Money is love -12- #ChanNuneo #KhunWoo #TaecKim

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #12
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค TM

12 In lie หากความคิดมีเสียง…

เสียงนกร้องที่ทำให้พอรู้ว่าบรรยากาศรอบตัวตอนนี้คงไม่ใช่คอนโดหรูสูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง แต่น่าจะเป็นบ้านสวยๆกลางสวนหรือสนามหญ้าสักแห่ง แสงแดดที่กำลังอ่อนละมุนพอดีที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง และกลิ่นอุ่นๆ สดชื่นก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ยิ่งทำให้อูยองแน่ใจ

อูยองมองรอบห้องอีกครั้ง ที่นี่คือห้องนอน มีรูปของนิชคุณอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงข้างๆรูปมีนาฬิกาดิจิตอลที่บอกว่าเขานอนหลับไปหนึ่งวันเต็ม ที่นี่ดูไม่เหมือนที่ๆที่มีคนอยู่ประจำ ของมันดูเป็นระเบียบเกินไป แต่ก็ไม่แน่หรอก แต่ที่แน่นอนที่สุดที่นี่ เขาไม่เคยมาเลยสักครั้ง

สถานที่ๆที่ดูสำคัญขนาดนี้ จะให้คนที่ไม่สำคัญพอมาได้ยังไงกัน

อูยองคิดกับตัวเองแบบนั้นแล้วก็ยิ้มเหยียดจางๆ ให้ตัวเอง นั่งนิ่งนาน ภาพเหตุการณ์ในรถครั้งล่าสุดก่อนที่จะหมดสติไปก็หวนกลับคืนมาในหัว อูยองส่ายหัวแรงๆเพื่อไล่ภาพทั้งหมดทิ้งไป ไม่อยากร้องไห้แล้ว เขาเหนื่อย เหนื่อยจนจะบ้าอยู่แล้ว

อูยองตวัดผ้าห่มออกจากตัว มองดูแล้วชุดเป็นชุดเดิมที่ใส่อยู่แต่แรก  …ไม่มีการเปลี่ยนชุดหรืออาบน้ำให้อย่างที่เคยทำ …คนอย่างเขาจะไปได้รับเกียรติ์เช่นนั้นจากนิชคุณอีกได้เช่นไร

อูยองสูดลมหายใจเขาลึกๆ ส่ายหัวอีกครั้งแล้วพยายามลุกจากเตียง เมื่อลองลุกดูไม่เจ็บปวดเท่าไหร่นัก เพียงแค่ปวดเสียดๆเล็กน้อยเท่านั้นแต่เหตุผลที่ทำให้อูยองนั่งกับเตียงทันที คือสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ตรงข้อเท้า

พลาสติกสีดำ ที่ดูแล้วรูปร่างหน้าตาเหมือนนาฬิกา เพราะมันมีหน้าปัด แต่ไม่ได้แสดงตัวเลขใด มีเพียงไฟสีอ่อนที่กระพริบอยู่ดวงเล็กๆ แถมสายรัดก็มีที่ล็อกพิเศษไม่มีทางแกะออกได้ถ้าไม่ตัดสาย หรือตัดข้อเท้าคนใส่ออก

อูยองขมวดคิ้วพิจารณามัน ปากบางเม้มจนแน่น หัวใจรู้สึกร้อนผ่าว ความรู้สึกแย่แทรกซึมเข้ามาจนแน่นหน้าอก เมื่อคิดว่าตัวเองนึกออกแล้วว่ามันคืออะไร

“เครื่องติดตามสำหรับนักโทษ” เสียงทุ้มเย้ยหยันดังมาจากประตูห้อง อูยองบังคับตัวเองไม่ให้เงยหน้า มือข้างที่กำผ้าปูเตียงจิกอยู่จนแน่นเพื่อระงับอารมณ์ เมื่อนิชคุณมาคุกเข่านั่งลงตรงหน้า ฝ่ามือหนาจับไปที่ข้อเท้าของอูยอง ปลายนิ้วลูบที่เครื่องติดตามสีดำ ตาโตช้อนขึ้นมาจ้องมองอูยอง รอยยิ้มบนใบหน้าคมคือความเย้ยหยันอย่างที่สุด

“ฉันสั่งซื้อมันมาเมื่อคืนเป็นพิเศษสำหรับนาย มันแพงมากเลยล่ะถ้าเทียบกับโซ่ แต่ไม่ ฉันจะไม่ใช้โซ่ นั่นง่ายเกินไป มันล่ามนายไว้ที่นี่ก็จริงแต่นายก็จะพยายามถอดมันออกแล้วเมื่อนายถอดมันได้ นายก็จะหนีไป  แต่ไอ้นี่ ราคาไม่มีปัญหากับความคุ้มค่าที่ได้รับ มันกันน้ำ กันไฟ กันแรงกระแทก อยู่ในความดันลึกได้หลายร้อยเมตร  นายต้องอยู่ที่นี่อูยอง อยู่ด้วยความเต็มใจ อยู่ที่นี่แม้ยามที่ประตูจะไม่ได้ล็อค หรือนายมีกุญแจรถอยู่มือ เพราะทันทีที่นายเดินออกจากบริเวณบ้านหลังนี้ หรือพยายามจะตัดสายออก” มือหนาหยิบสิ่งที่หน้าตาดูคล้ายเพจเจอร์อันเท่าฝ่ามือออกมา อูยองมองไปที่มันไม่วางตา

“สิ่งนี้จะช่วยเตือนฉันทันที และทันทีหลังจากนั้นรู้ไหมอะไรจะเกิดขึ้น” อูยองไม่ได้ตอบคำถามที่ตามด้วยรอยยิ้มอันแสนจะสะใจของนิชคุณ แต่นิชคุณดูจะไม่ถือสา เมื่อเจ้าตอบคำถามให้ น้ำเสียงคนตอบที่เย็นเชียบเหมือนใจความของมัน

“ถ้านายพยายามจะหนีอูยอง ฝันร้ายที่สุดของจาง จุนโฮจะเกิดขึ้น”

“….”

“มีอะไรสงสัยกับอวัยวะชิ้นที่สามสิบสามของนายไหม อูยอง”

“คุณทำแบบนี้ทำไม นิชคุณ” คำถามที่สรรพนามแสนห่างไกลและน้ำเสียงแสนเย็นชา แต่ว่าข้างในใจอูยองยอมรับอย่างไม่อาย คำตอบที่เขาถวิลหาว่าจะได้ฟังจะเหมือนก่อน คำว่ารักมากมายที่ถูกใช้อ้างยามที่ทำร้ายกันจะได้ฟัง

“เพราะฉันเกลียดนายยังไงล่ะ จาง อูยอง”

แววตาคู่นั้นที่จ้องมองมา บอกอูยองว่าครานี้ไร้ซึ่งคำโป้ปดใดในคำพูดของชายตรงหน้า

ยามที่เขาตะโกนและสาดคำว่าเกลียดชังใส่นิชคุณเจ้าตัวจะรู้สึกใจสลายแทบสิ้นอย่างเขาตอนนี้หรือเปล่านะ

“ถ้าคุณ… คุณ ..ก เกลียดผม แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไม ที่นี่กว้างกว่าห้องของคุณเยอะ ขังผมให้อุดอู้ตายอยู่ในนั้นไม่ดีกว่าเหรอ”

“นายคิดว่าฉันจะโง่ อยู่ที่นั่นรอให้ไอ้ชานซองมันมาขโมยตัวนายไปตามแผนของนายเหรออูยอง” นิชคุณยืนขึ้นเต็มตัว จนเงาบังอูยองจนแทบมิด มือหนา จับคางอูยองขึ้นมาให้สบตาตาโตของตัวเอง

“ไม่ มี วัน” และหลังจากนั้นก็เป็นเกมจ้องตาที่อูยองยอมแพ้หลบตาเสียก่อน นิชคุณปล่อยมือออก

“เมื่อเช้าสายของฉันโทรมาบอกว่า น้องนายไม่กลับบ้านและเขาก็เห็นว่าน้องนายถูกพาไปที่บ้านชานซองและก็ไม่ออกมาอีก” นิชคุณพูดตาจ้องปฏิกิริยาของอูยอง อูยองวาดยิ้มทันทีที่ได้ฟัง แสดงว่าน้องอยู่กับพี่ชานซอง จุนโฮจะปลอดภัย จุนโฮจะไม่เป็นไรแล้ว

“หึ หยุดยิ้มได้แล้ว นายคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะอูยอง” มือหนาบีบแก้มอูยองให้ขึ้นมาสบตาที่แววพิโรธตัวเองอีกครั้ง

“นี่คงให้ไอ้ชานซองเอาจุนโฮไปก่อนแล้วก็ให้มันตามมารับตัวเองทีหลังล่ะสิ รักน้องเสียจริงนะ แต่รู้อะไรไหมมันไม่เปลี่ยนอะไรหรอกนะ ยิ่งน้องนายอยู่กับไอ้ชานซองสิยิ่งดี เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่นายหนีฉันจะได้ให้ลูกน้องถล่มบ้านมัน เผื่อจะได้ศพไอ้ชานซองติดมือมาด้วย” รอยยิ้มบนมุมปากคู่กับดวงตาโหดร้ายนั้นของนิชคุณน่ากลัวเกินไป

“นายรู้ไหม ถ้านายหนี ฉันจะให้ลูกน้องฉันเข้าไปแย่งตัวจุนโฮมา ต้องได้กลับมา โดยที่ฉันไม่สนด้วยว่าจะมีชีวิตหรือเปล่า หรือจะต้องส่งพัสดุมาเป็นชิ้นๆก็ได้ หรือเป็นๆให้ทรมานก็ดีทั้งนั้น”

“…..”

“นายจะเอาอิสรภาพของนายแลกไหมล่ะ”

หน้าของอูยองถูกเหวี่ยงทิ้ง เมื่อน้ำตาเริ่มเอ่อคลอดวงตาเรียวและครั้งนี้น้ำตาไม่ได้ไหลเพราะความเจ็บของใบหน้าที่โดนบีบจนแดง

“นอกจากจะทำตัวให้สมกับปลอกคอที่คุณใส่ให้ ผมยังต้องทำอะไรอีกบ้าง …เพื่อจุนโฮ” เป็นคำถามที่ตอบได้ดีว่าอูยองจะเลือกใคร ระหว่างตัวเองกับน้องชาย

“อืมมม ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ออก นึกออกเมื่อไหร่จะบอกเพิ่มแล้วกัน” นิชคุณกระตุกยิ้มก่อนจะเดินหลังออกจากห้องนอนไป

ทันทีที่ประตูห้องนอนกระแทกปิดลงมาอูยองทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นพรมราคาแพง กอดเข่าตัวเองจนแน่น

“พี่ขอโทษจุนโฮ ที่ทำให้น้องต้องลำบาก พี่ขอโทษ” พึมพำกับตัวเอง ตาเรียวจ้องมองเครื่องติดตามที่ข้อเท้าด้วยสายตาหวาดกลัว ขยะแขยงและสมเพชตัวเอง

มันมีไว้สำหรับนักโทษ ….และสำหรับนิชคุณมันมีไว้สำหรับเขา

นี่คงเป็นคุณค่าของเขาที่เหลืออยู่สำหรับนิชคุณ

…..

“นี่ห้องของนาย จุนโฮ” ชานซองเปิดประตูห้องนอนสำหรับแขกที่กว้างขวางสะอาดสะอ้านให้เผยต่อหน้าเด็กตัวขาวตาตี่ที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้า

“ทำไมไม่ชอบเหรอ” ชานซองเอ่ยถามเมื่อเห็นจุนโฮเอาแต่กอดของส่วนตัวแล้วมองห้องอยู่แบบนั้น

เมื่อคืนนี้ทั้งคู่เสียเวลาในการไปเก็บของส่วนตัวที่จำเป็นที่บ้านจุนโฮกับอูยองเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ที่ต้องอยู่ค้างกันไปจนได้กลับมาบ้านตอนเช้าก็เพราะความดื้อแพ่งก็ของจุนโฮที่ไม่ยอมมาท่าเดียว จนชานซองต้องขู่ว่าถ้าไม่ตามมาขึ้นรถไปบ้านตัวเองดีๆ ชานซองจะพาลูกน้องย้ายมาอยู่ที่นี่เองแล้วคนตัวโต มือเท้าหนักอย่างชานซองกับลูกน้องก็คงจะทำนั่นนี่โน่นในบ้านหักและพังอย่างช่วยไม่ได้ จุนโฮเลยต้องจำใจขึ้นรถชานซองมาเพราะไม่อยากให้สมบัติชิ้นสุดท้ายของพ่อแม่พังไม่มีชิ้นดี แต่พอมาถึงบ้านหลังโตของชานซองแล้วกลับไม่ยอมเดินเข้าห้องตัวเองไปเสียอย่างนั้น

“ห้องคุณอยู่ตรงไหน ชานซอง” จุนโฮถาม ชานซองเลิกคิ้วอย่างแปลกใจแล้วชี้นิ้วไปทางประตูตรงข้ามห้องนี้ที่ปิดสนิทกัน ห้องสองห้องห่างกันเพียงไม่อีกก้าว

จุนโฮเม้มปากตัวเองแน่น  ก้มหน้าก้มตามองเท้าตัวเอง

“ห้องสำหรับคนงานไม่มีว่างเหรอ ห้องในบ้านเล็กพวกนั้นรอบบ้านหลังนี้ไม่ว่างแล้วเหรอ” ชานซองขมวดคิ้วเมื่อได้ฟัง

“บ้านของคนงานและแม่บ้านก็คือบ้านของพวกเขา ส่วนหลังอื่นๆล้วนแต่ก็มีเจ้าของ นี่คือห้องที่ฉันเตรียมให้นายหรือว่าไม่ชอบ จะให้จัดใหม่ไหม ก็ได้นะ แต่คืนนี้นายคงต้องนอนห้องฉันไปก่อนระหว่างจัดใหม่” คำพูดของชานซองทำให้จุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความกังวลทันที

“ผมไม่อยากนอนห้องนี้ เพราะมันอยู่ใกล้กับห้องของคุณ คุณเข้าใจไหม ชานซอง” จุนโฮขึ้นเสียงดังบอก ก่อนจะก้มหน้ากอดกระเป๋า บอกกับตัวเองว่าอย่าไปคุยด้วยกับคนแบบนี้ อย่าไปเสวนาด้วย

ชานซองมองจุนโฮพลางถอดหายใจเฮือกใหญ่ แมวน้อยกลัวจนตัวสั่นแต่พยายามวางท่าเป็นเสือดาว

“ฉันไม่สุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาในห้องนายหรอกน่า นายไม่ได้รักฉัน และฉันก็ไม่นิยมมีอะไรกับคนที่ไม่รักกันบ่อยๆเสียด้วย”ชานซองเดินนำเข้าไปก่อน จึงไม่ได้เห็นดวงตาสั่นเครือของจุนโฮที่แสดงออกมา

“คุณต่างหากที่ไม่ได้รักผม” จุนโฮพึมพำกับตัวเอง

“นายว่าอะไรนะ จุนโฮ”

“ไม่มีอะไร ผมแค่ถามว่ามีแค่ห้องนี้จริงๆเหรอ” จุนโฮบังคับเสียงให้นิ่งขณะที่พยายามกลั้นอารมณ์เอาไว้

“ห้องนี้ดีที่สุดแล้วโดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัย” ชานซองนั่งลงบนเตียง ตาโตมองมาที่จุนโฮ

“มานั่งนี่ด้วยกันสิ” มือหนาตบเตียงนุ่มๆ พลางหันมาจ้องจุนโฮด้วยรอยยิ้ม

“ไม่” ยิ่งเห็นคำพูดท่าทางแบบนั้นของชานซองแล้วจุนโฮยิ่งกอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น

“ดื้อให้ได้โล่หรือไง” ชานซองลุกจากเตียงนอนนุ่มนิ่มแล้วเดินก้มตัวมองหน้าจุนโฮ

“โล่คงไม่พอต้องเอาใบเกียรติคุณด้วย มอบให้นายจาง จุนโฮ แด่ความดื้อรั้นสิ้นดี” ชานซองทำท่าเขียนไปบนอากาศ หน้าตาหล่อเหลาบิดไปมาล้อเลียน จุนโฮยิ่งหน้ามุ่ยไปใหญ่

“กวนโอ๊ยจริงๆ” จุนโฮขมุบขมิบเสียงเบา พองลมจนแก้มตุ่ย หันหลังให้กับชานซอง

“เหวอออ” จุนโฮร้องโวยวายเมื่อจู่ๆตัวเองก็โดนอุ้มขึ้นมา

“ตุบ!!” แล้วก็โดนโยนลงไปบนเตียงนิ่ม

“ทำบ้าอะไร ไอ้คนแก่โรคจ..” จุนโฮตะโกนด่าทันทีแต่ไม่ทันจบความดีก็ต้องชะงักไปเมื่อโดนชานซองคร่อมทับลงมา มือหนาตรึงข้อมือบางไว้กับเตียงนิ่ม ตาโตคมกริบจ้องมองตาตี่ของจุนโฮ

“นายเป็นคนฉลาดจุนโฮ อะไรที่ต่อต้านไปแล้วมันไม่เกิดประโยชน์กับใครเลยโดยเฉพาะตัวเองก็หยุดเถอะ นายควรคิดให้ดีว่าจะทำอะไรได้บ้างเพื่อพี่ชายนาย นายเองรู้ดีที่สุดว่าอูยองยอมทำอะไรบ้างเพื่อนาย” จุนโฮนิ่งสนิทราวถูกคำสาปเมื่อฟังสิ่งที่ชานพูด ดวงตาตี่นั้นคลอเคลือบด้วยน้ำตาใส

“อูยองยอมทำทุกๆอย่างเพื่อให้แน่ใจว่านายจะปลอดภัย นายควรทำอะไรเพื่อพี่ชายตัวเองบ้างจุนโฮ และสิ่งที่พี่ชายนายต้องการที่สุดคือนายดูแลตัวเองให้ดีและมีชีวิตอยู่อย่างสงบและสบาย” ชานซองปล่อยมือเมื่อเห็นจุนโฮนิ่งสงบ

“อาบน้ำซะ แล้วไปกินข้าว ไม่ต้องรอ ฉันจะอยู่ที่ห้องทำงาน” ชานซองเดินจากไปทิ้งเอาไว้เพียงความเงียบกับคำพูดที่วิ่งทบทวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของจุนโฮที่ดวงตาตี่เบิกโพลงอยู่

…..

…..

“เจ้านาย เจ้านายครับ” มินจุนร้องเรียกคนข้างๆ แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจึงช่างใจอยู่ครู่นึงเมื่อนึกได้ว่าควรเรียกแทคยอนว่ายังไง

“แทค แทคยอน”

“ขวับ!!”

“อ๊ะ” มินจุนอุทานทันทีก่อนจะสงบนิ่งขึ้นเพราะตระหนักได้ว่าบอดีการ์ดมาเฟียคนสำคัญไม่ควรจะตกใจง่ายๆแบบนี้ แล้วก็พยายามทำหน้านิ่งมากที่สุดอยู่ในอ้อมกอดของแทคยอนที่ตวัดโอบตัวเองไว้

“วันนี้เราจะไปที่ไหนกันครับ สายแล้วนะครับที่แทคจะมัวนอนอยู่แบบนี้” มินจุนเอ่ยทักเจ้านาย แทคยอนกระชับกอดมินจุนอยู่นอนอยู่ข้างกันมากขึ้น ตาโตยังคงปิดไว้แบบนั้นยามที่ใบหน้าคมคายขยับมาเกยอยู่บนหมอนเดียวกับมินจุน

“วันนี้ฉันมีนัดไหมมินจุน”  มินจุนทุ่มเทความคิดทั้งหมดทบทวนตารางของแทคยอนในวันนี้ว่ามีหรือไม่จึงไม่ได้ระวังตัวเท่าที่ควร

“ไม่มีนะครับ อ๊ะ” มินจุนอุทาน เมื่อคนที่เมื่อครู่ยังนอนหลับตาอยู่ข้างกัน ยามนี้ขึ้นคร่อมกันอีกแล้ว

“เห็นไหมงานไม่มี เพราะฉะนั้นวันนี้คงไม่เป็นไรที่ฉันจะอยู่บนเตียงต่อ …สักแปปนึง” แทคยอนก้มกระซิบบอกข้างหู จมูกโด่งลากจากใบหูมินจุนเรื่อยไปจนถึงกลางแก้มนุ่มแล้วกดลงหลายที

“ท แทคครับ มันจะดีเหรอ” มินจุนเอ่ยถามเสียงสั่น มือสวยจับหัวไหล่แข็งแรงไว้เพียงแตะ ไร้การขัดขืนใด ทั้งใจที่สมยอมและทั้งรู้ดีว่าแทคยอนไม่ชอบตัวเองทำแบบนั้น

“ทำไมจะไม่ดี ไหนๆก็ถอดแล้ว ก็เอาให้คุ้มไปเลย” มือหนาลากไปตามหน้าอกแบนแต่ก็มีรูปทรงอย่างชายหนุ่มทั่วไปของมินจุน ลากผ่านช่วงท้องเนียนที่มีกล้ามเนื้อเป็นทรงเพลินมือ ช้อนเข้าไปในผ้าห่มราคาแพงแล้วตวัดมันทิ้งลงจากเตียงไปอย่างไร้ราคา

มินจุนหลบตาเมื่อโดนตาโตทรงอัลมอนด์ของแทคยอนจ้องไม่วางตา แววตาในนั้นมันเป็นประกายวิบวับจนทำให้มินจุนเขินอายไม่ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมารวมทั้งเมื่อคืนนี้

เมื่อวานนี้เจ้านายของเขาไม่ได้ออกไปไหนอย่างที่บอกจิลอุลไป เขากับแทคยอนอยู่ด้วยกันทั้งวัน กินข้าวด้วยกัน และหลังจากดูข่าวตอนหัวค่ำจบ แทคยอนเรียกเขาไปในห้องนอนก่อนที่เขาจะกลับไปห้องตัวเอง ไม่มีถ้อยคำเกริ่นนำใด มีเพียงตาโตที่จ้องมองอย่างลุ่มลึกยากจะเดาความหมาย ทว่าคุ้นเคย และมือหนาที่ปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาออก ทีละเม็ด ทีละเม็ด พร้อมเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยบอกง่ายดายแต่เด็ดขาด

“คืนนี้นายต้องนอนกับฉัน มินจุน”

แล้วเมื่อคืนนี้เขากับแทคยอนก็ใช้เวลาด้วยกัน บนเตียงหรูของแทคยอนดึกดื่น และตื่นขึ้นมาด้วยกันเมื่อครู่

“อ๊ะ อื้อ” เสียงเพราะหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของมินจุน ยามที่มือหนาลูบไล้ชักพาท่อนกายของตัวเอง มือทั้งสองข้างจิกกำผ้าปูที่นอนจนมันยับย่น

“อื้อออ” ยิ่งรู้สึกเสียวหนักไปอีกเมื่อลมหายใจอุ่นจากจมูกโด่งรดรินอยู่แถวต้นคอยามที่ปลายนิ้วยาวแตะอยู่ที่บริเวณช่องทางด้านหลัง

“ฉันชอบนายตอนนี้จังมินจุน” แทคยอนพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งขบขัน มินจุนจ้องมองหน้าคมยามที่ร่างกายใหญ่โตลุกคร่อมตัวเองยามที่กำลังจะเปลี่ยนท่าทางเป็นท่าอื่นที่เตรียมพร้อมกับช่วงสำคัญของกิจกรรมที่ทำ

‘ผมก็ชอบแทค ชอบทุกตอนเลย’ มินจุนคิดในใจและก็ได้แค่คิด เขาไม่ได้มีสิทธิ์จะเอ่ยบอกไป

“อ๊า มัน ม อ๊ะ” มินจุนพึมพำเสียงหวานยามที่แทคยอนสอดใส่มาจนสุดแล้วเริ่มขยับต่อเพราะของเหลวเดิมรวมทั้งเจลหล่อลื่นที่ใช้เมื่อคืน ซึ่งครั้งล่าสุดก็ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง จึงทำให้การเข้าไปของแทคยอนในตัวมินจุนไม่ได้สร้างความเจ็บปวดอะไรของร่างบางนัก

“อย่ากลั้นเสียงนะ รู้นี่ว่าฉันไม่ชอบ” แทคยอนพึมพำชิดใบหูพร้อมเร่งความเร็วและเพิ่มแรงขึ้นอีก มินจุนที่เม้มปากจนเป็นเส้นบาง พยายามลืมตาที่หลับปี๋อยู่มองหน้าแทคยอน ..เขาไม่ได้อยากจะกลั้นเสียง แต่จะทำเช่นไร มันเสียวจนไม่ไหวและเขาก็อายด้วยนี่น่า

“อ่ะ แทค อ๊ะ” เสียงหวานถูกปล่อยออกมาอย่างแทคยอนต้องการ ปากหยักยิ้มกริบก่อนกดจูบลงไปจนทั่วใบหน้าของมินจุน และปลายลิ้นก็ลากเลียลงต่ำเรื่อยมาจนถึงยอดอก ดูดกลืนเล่นราวขนม มือหนาก็รูดรั้งท่อนกายมินจุนอย่างชอบใจ

“รู้สึกยังไงบอกฉันหน่อยสิ มินจุน”

“ดะ ดี แทค อื้อ ดีมาก” มินจุนพึมพำเสียงหวาน แทคยอนฉีกยิ้มร้าย

“แน่นอน ฉันก็อยากให้นายรู้สึกอย่างนั้น” จูบหนักบนปากอิ่ม แล้วตั้งท่าให้มั่นคงขึ้นด้วยสองแขนที่แยกขามินจุนกว้างขึ้นแล้วดึงมากระชับตรงเอว มือซ้ายช้อนประครองสะโพกมินจุนไว้ยามที่อีกข้างซุกซนกับร่างกายขาวไม่ห่าง แทคยอนเร่งแรงมากขึ้นจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น มันสอดคล้องอย่างดีกับเสียงขยับของเตียง เช่นเสียงหวานของมินจุนที่สอดคล้องกับเสียงทุ้มของแทคยอนเป็นที่สุด

“แทค อ๊ะ มัน มันจะ…” มินจุนพึมพำ มือจิกเตียงแน่นมากขึ้น สะบัดใบหน้าจนผมสยายไปกับพื้นเตียง แทคยอนมองปฏิกิริยาและใบหน้าของมินจุนด้วยความลุ่มหลง ยิ่งกระแทกแรงไปมากขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

“อ๊า” เสียงหวานดังขึ้นเมื่อยามที่จุดหมายปลายทางที่แทคยอนเร่งนำพามาถึง แทคยอนเองครางเสียงต่ำยามถูกรัดแน่น เร่งจังหวะขึ้นอีกเล็กน้อยของเหลวขุ่นก็ทำเอามินจุนอุ่นท้องน้อย ซึ่งสติของมินจุนก็ไม่ค่อยมีรับรู้นักหรอก

“แทคอ่า ทำติดกันบ่อยๆ ผมจะใช้ร่างกายปกป้องแทคได้ดีได้ยังไง” มินจุนบ่นหงุงหงิง แทคยอนที่พึ่งหยุดไปขยับตัวอีกครั้ง มินจุนตกใจ คิดว่าตัวเองโดนลงโทษแล้วที่พูดจาต่อว่าเจ้านาย ตาเรียวเบิกโพรงมองหน้าแทคยอน ที่กดยิ้มร้ายอยู่

แต่สำหรับแทคยอนแล้วเพราะคำพูดของมินจุนมันน่ารักกันเกินไปจนอดใจไว้ไม่อยู่ อยากให้มินจุนพูดจาเอาแต่ใจกับตัวเองบ่อยๆ อยากให้แสดงออกในสิ่งที่บอกว่าเราสนิทกันและรักกันไม่ใช่แค่เจ้านายลูกน้อยที่น่าเบื่อ

และที่สำคัญมินจุนต้องเป็นคนบอก …คำว่าชอบคำนั้นเขารอฟังอยู่

“มินจุน มินจุนอยู่ไหม” เสียงทุ้มที่ดังแว่วมาจากข้างล่างทำให้ทั้งแทคยอนและมินจุนสะดุ้งทันที มินจุนนั้นตกใจจนหน้าตาตื่นเพราะเสียงนั้นเขารู้ดีว่าเป็นเสียงของลุงจินยอง แทคยอนเองก็ตกใจแต่ทำไงได้กิจกรรมมันเริ่มไปแล้วจะให้หยุดได้ยังไงตอนนี้แล่ะ

“มินจุน มินจุนอยู่ไหน ลุงโทรหาก็ไม่รับ” เสียงของจินยองยังคงดังอยู่ และเหมือนจะใกล้เข้ามา แทคยอนหยุดขยับตัว ทั้งคู่จ้องมองหน้ากันและเพียงแวบเดียว

“ก้อก ก้อก”เสียงเคาะประตูห้องนอนของแทคยอนก็ดังขึ้น

มินจุนผวาจนต้องยกมือปิดปากตัวเอง แทคยอนกลืนน้ำลายเอื๊อก ความจริงแล้วแทคยอนไม่มีปัญหากับการมีอะไรกันโดยมีคนอื่นอยู่ไม่ไกลถ้าคนคนนั้นไม่ใช่ลุงจินยอง

คนที่เลี้ยงมินจุนมาจนโต และคนที่ถ้ารู้เรื่องที่เขาทำกับมินจุน ก็จะเอามินจุนไปไกลจากเขา นอกจากพ่อก็มีลุงจินยองนี่ล่ะ ที่พอถึงเรื่องสำคัญเขาก็ไม่อาจทักท้วงได้ และเรื่องของมินจุนก็สำคัญ

สำคัญมาก

“ขอโทษที่ลุงมากวนนะครับคุณแทคยอน แต่ว่ามินจุนอยู่กับคุณแทคยอนหรือเปล่าครับ” เสียงของลุงจินยองเอ่ยถาม มินจุนส่ายหน้า แทคยอนลังเลว่าจะทำยังไง แต่จะแกล้งหลับอยู่ก็ดูไม่เนียน

“มินจุนไม่อยู่กับผม ลุงจินยอง คงออกไปข้างนอกมั้ง” แทคยอนตอบกลับไป เหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าคมอย่างวิตก

“เอ๋ แปลกที่มินจุนจะไปไหนคนเดียว ลุงมีเรื่องจะคุยกับเขาหน่อย โทรศัพท์ก็ไม่รับ”

“อ่า คงลืมเอาไปมั้ง”

“งั้นหรือครับ คุณแทคยอนไม่รู้ใช่ไหมครับว่ามินจุนออกไปไหน” เหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมาอีกไม่ขาดสาย

“ไม่รู้จริงๆ แต่ถ้ามินจุนกลับมาจะรีบให้โทรหาลุงนะ”

“ขอบคุณครับ ลุงไม่กวนคุณแทคยอนแล้ว นอนต่อเถอะครับ” แล้วเสียงฝีเท้าก็เดินห่างไป แทคยอนถอนหายใจ

มินจุนเองก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหน้าแทคยอนที่ชื้นเหงื่อแตกพลั่กเสียยิ่งกว่ากิจกรรมที่ทำกันอยู่ มือสวยเช็ดเหงื่อจากใบหน้าแทคยอนให้อย่างอ่อนโยน ตาเรียวจ้องมองด้วยแววตาลึกซึ้ง และพอเหลือบมามองหน้าแทคยอนก็ฉีกยิ้มหวานให้

“อ๊ะ อ๊ะ แทค อื๊อ” แทคยอนเคลื่อนขยับตัวต่อทันที จนมินจุนปิดปากห้ามเสียงไม่ทัน ถ้าลุงจินยองยังอยู่แถวหน้าห้องคงได้ยินแน่ มินจุนคิดว่าโชคดีมากที่ลุงจินยองเดินไปแล้ว

“ตอนแรกฉันว่าเจอลุงจินยองไปจังๆ จะหมดอารมณ์แล้ว แต่นายทำตัวเองนะมินจุน” เสียงทุ้มกระซิบบอกมินจุน กายแกร่งเคลื่อนขยับสานต่อกิจกรรมที่ค้างคาไว้ต่อ คาดการณ์กับตัวเองว่าวันนี้กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จทั้งเจ้านายลูกน้อง มื้อเช้าคงเข้าใกล้มื้อเที่ยงเต็มที

…..

อูยองเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อเวลาผ่านไปนานพอควร บ้านของนิชคุณเป็นบ้านที่สวยงาม ขนาดกำลังพอดีสำหรับครอบครัวไม่ใหญ่มากและดูอบอุ่น เขาเองก็นึกฝันว่าสักวันจะเก็บเงินได้มากพอที่จะสร้างบ้านสวยๆ แข็งแรงและอบอุ่นสักหลังเอาไว้อยู่กับจุนโฮ มีสระว่ายน้ำและสวนรอบบ้านอย่างที่นี่ด้วยก็ดี จุนโฮชอบน้ำ น้องต้องมีความสุขมากแน่ๆ

“นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กลับบ้าน” มือบางลูบไปตามสายเชือกของชิงช้าไม้อันสวยที่ผูกไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน

“นานกว่านั้นคือไม่ได้ไกวชิงช้าเล่นกับน้องเลย” ตั้งแต่เขาออกไปทำงานมากมาย เขาก็ไม่ค่อยจะได้อยู่กับจุนโฮอีก แทบไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน

หากมีสักคนที่จุนโฮรักและรักจุนโฮ ที่จะดูและอยู่เคียงข้างจุนโฮได้ เท่านั้นเขาก็วางใจ

อูยองนั่งลงบนชิงช้า ดวงตาเรียวทอดยาวมองไปตามพื้นที่เขียวขจีของสวนสวย ปล่อยความคิดตัวเองไปเช่นนั้น

………

นิชคุณยืนมองดูจากประตูหลังบ้าน มองแผ่นหลังบ้างไหนเคลื่อนไหวไปตามแรงของชิงช้าที่แกว่งไกวอย่างเอื่อยเฉื่อย นานมากแล้วนิชคุณนึกฝันอยากจะพาอูยองมาบ้านหลังนี้สักวัน บ้านหลังนี้เป็นของเขาเป็นบ้านที่เขาเก็บเงินซื้อเองแต่ไม่ค่อยได้มาอยู่นัก เพราะมันค่อนข้างไกลจากที่ทำงาน คอนโดหรูที่ใช้มาตั้งแต่ก่อนทำงานสะดวกกว่า เขาหวังให้บ้านนี้เป็นสถานที่พิเศษที่ไม่มีงานหรือความวุ่นวายใดมายุ่ง เป็นที่แสนสงบที่เขาจะได้ดื่มด่ำยามท้ายของชีวิตกับคนรัก

เมื่อเขาแน่ใจ ว่าใจเขารักอูยองมากแค่ไหน เขาเริ่มทำบ้านให้เป็นบ้าน ทำให้สักวันมันพร้อมทันทีที่จะมีคนมาอยู่ เขาซื้อชิงช้าไม้มาผูกไว้ในสวนยามเมื่อไปส่งอูยองที่บ้านแล้วได้เห็นมัน ได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของอูยองยามพูดถึงมัน เขาตกแต่งห้องรับแขกเพิ่มเผื่อว่าสักวันที่อูยองพาน้องชายมาอยู่จะได้ไม่ลำบากหรืออึดอัด

เขาทำอะไรตั้งมากมายเพื่อจะให้อูยอง เพื่อสักวันนึงที่อูยองพร้อมเขาจะพาอูยองมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนรักที่เขาเต็มใจและภูมิใจจะบอกกับพ่อแม่ แม้ว่าจะโดนท่านต่อว่าหรือไล่ออกจากฐานะผู้สืบตระกูล

เขาคิดฝันอะไรไปมากมายอย่างคนโง่เขลา

แล้วเขาเองที่ทำลายความรักของอูยองเพราะคืนนั้น คืนที่เขาแทบจำอะไรไม่ได้ เขาจำได้แค่เขาไปที่อเมริกาเพื่อเจรจาธุรกิจสำคัญ ทางนั้นนัดเจอกันที่คลับ เขานั่งคุยกับลูกค้าที่เป็นผู้หญิง ผมบอล์นแต่ไม่ใช่ฝรั่ง เขาจำชื่อเธอไม่ได้ จำไม่ได้แม้แต่หน้า เธอส่งเครื่องดื่มให้ เขารับมาเพราะเขาไม่ใช่คนคออ่อน แต่แก้วเดียว แก้วเดียวเท่านั้น เขาลืมทุกอย่างและตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียง เปลือยเปล่าบนเตียงยับย่น เขาคงมีอะไรกับใครสักคน ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหญิงหรือชาย

เขาไม่ใส่ใจมัน มันก็แค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่งในคืนที่เมามาย เขาเคยมีความสัมพันธ์แบบนี้มามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นระหว่างสองปีที่เขาคบหากับอูยอง มันจะเป็นฝุ่นผงเล็กๆที่ติดอยู่ในตาอูยอง มันจะทำให้อูยองขัดเคือง เช่นนั้นอูยองไม่ควรจะรู้เรื่องนี้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร

เขาปล่อยมันไป และเขาก็ลืมมันไป และในที่สุดอูยองก็รู้เรื่องนี้และช่วยเอามาเตือนย้ำว่าคืนนั้นเกิดบางอย่างขึ้นจริงและคนนั้นคือผู้หญิงผมบอล์นที่เขาจำไม่ได้แม้แต่ชื่อ และช่างน่าขันหลังจากนั้นที่ลุยเจรจางานต่อจนแทบไม่ได้นอนถึงสองอาทิตย์เพื่อพิสูจน์ตัวเองกับพ่อ ว่าเขาทำได้เขาเป็นลูกชายที่พ่อภูมิใจ และคุมงานทั้งบนดินใต้ดินได้พร้อมๆกัน แม้ว่าคนรักเขาเป็นผู้ชาย แต่ฝีมือในการทำงานเขายอดเยี่ยมและเต็มไปด้วยความพยายามเช่นเคย

สองอาทิตย์ที่เขาไม่ว่างแม้แต่จะดูข้อความจากอูยอง ไม่ว่างจะโทรหาใครนอกจากเรื่องงาน ไม่ว่างแม้จะกินข้าวให้ครบมื้อ แต่กลับมาเขากลับได้รับข่าวร้าย ลูกน้องที่ตรวจสอบคลับในถิ่นต่างๆบอกว่าเจออูยองขึ้นไปชั้นสองที่คลับที่เจ้าตัวทำงานอยู่ ไดโอนีซัสคลับมีชื่อกระฉ่อนเรื่องธุรกิจขายเนื้อบนชั้นสอง และเขาตัวชาวาบเมื่อลูกน้องบอกว่าอูยองยื่นเสนอขายตัวเองเป็นเครื่องบำเรอชายใดก็ตามที่มีเงินมากพอจะชนะการประมูลในคืนนั้น

เขารีบมาที่ไดโอนีซัสอย่างกลับคนบ้าแม้ว่าจะแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาสองสัปดาห์ เขานึกหาเหตุผลที่อูยองทำแบบนั้นไม่ออกแต่ระหว่างทางโทรสั่งซื้อคลับแห่งนี้ด้วยเงินสูงลิบพร้อมกับคำข่มขู่มากมาย เงินที่เหลือจากการเจรจาทั้งหมดถูกนำมาใช้แทนที่จะฝากกลับบัญชีอย่างเดิม เขาช่วงชิงอูยองคืนมาก่อนจะตกไปอยู่ในมือไอ้ชานซองเพียงนิดเดียว

แต่เขาคืนนั้นโง่เขลานัก หลงคิดว่าตัวเองสามารถนำอูยองคืนมาหาตัวเองได้ แต่ความจริงแล้วเขาเสียอูยองไปแล้ว ดวงใจดวงนั้นที่เคยรักเขามากมายคงเต็มไปด้วยฮวาง ชานซอง

เขารู้ว่าอูยองสนิทกับชานซองมาก่อนเจอเขา อูยองเป็นครูสอนพิเศษให้กับหลานของชานซอง เขาเคยนึกระแวงหลายครั้งแต่เพราะว่าเชื่อใจว่าอูยองจะไม่หันไปรักชานซองแน่เขาจึงวางใจ แต่เขาคิดผิด เขามันโง่ ชานซองไม่เคยมาที่ไดโอนีซัสคลับ หรือคลับแถวนั้น แต่คืนนั้นมันมา มาคืนเดียวกับที่อูยองเอาตัวเองขึ้นประมูล ถ้ามันไม่รู้ว่าอูยองจะมาที่นั่นคืนนั้น มันจะมาทำไม แล้วมันจะรู้จากไหน ถ้าไม่ใช่อูยอง

นิชคุณล้วงของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ มันกลมได้รูป แวววาวด้วยสีเงินมันและเพชรเม็ดเล็กสองเม็ดที่อยู่คู่กัน ข้างในตัวอักษร KและW มันคือแหวนทองคำขาวอย่างดีกับเพชรน้ำงาม มันมีสองวง ถูกสั่งทำพิเศษมานานพอควรก่อนที่เขาจะไปพิสูจน์ฝีมือที่อเมริกา ขนาดของมันพอดีกับนิ้วนางซ้ายของอูยองและนิ้วนางของเขา

เครื่องจองจำที่เขาหมายจะใช้มันผูกพันทุกสิ่งอย่างของอูยองกับเขาไว้ด้วยกัน แต่ตอนนี้มันคงไม่ได้ใช้อีกแล้ว

เมื่อยามนี้ไม่มีใจดวงน้อยของอูยองเหลือให้จองจำด้วยแหวนโง่ๆสองวง มีเพียงร่างกายที่ใช้เครื่องติดตามผูกมัดไว้

ตาโตจ้องมองที่ข้อเท้าอูยอง เส้นสีดำเล็กๆยังคงทำงานของมันอย่างเงียบสงบ

“แกไม่มีค่าอะไรแล้วไอ้แหวน เหมือนฉันนี่ล่ะ” ดวงตาโตสั่นระริกจ้องมองแผ่นหลังของอูยอง

“ไม่มีค่าอะไรกับผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่ในสวนนั้นอีกแล้ว” ปากหยักพึมพำ

“แกรู้ไหมเขาเกลียดฉัน เกลียดมากด้วย และเขาจะไม่มีวันรักฉัน เพราะฉันคือนิชคุณคนที่เขาเกลียดไม่ใช่ฮวาง ชานซอง พี่ชานซองที่แสนดี หึ พี่ชานซอง กับคุณนิชคุณ เหอะ ” น้ำตาอุ่นกลิ้งลงมาจากดวงตาโต กรามแข็งแรงถูกขบจนแน่น

“เจ้าแหวน เขาจะไม่มีวันเรียกฉันว่าพี่คุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอีกแล้ว เขาเกลียดฉันเพราะฉันเป็นคนเลว ฉันไม่สามารถเป็นคนดีได้มากกว่านี้อีกแล้ว เพราะฉันคิดว่าฉันเป็นคนดีที่สุด มีเหตุผลที่สุด ….รักอูยองมากที่สุด แต่มันก็ยังไม่พอ” มือหนาเช็ดตาตัวเองยามเมื่อภาพแผ่นหลังอูยองที่ยังคงไกวชิงช้าแผ่วเบานั้นเบลอลง และเมื่อน้ำได้หายออกไปจากม่านตา ภาพก็กลับมาแจ่มชัดอย่างเคย

“ฉันเป็นคนเลวและบางครั้งฉันปล่อยให้อารมณ์ครอบงำฉัน แต่หลังจากนั้นฉันลองแล้ว ฉันทำดีอย่างที่ฉันอยากทำเพื่อขออภัยจากเขา แต่มันหมดค่าแล้ว เขาก็ยังคงรักไอ้ชานซอง เขาทำให้ตัวเองเจ็บเพื่อจะได้มีเวลาแสนสั้นจะได้คุยและบอกรักมัน ” มือหนากำแน่นจนแหวนฝังลึกแทบบาดเข้าไปในฝ่ามือ

“ฉันแสดงออกถึงความรักเพื่อรั้งเขาไม่ได้อีกแล้ว เมื่่ออูยองรักชานซองมากกว่าที่ฉันรักเขา ฉันทำได้แค่รั้งเขาเอาไว้ด้วยคำข่มขู่มากมาย ตอนนี้เพราะเด็กผู้ชายที่ชื่อจุนโฮที่ทำให้อูยองยังอยู่กับฉัน เพราะน้องที่อูยองรัก อูยองถึงยังนั่งอยู่ตรงนี้” มือหนาแบออกตาโตมองแหวนในมือตนเอง

“เป็นคนดีที่ไม่มีอูยองจะสำคัญอะไร ดีอย่างกับเทวดาเขาก็ไม่รักฉัน เลวเหมือนซาตานเขาก็ไม่รักฉัน แต่คำขู่กับความกลัวและเกลียดชังที่จะรั้งอูยองไว้กับฉันได้ ฉันมันเห็นแก่ตัว เจ้าแหวน ฉันยังไม่พร้อมจะเสียอูยองไป ฉันอยากให้อูยองอยู่กับฉันต่อให้ต้องแลกมาด้วยแววตาเกลียดชังหรือคำด่าทอจากอูยอง ฉันก็ยอม  อย่างน้อยยังมีอูยองอยู่ข้างฉันๆ ให้ฉันได้แอบมองรอยยิ้มน่ารักเขาตอนเผลอยามที่คิดถึงชานซองหรือจุนโฮ” นิชคุณหยิบกล่องแหวนสีแดงเลือดนกขึ้นมา ในนั้นมีแหวนที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการกับในมือนิชคุณ แต่ทว่าวงนี้ใหญ่กว่า นิชคุณวางแหวนลงไปในช่องว่าง

“ต่อให้ฉันจะไม่มีค่าอะไรกับอูยองอีกเลย เจ้าแหวน แต่แกรู้ไหมการที่มีอูยองอยู่ตรงนี้กับฉันมันมีค่ามหาศาลแค่ไหน” นิชคุณปิดกล่องใส่แหวน เดินเอามันไปเก็บไว้ในลิ้นชักเก็บปืน มือหนาเช็ดน้ำตาที่เลอะเทอะหน้าตัวเองจนแห้งสนิท มองตัวเองในกระจก กระพริบตาเปลี่ยนแววตาอันเศร้าโศกเป็นแข็งกร้าว มองนาฬิกาที่ข้อมือที่บอกว่าล่วงล้ำเวลาทานข้าวเที่ยงมามากพอดู

อูยองยังไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำ

…….

“อูยอง จาง อูยอง!!” เสียงแข็งกร้าวตะโกนมาจากประตูหลัง อูยองสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยิน รีบยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองให้แห้งสนิท ถ้านิชคุณเห็นน้ำตาเขาไม่แคล้วจะต่อว่ากันอีก

“ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง หูหนวกเหรอ” เสียงของนิชคุณเข้ามาใกล้ คงกำลังเดินเข้ามา อูยองเช็ดตาซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่าน้ำตาแห้งหมดแล้ว

“ทำไมคุณมีอะไรกับผมนิชคุณ” อูยองหันมาถาม นิชคุณนั้นด้วยตาแข็งทื่อทำหน้าบึ้งตึง

“ฉันเรียกนายไม่ได้เหรอถ้าไม่มีอะไรน่ะ”

“ก็นี่มันบ้านของคุณ ผมมันสัตว์เลี้ยงของคุณ อยากเรียกก็คงจะเป็นสิทธิ์ของคุณ” อูยองกำมือจนแน่นข่มความน้อยใจเอาไว้

“ดีนี่ที่รู้ตัว ถึงเวลาให้อาหารแล้ว” นิชคุณบอกดวงตาเย็นกริบหันกลังเดินไป ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อไม่ได้รับสัญญาณตามมาด้วย

“โอ๊ย ผมเจ็บนะ นิชคุณ” อูยองบ่นเมื่อถูกมือหนากระชากที่ข้อมือแล้วลากตามมา

“ก็ให้เดินมาดีๆ ไม่เดินก็ต้องลาก” เสียงทุ้มกระชากไม่ต่างจากแรงที่ข้อมือ

“คุณซื้ออาหารเม็ดแล้วหรือไง ถึงมีอาหารให้หมาอย่างผม” ประโยคประชดประชันของอูยองทำให้นิชคุณหยุดดินแล้วหันมาจ้องหน้ากลมเขม็ง อูยองถอยหลังไปก้าวนึงอย่างไม่รู้ตัว

“พูดจาไร้สาระจาง อูยอง อาหารเม็ดมันแพงไปสำหรับนาย” นิชคุณหัวเราะในลำคอกับประโยคของตัวเอง

“มานี่ อย่าโอ้เอ้”แล้วหันมาดึงอูยองต่อ ลากกันมาจนในที่สุดก็ถึงครัว นิชคุณโยนอูยองลงบนเก้าอี้ของโต๊ะกินข้าว ตาเรียวมองนิชคุณด้วยใบหน้ามุ่ยและหม่นหมอง ร่างสูงเดินไปในครัวก่อนจะออกมาพร้อมจานสองใบ

“กินซะ!!” จานถูกวางลงตรงหน้าอย่างนุ่มนวลต่างจากเสียงพูด

“ข้าวไข่เจียว” อูยองพึมพำ

“ใช่ อาหารเม็ดราคาเป็นพันวอน ไข่เจียวราคาถูกกว่าเยอะ กินเข้าไป” นิชคุณบุ้ยใบตัวเองก็ตักไข่เจียวในจานตัวเองกิน อูยองจับช้อนส้อมขึ้นมา มองนิชคุณที่กำลังกินข้าวด้วยใบหน้านิ่งสนิท

“ของคุณก็ข้าวไข่เจียวเหมือนนี่”

“ที่บ้านนี้เหลือข้าวนิดหน่อยกับไข่ไม่กี่ใบนายจะให้กินข้าวเปล่าเหรอไง มัวแต่ถามคำถามโง่ๆ กินข้าวเข้าไปได้แล้ว” อูยองทำหน้ามุ่ย ค้อนขวับนิชคุณเข้าให้ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวไข่เจียวไปอย่างเงียบๆ เพราะเอาเข้าจริงเขาเองก็หิวมากเหมือนกัน

นิชคุณมองดูอูยอง มือโยนกล่องขนาดเท่าฝ่ามือให้ อูยองมองมัน มองหน้าคนโยนที่จ้องกันตาคมกริบก่อนจะเปิดออกดู เห็นเป็นแผงยาหลายอัน พร้อมกระดาษโน้ตที่เขียนวิธีกินและบรรยายสรรพคุณไว้จนเต็ม

“มินชอบเตรียมยากับวิตามินพวกนี้ไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่อยากกินมัน นายต้องกินแทนให้หมด” นิชคุณหยุดไปเมื่อเห็นอูยองทำหน้าต่อต้านเหมือนทุกครั้งที่ต้องกินยาหรือวิตามินต่างๆ

“ถ้านายกินไม่หมดตามแผนที่กำหนดไว้ในนั้นจาง อูยอง ทุกเม็ดที่เหลือจะจำนวนเท่ากับยาเม็ดสีฟ้าที่ฉันใช้กับนายคราวก่อน” หน้าอูยองที่ซีดลงทำให้นิชคุณกระตุกยิ้ม

“จำได้ใช่ไหมว่าแค่เม็ดเดียวมันร้ายแค่ไหน” พอขู่เสร็จสรรพก็ยิ้มพอใจที่อูยองหยิบยาพวกนั้นออกมากินตามแผนผังในกระดาษ

“ปึก!!” อูยองกระแทกแก้วน้ำกับโต๊ะเสียงดังเมื่อกลืนยาลงไปหมด

“พอใจคุณหรือยัง” น้ำเสียงกระแทกแดกดันจนน่าเอาปากไปบดให้หาย

“มั้ง” เสียงทุ้มพูดแค่นั้นแล้วตัวเองก็กินข้าวต่อ อูยองนั่งมองตลับยา หยิบโน้ตกระดาษขึ้นมาอ่าน มันเขียนไว้ด้วยลายมือน่ารักที่ละเอียดลอออย่างใส่ใจ

“คือ…” อูยองพึมพำแค่นี้ก่อนจะเงียบไป แต่ตาโตก็ตวัดขึ้นมามอง

“จะพูดอะไร”

“ไม่รู้ผมมีสิทธิ์ไหม”

“หมาที่ฉันเลี้ยงมันเห่า ฉันยังหยุดฟัง นายเป็นคนจะพูดอะไรก็พูด” อูยองทำหน้าบึ้งตึงแต่ก็เอ่ยปากต่อ

“มินเป็นใครเหรอ” เขาจำได้ตลอดเวลาที่เป็นคนรักของนิชคุณ เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้

“เธอมาบ้านนี้บ่อย เดี๋ยวสักวันนายก็จะได้เจอเธอ” นิชคุณหันกลับไปกินข้าวต่อ

เพราะรอยยิ้มจางๆ น้ำเสียงอ่อนโยนที่กอปรด้วยดวงตาโตที่อบอุ่นยามที่เอ่ยถึงมินนั้นทำให้อูยองรู้สึกเจ็บร้าวขึ้นมาในดวงใจ

.

,

,

,

,

มาแล้วค่ะ ตอน12 ^^

ตอนนี้แม่ยกแทคคิมเตรียมทิชชู่กันทันไหมคะ อิอิ
ทั้งคุณวู ทั้งชนน เป็นไงกันบ้างคะ

ไปตอน13กติกาเดิมค่ะ 20เมนต์ ^^ // ถ้าคนเมนต์ คนแต่งทำได้ในอัตราเท่านี้น่าจะลงจบและได้รวมเล่มในเดือนกุมภา (แม้ว่ามีค่ายบนดอยบนเขามาขวางกันระหว่างไรแต่ก็จะพยายามทำให้ได้ตามอัตราที่บอกค่ะ)

รวมแล่มยังสั่งได้น๊า ใกล้หมดเขตแล้วนะคะ สั่งกันเถอะๆ

[Pre-Order] รวมเล่มฟิคDangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม [CNN-KW-TJ-Jun.K] ปิด 12 มกราคม 58

Advertisements

26 คิดบน “Money is love -12- #ChanNuneo #KhunWoo #TaecKim

  1. NABI

    แทคคิมนี่เลือดจะหมดตัว คู่นี้ถ้าสารภาพความรู้สึกต่อกันคงจะหวานมากเนอะ
    ชานนูนอรักแรง ลุ้นๆให้พี่ชานรักน้องจุนโฮมากๆ จนลืมพี่อูยองไปเลย
    คุณวูนี่ต่างคนต่างรัก แต่ทำไม……. มันหน่วงค่าาาาาาไรท์

  2. bbm

    พี่คุณกับด้ง นี่ ต่างคนต่างก็เข้าใจผิด กันอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะเข้าใจกันสักที ฮือออออ รักกันแต่ต้องมาประชดประชันกัน อยากให้กลับมารักกันเหมือนเก่า สงสรด้ง จะต้องเจ็บปวดทรมาน ไปถึงไหน TT^TT ,, ชานกะนุ้งโฮ สงสารนุ้งโฮ รักชานแต่ชานไม่รู้ และชานก็ยังไม่รู้ใจตัวเองสักที ขอให้รักกันเร็ว ๆ ฮี่ๆ ,, พี่แทคพี่คิม นี่ขนาดยังไม่ได้บอกรักกันนะ อื้อหือออ จิกหมอนจะขาดแล้วค่าาา เลือดหมดตัว ฮาาาา #ขอบคุณไรท์ค่ะ #สู้ๆ นะคะ ^^

  3. Nick.k

    แทคคิมนี่เลือดจะหมดตัวค่ะหวานละมุนมากเลยแง้ ไม่อยากนึกสภาพพี่แทคดาร์กเลยยย พี่คุณก็ยังเข้าใจผิดอยู่เลยสงสารอูยองมากๆเลย หมีแกเริ่มชอบจุนโฮแล้วรู้ตัวป่าววว อย่าทำจุนโฮเสียใจจ

  4. อ้อน นุ้งโฮ

    นิชคุณ อูยอง..เมื่อไรจะเข้าใจกันซะที…สงสัยต้องให้มีดราม่าก่อนมั้ย..สองคนนี่ต้องใช้คำว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตารึไงนะ
    คิดเองเออเองมาตลอด..ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายหมดรักตัวเองแล้ว..แล้วนิชคุณก็ขู่อูยองซะน่ากลัวเลย..โหดมากก..
    สงสัยต้องให้อูยองท้องก่อนละมั้ง..ถึงจะเข้าใจกัน ( เพ้อหละ )..
    ..ชานซอง จุนโฮ..อร้ายย..ใสมากคะจุนโฮ..ไม่อยากนอนห้องที่ใกล้ชาน..ต่อให้จุนโฮไปนอนห้องไหน..ก็ไม่รอดมือชานซอง
    หรอกน่าาา..ไหนๆก็ไหนๆแล้ว..มารยามีกี่ร้องกี่พันรถพ่วง..ขนมาใช้ให้หมดเลยคะ..เอาให้ชานหลงหัวคะมำตำก้นบ่อไปเลยคะ
    มาหลอกน้องนูนอดีนัก..ยั่วให้หลงยั่วให้รัก ให้ความรักมันจุกอกชานซองให้ตายกันไปข้างหนึ่งกันเลย..
    ..แทค..แทคยอน..ถ้าไม่กล้าบอกมินจุนตรงๆ..ก็บอกแบบอ้อมๆก็ได้..ให้มินจุนได้รับรู้ว่าแทคยอนรักมินจุนขนาดไหน
    ครั้งจะให้ม้นจุนบอกรักแทค..มันยากนะ..ในเมื่อมินจุนคิดอยู่เสมอว่าตัวเองเป็นแค่ลูกน้องของแทค..ไม่คู่ควรที่จะบอกรักแทคยอนก่อน..แต่ถ้ามินจุนตีเนียนบอกแทคว่า..มินจุนเป็นของแทคยอนทั้งตัว หัวใจ และวิญญาณ แทคยอนคงจะรับรู้ได้ถึงสิ่งที่
    มินจุนต้องการจะสื่อออกมาจากหัวใจที่เปี่ยมรัก
    …น้องโบว์เขียนถึงน้องยองได้ถึงอารมณ์ของคนเป็นพี่ที่รักน้องชายมากๆ..คืออ่านสัมผัสได้เลยว่าอูยองรักน้องขนาดไหน
    และยังเป็นอูยองในแบบเข้มแข็งมากๆ..สำหรับจุนโฮก็น่ารักในแบบฉบับน้องที่รักพี่และมีนิสัยของคนที่เป็นน้องจริงๆ ชอบงอน
    ชอบเหวี่ยง ชอบให้เอาใจ มินจุนหวานมากนะตอนนี้..แทคคงไม่ทำอะไรให้เสียใจหรอกเนอะ..อิอิ

  5. 2PeachM

    ตอนนี้ทั้งฟินทั้งหน่วง
    ฟินสุดๆกับแทคคิมมากเลยค่าาาา
    คู่นี้หวานนน น่าร๊ากกกกกกกก
    เขินเลยยย 5555555
    อพท นี่น่ารักมากมายจริงๆ
    เกือบแล้วนะแทคคิม
    ถ้าลุงผักรู้เรื่องจะเป็นไงเนี่ย
    อย่าจับเค้าสองคนแยกกันเลยนะลุงT T
    ชานนูนอนี่ก็กำลังน่ารักกรุบกริบ
    นุ้งโฮนี่โครตจะดื้อเลย 55555
    ปวดหัวมั้ยชวานนน อย่าดุน้องมากนะ
    ถ้าน้องเสียใจแล้วแม่จะพาหนีไปไกลๆเลยยย
    คุณด้ง…………………
    คู่นี้นี่มันหน่วง ทรมานคนอ่าน
    เมื่อไหร่จะเข้าใจกันนนน
    คราวนี้มีตัวแปรแถมมากอีกกก
    ไม่ตัองคิดเลยตอนหน้าจะเป็นไง
    ฮึกกกกกกกกกก T T

  6. ปวดหัวกันคุณด้ง คือพี่คุณก็ดีไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ไม่ยอมบอกความจริง เอาแต่โกรธและคิดไปเองว่ามีใจให้ชานซอง
    คนน้องก็ไม่พยายามถามความจริงเนอะ ต่างคนต่างเข้าใจผิด อยากให้คืนดีกันไวๆ พี่คุณไม่เลวแล้วคร้า โดนมอมเหล้ามอมยาจากนางนั้น

    ไรท์เตอร์ขอชานนูนออีกหน่อยคร้า ยังหวานไม่พอ อิอิ

    ปล.แทคมินเตรียมกระดาษไม่ทันเลยคร้า

  7. OK2daKAY

    อ่าที่แท้เป็นเรื่อแบบนี้นี่เอง อูด้งเข้าใจพี่คุณผิด พี่คุณก็ไม่อธิบายให้น้องฟัง น้องก็ไม่ถามเลยเนอะ

    อ๊ายยยยยยยยยยยย แทคมิน หว่านๆแต่ไม่พูดกันคร้า เตรียมกระดาษแทบไม่ทัน
    มินจุนน่ารักอ่ะจิพี่แทค รู้ทั้งรู้ว่ามินจุนรักและชิอบพี่แทค ก็ไม่พูดเนอะ รอให้เจ้าตัวพูดท่าเดียว
    มินจุนคงกลัวอะไรแน่เลยถ้าบอกว่าชอบไป ผู้มีพระคุณเลยนะแทคยอนอ่ะ

    ชานโฮก็พ่อแง่แม่งอลจริง จะคอยดูว่าจุนโฮจะลงไปกินข้าวไหมนะ ถ้าไม่กินโดนชานบังคับแน่ 555

    ปล.ไรท์เตอร์ทำไมแทคคิมหวานคู่เดียว คู่อื่นยังไม่หวานเลย ไม่ยอมๆ ฮาฮ่า ล้อเล่นน๊า ขอบคุณที่แต่งให้อ่านคะ

  8. love2pm

    คุณ-ด้ง ผู้ร้ายปากแข็งทั้งคู่เลย นิชคุณก็โหดจิงไรจิง ขู่น้องซะน่ากลัวเลย ดูจะโหดสุดใน 3 มาเฟีย ยังไงก็อย่าไปจับน้องโฮมานะ เดี๋ยวเรื่องใหญ่
    แทค-คิมก็หวานซะ แต่ก็ยังไม่ยอมบอกรักกัน
    ชานนูนอเหมือนจะงอลกันนิดหน่อย ชานก็ใจเยนๆนะ อย่าไปทำอะไรน้องอีกล่ะ เดี๋นวโดนเกลียดจิงๆ

  9. อ้อน นุ้งโฮ

    เข้ามาอ่านเป็นรอบที่สาม…อ่าน แทคคิม โดยเฉพาะเลย..555 ..เก๊าไม่ได้หื่นน้าาา…แต่โปรดปราณโมเมนแทคคิมเป็นที่สุด
    หาอ่านได้ค่อนข้างยาก..มินจุนหวานมากกกก..หวานจะจะละลายไปกับอกแทค..มินจุนลองเสี่ยงดูมั้ย..เสี่ยงบอกความในใจให้แทคฟัง..ถ้าแทคไม่พอใจอย่างมากก็แค่ออกไปอยู่ให้ห่างๆ..แต่ถ้าเกิดใจตรงกันกับแทคก็แจ็คพอต.55..เชียร์มินจุนสุดๆเลยคะเรื่องนี้..
    คนไรก้อม่ายรุ..หล่อเมิ้กกก..หน้าหวานเมิ้กกก..มุ้งมิ้งคอดๆ..เหมาะสมกับแทคกี้ที่สุด…เหมาะที่จะเป็นมาดามของมาเฟียใหญ่..
    …ร้ากกกน้องบ่าย..ร้ากกกน้องโบว์…ไหนจะเรียนหนัก..ไหนจะแต่งฟิคที่มีคุณภาพคับถังปิโตเลียมมาให้รีดอ่าน..เหนื่อยมั้ยคะ..
    น้องโบว์อย่าท้อน้าาาตะเอง..fightingggggg…น้องยองน้องโฮเชียร์อยู่น้าาา…

  10. ออมม่า2pm

    อ่าาาาาาอ่านตอนดึกแต่มาเม้มตอนนี้
    น่ารักผุดๆเลยอ่าน้องโบว์ขาคู่แทคมินเค้าได่กันแล้วมินจุนทำใมน่ารักอย่างนี้คะ แทคคะรู้ทั้งรู้ว่าอีกคนชอบเพียงแต่ไม่ได้บอกแค่นั้นเอ้งงงงตัวเองเป็นผู้ชายต้องบอกก่อนสิจะให้หญิงบอกก่อนได้ไง อิอิ

    งอนพี่คุณอีกคนแล้วอะไรคิดเองคนเดียวทำใมไม่ถามน้องไปเลยคะว่าเรื่องเป็นมายังไงชิส์

    น้องโฮตอนที่ถามว่าห้องชานอยู่ใหนแอบนึกว่าน้องจะไปนอนห้องของชานซะแล้ว555

  11. 043

    แต่ละคู่ ลุ้นสุดๆๆๆ555
    พี่คุณสู้ๆ อูยองสู้ๆ ชานนูนอกำลังน่ารัก ชอบแบบนี้ 555 แทคทำไรอ่ะ

  12. kimaoyly

    นิชคุณนี่ยังไงคะจะคิดเองทั้งเรื่องเลยใหมชิส์หมั่นใส้พี่คุณแล้วไม่สงสารพี่คุณเลย แต่สงสารอูยองมากกว่า รักพี่คุณก็รัก รักน้องโฮก็รัก แต่ทำใมอูยองไม่มีความสุขเลยล่ะไรท์

    น้องโฮน่ารักอีกแล้ววววอยากมีลูกอย่างนี้จังเลยแล้วห้องคุณชานซองอยู่ใหนอร้ายยยยหนูต้องบอกว่าจะนอนห้องเดียวกันสิคะลูก คิคิคุณนายฮวาง

    แทคมินนี่สมกับการรอคอยเลยค่ะไรท์หวานละมุนมากมินจุนรักนะแสดงออกแต่ไม่บอกใ้ห้รู้ แทครักนะแอบหวงไม่แสดงไม่บอกชิส์ กลัวว่าถ้าลุงจินยองรู้แล้วจะมาเอามินจุนไปแน่ๆเลยถึงตอนนั้นแทคอาจจะบอกความในใจก็ได้

  13. kw

    พี่คุณกับด้งต่างคนต่างคิดทำไมไม่คุยกันร้องไห้อินไปไหมฮ่าๆขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้แม่ยกคุณอูตัวน้อยๆคนนี้ได้อ่านๆ

  14. นิรนาม

    พี่คุณกะอูยองจะเข้าใจผิดกันไปไหนเนี้ย ทำมายไม่คุยกันบีบหัวใจดีแท้ เรื่องสาวที่พี่คุณไปมีรัยด้วยที่เมกานี่แอบสงสัยว่าเป็นฝีมือพี่แทคนะ ชานกะโฮนี่ก็ลุ้นเมื่อไหร่จะเห็นชานหึงโฮอยากเห็นมากกกกก

  15. Harukase Doremee

    ชานจะทนเด็กดื้อได้อีกสักกี่หน แล้วก็จำไว้ด้วยนะว่าพูดว่าอะไร ถ้านุ้งจะหนีหรือทนไม่ได้ก็เป็นเรื่องของนุ้งนะ ชานซองไม่มีสิทธิอะไรทั้งนั้น อยากให้คนมาแย่งหรือนุ่งหนีไวๆ ไม่ง้นนุ้งคงเจ็บแบบนี้เสมอไป

    แทคมินนี้ก็หวานเกินไปนะ ถ้าบอกรักกันนี้คงแบบ…ห่วง…หวง…หึง สามบ้านแปดบ้านเลยทีเดียว

    คุณด้ง เจ็บและช้ำทั้งสองฝ่าย
    เหมาะกับเพลงนี้มาก
    ต้นเหตุของความเสียใจ ก็คือความจริงที่สองเราพูดกัน ไม่เคยจะมองตากัน ได้แต่คิด และทำอะไรไปตามต้องการ โดยไม่สนใคร~

  16. คุณนายคิม

    อร้ายยยยตอนนี้ได้เป็นคุณนายคิมจริงๆด้วยได้เป็นเมียมาเฟียอีกคนแล้วนะมินจุน เอาให้แทคหลงเลยนะ เพราะแค่นี้แทคก็รัก หวง ห่วงแล้ว

  17. นูนอ

    นูนออย่าดื้อกับชานนะ อดทนไว้นะ เด๋วชานก้อรุ้ว่าที่จิงใจรักใคร อิอิ
    พี่คุณร้ายแต่หวังดีกับอูยอง บังคับให้กินยา

  18. ่้cnn

    พี่คุณโหดแต่ก็แอบใจดีบังคับด้งกินยา ในระหว่างคู่อื่นดราม่าแทคคิมก็บันเทิงเริงล่าเลย 5555
    อยากให้มีคนมาจีบโฮอ่ะชานจะได้หึงโหดเหมือนพี่คุณบ้าง 5555

  19. คิมมินจุนเค

    แทคคะกล้าใหมที่จะบอกรักเมียตัวเองก่อนนิ ได้เค้าแล้วยังทำยึกยักลีลาเดียวจะโดนจับแยกกันจะรู้สึก

    นูนอลูกสงสารหนูจริงๆเลยอยู่ใกล้กับคนที่เรารักแต่เค้าไม่รักเราแล้วยังรู้ทั้งรู้ว่าเค้ารักคนที่เรารักมากนี่แบบโอ้ยปวดตับ ใครก็ได้มาพาหนูไปทีอิหมีจะได้รู้สึก

    พี่คุณให้โอกาสแก้ตัวอีกตอนนะคุยกับน้องดีๆแบบไม่ต้องคิดเองกรือจะรอให้น้องไม่มีโอกาสมาตอบพี่คะว่าเรื่องเป็นมายังไง นึ้เม้มไปแบบใส่อารมณ์มากเลยนะเนี่ย

  20. jCNN

    ก๊าบๆๆ หลง หลง แทคปู่ แทคปู่ ฟินตัวแตก ปู่เช็ดเหงื่ิอให้ แทค
    เอาสะพี่แทค ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวละสิ เขินอะ >**<

    ชนน คืออาราย นนคือแอบพูดคนเดียว ก็รักเค้านิเนอะทำไงได้
    หมีชานก็รับรู้ความรู้สึกน้องบ้าง อย่ามั่วแต่อึน พูดมาได้กับคนที่ไม่ได้รักกัน
    อยากตบปากชานจิงๆๆเลย (ด้วยปากนุ้ง) โฮรักขนาดนั้น ฮวานนน???
    รอสักวันที่ชานจะรับรู้นะ ไรท์อย่าใจร้ายกับนุ้งเกินไปนะ

    คู่แฝดพี่ คือ คือ เอาไงดี จับเล่นเกมสารภาพความจริงได้มะ พี่แทคจัดให้หน่อย ปวดตับ ปวดไตทุกทีที่อ่านคู่นะ จริงหวงอะดิเอายาให้เค้ากิน
    อังอัง ก็อย่าร้องให้เยอะนะ เด้วแก้มพัง เค้าเป็นหวง

    *** ขอบคุณไรท์นะคะ ที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ มาให้อ่าน
    แถมลงบ่อยด้วย งี้แหละเนอะ นักเขียนใจดี นักอ่านก็น่ารัก …
    ปล.อยากรู้เรื่องแทคมินในอดีตเพิ่มจัง (ไม่รู้ขอมากไปเปล่า…)

  21. พี่สาว มินจุน

    อ๊ายยยยยย เหมียวแกหื่นมากแกจะเล่นทั้งวันไม่หยุดเลยหรอ มินจุนของพี่สาวขัดขืนบ้างก็ได้นะ
    นูนอไปอย฿่บ้านอิหมีแล้ววววว อย่าโหดนะหมี น้องคุณกะด้งจะเข้าใจกันไหมเนี้ยยยยยย

  22. คุณอูเลวร้ายลงเรื่อยๆ อยากจับสองคนนี้มานั่งปรับความเข้าใจใหม่กันจริงๆค่ะ พี่คุณจะได้เข้าใจน้องสักที ฮืออ

    หมั่นไส้ชานซองอย่างไรบอกไม่ถูกค่ะ 555+ รู้สึกว่ามีมาดที่หล่อและเป็นผู้ใหญ่จนน่าหมั่นไส้ ทีแบบนี้มาทำตัวมีเหตุมีผลกับจุนโฮ ช้าไปมั้ยเธออออ ชักอยากให้นิชคุณสั่งคนบุกบ้านมาเฟียหมีชิงตัวจุนโฮออกมาเลยค่ะ (แต่อย่าทำหมีเจ็บนะ แหะๆ)

    ตอนนี้ยกให้อ๊คเคยยยย์ค่าา หวานและน่ารักมากกกกกกกกกกกกก หวานซะจนอยากลืมความอยากร้ายกาจตอนที่ผ่านๆมาของพี่แทคซะให้หมดดด แต่มาเฟียอ๊คก็ยังมีมาดอ่ะเนอะ คำว่ารักก็ยังรออีกฝ่ายพูดออกมาก่อน มาดเยอะสมเป็นมาเฟียจริ๊งงพ่อคุณณ 555+ หวังว่าตอนต่อๆไปอ๊คเคย์จะไม่ร้าวระทมนะคะ ตอนนี้หวานมากกก กลัวตอนอื่นจะดราม่าสูสีอีก2คู่จังง

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s