยากจะคิด..จุนโฮฟื้นตื่นขึ่นมา จะเป็นยังไง สภาพจิตใจ สภาพร่างกายจะไหวมั้ย
    กับความจริงที่ว่า ชานซองรักอูยอง..โอ้ยยยย..แม่ปวดตับ..
    ……พี่คุณ..พี่คุณได้ยินแค่ไหน..รึว่าได้ยินแค่ในตอนท้าย ผมรักพี่ชานซองนะครับ…อูยองเอ้ย..งานเข้าแล้วหละคะ..ยิ่งพี่คุณ
    ช่วงนี้มาในเวอร์ชั่นปีศาจซะด้วย..ช้ำทั้งกายและจิตใจอีกแล้วววว..แล้วยังมี มาร์ ต้วน โผล่มาอีก..อูยองเสน่ห์แรงมากๆเลยคะ
    ….แทคยอน มินจุน ช่วงนี้หายไป..มาช่วยกันทำมาหากินหน่อยเร็ววว..
    ….ช่วงหลังๆมานี่..น้องโบว์จะสปอยว่าให้เตรียมทิชชู่..คราวหน้าพี่ว่าจะไม่เตรียมแค่ทิชชู่แล้วหละค่ะ..พี่จะเตรียมจากุซซี่
    เปิดน้ำอุ่นผสมอโรม่า..เสื้อคลุม 2 ตัว..ผ้าเช็ดตัว 2 ผืน..ไว้รอเลยคะ..เพราะสองคู่ที่ผ่านมา..ใช้ทิชชู่เปลืองมากคะ ขนาดว่า
    เป็นทิชชู่ขนิดแบบเปียก..แต่ละคู่หมดไปเป็นลังๆ..หุหุ..ต่อไปก็อุ้มไปอาบบน้ำเลยละกันเนอะ..ยิ่งเป็นคู่ คู่รักหนักจิตอย่าง
    คู่แทคมินแล้วละก้อ…ทิชชู่ไม่พอแน่คะ..
    …เด๋วพี่ขอตัวไปเตรียมน้ำอุ่นสำหรับอาบ โสมบำรุง รังนก ยาทายานวด ไว้ให้ลูกจุนโฮก่อนนะคะ คิดว่าพอเทอฟื้นขึ้นมา
    เทอต้องเพลียแน่ๆเลยคะ..ส่วนลูกเขย.ขอไปเหลาไม้เรียวก่อนนะคะ…
    …ดูแลตัวเองด้วยนะคะ…พักผ่อนเยอะๆ..ทานอาหารที่มีประโยชน์..ออกกำลังกาย..สุขภาพแข็งแรง…จะได้มีแรงแต่งฟิค
    ที่มีคุณภาพแบบนี้ไปอีกเยอะๆนะคะ…จุ๊ฟๆๆ..รอตอน 11 ต่อไปตามระเบียบ.. 555

  7. bbm

    อร๊ากกกก ชวานนนนน ทำไมทำกับนุ้งโฮ ได้รุนแรงแบบเน้ ถนุถนอมบ้างดิ๊ สงสารนุ้งเจ็บมากเลยนะนั่น เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ ,, ชานบ้า รักพี่เค้าละจะมาหลอกลวงนุ้งทำมายยย ฮือออ สงสารนุ้ง เศร้าาา T.T // พี่ด้งพี่คุณ ตอนหน้าพี่ด้งจะเจออะไรอีกเนี่ยยย พี่คุณมาได้ยินตอนท้ายพอดี เห้อออ พี่คุณก็อย่ารุนแรงมากนักเลยสงสารพี่ด้ง พี่ด้งก็เริ่มจะใจอ่อนกับพี่แล้วนะ >.< #รอตอนต่อไป ฮี่ๆ #สู้ๆ นะคะ ^^

  8. อูด้ง~~$$

    อูยองจะโดนไรไหมเนี้ย พี่คุณเบาๆมือนะ ตั้งสติแล้วฟังอูยองอธิบายก่อนนะ

  9. นูนอ

    ชานซองใจร้ายเกินไปแล้วนะ นั้นนูนอนะ มีสิทธิ์อะไรทำให้เสียใจ สงสารจุนโฮ ฮืออออ
    คุณด้งเหมือนกำลังจะดีขึ้นแต่ก็นะ เฮ้อ

  10. Harukase Doremee

    ชวางงงงงงงงงงงงงงงงงงงฝฝฝงฝ
    ชานซองงงงงงงงงงงงงงงง
    ความผิดแกเถอะ แต่ไงลูกฉันโดนปล้ำหนักหน่วงแบบนี้ 2 ยกเลยหรอ แล่้วครั้งแรกของลูกฉันนะ
    ทำไมรุนแรง ซาดิสม์แบบนี้ มีัดมือมัดเท้าได้ไง
    เสื้อผ้าลูกฉันก็มีมาชุดเดียวขาดหมดเลย
    หาข้ออ้างดีๆก็แล้วกันนะ รับรองจุนโฮหนีจากพี่ชานซองแน่นอน รักอูยองก็ลองไปแย่งดูสิ จากพี่อ่ะ แต่ถ้านุ้งไปอยู่กลับพี่คุณ นายจะไม่ได้ทั้งอูยองและจุนโฮแน่นอน
    อูยองไม่ยอมทิ่งน้องหรอก อิอิ
    แต่สุดท้ายก็ขอให้รักกันเถอะนะ
    แจ่มมมมมมมมมเลยละ

  11. OK2daKAY

    คู่นี้ก็มาแรงคร้า เช็ดทั้งน้ำตาเพราะสงสารนุ้งโฮ
    ซับเลือดเบาๆ แต่ต้องเข้าใจอารมณ์ทั้งคู่นะคนหนึ่งรักไปแล้วพอรู้ว่าโดนหลอกก็เจ็บ แต่อีกคน หลอหเพราะจำเป็นเพราะหวังดี แต่สุดท้ายก็เสียใจอยู่ดี ㅠ-ㅠ
    ตอนหน้าแทคมินหรอ อ๊ายยยรอมานาน คู่นี้น่าจะต้องเตรียมทิชชู่เป็นหลังไหม มาม่าแน่นิอนคร้า
    วันนั้นใครนะที่ผับที่ชอบมินจุน คงได้สนุกละงานนี้ 555
    ส่วนใหญ่ที่โดนลงโทษก็เพราะคนตัวเล็กทำตัวเองทั้งนั้นนะ แต่ตัวใหญ่ก็ไม่ค่อยมีเหตุผล้เท่าไร
    แต่ก็สู้ๆทั้งสองฝ่ายนะ

  12. kw

    เป็นห่วงด้งจังเลยกลับไปจะเจออะไรบ้างขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคดีให้อ่าน

  13. 043

    พี่คุณไม่ได้ยินที่น้องพูดใช่ไหม อูยองจะโดนไรบ้าง???? ชานนูนอตอนนี้แซ่บไปนะ5555

  14. คุณนายคิม

    เพิ่งได้อ่านทั้งที่เห็นแต่เมื่อวาน
    เริ่มอ่านตอนนุ้งเล่นในห้องคนเดียวอย่างน่ารักน่าเอ็นดูหัวเราะคิกคัก..แต่พอเจอความจริงน้องเป่าปี่พออิหมีมาแทนที่จะปลอบน้องดีๆยอมๆน้องแต่ดันปลำ้น้องซะเนีย…แถมปล้ำซะจนหมดแรงสลบไสลกันเลยทีเดียว ตื่นมาเตรียมตัวโดนน้องวีนได้เลยอิหมีจากน่ารักน่าชัง เอาให้กลายเป็นแบบจุนโฮแสนยั่วยัน ขี่เหวี่ยง ขี่วีนเอาแบบพี่หมีไม่ยอมปล่อยให้ไปใหนมาใหนคนเดียว ละสายตากันไม่ได้เลยทีเดียว

    ตอนหน้าพี่คุณก็ใจเย็นหน่อยเถอะสงสารอูยองน้องกำลังจะใจอ่อนแล้วเชียวถ้าอยู่กันดีๆแบบนี้อีกซักพักก็คงจะดี แต่เท่าที่ผ่านมาพ่อมาเฟียไม่เคยคุมอารมณ์ตัวเองไ้ด้เลย ทำน้องเจ็บตลอดแล้วชอบมาทำเป็นเสียใจทีหลังเฮ้ออออ!!!

    ตอนหน้าจะรอแทคคิมนะ แอบคิดเล่นๆว่าสองคนนี้เวลาอยู่บ้านด้วยกันจะเป็นยังไง มินจุนอาจจะเป็นเมียมาเฟียที่พออยู่บ้านแล้วแทคทำตัวกลัวเมียออดอ้อนเอาใจเมียสารพัด แต่พอออกบ้านแทควางตัวเป็นพ่อมาเฟียใหญ่อิอิ มโนไปเองก็ฟิน

  15. CNN

    อู๊ยยยย ชานจ๋า ไม่คิดถึงใจโฮเลย นั่นเด็กอยู่นะ
    ขนาดชานโฮร้ายขนาดนี้
    แทคคิมนี่ นักอ่านตายแน่ๆๆเลย

    สู้ๆๆ นะคะไรท์ รอติดตามตอนต่อไปคะ

  16. kimaoyly

    อ้าาาาาพี่ชานทำอะไรน้องโฮน่ะ รุนแรงไปใหมน้องยังเด็กอยู่นะ เตรียมตัวไปง้อดีๆนะไม่งั้นเด็กน้อยอาจจะหนีไปนะ
    สงสารน้องโฮเสียใจ แล้วก็เสียตัวอีก…หวังว่าพีาชานซองจะรับผิดชอบน้องนะ

    พี่คุณกับอูยองกำลังจะดีกันแล้วแต่….
    หวังว่าพี่คุณจะมีเหตุผลพอนะไม่งั้นถ้าทำร้ายน้องอีกน้องอาจหนีไปได้นะเพราะยังไงก็ฝานจุนโฮกับพี่ชานไปแล้วหายห่วงได้

    แทคคิมนี้หายไปตั้งสองตอนไรท์ขาาาาาเค้าอยากอ่านแทคคิมบ้างไรบ้างพลีสสสสสส

  17. มินจุนเค

    ในที่สุดนุ้งโฮก็เสียตัวให้กับชานอ้ายยยยรับผิดชอบเค้าด้วยนะ
    ทำให้เสียใจแล้วยังมาปล้ำเค้าอีก

    หวั่นใจกับพี่คุณจริงๆเลยกลัวทำร้ายอูยองน้องเสียใจมามากแล้วนะ รักกันดีๆคุยกันดีๆไม่ได้เลยหรอ

    รอตอนหน้าด้วยคนนะคะ รออ่านแทคมินตามที่ไรท์สปอยมา

  18. หลงเด็กแฝด

    มาแล้วมาแล้วไม่ได้เข้ามาเลยแต่ก็ตามอ่านอยู่นะคะ

    สงสารน้องโฮนะรู้ความจริงจนได้ ไม่ได้รักแล้วมาบอกว่ารักทำใมมาหลอกกันทำใมฟังเเล้วเจ็บตามน้องเลยอ่าก่อนหน้าหัวเราะยิ้มตามน้องเล่นอยู่ดีๆๆหักมุมมานั่งร้องให้ซะแล้ว

  19. พี่สาว แพนด้า

    อุต่ะๆๆ!! หมีแกทำกับนูนอแบบนี้ได้อย่างไร!! น้องคุณใจเย็นๆ อย่าหลับหูหลับตาหึงให้มันมากนักสงสานด้ง ง่ะ!!!!!

  20. ถั่วงอก555

    โอ้วววววตอนนี้ชานทำไรเด็กน่ะรุนแรงไปแล้วนะสงสารจุนโฮร้องให้แบบว่า มานี่มาเดี๋ยวพี่จะปลอบเองโป้งชานนะตัวเองผิดแล้วยังมาทำร้ายน้องอีก

    คุณด้งๆๆๆเมื่อไหร่จะรักกันสวีทๆๆๆซักที

    แทคมิน อ่านี่ก็หายไปเลยยังไงแทคกำลังทำอะไรอยู่

    ไรท์เตอร์มาตอนตอน11เร็วๆนะคะรอๆๆๆเป็นกำลังใจสำหรับฟิคดีๆสนุกๆนะคะ

  21. สถานการณ์คุณอูเหมือนจะเริ่มดีแล้วแท้ พี่คุณดันมาเจอช็อทเด็ด ข้ามสาระสำคัญไปจนด๊ายยย อย่าให้อูยองเจอดาร์กคุณอีกเลย ตั้งแต่ตอนก่อนๆอ่านแล้วสงสารมากก เรื่องนี้ช้ำไปทั้งตัวแล้ว ฮืออ

    เอ่อะ.. ว่าแต่… นั่นวิธีปราบพยศเด็กดื้อของมาเฟียเหรอคะ??? ขอแบนสักสิบปีได้มั้ย!! บอกแล้วว่าถ้าไม่รักไม่ชอบอย่ามาแตะต้องตัวนุ้งงงงงงงงง จัดการรวบหัวรวบหางไปแล้วยังจะกล่ารับปากพี่เค้าอีกแหน่ะว่าจะดูแลน้องชายให้ ไม่ทันล่ะพ่อมาเฟียยยยยยย คนอ่านงอนนน สงสารจุนโฮตอนรู้ความจริงเรื่องชานซองกับอูยองยังไม่ทันหายย เห็นนุ้งโดนกระทำแล้วแม่มีเคืองมาเฟียหมีอีกสิบเท่าาา ฮึ!!

  22. sunshine

    ปวดไปทั้งใจเลยตอนที่โฮอ่านไดอารี
    ว่าแล้วว่าสักวันต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจนได้
    ไอหมีแกรทำร้ายน้องโฮทำไม แกรไม่รักยังจะไปรังแกเค้าอีก
    โฮน่าสงสารไหมล่ะ รู้สึกดีๆกับพี่ชาน แล้วพอได้มารู้ความจริงว่าคนที่พี่ชานรัก
    คือพี่อูยอง ก็ต้องเสียใจอยู่แล้ว
    แทนที่แกรจะสำนึกนะ กลับทำร้ายน้องซะงั้น
    เหนื่อยใจอ่ะ พี่คุณอุตสาห์ใจดีด้วยแล้ว
    ทำไมหนูไม่ขอพี่คุณเค้าดีๆล่ะหนูด้ง
    จะได้ไม่เกิดเรื่อง
    เฮ้อออออออออออออออออออออออ

  23. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    จนได้สินะ เห็นไหม พี่ชานซองร้ายกาจ ปล้ำน้อง ทั้งทีความจริงตัวเองผิด แล้วดูทำสิ
    หลอกน้องตั้งแต่ต้นนะ ตัวเองผิดนะ
    มันน่านัก
    พี่คุณอุสาใจดี แล้วทำไมด้งถึงเป็นแบบนี้ แล้วที่แรงคือได้ยินประโยคสุดท้าย รักพี่นะ คนฟังแม่งโคตรเจ็บเลยนะ
    เตรียมใจไว้เลยจางอูยอง

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s