MONEY IS LOVE -16- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #16
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค TM

16 begin again ทางที่ทอดยาวไป

เช้าวันนี้อูยองนอนลืมตาอยู่บนเตียงในห้องนอนที่แสงแดดสลัวเข้ามาในห้อง นอนฟังเสียงอาบน้ำจากห้อน้ำที่นิชคุณกำลังทำความสะอาดร่างกายอยู่ด้านใน เหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นดูราวกับเป็นเรื่องแปลกในชีวิตที่เกิดขึ้น

ทั้งเขากับนิชคุณยังไม่เคยจะพูดกันให้ดี หรือทำความเข้าใจอะไรกันด้วยซ้ำแต่เมื่อวานเขาก็ดันไปสมยอมนิชคุณง่ายๆเช่นนั้น  มือบางแตะที่มุมปากตัวเอง มันยังคงเป็นแผลเล็กๆแต่ไม่เจ็บแล้ว …คราแรกที่ยอมทำจนปากเจ็บก็เพราะไม่อยากจะให้เลยเถิดจนมีอะไรด้วย แต่สุดท้ายก็มีจนได้

เขาบ้าไปแล้วเหรอ

อูยองเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียง ยีหัวตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ เป็นจังวะเดียวกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออกมา  นิชคุณนุ่งผ้าขนหนูเผยร่างกายกำยำด้านบนที่สะท้อนหยดน้ำ สวนอูยองก็อยู่ในชุดนอนที่ดูไม่ค่อยสมบูรณ์นัก นิชคุณกับอูยองสบตากัน และก็ชะงักไปทั้งคู่

นิชคุณทำท่าจะเดินมาทางเตียง ส่วนอูยองก็ลุกจากเตียงทันที พุ่งตรงไปหาห้องน้ำ อูยองบอกกับตัวเองไว้ว่าเลี่ยงการอยู่กับนิชคุณสองต่อสองในบรรยากาศสลัวๆได้ก็ดี

“ผมไปอาบน้ำดีกว่า จะได้ไปทำงานด้วย” อูยอพูดรัวๆอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นนิชคุณมองตาม อูยองขัดเขินจนรู้สึกแปลกไปหมด

“อูยอง วันนี้อยู่บ้านเถอะ” แล้อูยองก็ต้อชะงักกับคำพูดของนิชคุณ ใบหน้ากลมหันกลับมามองคนที่ยืนหันหลังให้อยู่กลางห้องด้วยแววตาที่เหงาแค่ไหนเจ้าตัวเองก็คงไม่รู้

“วันนี้ต้องประชุมเรื่องโครงการสำคัญทั้งวัน แล้วพี่ก็คงต้องทำงานหนักแบบนี้ไปอีกหลายวันเพื่อทำโครงการยื่นประมูลให้เสร็จทันสองอาทิตย์ข้างหน้า อูยองไปด้วยก็อยู่คนเดียว อยู่ที่นี่ดีกว่า เบื่อๆก็ไปเล่นของเล่น อ่านหนังสือ” นิชคุณหันมามองอูยองเมื่อพูดจบประโยค อูยองหลุบตาลง

ทั้งที่เมื่อครู่อยากเลี่ยงการอยู่กับนิชคุณแทบแย่ แต่พอมาครานี้ก็รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ

“วันนี้มินว่างพี่จะให้มาอยู่เป็นเพื่อนนะ”

“ครับ..” อูยองรับคำให้คนฟังสบายใจแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป  และระหว่างที่แช่อยู่ในอ่างน้ำ อูยองก็ได้ยินเสียงรถของนิชคุณขับออกไป  อูยองทิ้งตัวลงในอ่างอาบน้ำนอนอยู่แบบนั้นด้วยแววตาที่เหงาจนตัวเองยังใจหาย

…..

“พี่อูยองคะ มินมาแล้วค่ะ” มินเดินเข้ามาในห้องสมุดย่อมๆของบ้านนิชคุณด้วยรอยยิ้ม อูยองที่เอนตัวอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาลดหนังสือลงแล้วส่งยิ้มให้กับมินพร้อมเดินมาหา

“พี่คุณบอกว่าวันนี้คงทำงานดึกเลยให้มินมาทานข้าวเป็นเพื่อนพี่อุยอง” มินมาในช่วงเย็นของวันพร้อมกับข้าวเย็นในมือ อูยองช่วยถือของทั้งหมดจากมินแล้วเดินไปที่ห้อครัวด้วยกัน มินแอบลอบมองดูพี่ชายแก้มกลมที่วันนี้ดูเงียบผิดปกติ

ทั้งคู่ช่วยกันแกะถุงกับข้าวจัดเรียงอาหารอย่างดีแล้วนั่งทานข้าวด้วยกัน มันเงียบเสียจนมินไม่ชิน

“พี่อูยองคะ” มินลองเรียกแต่อูยอก็ยังคงตักใช้ตะเกียบคีบข้าวเข้าปากอย่างเงียบริบราวกับไม่ได้ยิน

“พี่อูยองคะ”มินเรียกดังขึ้นอีกนิด

“พี่อูยองงง” จนมินตะโกนนั่นล่ะอูยองถึงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง ทำหน้างงใสซื่อใส่จนมินอยากจะเดินไปยีแก้มให้หนำใจ ถ้าไม่ติดว่าจาง อูยองเป็นเพียงแค่ของนิชคุณ ซึ่งถ้าน้องสาวคนสวยอย่างมินไปแตะมากๆพี่ชายใจดีอย่างพี่คุณ จะแปลงร่างเป็นซาตานเอาง่ายๆ

“พี่อูยองมัวแต่คิดถึงพี่คุณอยู่หรือคะ เหม่ออยู่ได้ ทานแต่ข้าว ไม่ช่วยมินทานกับข้าวเลย”มินชวนคุยไปกึ่งล้อ ซึ่งดูจะได้ผลไม่น้อย

“เปล่าพี่ไม่ได้คิดถึงพี่ชายมินอยู่เสียหน่อย ทำไมต้องคิดถึงล่ะ” อูยองพุดออมาด้วยท่าทีที่ไม่แน่ใจว่ากำลังบอกมินหรือคุยกับตัวเองกันแน่

“พี่อูยองยังโกรธพี่คุณอยู่สินะคะ” มินหลิ่วตามองพี่ชาแก้มกลมตรงหน้า อูยอนิ่งไปจนเหมือนว่าตอบตกลงอยู่กลายๆ

“คือว่ามินมีอะไรจะเล่าให้ฟังด้วยล่ะค่ะ แต่พี่อูยองห้ามไปบอกพี่คุณนะคะ ถ้าพี่คุณรู้มินโดนตีตายแน่นอน” มินหันซ้ายหันขวาขณะบอก กลัวพี่ชายตัวเองจะโผล่มาจ๊ะเอ๋เอาให้ตกใจเล่น

“ไม่บอกหรอก มีอะไรเหรอ” อูยองถามอย่างสนใจ

“พี่อูยองมีตลับวิตามินไหมคะ”

“วิตามินที่มินจัดให้พี่คุณใช่ไหม พี่ขอโทษนะที่เอามาทาน” อูยองหยิบตลับวิตามินขึ้นมาวางบนโต๊ะทันที มินยิ้มเมื่อหยิบมันขึ้นมา

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ มันเป็นของพี่อูยองนั่นแหละ จริงๆแล้วมินก็มีอันที่จัดให้พี่คุณอีกอัน แต่ตลับนี้พี่คุณรีเควสพิเศษให้จัดมาให้บอกว่าสำหรับพี่อูยอง ให้จัดให้คนที่ป่วยง่าย ชอบเป็นโลหิตจาง อ่อนเพลียมาก ร่างกายทำงานหนัก แล้วก็ร้องไห้บ่อย พี่คุณเน้นย้ำว่าให้จัดวิตามินมาให้เหมาะสมให้คนคนนี้ไม่ป่วยง่ายๆอีก คนคนนั้นก็คือพี่อูยองนะคะ” มินยิ้มแฉ่งขณะเล่า ยื่นตลับวิตามินคืนเมื่อตัวเองเปิดดูแล้วว่าอูยองทานยาครบทุกช่องตามกำหนดและยาก็ถูกเติมใหม่

อูยองรับตลับวิตามินคืนมา รู้สึกอบอุ่นในใจแปลกๆ ตาเรียวช้อนมองมินที่ยังคงยิ้มส่งมอบให้กันอยู่

“พี่อูยองคะ ถึงพี่ชายหนูจะนิสัยเสียบ้างไปบางที แต่พี่ชายหนูรักพี่อุยอมากๆเลยนะคะ ใจอ่อนกับพี่ชายนิสัยไม่ดีของหนูนะคะ”

……

ยามดึกของวัน อูยองนอนมองตลับวิตามินในมืออยู่ หมุนมันไปมา ข้อเท้าซ้ายที่ฝังอยู่ในเตียงนุ่มก็รับรู้ถึเครื่องติดตามที่สัมผัสผิวหนังอยู่

อูยองละสายตาจากตลับวิตามินมองดูนาฬิกาที่ฝาผนังตอนนี้ดึกมากแล้วจวนจะตีหนึ่งเต็มที แต่เจ้าของบ้านก็ยังไม่กลับมา และแทบจะทันใจอูยองคิด เสียรถยนต์ของนิชคุณขับเข้ามาในบ้านอูยองเด้งตัวลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูห้องนอนก่อนจะชะงักเมื่อคิดว่าเขาควรจะนอนแล้วไม่ใช่หรือ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อูยองก็วิ่งกลับไปโดดขึ้นบนเตียงนอน ปิดไฟที่หัวเตียงดึงพาห่มขึ้นมาคลุมร่างแทบไม่ทัน

อูยองลืมตาโพลงในความมืดเมื่อยามที่ประตูห้องนอนเปิด เสียงวางของดังขึ้นให้ได้ยินพร้อมเสียงถอนหายใจเฮือกยาว  นิชคุณคงเหนื่อยมากจากการทำงาน

เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมข้างเตียงที่ยุบลง อูยองรับหลับตาเมื่อมือใหญ่แตะลงบนกลุ่มผมนิ่ม

“ถ้าได้เห็นรอยยิ้มของอูยอง พี่ก็คงจะหายเหนื่อย” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง

“ฝันดีนะอูยอง” นิชคุณกระซิบที่ใบหูพร้อมกดจูบลงมาตรงขมับแล้วก็ลุกเดินตรงไปอาบน้ำ

ทันทีที่เสียงประตูห้องน้ำปิดลง อูยองก็ลุกแล้วหันกลับมามองตามไปด้วย มือเล็กจับเหนือหัวใจตัวเอง มันเต้นรัว มันอบอุ่น ราวกับเมื่อก่อนยามที่ตกหลุมรักนิชคุณในคราแรก นิชคุณคนนั้น ตลอดสองปีที่เขารัก นิชคุณคนที่ทำให้เขาสำคัญตัวผิดด้วยคำว่ารักเสมอ นิชคุณที่ดุแต่ก็ใจดี นิชคุณแบบที่อูยองชอบมาเสมอ

“พี่ทำให้อูยองตื่นเหรอ” นิชคุณเอ่ยถามเมื่อเปิดประตูห้องน้ำมาเจออูยอง นั่งอยู่บนเตียง

“คือ…”

“อูยองนอนต่อเถอะ ขอโทษทีนะที่ทำให้ตื่น” นิชคุณบอกไปก็เดินเลี่ยงไปแต่งตัว

“พี่คุณครับ” ฝีเท้าหนักชะงักอยู่กับที่แต่ก็ยังไม่ได้หันกลับมา

“ทำงานเหนื่อยไหมครับ” นิชคุณหันมามองหน้าอูยองทันที กลัว กลัวว่าถ้อยคำห่วงใยแบบนี้จะไม่ได้ฟังอีก กลัวตัวเองจะพลาดที่จะได้เห็นจึงรับหันกลับมามองดูเพื่อรักษาภาพสวยงามของอูยองเอาไว้กับตนเอง

“ไม่เท่าไหร่หรอก”

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” อูยองพุดไปก็หลบตา

“ฝันดีเหมือนกันครับ” แล้วก็ทิ้งตัวลงคลุมโปรงนอนไปเสียดื้อๆ

นิชคุณอมยิ้มตลอดการแต่งตัวจนเดินมานอนบนเตียง ตาโตจ้องมองอูยองที่นอนหันหลังให้ โดยไม่รู้เลยว่าทั้งคืนนั้นกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายนึงหลับลงไปและฝันดีจริงๆก็เกือบเช้าเต็มที

หากนิชคุณทำงานหนักแค่ไหนเพื่อการร่างโครงการสำหรับยื่นประมูลกับบริษัทของคิม ฮันบิน ฮวาง ชานซองทำงานหนักมากกว่านั้นสองเท่า เพราะครั้งนี้ชานซองไม่ต้องการที่จะแพ้อีกแล้ว ชานซองทุ่มเทเวลาในการทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำ ชนิดที่ว่าอยากจะเสียเงินสักสามสี่พันดอลล่าห์เล่นๆกับจุนโฮก็ไม่มีแรงจะทำได้ กลับมาถึงบ้านก็ทำได้แค่ลากสังขารไปนอนพักแล้วตื่นใหม่ไปทำงานวันรุ่งขึ้น จนถึงวันนี้ ที่อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงวันที่ต้องไปปูซานเพื่อร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคิม อูบิน ชานซองที่โหมทำงานหนักมาหลายวันก็ทำงานได้ถึงจุดที่ตนเองวางใจจะเลิกงานเร็ว กลับบ้านมาเต๊าะเด็กแล้ว

“ฮืม ฮึม” ชานซองฮัมเพลงควงกุญแจรถลงมาจากรถอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้กำลังบ่ายกว่าๆ อยากจะชวนแมวน้อยตาขีดเดียวไปหาขนมกินเล่นให้เพลินใจดูเสียหน่อย

คนตาโตหยุดฮัมเพลงขมวดคิ้วมองรถมอเตอร์ไซส์ที่แทบจะจอดเกยบรรทัดทางขึ้นบ้านของตนเอง ดูอย่างไรก็พอนึกออกว่าเป็นของหลานชายตัวเองเจบี

แล้วเจบีมาทำอะไร ชานซองเท้าเอวยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกได้ว่าจุนโฮบอกเขาแล้วว่าเจบีมาเรียนพิเศษ ปกติหลานชายเขาเกเรจะตาย นอกจากอูยองที่สอนอาทิตย์ละสองวันก็ไม่เคยจะมาเรียนครบเวลากับครูคนไหน จากอาทิตย์ก่อนที่จุนโฮบอกนี่เป็นครั้งที่สองที่เจบีมาเรียนพิเศษล่ะมั้ง

“ฮ่าฮ่า จุนโฮนี่น่ารักจังเลย” ชานซองขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิมเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วได้ยินเสียงหลานชายตัวเองหัวเราะเสียงดังเคล้ากับเสียงหัวเราะของจุนโฮอย่างมีความสุข ยิ่งเห็นเจบีกอดเอวจุนโฮไปยิ้มไป แม้จุนโฮจะทำหน้าบึ้งตึงแต่ก็หลุดยิ้มออกมาอยู่ ในมือจุนโฮมีขนมอยู่ ท่าทางเจบีคล้ายจะกอดจุนโฮเพื่อหยิบขนม แต่ชานซองดูยังไงก็เจบีตั้งใจจะกอดจุนโฮอยู่อย่างนั้นไม่มีความพยายามจะแย่งขนมจากจุนโฮสักนิด

“ทำอะไรกันน่ะ” ชานซองตะโกนเสียงดังพร้อมเดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง เจบีหันมามองน้าชายตัวเองแล้วยักไหล่อย่างไม่แคร์อะไรนัก ต่างจากจุนโฮที่รีบดันเจบีออก นั่งนิ่งแล้ววางขนมลงบนโต๊ะทันที

ชานซองมองไปที่จุนโฮเขม็ง ตาดุยิ่งทำให้จุนโฮหลุบตาต่ำลง

“เรียนมาตั้งแต่กี่โมงทำไมไม่กลับบ้านกลับสักทีเจบี” ชานซองถามเสียงเข้ม ยืนกอดอกอยู่ข้างจุนโฮ เจบีหันมามองชานซองยักไหล่อีกครั้ง

“ก็ตั้งใจเรียนไง ไม่ตั้งใจเรียนจะเข้ามหาวิทยาลัยโซลได้ไงจริงป่ะ” เจบีพูดชื่อมหาลัยก็ยิ้มพลางมองหน้าจุนโฮ ชานซองขมวดคิ้ว มหาลัยโซลคือมหาลัยที่จุนโฮกำลังเรียนอยู่ตอนนี้

“แต่แม่จะส่งแกไปเรียนที่อังกฤษไม่ใช่เหรอ ภาษาแกก็ได้ เลขก็เรียนพิเศษแล้วนี่ ไม่น่ามีปัญหา”

“ก็ผมอยากอยู่ที่นี่กับแฟนผมนี่อาชานซอง ใครจะไปวะ อังกฤษเนี่ย น่าเบื่อ”

“แฟน? แกมีแฟนตอนไหน เจบี” ฟังคำถามของชานซองแล้วเจบีก็ยิ้มแฉ่ง ขยับมาโอบไหล่จุนโฮเข้ามากอด

“นี่ไงจุนโฮ แฟนผมพี่ชานซอง” ชานซองยิ้มโชว์จนฟันขาวเด่นออกมาชัดเจน ชานซองถลึงตาโตจนแทบหลุดมอง

“ใครเป็นแฟนนาย เจบี” จุนโฮหันมาดุเด็กม.ปลายข้างตัว มือเล็กตีลงไปเสียหลายที เจบีหยักคิ้วใส่แล้วก็กอดแน่นขึ้น

“ก็คนน่ารักตรงนี้ไงแฟนฉัน ฉันแอบรักจุนโฮมาตั้งนาน จีบมาตั้งห้าวันเต็มๆด้วยรักล้นใจ ยอมๆฉันเถอะน่าาา” เจบีหัวเราะคิกคักวาดสองแขนกอดจุนโฮ จุนโฮพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแต่ก็ไม่หลุดออกมาเสียที แต่สติคนมองนี่สิหลุดละ

“อะไรวะ” เจบีสบถออกมาเสียงดังเมื่อโดนกระชากออกมาจากจุนโฮ แถมยังโดนโยนไปอีกโซฟานึง มองดูดีๆคนทำก็คือน้าชายของตัวเองที่ตอนนี้กำลังดึงแขนของจุนโฮเอาไว้จนคนตัวเล็กมายืนชิดกับร่างโตๆของชานซอง

“ถ้าแกยังลวนลามครูสอนพิเศษแบบนี้ น้าจะหาครูคนใหม่มาสอนแก วันนี้กลับไปได้แล้ว น้ามีเรื่องจะคุยกับคนของน้า เจบี” ชานซองพูดรัวเร็วด้วยเสียงดังแล้วกระชากแขนจุนโฮให้เดินตามกันมา โดยไม่สนใจเจบีทีทำหน้างงมองตามอยู่ด้านหลัง

ชานซองจับแขนจุนโฮจนแน่นแล้วก็เดินเร็วมากด้วยตามอารมณ์ที่มีในใจ อารมณ์มันมีมากเสียจนชานซองไม่ได้สนใจหันไปมองดูว่าคนที่ตัวเองจับแขนอยู่จะเดินทันไหม จนมาถึงห้องที่จุนโฮเข้ามาบ่อยมากตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ชานซองดันตัวจุนโฮเข้าชิดประตูเข้าห้องดูหนัง ยืนกักอยู่ด้านบนจนเงามืดคลุมตัวจุนโฮที่ตัวเล็กได้แต่ยืนนิ่งก้มหน้าอยู่ข้างใต้

“มีอะไรจะพูดไหมจุนโฮ” ชานซองโคตรหงุดหงิดแต่ก็พยายามที่จะข่มเสียงให้นิ่งที่สุด แต่คนฟังอย่างจุนโฮก็สัมผัสถึงความไม่พอใจได้อยู่ดี

“ผมสอนพิเศษเลขให้เจบีก็แค่นั้น” จุนโฮอ้อมแอ้มตอบ

“แต่นายไม่เห็นจะบอกฉันว่าหลานฉันกำลังจีบนายอยู่นี่” แล้วหลานเขาจะโมเมเอาจุนโฮไปเป็นแฟนแล้วด้วยซ้ำ ได้ยังไงนี่ของของเขานะ ชานซองคิดอย่างหงุดหงิดแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

“ก็ไม่รู้จะบอกยังไง แล้วไม่รู้จะบอกทำไม” จุนโฮพูดเสียงแผ่วฟังแล้วชานซองรู้สึกโมโหขึ้นมาเลย

“ก็โทรบอกไงจุนโฮง่ายๆแค่นั้น หรือนายจะเดินเข้าไปในห้องฉันเพื่อบอก จะส่งข้อความมาก็ได้อย่างเมื่อก่อนน่ะ ส่งมาเลย ยังไงฉันก็ได้อ่าน” จุนโฮฟังแล้วเงยหน้าขึ้นมามองชานซอง ตาตี่คู้เล็กนั้นจ้องมองมาอย่างเอาแต่ใจ ใบหน้าสวยเริ่มง้ำงอ

“แต่ตอนนี้เราเป็นอะไรกันหรือครับผมถึงได้มีสิทธิ์ทำแบบนั้น” เป็นคำถามง่ายๆที่ทำเอาคนอารมณ์ร้อนอย่างชานซองชะงัก อึกอักอยู่ครู่นึง

“ลืมหรือไงตามสัญญาที่เราเซ็นด้วยกัน นายบอกแล้วว่าจะขายให้ฉันคนเดียว แต่เมื่อกี้นี้ฉันเห็นเต็มสองตาเลยว่าหลานฉันมันได้กอดนายไปนับไม่ถ้วน แถมวันที่ฉันไม่เห็นอีกล่ะ เนี่ยฉันเป็นผู้เสียหายจากสัญญาตกลงซื้อขายนะ สินค้าที่ฉันซื้อถูกตอแย ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์รู้ ห๊ะ จุนโฮ” ชานซองอ้างถึงสัญญาที่เซ็นด้วยกัน จุนโฮค้อนสายตามองใบหน้าคมที่จ้องมองลงมา แล้วลอบถอนหายใจ เก็บความรู้สึกหรืออะไรต่างๆที่เคลื่อนไหวอยู่ในใจไว้ให้นิ่งที่สุด

“งั้นไม่ให้คุณเสียเปรียบชานซอง ต่อจากนี้ ผมให้คุณกอดฟรีแล้วกัน เพราะผมก็ไม่ได้นับว่าเจบีกอดผมไปกี่ครั้ง เผอิญว่าเต็มใจให้กอดก็เลยไม่ได้ระวังตัว” จุนโฮพยายามแล้วที่บอกตัวเองว่าจะไม่พูดจาประชดประชันแต่ที่ออกจากปากมานี่มันคำประชดล้วนๆเลย

“จุนโฮ!!” ชานซองบีบหัวไหล่มน ตาโตขึงดุ

“ทำไมครับ” จุนโฮลอยหน้าลอยตาถาม แต่ชานซองตอบไม่ได้ เขายังตอบตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไม เขาหงุดหงิดทำไม ทำไมฟังที่จุนโฮพูดเหมือนว่าชอบเจบีแล้วเขาหงุดหงิดทำไม

“ทำไมเหรอ คือ อา ใช่ นายไม่ต้องคิดอะไรกับหลานฉันทั้งนั้นเลยจุนโฮ”

“ทำไมล่ะครับ” จุนโฮเอ่ยถาม รู้สึกใจเต้น รู้สึกดีใจเล็กๆขึ้นมาทำไมก็ไม่รู้กับประโยคนี้ของชานซอง ตามจริงแค่ลมหายใจของชานซองก็มีผลต่อการเต้นของหัวใจจุนโฮแล้ว

“ก็มันไม่เหมาะสมกัน”

“ทำไมล่ะครับ” คำถามเดียวกันแต่น้ำเสียงต่างกันลิบ น้ำเสียงของจุนโฮมีความเจ็บปวดสะท้อนอยู่ไม่น้อยเลย แต่ชานซองอาจจะไม่ได้ยินมัน

“ถามแปลกๆจุนโฮ หลานฉันเป็นทายาทผู้รอสืบทอดบริษัทขนาดใหญ่ในอนาคต ส่วนนายเป็นเด็กมหาลัยที่ขายตัวให้ฉัน มันเหมาะสมกันเหรอไง” ชานซองพูดอ้างไปแบบนั้นตามที่คิดออก แต่ลืมคิดไปว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง

จุนโฮรู้สึกถึงความเจ็บที่สะท้อนขึ้นมาทั้งหัวใจ ขนาดเจบีเป็นแค่ผู้รอสืบทอดตำแหน่งทายาทบริษัทขนาดใหญ่ แต่ชานซองตอนนี้คือทายาทของบริษัทขนาดใหญ่ที่รวยล้นฟ้า แล้วเด็กมหาลัยที่ขายตัวอย่างจาง จุนโฮจะไปคู่ควรด้วยได้ยังไง กับเจบียังไม่มีทาง อย่างนั้นสำหรับใจชานซองแล้วคงไม่มีวันเป็นเป็นได้

สักวันชานซองก็คงกลับไปหาพี่อูยอง หรือไม่ก็หาผู้หญิงสักคนที่มีศักดิ์และศรีเหมาะสมกัน

“จุนโฮ..” ชานซองเอ่ยเรียกจุนโฮเสียงเศร้า เขาไม่ได้ตั้งใจให้คนตัวเล็กเศร้าแบบนี้ เขามันปากพร่อยไปหน่อย

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่านายนะจุนโฮ อย่าโกรธฉันเลยนะ” มือหนาลูบแขนจุนโฮเบาๆอย่างปลอบโยน จุนโฮเงยหน้ามองหน้าชานซอง น้ำตาใสที่คลอตาตี่ยิ่งทำให้ชานซองรู้สึกผิด

“ผม ฮึก ผมไม่โกรธหรอกครับ ก็สัญญาการซื้อขายพวกนั้นผมเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง …ตอนนี้ผมมีสถานะเป็นสินค้า ผมก็ต้องรู้จุดยืนของตัวเองอยู่แล้วว่าตัวเองไม่ได้เหมาะสมที่จะรักใคร” จุนโฮปาดน้ำตาตัวเองออก เชิดหน้าพูดราวไม่รู้สึกอะไรแต่ในใจล่มสลายลงไปทุกคำที่ตัวเองพูด จุนโฮไม่เหมาะสมที่จะรักใคร ไม่เหมาะสมที่จะรักฮวาง ชานซอง

“จุนโฮ พี่ชานซองขอโทษนะ ไม่ร้องนะ” มือหนาประครองแก้มใสของจุนโฮ ชานซองค่อยๆเช็ดน้ำตาจุนโฮให้อย่างอ่อนโยน รู้สึกผิดไปหมดที่พูดจาแบบนั้น แต่ยิ่งชานซองมาทำแบบนี้จุนโฮก็ยิ่งรู้สึกแย่

จุนโฮเกลียดชานซองที่ชอบมาทำตัวใจดีด้วย

จุนโฮเกลียดชานซองที่มาพูดจาเหมือนใส่ใจ เหมือนให้ความสำคัญ

จุนโฮเกลียดชานซองที่มาแทนตัวเองว่าพี่มาโอ๋กันแบบนี้

จุนโฮเกลียดที่ชานซองชอบทำให้จุนโฮรัก แต่ไม่เคยจะรักจุนโฮเลย

จุนโฮเกลียด…ที่ตัวเองเอาแต่รักคนที่รักพี่ชายตัวเองอยู่นั่นแหละ

“ปล่อยผมเถอะ ผมสอนมาทั้งวัน อยากอาบน้ำนอนแล้ว มันเหนื่อย” จุนโฮตัดใจดันอ้อมกอดของชานซองออก ยิ่งชานซองจ้องด้วยดวงตาโตที่อ่อนโยนแล้วกอดกันนานเท่าไหร่ จุนโฮจะพาลเกลียดตัวเองมากกว่านี้

“จุนโฮ” จุนโฮหันมาตามคำเรียกของชานซอง

“อาทิตย์หน้าฉันจะพานายไปปูซาน …นายไม่ต้องสอนเจบีแล้วนะ” จุนโฮม่นคิ้วอย่างสงสัย

“ไปปูซาน? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการไม่สอนพิเศษเจบีล่ะ”

“ไม่สอนก็ไม่สอนสิ ถามมากจังเลย แล้วจะไปด้วยกันไหมปูซาน” ชานซองเดินเข้ามาใกล้จุนโฮ มือหนาโยกหัวของคนตัวเล็กกว่าอย่างสนุกมือ

“อยากให้ไปก็ไปครับ” จุนโฮตอบแบบเชิดๆแล้วเดินตรงขึ้นห้องตัวเองไป แต่ที่จริงแล้วในใจนั้นยินดีมากที่จะไปทะเล จุนโฮชอบทะเลมาตลอด และถ้าโชคดีที่ทำงานของพี่อูยองเป็นที่ปูซานที่เดียวกัน

ถ้าได้เจอพี่อูยองการไปปูซานครั้งนี้จะเป็นความสุขอย่างยิ่งของจุนโฮเลยล่ะ

………

ในบ้านหลังสวยและเป็นส่วนตัวซึ่งถูกสร้างเอาไว้กลางวงล้อมของบ้านอีกหลายหลังในตระกูลใหญ่อย่างตระกูลอ๊ค อ๊ค แทคยอนนอนกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาอย่างอารมณ์ดี อีกเพียงแค่สองวันก็จะถึงเวลาที่จะต้องเดินทางไปปูซานแล้ว เขาถือเอามันเป็นช่วงเวลาพักผ่อนและเขาเองก็สบายใจมากกับโครงการที่ตัวเองได้ร่างขึ้นมา เขามั่นใจว่าปีนี้ตระกูลอ๊คจะได้เป็นผู้ชนะในการประมูลครั้งนี้แน่นอน ก็เขาเตรียมเรื่องทุกอย่างไว้พร้อมแล้วสำหรับการไปทะเลครั้งนี้ ทั้งทางธุรกิจและความสัมพันธ์อันแสนสนุกสนานที่เขาเตรียมไว้ให้กับนิชคุณและชานซอง

“วันนี้แทคดูอารมณ์ดีจังเลยนะครับ” มินจุนเอ่ยถาม แทคยอนละแท็ปเลตลงจากระดับสายตา มองหน้าของบอดีการ์ดหน้าหวานอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

“ไปแต่งตัวป่ะ มินจุน”

“แทคจะไปไหนเหรอ ผมจะได้โทรบอกจินอุลให้เตรียมรถ” พอพูดถึงชื่อจินอุลแล้วรอยยิ้มของแทคอนก็เหี่ยวลงทันที

“ไม่ต้องโทรตามมัน เดี๋ยวฉันขับเอง ส่วนนายก็รีบไปแต่งตัวเลย มินจุน” แทคยอนออกคำสั่งแต่ท้ายประโยคนั้นฉีกยิ้ม

“แทคจะไปไหนเหรอครับ”

“ฉันจะไปซื้อชุดสำหรับใส่ไปงานที่ปูซานไง วันนี้ว่าง อารมณ์ดี” ทคยอนพูดด้วยน้ำเสียรื่นเริง

“อ๊ะ แทค” มินจุนสะดุ้งเมื่อโดนแทคยอนดึงแขนเข้าหาแล้วขโมยหอมแก้มไปฟอดใหญ่

“เร็วๆล่ะ ฉันคิดถึง” แทคยอนหยอกคำหวานใส่จนมินจุนได้ยิ้มเขินอยู่คนเดียวแล้วรีบไรีบมาอย่างใจแทคยอนต้องการ

……….

เอาตามจริงแล้วแทคยอนไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าตามที่ตัวเองได้บอกหรอก น่าจะเรียกว่ามาซื้อเสื้อผ้าให้มินจุนมากกว่า เพราะตั้งห้าหกร้านที่ผ่านมา ถุงนับสิบใบที่มินจุนถือจนเต็มมือตอนนี้ 80%เป็นของมินจุนทั้งสิ้น มีเพียงไม่กี่ถุงเท่านั้นที่เป็นของแทคยอน

“เอาสูทไปอีกตัวนะมินจุน” แทคยอนบอกแล้วก็ถอดแว่นตาดำออกพลางเดินเข้าไปในร้านตัดชุดสำหรับออกงานชื่อดังของห้าที่มีชื่อเสียง ทันทีที่แทคยอนเดินเข้าไปพนักออกออกมาต้อนรับอย่างรู้งาน แต่ร่างสูงใหญ่โตที่เป็นไม้แขวนชั้นดีกลับหันมายิ้มให้มินจุนแล้วกวักนิ้วเรียกบอดีการ์ดตัวเล็กของตัวเองให้เข้ามาหาใกล้ๆ

“ฉันอยากให้ตัดชุดให้คนคนนี้หน่อย เอาแบบสวยๆ แล้วก็เร็วๆนะ พรุ่งไปส่งที่บ้านให้ด้วย” ทันทีที่แทคยอนดันหลังมินจุนให้เข้ามา พนักงานก็โค้งให้มินจุนแล้วรีบหยิบเครื่องไม้เครื่องมือออกมาวัดขนาดเพื่อตัดชุดให้ทันที

“คุณแทคยอนครับ เราไปงานไม่กี่วันเอง ผมใส่ชุดซ้ำกันก็ได้” มินจุนมองเจ้านายตัวเองที่ยืนอยู่ด้านหลัง แทคยอนบีบไหล่มินจุน ก้มลงจนหน้าลงมาเคียงกัน

“นายเป็นคนของฉัน ส่วนฉันเป็นคนมีเงินจะซื้อชุดให้นายสักสิบชุด ให้เปลี่ยนในวันเดียวก็ได้นี่” แทคยอนยัไหล่ มินจุนทำปากเบะ เหล่ตามองใบหน้าหล่อ

“คนนะครับเนี่ย ไม่ใช่หุ่นเล่นแต่งตัวตุ๊กตา” มินจุนบ่นพึมพำ แทคยอนดึงแก้มมินจุนเล่น

“ก็น่ารักอย่างกับตุ๊กตานี่นา บอดีการ์ดของฉัน” แทคยอนหัวเราะหึหึ เมื่อเห็นมินจุนยืนค้อนแก้มแดงอยู่คนเดียว

“ตัดสูทสีชมพูขาวเพิ่มให้อีกตัวนะ” แทคยอนหันมาสั่งพนักงานในร้านเพิ่มจำนวนชุดให้มินจุนอีกตัว แล้วเดินออกไปนั่งรอที่โซฟาตัวยาว

……

มินจุนเดินออกมาจากห้องที่เขาไปวัดชุดด้วยความร่าเริงและรอยยิ้มหวานเพราะยังเขินแทคยอนที่พูดจาใส่กันไว้ไม่หาย แต่พอออกมาเจอเจ้านายตัวเองทำเอามินจุนต้องหน้านิ่งแล้วเดินมาหาแทคยอนเหมือนคนไร้วิญญาณ

ก็ยามนี้แทคยอนกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงสวยคนนึง ที่มินจุนคิดว่าถ้าจำไม่ผิดคงเป็นหนึ่งในคู่นอนสักคนที่แทคยอนเคยร่วมหลับนอนมาด้วย ดูจากการยืนที่หญิงสาวแทบจะเอาหน้าอกหน้าใจของตัวเองเกยบนท่อนแขนแกร่งของแทคยอน

“วัดขนาดชุดเสร็จแล้วเหรอ” แทคยอนหันมาถาม มินจุนก้มหน้าก้มตาพยักหน้าให้ดูท่าทางอย่างไรก็เหมือนลูกหมาหงอย ทั้งน่ารัก น่าแกล้ง มินจุนจะเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่แทคยอนควงหรือมีอะไรๆกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา ทำท่าแสดงออกว่าไม่ชอบ แต่ก็ไม่ยอมหึงหวงจนพูดคำว่ารักออกมาเสียที

แทคยอนต้องเปลืองตัวไปนอนกับผู้หญิงคนนั้น กอดผู้หญิงคนนี้บ้างบริหารเสน่ห์จนเหนื่อยหมดแล้ว แต่มินจุนก็ไม่บอกรักกันเสียที มีแค่เหมือนจะ…เพียงแค่นั้น

แทคยอนกอดอกกดยิ้มร้าย เห็นทีวันนี้ต้องกระตุ้นกันเสียหน่อย เผื่อไปปูซานครั้งนี้จะได้ทั้งไปพักผ่อนแล้วก็ใช้เวลาหวานชื่นกับบอดีการ์ดคนสวยของตัวเอง

“แทคยอนคะ ฟังลอเรลพูดอยู่หรือเปล่าคะ” หญิงสาวอาศัยหน้าอกตัวเองถูกต้นแขนของแทคยอนเบาๆเพื่อให้หันมาสนใจกัน ก็ตั้งแต่ผู้ชายหน้าจืดนี่เดินมาแทคยอนก็ไม่สนใจเธอเลยสักนิด เอาแต่ยืนมองอยู่ผู้ชายคนนั้นอยู่ได้

“อ่อ ผมต้องสนใจลอเรลอยู่แล้วล่ะ ใครจะไม่มองของสวยๆล่ะ” แทคยอนกุมมือหญิงสาวส่งสายตาหวานชื่นให้ ไม่แสดงพิรุธสักนิดว่าตัวเองพึ่งรู้ชื่อของหญิงสาวตรงหน้าก็ตอนที่เธอพุดชื่อตัวเอง

มินจุนเหลือบมองเจ้านายตัวเองกับสาวสวย นั่นสิ ใครจะไม่มีคนสวยล่ะ แทคยอนจะมามองอะไรกับบอดี้การ์ดหน้าตาธรรมดาอย่างเขา

“ลอเรลคิดถึงแทคมากเลยนะคะรู้ไหม ตั้งแต่คืนนั้นลอเรลก็อยากจะเจอแทคอีกครั้งตลอดเลย” หญิงสาวส่งสายตาให้ ปลายนิ้วสวยลากไล้ไปตามเชิงบ่าแข็งแรง กระแซะเข้ามาอย่างบอกความนัยน์ว่าต้องการอะไร แทคยอนกดยิ้มเย็นเยียบ ตวัดหางตามามองมินจุนเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ไปด้วยระลึกความหลังด้วยกันไหมครับ” คำพูดของแทคยอนทำเอามินจุนรู้สึกอยากจะหายตัวไปจากตรงนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ หน้าที่ของเขาคือบอดีการ์ดคือคนที่จะอยู่ข้างกายแทคยอนเสมอตลอดเวลา แม้จะเป็นยามที่แทคยอนไม่ต้องการ

มินจุนเงยหน้า เห็นหญิงสาวควงแขนแทคยอนเรียบร้อยพร้อมกับกระซิบกระซาบอะไรที่ข้างใบหูไม่รู้ ดวงตาของหญิงสาวจิกมองมาที่มินจุนราวสะใจเสียเต็มประดา ก่อนจะควงแขนแทคยอนเดินตรงไปทางห้องลองชุด แทคยอนหันมามองมินจุนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงบอกมินจุนว่าให้เดินตามมา

มินจุนเดินตามไปราวกับร่างที่ไร้วิญญาณและหัวใจ

ความรู้สึกด้านลบในใจตอนนี้อยากทำสองอย่าง

อย่างแรก อยากเดินไปหาแทคยอนแล้วบอกว่า ถ้าเจ้านายต้องการ ถ้าอยากมาทำกับผมก็ได้ ที่ไหน ตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น อย่าทำแบบนี้กับคนอื่นเลย ทำแค่กับผมได้ไหม

อย่างที่สอง คือทิ้งตัวลงบนพื้นแล้วร้องไห้ให้เต็มที่ไปเลย

แต่มินจุนก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่างนอกจากเดินตามแทคยอนกับหญิงสาวต่อไปอย่างเงียบเชียบ และไร้สุ่มเสียงใด

แทคยอนหันมามองมินจุนที่เดินตามมาติดๆ มินจุนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรสักคำ จะให้วันนี้เขาต้องถึงขั้นมีอะไรกับผู้หญิงคนนี้ก่อนหรือไง เขาไม่ได้อยากจะมีอะไรกับใครนะวันนี้ ยกเว้นจะมีกับบอดีการ์ดที่เดินเหี่ยวแห้งอยู่ข้างหลังของตัวเอง

หรือจะยังกระตุ้นไม่พอ

แทคยอนคิดก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อคิดอะไรได้

“มินจุน” เสียงของแทคยอนที่เรียกทำให้มินจุนเงยหน้าขึ้นมามองและมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่แทคยอนก้มลงจูบกับผู้หญิงคนนั้น

มินจุนขบปากตัวเองแน่น อีกแค่สองก้าวก็จะเข้าไปในห้องลองชุดแล้ว อดใจกันหน่อยไม่ได้เหรอ แล้วแทคยอนจะเรียกเขาทำไม หรืออยากให้เห็นตัวเองจูบกับคนอื่นเพียงแค่นั้นเหรอ

มินจุนมองหน้าแทคยอน แทคยอนขมวดคิ้วเหมือนขัดใจอะไรสักอย่าง มือหนาดันหญิงสาวที่เอาแต่เกาะแขนกอดรัดตัวเองอยู่เข้าไปในห้องลองชุด ตาคมโตจ้องมองมินจุนอยู่ครู่นึง ซึ่งมินจุนก็มองเจ้านายตอบอย่างนิ่งเงียบไม่ต่างกัน

“เดี๋ยวฉันมาแปปนึง” แทคยอนพ่นลมหายใจฟึดฟัด แล้วเดินตามเข้าไปในห้องลองชุด มินจุนกำมือตัวเองจนแน่นแต่น้ำตาก็ยังไหลออกมาอยู่ดี มินจุนหันหลังให้กับห้องๆนั้น แต่คิดว่ามันคงไม่พอ ในนี้เป็นร้านชั้นสูงที่ระบบความปลอดภัยดีเยี่ยมและก็เคยชินกัยการที่แขกจะมาประกอบกิจกรรมรักเปลี่ยนบรรยากาศอยู่บ่อยครั้ง ในเมื่อแทคยอนไม่ได้สั่งให้เขายืนรออยู่ตรงนี้ เจ้านายของเขาคงไม่เป็นไรการที่เขาจะหายไปสักพัก

…..

มินจุนเดินออกมาไม่ห่างจากร้านนั้นนัก เจ้าตัวเลือกที่จะนั่งอยู่ตรงสวนหย่อมเล็กๆที่มีเก้าอี้ยาวสำหรับนั่งพักรอ เป็นมุมที่จะมองเห็นร้านได้โดยง่ายหากแทคยอนเกิดอันตรายอะไรขึ้น แต่ยามนี้มินจุนคงไม่มีเวลาพอที่จะสังเกตเห็นอะไรเมื่อเจ้าตัวเอาแต่นั่งซบหน้าไว้บนฝ่ามือตัวเองแล้วก็ร้องไห้

มินจุนคงไม่รู้สึกเสียใจและอยากร้องไห้เท่านี้ ถ้าแทคยอนไม่ทำตัวหยอกล้อกันจนมินจุนเขินอายอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้ แถมยังเอ่ยชมเขาราวกับชื่นชอบกันเพียงแค่ไม่กี่นาทีก่อนที่จะไปมีอะไรกับคนอื่น

อันที่จริงเขาไม่ควรจะมาร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองคิดไปเองทั้งสิ้นแบบนี้ด้วยซ้ำ แทคยอนก็แค่ปากหวานเอ่ยชมเขาอย่างให้กำลัง เขามันผิดเองที่คิดอะไรกับเจ้านายตัวเองอย่างไม่สมควร พอแทคยอนทำอะไรให้ก็ดีใจ มีใจให้ไปเสียหมด       ทั้งที่แทคยอนก็แค่ทำไปแบบนั้น ทำไปเฉยๆไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย

“มินจุน คุณมินจุนใช่ไหม” มินจุนเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตาตามเสียงเรียก ตาเรียวหลี่ลงมองคนที่ยืนทำหน้าตาตื่นอยู่ตรงหน้าตัวเอง

“คุณซึลอง” พอมินจุนเรียกชื่อ ซึลองก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่มินจุนจำตัวเองได้ มินจุนไม่รู้ว่าซึลองมาที่ห้างนี้ทำไมกำลังจะไปไหน แต่ตอนนี้ซึลองเดินมานั่งลงข้างๆกับมินจุนเรียบร้อย

“คุณมินจุนร้องไห้ทำไมครับ ดูสิหน้าสวยเลอะหมดแล้ว” ซึลองพุดด้วยความเป็นห่วง หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับน้ำตาให้กับมินจุนอย่างอ่อยโยน มินจุนไม่คุ้นเคยกับการโดนผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่แทคยอน หรือจินอุล หรือลุงจินยองแตะตัว ยิ่งผู้ชายคนอื่นซึ่งเป็นเพื่อนกับศัตรูของเจ้านายยิ่งแล้วใหญ่

“ไม่มีผู้ชายคนไหนดีใจเวลาถูกชมว่าสวยหรอกนะครับ คุณซึลอง” มินจุนพึมพำ เขยิบตัวออกห่างเล็กน้อย แค่นั้นซึลองก็รู้แล้วว่ามินจุนไม่ต้องการให้แตะตัว ซึลองยิ้มจางๆ แต่ก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้มินจุน

“เช็ดน้ำตาเถอะครับ หน้าหล่อๆ จะเลอะหมด” มินจุนมองหน้าซึลอง

“ไม่ได้ประชดผมใช่ไหมครับ”

“เปล่าครับ เปล่า มินจุนดูดีจริงๆ ผมก็ต้องเอ่ยปากชม” ซึลองฉีกยิ้ม ตาโตๆที่จริงใจกับท่าทีที่ดูเปิดเผยเป็นมิตรทำให้มินจุนรับผ้าเช็ดหน้ามา

“ขอบคุณนะครับ คุณซึลอง” มินจุนซับผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาตัวเอง ซึลองมองแล้วขยับเข้ามาใกล้อย่างเป็นห่วง

“มินจุนร้องไห้ทำไมเหรอครับ” มินจุนไม่ตอบแค่หันมามองซึลองแล้วเสมองพื้นไปเฉยๆ ซึลองก็พอรู้ว่ามินจุนไม่อยากตอบ จึงไม่ดันทุรังจะถามอะไรต่อ

“ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนคุณมินจุนแล้วกันครับ ร้องไห้คนเดียวมันไม่สนุกหรอกใช่ไหมล่ะครับ” ซึลองยิ้มให้ มินจุนเม้มปากพยักหน้าให้ซึลองตอนที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของตัวเองอีกหยด ซึลองคงมีความสามารถในการทำให้คนอื่นไว้ใจไม่น้อย สำหรับคนที่ความเข้มแข็งคือภาพลักษณ์สำคัญสำหรับบอดีการ์ดอย่างมินจุน นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวยอมร้องไห้ออกากับคนอื่นที่ไม่ใช่ลุงจินยอง แม้แต่จินอุลน้อยครั้งนักที่มินจุนจะยอมอ่อนแอให้ได้เห็น

หรือบางทีนาทีนี้แทคยอนก็ได้ทำให้ใจที่แสนเข้มแข็งของมินจุนอ่อนยวบท่วมน้ำตาจนไม่อาจจะทนฝืนได้อีกแล้ว

ซึลองขยับเข้ามาใกล้ลูบหลังมินจุนที่ร้องไห้อยู่อย่างปลอดโยน มินจุนเองก็ปล่อยให้น้ำตาไหลเช่นนั้นไปอีกสักพักนึง

…….

แทคยอนเดินออกจากห้องลองชุดอย่างหงุดหงิดเมื่อสังเกตุเห็นว่าไม่มีขาของบอดีการ์ดตนเองยืนรออยู่หน้าห้องแต่งตัวแล้ว

“แทคจะไปไหนคะ เรายังไม่ได้ระลึกความหลังอะไรเลย” ลอเรลรีบเดินตามออกมา เมื่อครู่มีแต่เธอที่ซุกไซร้และเบียดร่างของตนเข้าหาแทคยอนอย่างสุดความสามารถแต่แทคยอนก็เอาแต่ยืนมองประตูนิ่งๆ ก่อนจะเดินออกมาหน้าตาเฉย

“ไปไหนก็ไป” แทคยอนหันมาขึ้นเสียงใส่อย่างอารมณ์เสีย หญิงสาวกระพริบตามองด้วยความงงงงวย

“คะ”

“ฉันจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ จะไปไหนก็ไป ฉันมีธุระด่วน” แทคยอนบอกอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากร้านไปทิ้งให้หญิงสาวยืนอ้าปากค้างทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้จะโกรธหรือทำอะไรก่อนดี แทคยอนก็เดินทิ้งหนีออกจากร้านมาไกลแล้ว แทคยอนกวาดสายตาไปรอบห้าร้าน มือยังไม่ทันกดโทรศัพท์ก็เห็นบอดีการ์ดของตนเองนั่งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าคมตึงเครียดอย่างที่สุด เพราะเห็นเต็มสองตาว่ามินจุนไม่ได้อยู่ตามลำพัง แล้วผู้ชายตัวโตที่กำลังกอดมินจุนอยู่อย่างหน้าไม่อายก็เป็นเพื่อนของศัตรูของเขาเสียด้วย

“มึงทำอะไร!! ซึลอง” แทคยอนกระชากมินจุนให้ลุกขึ้นพร้อมกันเดินไปประจันหน้ากับคนตัวโตอีกคนที่ดูงงกับ สถานการณ์ตอนนี้ไม่น้อย

“ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนกับมินจุนเฉยๆ” ถึงจะงงแค่ไหนแต่ซึลองก็เลือกจะตอบแบบที่ไม่กระตุ้นให้แทคยอนโมโหไปกว่าเดิม ซึลองกลัวว่าแทคยอนจะไประบายความโกรธของตัวเองลงที่บอดีการ์ดข้างกายที่ยืนทำหน้าตาตื่นอยู่ข้างๆ

“มึงมารู้จักกับบอดี้การ์ดของกูตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครบอกให้มินจุนนับมึงเป็นเพื่อน” ซึลองพยายามใจเย็น ส่วนแทคยอนนั้นร้อนยิ่งกว่าไฟ

“ฉันเสือกเองก็ได้ แต่ฉันเห็นมินจุนร้องไห้ก็ไม่อยากทิ้งไว้คนเดียว” ซึลองยอมโดนด่าทั้งหมด บอกอย่างใจเย็น ตาโตจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา แทคยอนรีบดึงมินจุนมาหลบไว้หลังตัวเอง ใช้ตัวโตๆของตัวเองบังไว้จนมิด

“รู้ตัวว่าเสือกก็ดี งั้นตอนนี้มึงไปได้แล้วไอ้ซึลอง” แทคยอนยังคงขู่ฟ่อเหมือนงูเห่า ซึลองมองดูแล้วก็จนใจจะพูดอะไร ขอแค่ถ้าเขาจะมีโชคก็ขอให้ได้เจอมินจุนยามที่อยู่ตามลำพังอีกครั้งก็ดี

“คุณมินจุนดูแลตัวเองด้วยนะครับ” ซึลองบอกมินจุน ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างจำยอม พอเห็นว่าซึลองเดินห่างออกไป แทคยอนก็หันมาจ้องมองบอกดีการ์ดตัวเล็กของตัวเองตาเขม็ง

“เดี๋ยวนี้ญาติดีกับเพื่อนของศัตรูเจ้านายแล้วเหรอ มินจุน” แทคยอนกดเสียงต่ำถาม มินจุนได้แต่เงียบรู้ดีว่าตัวเองผิดในเรื่องนี้จริง รวมทั้งยังไม่อยากจะพูดคุยกับแทคยอนตอนนี้ เขายังรู้สึกไม่พร้อมที่จะคุยกับเจ้านายตัวเองหลังจากมีอะไรกับคนอื่นมาเพียงไม่กี่นาที

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” แทคยอนขึ้นเสียง มินจุน ใช้ผ้าเช็ดหน้าของซึลองซับน้ำตาอีกครั้งให้แน่ใจว่าน้ำตาแห้งหมดแล้ว เงยหน้ามองหน้าเจ้านายเพียงแปปเดียว

“เจ้านายซื้อของเสร็จหรือยังครับ หรือว่าจะไปซื้ออะไรต่อ ผมขออนุญาตไปหยิบของในร้านครู่นึงนะครับ” มินจุนพูดด้วยคำสุภาพที่แสนห่างเหินล้วนๆ รีบโค้งให้เจ้านายตัวเองแล้วแทบวิ่งหนีเข้าไปในร้านเพื่อหยิบถุงมากมายเหล่านั้นที่ซื้อไป แทคยอนเดินตามมินจุนไปด้วยใจที่เต็มไปด้วยความโมโห เมื่อครู่นั่งให้ซึลองกอดเขาก็โมโหแล้ว ยิ่งมินจุนมาพูดจาห่างเกินแถมไม่ยอมตอบคำถามเขาก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

“เจ้านายจะซื้ออะไรอีกไหมครับ” มินจุนเดินมาหยุดข้างเจ้านาย ยังก้มหน้าก้มตา ถุงนั้นเต็มสองมือ

“กลับแล้วไม่มีอารมณ์จะซื้ออะไรแล้ว” แทคยอนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เดินเข้ามาใกล้หมายจะคว้าแขนมินจุน แต่บอดีการ์ดร่างเพียวบางก็เบี่ยงหลบแล้วเดินถอยมายืนหลังเจ้านายตัวเอง แทคยอนกำมือแน่นด้วยความโมโห คว้าต้นแขนของมินจุนไว้แน่นแล้วลากเดินตามตัวเองมาจนมินจุนต้องเงยหน้ามองตามเจ้านายด้วยความเจ็บ

แต่มินจุนก็แค่มองแทคยอนด้วยสายตาตัดพ้อแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

แทคยอนปล่อยแขนมินจุนเมื่อมาถึงรถยนต์คันหรูที่ตนขับมาเมื่อเช้า เปิดประตูหลังหยิบเอาของในมือมินจุนโยนๆเข้าไปเก็บไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วหันมาสนใจบอดีการ์ดข้างกาย มินจุนยืนแนบแผ่นหลังกับประตูรถยืนก้มหน้าในขณะที่แตะยอนเท้าหลังคารถ ก้มมองหน้ามินจุนด้วยสายตาคมกริบ

“ฉันว่านายกำลังดื้อใส่ฉันอยู่มินจุน”

“ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นครับเจ้านาย” มินจุนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“นายไม่ได้ทำตรงไหน นี่อีกฉันบอกให้นายเรียกฉันว่าอะไร แต่นายก็เอาแต่เรียกฉันว่าเจ้านายอยู่ทุกคำ” แทคยอนพูดอย่างใส่อารมณ์

“ก็มีบุคคลที่สามมากมายนี่ครับ ผมเรียกเจ้านายว่าเจ้านายก็ถูกแล้ว ก็เจ้านายเป็นเจ้านายของผมจะให้ผมไปเรียกว่าอะไรได้อีก” มินจุนมองหน้าเจ้านายตัวเอง ดวงตาเรียวกับแววตาเศร้าของมินจุนยิ่งทำให้ใบหน้าหวานดูเศร้า ก่อนที่มินจุนจะหลบตาอีกครั้ง

“สำหรับนายฉันมันก็แค่เจ้านายงั้นสิ มินจุน”

“สำหรับเจ้านาย ผมก็เป็นแค่บอดีการ์ดของเจ้านาย แต่เจ้านายไม่ใช่แค่เจ้านายของผม เจ้านายคือเจ้านายมีความสำคัญที่สุดสำหรับผม …ไม่ใช่แค่หรอกนะครับ” มินจุนตอบโดยไม่สบตา เข้ากลัวตัวเองจะเผยความอ่อนแอออกมา แทคยอนถอนหายใจ การได้ยินมินจุนบอกว่าตัวเองคือคนที่สำคัญที่สุดทำให้อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย

“ถ้าอย่างนั้น ระหว่างฉันกับไอ้ซึลองนายจะเลือกใคร” สำหรับแทคยอนเป็นคำถามหยอกล้อ แต่สำหรับมินจุน มันถือว่าเป็นประโยคที่ดูถูกกันมาก มินจุนเงยหน้ามองเจ้านายตัวเองทันที

“ผมเป็นบอดีการ์ดของเจ้านาย ชีวิตผมมีไว้เพื่อตายแทนอ๊ค แทคยอนคนเดียวเท่านั้น แล้วทำไมเจ้านายถึงคิดว่าผมจะปกป้องคนอื่นล่ะครับ” พูดไปมินจุนก็ต้องก้มหน้า รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าของซึลองซับน้ำตาตัวเองอย่างรวดเร็ว

แทคยอนเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ดึงมินจุนมากอดไว้

“ฉันรู้ว่ามินจุนซื่อสัตย์กับฉันที่สุด ฉันจะไม่พูดดูถูกความซื่อสัตย์ของนายอีกแล้วมินจุน เลิกร้องได้แล้ว” เป็นคำปลอบโยนที่ดูคล้ายคำสั่งไม่น้อย มินจุนซับน้ำตาอีกทีด้วยผ้าผืนเดิม แทคยอนมองผ้าผืนนี้หลายครั้งแล้วก็แน่ใจว่ามินจุนไม่ได้พกผ้าเช็ดหน้าติดตัว

“ของใคร”

“ครับ”

“ผ้าเช็ดหน้า ของใคร” มินจุนมองผ้าเช็ดหน้าในมือ

“ของคุณซึลองครับ”

“ทิ้งไป”

“ห๊ะ” มินจุนร้องอุทาน มองผ้าเช็ดหน้าในมือตนเอง เขาถือว่าสิ่งนี้เป็นมิตรภาพที่เพื่อนใหม่มอบให้กันอย่างบริสุทธิ์ใจ

“ทิ้งไป ถ้าอยากได้ฉันซื้อให้อีกสักโหลก็ได้” แทคยอนมองผ้าในมือมินจุนด้วยสายตาเหมือนอยากจะเผาทิ้ง

“ครับ” มินจุนถอนหายใจ นึกขอโทษซึลองอยู่ในใจแล้วปล่อยผ้าเช็ดหน้าลงพื้นไป แทคยอนยิ้มอย่างพอใจ เหยียบผ้าเช็ดหน้าพื้นนั้นก่อนจะเตะให้พ้นสายตาตัวเอง

“เจ้านายเอากุญแจรถมาเถอะครับด้วยผมจะขับให้” แทคยอนหันมามองหน้ามินจุน ทำหน้าตาขัดใจไม่น้อย

“อยู่กันสองคนไม่ใช่หรือไง เลิกเรียกเจ้านายได้แล้ว” แทคยอนเอ่ยเสียงดุ มินจุนพยักหน้ารับคำสั่ง

“ขึ้นรถมินจุน ฉันจะขับรถพานายกลับบ้าน มาเป็นตุ๊กตาหน้ารถของฉันนี่มา” แทคยอนเดินไปเปิดประตูรถที่ตำแหน่งคนขับ มินจุนนั่งลงหน้ารถตามความต้องการของแทคยอน ตาเรียวมองแทคยอนที่กำลังสนใจในการสตาร์ทเครื่องรถยนต์อยู่ ได้แต่คิดเงียบๆในใจตัวเองว่า

หากเขาเป็นตุ๊กตาจริงๆ ที่ไม่มีหัวใจบางทีอาจจะดีกว่านี้ก็เป็นได้

จะได้ไม่รัก ไม่เจ็บเลยสักอย่าง

.

.

.

Tbc

มาแล้วค่ะตอน16 ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ที่เมนต์ครบไปสองสามวันแล้วแต่ไม่ได้มาอัพตอน16ให้ทันที แต่งไม่ทันค่ะ เดือนมกรามีงานรับปริญญางานยุ่งมากจริงๆ ดูตารางแล้วเวลานอนก็แทบจะไม่มีแล้ว โบว์พยายามหาเวลาว่างอย่างดีที่สุดแล้ว ในที่สุดก็ได้ตอน16มาเสริ์ฟ

ตอน17ก็กติกาเดิมนะคะ แต่อาจช้าไปเล็กน้อยสักวันสองวันเมื่อเมนต์ครบ20 ต้องขอโทษจริงๆค่ะ

รวมเล่ม แสลป เลื่อนวันหมดเขต สั่งและโอนไปเป็น 20 มกราคม 58 นะคะ ยังสั่งได้ค่ะ

[Pre-Order] รวมเล่มฟิคDangerous Lover !!Slap me beby~ ร้ายกว่านี้มีอีกไหม [CNN-KW-TJ-Jun.K] ปิด 20 มกราคม 58

Advertisements

30 คิดบน “MONEY IS LOVE -16- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. พี่สาว มินจุน

    อ๊ายยยยยยยยยยยย คุณด้งกำลังไปได้สวยเพราะมินแท้ๆ ชานนูนอ เจบีแกวางบอมลูกใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกก แทคมิน ของพี่สาววววววววว เหมียวแกจะแกล้งมินจุนดันเจอเองเลย สงสานมินจุน ของพี่สาวจังเลยยยยยยยยยยยยย

  2. khunwoo

    ชานนหึงจุนโฮแล้วเว้ย ฮิฮิฮิ รอฉากนี้มานาน แต่ไมต้องพูดจาให้นุ้งเสียใจขนาดนั้นด้วย ชานใจร้าย555
    แทคแกจะแกล้งมินจุนไปถึงเมื่อไหร่งสารเว้ย ซึลองเอามินจุนไปเลยยกให้
    พี่คุณกะอูยองเปิดใจกันอีกนิดนะจะดีกันแล้วดีใจจจจ

  3. OK2daKAY

    ดูวิธีการพี่แทค เป็นไงหละ ร้องไห้เลย ถ้าบอกว่าชอบมากก็จบแล้ว ไม่เห็นจะต้องแผนเผินอะไรเลย
    คอยดูนะจะให้ซึงลองจินอุลแย่งไปให้เข็ด

    วันนี้คุณด้งหวานๆ คือชอบมาก อยากให้มินเล่าตอนที่ทำงานจนเป็นบ้า แล้วพอรู้ว่าอูยองไปประมูล ก็รีบวิ่งไป ทิ้งงานเลย

  4. Harukase Doremee

    แค่นี้ก็หึง แล้วดูคนประชดก็ร้ายกาจจริงๆ
    เหมาะสมกันมาก แต่ไม่รู้ใครจะแพ้ใจตัวเองก่อน
    นี่แค่เจบีนะ ไม่อยากนึกถึงอูบินเลย
    ถ้าหลงจุนโฮแบบสุดๆ คงได้มีศึกชิงนางเลยแหละ

    ศัตรูหัวใจของพี่คุณคือ ชานซอง แทคยอน
    ศัตรูของชานคือ เจบี อูบิน
    ศัตรูของแทคยอนคือ ซึงลอง จินอุล

    ศัตรูที่น่ากลัวน้อยที่สุดคงเป็นคู่ของคุณด้งแหละ เพราะพี่แทคก็รักมินจุน ชานก็เริ่มรักโฮแล้ว
    ส่วนของคนอื่นนี้รักโดยตรง
    ตอนนี้อยากเห็นแผนพี่แทคแล้วหละว่าจะเป็นไงน๊าาาา

  5. 2PeachM

    ตอนนี้เต็มอิ่มมากค่าาาาาาา ทั้งสามคู่เลยยย
    กดไลค์รัวๆๆๆๆๆๆๆ ชอบบบบบบบ
    คุณด้งจะเข้าใจกันแล้วววว น่ารักมากกกก
    กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ววว
    หันหน้ามาคุยกันดีๆน้าา อย่าดราม่าอีกนะ
    คนอ่านช้ำจายยยยยยยยย
    ชานนูนอตอนนี้แบบ…………
    อิหมีนะอิหมี พูดจาทำร้ายจิตใจน้อง
    นิสัยไม่ดี ไปทบทวนความรู้สึกตัวเองเลยยยย
    ทำน้องเสียน้ำตาบ่อยๆเดี๋ยวแม่ยุให้รักเจบีเลย
    แทคคิมก็เหมือนกัน อพท นี่ก็ชอบยั่วให้เค้าหึง หวง
    ชอบทำให้พี่คิมคิดไปเอง ชอบทำให้พี่คิมเสียใจ
    ยั่วบ่อยๆนะอ๊ค พี่คิมหนีไปหาซือลองจะหัวเราะให้ดู
    ตัวเองอ่ะต้องบอกรักพี่คิมก่อนดิ๊ บอกก่อนเลยยย
    ถ้ารอให้พี่คิมพูดโดยมใช้วิธีแบบนี้ ปู่หนีไปอย่ามาเสียใจนะคุณอ๊ค

    สนุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รอตอนต่อไปแทบไม่ไหวแล้วค่ะพี่โบว์

  6. อ้อน นุ้งโฮ

    จุก..จุก..จุก..น้องโบว์ววววว..ใจร้ายยยย..ฮือออออ..ฮือออออ..อ่านไปน้ำตาไหลไป..โธ่เอ้ย..นู๋นุ้งของแม่..ทำไมชานปากเสียอย่างเง้นะ..ไม่เหลือแล้ว..จิตใจของนู๋โฮบอบช้ำเกินไปแล้ว..อ๊ะๆๆ!! ปูซาน..ตอนต่อไปต้องมีอะไรๆสนุกที่ปูซานใช่มั้ยคะน้องโบว์
    แทคยอนเตรียมเรื่องหนุกๆเอาไว้..เจบี มาร์คคึ จะไปปูซานมั้ยน้ออออ..ถ้าไปคงสนุกพิลึก..โอ้ยยยไม่อยากจะคิด..สงสัยต้องเตรียม
    ทิชชู่ไว้ซับน้ำตาตัวเองซะละม้างเนี้ยยย..งืออออปวดใจ หน่วงคอดๆ..นู๋นุ้งคะ..นู๋ต้องทำให้ชานรักนู๋ให้ได้นะคะ อย่ายอมแพ้นะคะ
    อร้ายยยยสสสส…ตอนนี้บอกเลยคะน้องโบว์..น้องโบว์ทำพี่ร้องไห้ตอนตี 4 ท่ามกลางอากาศ 9 องศา เพราะตื่นเต็มตาก็มาหา
    Money อ่าน ตอนพี่คุนอูยองไม่เท่าไร..มาเจอชานโฮกับแทคคิมนี่..สะอื้นเลยคะ..น้องโบว์สุดยอดดดด..ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน
    ก็ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย คุณภาพคับแทงค์ปิโตเลียมจริงๆ..โดยส่วนตัวพี่ไม่เรียกว่าอ่านนะคะ..ฟิคของน้องโบว์นี่พี่ของเรียก
    ว่าเสพเลยละกัน..เพราะมันติดจนไปถ้ำกระบอกก็ไม่ไหวแล้ว..สังเกตจากการทวงยิกๆ..555..ก็มันจะลงแดงเอาง่ายๆเลยนะ
    บรรยายไม่ถูกอ่ะคะ..ใครไม่เป็นไม่รู้เนอะ..น้งโบว์มีอิทธิพลกับชีวิตติ่งของพี่จริงๆ..
    …..ช่วงนี้อากาศ้ย็ย..หนาวมากๆ..น้องโบว์ก็ดูแลตัวเองดีๆนะคะ..นศ งานเยอะ ยุ่งวุ่นวายไปหมด แต่พี่ชื่อแน่ว่าหญิงแกร่งอย่าง
    น้องโบว์จะสามารถผ่านอุปสรรคต่างๆได้อย่างง่ายดายคะ..fightingggggg…

  7. อ้อน นุ้งโฮ

    อิ่มมากกก…อิ่มมาม่า..รสแซ่ปซะด้วย..เล่นเอาน้ำตาไหลพรากๆ…โอ้ละหนอ..มินจุนเอย..เหตุฉะไหนเจ้ามิเอ่ยปากออกไปเล่า..
    เหตุฉะไหนเจ้าถึงเก็บความทุกข์ระทมใว้ผู้เดียว..Whyyyyy..?????…อยากจะตะโกนถามมินจุนดังๆว่า ทำมั้ยยยทำไมต้องอดทน
    ขนาดนั้น ใช่!ไม่เถียง ถึงแม้ว่าแทคจะเป็นเจ้าชีวิตของมินจุน แต่ก็ไม่มีสิทธิทำกันถึงขนาดนี้..ไม่รู้หละ จะฟ้องลุงจินยองกับพ่อแทค
    ให้แยกมินจุนออกจากแทคไปเลย ชริ ดูสิ แทคจะทำหน้ายังไง ( อินสุดๆเลยคะตอนนี้..สงสารมินจุนคอดๆ ) อยากจะมอบเพลง
    ฉันไม่ใช่นางเอก ให้แทคฟังสักรอบเผื่อจะรู้สึก..
    …เพลียใจกับวิธีของแทคมากๆที่จะเรียกร้องความสนใจจากมินจุน น่าจะยุซือลองให้จูบมินจุนไปเลย อยากจะเห็นหน้าแทค
    ในตอนนั้นมากๆอ่ะ..ทีตัวเองยังทำได้เลย..โอ้ยยยปวดใจ..ช่วยอะไรมินจุนไม่ด้ายยยยย..
    น้องโบว์คะ…พี่อยากจะอกแตกตายตามนางยักษ์ผีเสื่อสมุทรไปจริงๆเลยคะ…คือพี่อ่านบทบาทของมินจุนเรื่องนี้แล้ว
    แบบว่า..มันบรรยายไม่ถูก..อึดอัด..บีบหัวใจ..หน่วง..ตอนไหนที่มีมาม่าของแทคคิมนี่..อ่านเสร็จพี่ถอนหายใจเฮือกกกก..
    สงสารมินจุนจับจิต..สาธุ…สิ่งศักดิ์ตึก JYP มีจริง ช่วยดลบันดาลให้เคะเรื่องนี้ แก้นแค้น เอาคืนพวกเมะหนักๆทีเถอะคะ..
    แล้วจะแก้บน ( ไม่แก้ล่าง ) ด้วยการขอให้ยอดจองฟิคทุกเรื่องของน้องโบว์มียอดสูงๆเลยคะ ( เอ๊ะ..ยังไง..55 )…

  8. อ้อน นุ้งโฮ

    สำหรับคู่คุนวู..ตอนนี้..ขอถือป้ายไฟ ผ้าเชียร์ แท่งไฟ เต้นระบำ โปรยดอกรัก กลางทุ่งบนดาวอังคารเลยคะ..มาหละ..
    แววหวาน น้ำตางมิตรผลยังอาย น้ำตาลเมืองเพชรเรียกพ่อกันเลยทีเดียว..แต่หางตากระตุกๆแปลกนะ..ปูซาน..
    จะมีปรากฏการณ์อะไรอีกละน้ออออ..แผนอิตาแทคนี่..บอกตรงๆ..อยากดีดหน้าผากแทคแรงๆอะ..แต่ละแผนแบบว่า
    สร้างความร้าวฉานคืองานของอ๊ค..คอยดูนะ..ถ้าคู่คุนวู กับชานนูนอ ทะเลาะกันอีก..ชั้นจะฟ้องลุงจินยองให้เอามินจุน
    ไปให้ไกลๆมือแทคเลย คอยดู ชริ!!!!

  9. missing you

    ว้ายยยย ด้งเริ่มจาใจออ่นกับพี่คุณแล้ว😄😄😄 อิชานก้อเริ่มหึงจนออกหน้าออกตาแล้วนะ อิพี่อ๊ค มีแผนอะไรไปทำร้ยพี่คุณของฉานนนน ร้ายๆมากเดี๋ยสก้อยุให้ปู่ไม้รักเลย5555

  10. love2pm

    คุณอาชานซองงงง เห็นยังว่าหลานเจบีเขาชัดเจนขนาดไหนเจอกันครั้งแรกเขาก็รู้ใจตัวเองแถมบอกรักครูสอนพิเศษจุนโฮแล้ว ถ้าคุณอายังไม่รู้ใจตัวเองอีกเดี๋ยวอูบินเจอจุนโฮ เจอศึกสองด้านล่ะทีนี้ จะสมน้ำหน้าให้

    แทคยอนก็แกล้งปั่นหัวบอดี้การ์ด แล้วตัวเองปวดหัวกว่าอีกมั๊ย

    สรุปคุณมาเฟียทั้ง 3 ปากแข็งเหมือนกัน

  11. MyKW

    สงสารจุนโฮกะมินจุนจังเลย ชานซองก็ไม่รู้ใจตัวเองสักที แทคยอนก็เก็กจังเลย บอกรักมินจุนก่อนไม่ได้เหรอออออ แต่คู่คุณอูอ่านแลัวน้ำตาไหลเลยค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตัน ต่างคนต่างกำลังทลายทิฏฐิ ฮืออออออออ ชอบ!!

  12. นก23

    พี่คุนกับอูยองอย่างน่ารักอ่ะ ตอนน่าอย่าดราม่านะ
    ชานนูนอมีกึงกันด้วย ชอบจัง แต่ไม่ชอบวิธีของแทคเลย ไม่ว่าจะเป็นแผนที่แกล้งพี่คุณ กับ ชาน หรือแผนแกล้งมิน

  13. นูนอ

    นูนอ ผู้ชายชอบปากแข็ง อย่าไปยอมเค้านะ นูนอจะได้เจอพี่ชายอังอังไหมเนี้ย เจอแล้วจะน้อยใจพี่ชายตัวเองไหม จะโกดไหม ?????? หรือจะดีใจ 5555

  14. kimaoyly

    เปิดตอนมาด้วยความหวานของคุณด้ง …
    หวานมากๆ อบอุ่นจริงๆนะเรื่องวิตตามินของอูยองนี่ แต่วิตตามินสำหรับคนร้องให้บ่อยมีด้วยหรอคะไรท์ อิอิพี่คุณช่างสรรหาซะจริง พี่คุณก็ทำงานหนัก คนน้องก็เหงาที่อยู่บ้านคนเดียว ดูท่าน้องจะใจอ่อนแล้วใช่ใหมคะ อย่ามีดราม่าเลยนะ

    1. วิตามินอาจเขียนไม่เคลียร์ สำหรับคนร้องไห้บ่อยคือเสียเกลือแร่และมีภาวะที่ฮอโมนความเครียดพุ่งสูงอ่ะค่ะ//จะเป็นพวกวิตามินที่ช่วยให้หลับสบาย กระตุ้นฮอโมนดีๆทั้งหลาย แล้วก็เสริมเกลือแร่เทือกนี้

        1. เปล่าเก่่งหรอกค่ะ คือในฟิค หมายถึงว่าวิตามินที่ พี่คุณต้องการให้มินจัดให้อูยองคอเหมาะสมกับคนที่รือไห้ปล่อยคือต้องการประมาณนี้ค่ะ ไม่ได้หมายถึงต้องการวิตามินไม่ให้ร้องไห้บ่อย // ในเรื่องอาจอธิบายไม่ดี เลยมาเพิ่มมให้ ขอโทษด้สยนะคะ

  15. นิรนาม

    ชานนูนอนี่ ชานนอกจากจะปากไม่ตรงกับใจแล้วยังปากเสียไม่รู้จักคิดอีกนะ เป็นไงล่ะโฮร้องให้ไปแล้ว เสียใจไปแล้ว จะขอโทษยังไงก็รู้สึกไม่ดี จุนโฮยกเลิกสัญญากับชานเถอะไม่ต้องอยู่กับชานแล้ว ดูซิจะทำยังไง เพราะมีสัญญาชานก็ปากดีไม่แคร์อะไรเลยใช่ใหม
    ถ้าไม่มีสัญญาแล้วจะเอาอะไรมาต่อรองกอีก ….

  16. kimaoyly

    แทคมิน เหมือนจะหวานกันอยู่ดีๆอิพี่แทคก็กระตุ้นมอนจุนเหลือเกินเป็นไงล่ะ ร้องให้เลย นอกจากจะไม่ได้ยินคำว่ารัก หรือท่าทางหึงหวงแล้ว ยังมีคนอื่นมาปลอบมากอดแทนเลย ชิส์ รู้ทั้งรู้ว่ามันยาก ทำยังไงมินจุนก็ไม่ยอมพูด แทคทำใมไม่พูดเองเลยล่ะ บอกไปเลยสิว่ารัก และหวงบอดี้กาดหน้าหวานคนนี้ขนาดใหน จะวางมาดไปถึงใหนนะพ่อนักวางแผน

  17. bbm

    เยยยยยยยยย้ !!!! จุดพลุฉลอง สามดอก ให้กับคู่ คุณด้ง อิอิ ในที่สุดก็เริ่มจะพูดดีกันแล้ว รอเวลานี้มานาน ขอตอนหน้าไปปูซานอย่าได้กลับมาเป็นแบบเดิมเลย ..

    ชานกะนุ้ง ชานนนนน หึงที นิพูดไม่คิดเลยนะ ทำร้ายจิตใจนุ้งได้ไง เดี๋ยวตีเลย รักก็บอกว่ารัก หวงก็บอกว่าหวงสิ นุ้งโฮ ก็รักชานอยู่เต็มอกแล้วอ่ะ รอ ๆ คู่นี้เมื่อไหร่จะสมหวัง สงสารนุ้งแล้ววว ไปปูซานก็หวังว่าจะรักกันมากขึ้น รู้ใจตัวเองกันสักที ..

    แต่กลัวสองคู่นี้จะดราม่า อลม่านกัน เพราะ พี่แทค ได้วางเกมสนุก ๆ ละ 555

    สุดท้าย พี่แทคกะปู่ สงสารปู่อ่าาา พี่แทคก็อยากให้ปู่พูดคำว่ารักออกมา ก็เลยต้องประชดด้วยการทำแบบนี้ แต่ไม่ได้คิดเล้ยยย ว่าประชดแบบนี้ใจของปู่มันแหลกสลายแค่ไหน ฮืออออ ปู่ก็ไม่รู้อีกว่าพี่แทคน้ะรักปู่ มาคิดเองว่าตัวเองคิดไปคนเดียว ละต่างคนต่างไม่พูดละจะมีใครรู้ล่ะ ว่าต่างคนต่างก็รักกัน..

    ไปปูซานตอนหน้า ก็จัดการคู่ตัวเองไปเลย ไม่ต้องมายุ่งคู่อื่นละนะพี่แทค ฮาาาาา

    #สู้ ๆ นะคะไรท์ ..รักษาสุขภาพด้วยค่าาา ^^

  18. สถานการณ์คุณอูดีต่อเนื่องเลยคร่าาา จริงๆแล้วก็แอบใส่ใจกันและกันมากมายย ขอให้ดีๆแบบนี้ต่อไปเลยนะ ตอนก่อนๆอูยองช้ำมากจริงๆค่ะ อ่านแล้วสงสารอ่ะ น้องโดนกระทำจากพี่คุณหนักหนาจริงๆ T_T

    ชานนูนอนี่.. ความหมั่นไส้มาเฟียหมีซึนดาเระยังคงทวีความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง 555+ จ้าาๆ ไม่เหมาะสมจ้าาา จะรอดูวันที่พ่อมาเฟียใหญ่แดดิ้นเพราะเด็กคนนึงนี่แหล่ะ คนอ่านอย่างเราคงสะใจน่าดู หนอยยย มีการบอกไม่เหมาะสมกับหลานตัวเอง (ว่าแต่สรรพนามที่เจบีเรียกชานซองสลับกันตอนที่แล้วหรือเปล่าคะ ตอนที่แล้วเป็นคุณอา ตอนนี้เป็นคุณพี่กับคุณน้า ^^;;;)

    และหากว่ามาเฟียหมีซึนดาเระ มาเฟียอ๊คซึนกว่าเป็นไหนๆเลยคร่าาา อยากได้ยินคำบอกรักจากบอดี้การ์ดทำไมใช้วิธีนี้!! อ่านแล้วสงสารพี่คิมมม หายเศร้ากับอูยองมาเศร้ากับนูนอกับพี่คิมแทนน ฮืออ แทคยอนร้ายกาจมากค่ะตอนนี้ อ่านแล้วเชียร์ซึลองไม่ก็ให้พี่คิมปากแข็งแบบนี้ไปอีกสักพักใหญ่ๆเลย

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกก >w<,,

  19. nuneo

    เรื่องราวแต่ละคู่กำลังดำเนินเรื่องได้สวยงาม ยกเว้นก้างชิ้นโตอย่าง เจบี ชานจะแก้ปัญหานี้อย่างไรดีนะ ไหนจะมีคู่แข่งเข้ามาชิงรักอีกคน จะใช่ อู บิน หรือเปล่า รอติดตามตอนต่อไป

  20. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    อ๊ายยยยคุณด้ง เมาความหวาน
    มดขึ้นเลย
    แต่ชานนี่โคตรปากหะมาเลยอ่ะ
    ไม่นึกถึงจิกใขคนรักกกก

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s