MONEY IS LOVE -17- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #17
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค TM

17 welcome to Busan

พรุ่งนี้จะเป็นวันที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับคิม อูบินที่ปูซานผู้คนที่จะเดินทางเพื่อไปร่วมงานครั้งนี้จึงเริ่มทยอยเดินทางไปที่งาน รวมทั้งตัวแทนจากตระกูลอ๊คด้วย

พนักงานจากร้านสูทชื่อดังนำเสื้อสูทราคาแพงมาส่งให้แต่เช้า แทคยอนตรวจสอบความเรียบร้อยของเอกสารและชุดที่จะนำไปร่วมงานอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาหาบอดีการ์ดของตนเอง ที่ตอนนี้กำลังเอาของไปขึ้นรถเพื่อเตรียมตัวเดินทา

เมื่อวานนี้เขามีปัญหานิดหน่อยกับบอดีการ์ดตัวเล็กของตัวเอง แต่ในที่สุดเขาก็แก้ไขได้แต่ดูเหมือนอาการดื้อเงียบของมินจุนจะชัดเจน ทั้งที่เขาออกคำสั่งให้เรียกชื่อเท่านั้น เจ้าตัวก็ไม่เรียกมาตั้งแต่เมื่อวาน เรียกว่าไม่คุยกันด้วยเสียจะดีกว่า การเดินทางไปปูซานครั้งนี้ แทคยอนถึงได้รู้สึกอารมณ์ตึงๆตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง

ยิ่งเดินออกมาหน้าบ้านแล้วเจอบอดีการ์ดกับคนขับรถกำลังหัวเราะต่อกระซิกกัน จนปากจะฉีกไปถึงรูหูยิ่งทำให้แทคยอนหงุดหงิดไปใหญ่

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะขับรถไปเอง” แทคยอนเดินเข้าไปฝ่ากลางระหว่างจินอุลกับมินจุนที่ยืนเสียใกล้ชิด ตาโตของแทคยอนหันไปมองจินอุลตาขวาง เป็นเชิงบอกว่ามึงจะมาทำไม

“เป็นคำสั่งของคุณท่านครับ ที่ให้จินอุลเป็นคนขับรถให้เพราะการเดินทางมันค่อนข้างไกล” มินจุนให้มาตอบ แทคยอนทำหน้าหงิก

“ลุงจินยองก็ให้ผมมาด้วยเพราะกลัวว่าพี่มินจุนจะรับมือไม่ไหวถ้ามีคนปองร้ายคุณแทคยอนเพราะไปปูซานครั้งนี้เปิดโอกาสสูงมาก” และแทคยอนยิ่งหน้าหงิกไปใหญ่เมื่อฟังคำอธิบายของจินอุล

แทคยอนกลอกตา คิดถึงตอนที่ไปบอกลุงจินยองว่าเขาต้องการให้มินจุนมาเป็นบอดีการ์ดส่วนตัวเพียงคนเดียวของตนเอง ไม่ต้องมีใครอื่นอีก ลุงจินยองทำหน้าไม่เห็นด้วยเต็มที่ เจ้าตัวบอกว่า ฝึกมาเองกับมือทั้งทคยอนทั้งมินจุน ให้พูดตามจริงแทคยอนจะเป็นคนปกป้องมินจุนมากกว่าหากเกินเรื่องร้ายขึ้น เพราะมินจุนต้องมีสักสามคนถึงจะเก่งสู้แทคยอนคนเดียวได้  แทคยอนจึงโต้กลับไปว่า ถ้าเขาเก่งถึงขั้นนั้นแล้วมีเพียงมินจุนคนเดียวก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือ

ลุงจินยองถึงได้ยอมให้มินจุนมาดูแลเขา

แต่ครั้งนี้คงต้องยอมจำนนให้ลุงจินยอง ที่ส่งจินอุลมาด้วยคงห่วงจริง จะขัดหรือก็ไม่สมควร ถึงจะรำคาญแต่ก็ต้องจำยอมให้จินอุลติดสอยห้อยตามไปด้วย

“นายจะนั่งข้างหน้างั้นเหรอ” แทคยอนร้องทักมินจุนที่กำลังจะเปิดประตุหน้ารถนั่งข้างๆกับจินอุล ความจริงมันก็เป็นตำแหน่ที่เหมาะสมแล้วสำหรับบอดีการ์ด แต่แทคยอนไม่ชอบใจ ถ้าจินอุลจะได้นั่งข้างๆมินจุนไปตั้งหลายชั่วโมงจนถึงปูซาน

“มานั่งกับฉันข้างหลังนี่มินจุน” มินจุนทำหน้าสงสัยส่งกลับมา

“ถ้ามีคนขับมอเตอร์ไซส์ประกบข้างรถจะยิงทะลุกระจกมาฆ่าฉัน นายจะทำไง”แทคยอนบอกปุ๊บ มินจุนรีบเดินมานั่งข้างหลังด้วยสีหน้าคิดหนัก ส่วนจินอุลได้แต่กรอกตา พี่มินจุนไม่เห็นต้องทำอะไรเลย กระจกทุกบานของรถคันนี้เป็นกระจกกันกระสุนแบบที่ดีที่สุดในโลก ถ้ารถโดนระเบิดน่ากลัวจะเหลือแต่กระจกไว้ดูต่างหน้าด้วยซ้ำ

จินอุลได้แต่ขัดใจแต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เดินขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าแล้วขับรถออกไปตามหน้าที่ จินอุลลอบมองกระจกหลังเห็นมินจุนนั่งนิงอยู่ข้างร่างสูงใหญ่ของแทคยอน มินจุนเอาแต่ก้มมองหน้ามองมือตัวเอง ส่วนแทคยอนก็เอาแต่มองมินจุน

จินอุลเองก็อยากจะเป็นคนที่ได้นั่งมองมินจุนแบบนั้น แต่ทำเช่นไรได้ดวงตาคู่นี้จำต้องมองทางด้านหน้าตามหน้าที่ ก็เขามันแค่คนขับรถนี่นา

…………..

แทคยอนลดแท็บเลทในมือลงเมื่อรถจอดตัวลงจนนิ่งสนิท มองดูรอบข้างก็ได้เห็นว่านี่เป็นจุดพักครึ่ง ระหว่างการเดินทางไปปูซาน เมื่อพนักงานเติมน้ำมันรถเสร็จจินอุลก็ขับต่อมาอีกหน่อยเพื่อจอดพักรถ จินอุลหันมามองที่เบาะหลังแต่ไม่ได้มองเจ้านายตัวโตของตัวเองที่กำลังทำหน้าไม่พอใจ แต่ตาของจินอุลกำลังจ้องมองมินจุนที่หลับไปตามความยาวของเบาะนอนอย่างไม่วางตา

แทคยอนขมวดคิ้วเขม็งที่จินอุลจ้องมองมินจุนอย่างถือวิสาสะ  ยื่นแท็บเลทมาบังหน้ามินจุนไว้แต่ก็ไม่กระทบการนอนของบอดีการ์ดร่างเล็ก

จินอุลพ่นลมหายใจแบบรำคาญอย่างไม่ปิดบัง เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายตัวเอง ตาสองคู่จ้องมองอย่างไม่ยอมกัน

“ทั้งที่มีรอยกระสุนอยู่บนตัวแกให้เตือนความจำตลอด แต่ทำไมแกก็ยังชอบลืม ว่าไม่ควรจะยุ่งกับมินจุน จินอุล” แทคยอนถามด้วยเสียงข่มขู่ จินอุลกดยิ้มที่มุมปาก

“ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละครับชอบต้องการในสิ่งที่ห่างไกล ขนาดคุณแทคยอนมีตำแหน่ง หน้าที่การงาน บริษัทพันล้านมาเป็นข้อกีดกัน ก็ยังอยากจะเอามาแลกกับบอดีการ์ดคนเดียวเลย แล้วผมจะเอาแค่ชีวิตคนขับรถมาแลกกับความรักผมบ้างไม่ได้เหรอ”

“ไอ้จินอุล!!” เพราะเสียงที่ดังไปหน่อยทำให้มินจุนขมวดคิ้วและขยับตัวเหมือนจะตื่น ผู้ชายตัวโตทั้งสองคนในรถนิ่งเงียบ แทคยอนหันไปมองแล้วลูบผมมินจุนเบาๆ จนร่างที่ดูรำคาญเมื่อครู่ สงบแล้วหลับต่อไป จินอุลมองมองใหญ่ที่จับต้องมินจุนด้วยสายตาเจ็บปวดและอิจฉาสุดจะทน

“ผมรู้ดีว่าคุณแทคยอนอยากจะฆ่าผมให้ตายไปก็ตั้งหลายครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะบทเรียนจากรอยกระสุนที่ฝากไว้บนตัวผมบอกแล้วว่า พี่มินจุนจะไม่ให้อภัยคุณ ถ้าผมตาย” จินอุลพูดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น แทคยอนเหยียดริมฝีปาก

“ผมไม่ได้อยากท้าทายอำนาจเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ของผมหรอกนะครับ ผมแค่อยากจะบอกคุณว่าเลิกเอาตำแหน่งหน้าที่เจ้านายกับลูกน้องมาคล้องคอพี่มินจุนไว้สักที ให้พี่มินจุนได้เลือกเองดีกว่าว่าจะเลือกใคร เพราะผมมั่นใจว่าถ้าวัดในฐานะผู้ชายคนนึงผมดีกว่าคุณแน่ คุณแทคยอน” จินอุลมองด้วยสายตามั่นใจและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอย่างที่พูด แทคยอนยอมรับว่ารู้สึกไม่สบายใจกับสายตาและท่าทางของจินอุล เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่กล้าจะพูดแบบนั้นออกมา

แต่ความไม่สบายใจนั้นก็จางลงไป ก่อนที่แทคยอนจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ ก็ในเมื่อโลกใบนี้มันไม่มีคำว่าแค่ในฐานะผู้ชายคนนึงนี่ …โลกใบนี้มนุษย์ทุกคนอยู่ภายใต้ตัวตนที่สอดคล้องกับผู้อื่น อยู่ภายใต้บทบาทหน้าที่ กลไกความสัมพันธ์ กลไกอาชีพ และการดำรงชีวิต

“รู้ไหมจินอุล มันไม่ได้สำคัญว่าในฐานะผู้ชายคนนึงฉันจะดีน้อยกว่าแค่ไหน เพราะในความเป็นจริงฉันคือเจ้านายของแกที่เป็นเพียงคนขับรถ และฉันก็เป็นเจ้านายของมินจุน ที่เป็นบอดีกร์ด คนที่ไม่เคยขัดใจอะไรฉันสักอย่างต่อให้พูดยังไงความจริงข้อนี้ก็คือความจริง” แทคยอนแสยะยิ้ม

“และตอนนี้ฉันก็จะใช้อำนาจของฉัน ขับรถต่อไป เดี๋ยวนี้” แทคยอนกอดอกสั่งด้วยท่าทีจริงจัง จินอุลได้แต่นิ่งเงียบแล้วก็ทำตามเพราะทุกอย่างมันจริงอย่างที่แทคยอนบอก ต่อให้พูดยังไงจินอุลก็ยังไม่มีอะไรเทียบเท่ากับแทคยอนได้เลย

แทคยอนกอดอกยิ้มอย่างพอใจเมื่อรถขับเคลื่อนไปบนท้องถนน มองกระจกข้างรถที่ติดฟิล์มจนดำมืดชนิดที่รถคันข้างๆมาจอดแนบชิดก็ไม่เห็นอะไร แทคยอนรู้ตัวดีว่าอ้างไปเรื่อยเปื่อยที่บังคับมินจุนมานั่งข้างกัน

แต่เขาทำได้นี่ จะทำไมล่ะ

สายตามุ่งร้ายของแทคยอนมองที่จินอุลก่อนจะตวัดมามองมินจุนที่หลับอยู่

“แกอยากรู้ไหมจินอุลว่าฉันทำอะไรได้บ้าง” จินอุลมองที่กระจกหลังทำให้เห็นหน้าร้ายกาจของแทคยอนเต็มๆ

“ฉันทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ และฉันก็จะได้อย่างที่อยากได้ เพราะฉันคืออ๊ค แทคยอน” รอยยิ้มร้ายกาจของแทคยอนเหมือนจะบอกจินอุลว่ารอดูให้ดีเถอะ

“มินจุนตื่น มินจุน!!” แทคยอนเขย่าตัวมินจุนเบาๆต่างจากเสียงเรียกของตัวเองที่ดังก้อง บอดีการ์ดหน้าหวานงัวเงียตื่นขึ้นมา มองไปรอบๆด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย

“ถึงแล้วเหรอครับเจ้านาย”มินจุนหาวออกมา หันมามองหน้าเจ้านายเหมือนแมวขี้เซา มันน่ารักมากจนแทคยอนยิ้มกริ่ม เขารู้ว่าจินอุลกำลังมองผ่านกระจกมองหลังอยู่ ภาพน่ารักๆที่มินจุนทำกับเขา ความน่าอิจฉาพวกนี้

แทคยอนจะตอกย้ำให้ชัดเองว่าความแตกต่างทางชนชั้นมันมีมากแค่ไหน และไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่จินอุลก็ไม่มีทางแย่งมินจุนไปจากเขาได้

“มินจุนนายหลับไปตั้งนาน ถ้าระหว่างที่นายหลับฉันกลายเป็นศพไปแล้ว เพราะไม่มีบอดีการ์ดคอยใส่ใจล่ะ” แทคยอนทำหน้านิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเครียด มินจุนหายง่วงเป็นปลิดทิ้งความรู้สึกผิดเข้ามาครอบงำจนเต็มหัวใจ ร่างเล็กลนลานอย่างคิดหนัก มือทั้งสองข้างจับกันแน่น

“ผมขอโทษจริงๆครับเจ้านาย ขอโทษที่ละเลยหน้าที่ ต่อไปผมจะไม่หลับอีกครับ” มินจุนพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ แทคยอนฉีกยิ้ม มือหนาเชยคางมินจุนขึ้นมา

“ระหว่างที่นายหลับฉันไม่ได้เป็นศพนี่มินจุน” นิ้วชี้ยาวลากจากริมฝีปากอิ่มลงมาตามคอและลูกกระเดือกหน้ามองลงต่ำมาจนถึงกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนของมินจุน

“แต่ว่าฉันอยากจะทำอะไรเปลี่ยนบรรยากาศขึ้นมาบ้าง อะไรที่นายก็รู้ดี” แทคยอนกดยิ้มร้าย ต่างจากมินจุนที่มีสีหน้ากังวลอย่างชัดเจน ร่างเล็กกลืนน้ำลาย มองแทคยอนด้วยดวงตาคู่เศร้าที่ตื่นตระหนก

“ตอนนี้ ที่นี่น่ะเหรอครับ”

“ใช่ ทำไมล่ะ ไม่ได้เหรอ” แทคยอนถามด้วยท่าทางสบายๆ แต่มินจุนอยากจะร้องไห้ออกมา การมีอะไรกันกับเจ้านายในรถที่แล่นอยู่ท่ามกลางการจารจรที่ติดขัด โดยมีรุ่นน้องที่สนิทเป็นคนขับรถให้ไม่ใช่อะไรที่ตลกเลย

“แต่ แต่ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องพวกนี้ ที่เราทำด้วยกัน เจ้านายก็ไม่อยากไม่ใช่เหรอครับ”

“เหอะ นายคิดว่าไอ้จินอุลมันไม่รู้หรือไงว่านายเป็นเมียฉันแล้วมินจุน” แทคยอนมองไปที่เบาะคนขับด้วยสายตามุ่งร้าย …หรือถ้ามันไม่รู้ ก็ดีมันจะได้รู้ว่ามินจุนเป็นของเขา

“แต่ แต่ เจ้านายครับ”

“ฉันโกรธที่นายหลับจริงๆนะมินจุน” แทคยอนเริ่มข่มขู่ มินจุนเม้มปากอย่างกังวล หากไม่ได้มีบุคคลที่สามที่ตนเองรู้จักดีอย่างจินอุล มินจุนคงไม่ลังเลแบบนี้

“ผมขอโทษ” มินจุนพูดเสียงอ่อยคล้ายพึมพำ

“แค่ขอโทษไม่หายหรอก” แทคยอนเริ่มเสียงเข้มอย่างโมโห มือหนาตบหน้าตักตัวเอง

“ขึ้นมา!!” เอ่ยเป็นคำสั่งสั้น มินจุนก็ขยับร่างขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ใบหน้าของมินจุนเหมือนกับกำลังจะร้องไห้ แต่แทคยอนก็ดูจะไม่สนใจเท่าไหร่

“ทำสิ อย่างที่ฉันเคยสอน” แทคยอนกระซิบที่ข้างใบหูของมินจุน

“เจ้านายสั่งให้ปิดกระจกได้ไหมครับ” มินจุนหมายถึงกระจกแบ่งกันระหว่างคนขับรถกับผู้โดยสารที่เบาะหลัง แต่แทคยอนก็แค่ยิ้มร้ายๆส่งให้เท่านั้น มินจุนจึงรู้ว่าพูดไปก็คงป่วยการ มินจุนเริ่มทำตามคำสั่ง แต่คนตัวเล็กบนร่างมีท่าทีติดขัดไปหมด ไม่ว่างจะแกะกระดุมให้ร่างสูงหรือท่าทีนั่งค่อมอยู่บนตักก็ดูไม่มั่นใจ จนแทคยอนเริ่มรำคาญ

มือหนาโน้มต้นคอมินจุนลงมาจูบเอง เป็นจูบที่ดูดดื่มและมือหนาก็ไวมากพอที่จะจูบไปก็ปลดกระดุมเสื้อมินจุนไปจนหลุดเกือบทั้งตัว มือหนาบีบเฟ้นและลูบไล้ไปทั่วร่างโปร่งของมินจุน รสจูบที่ร้อนแรงและมือหนาที่ปลุกเร้าเริ่มทำให้สมาธิของมินจุนเบลอเลือน

“จ จ เจ้านายครับ สั่งให้ปิดกระจกเถอะนะครับ” มินจุนพึมพำบอกด้วยเสียงกระเส่า มินจุนอายจินอุลที่มาเห็นสภาพน่าสมเพชของตัวเอง มินจุนไม่รู้ว่าตัวเองจะกล้าวางตัวเป็นรุ่นพี่ที่น่าเคารพของจินอุลได้อีกหรือเปล่า หากจิลอุลมาเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้

แต่ดูเหมือนคำร้องขอของมินจุนจะไม่ได้รับการรับฟัง

“อย่าไปแคร์ไอ้คนขับรถนั่นให้มันมากมินจุน” แทคยอนกดเสียงต่ำที่ข้างใบหูของมินจุน มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงเนื้อดีที่เป็นคนซื้อให้ร่างเล็กเอง มือหนารูดซิปกางเกงออก ปลายนิ้วเขี่ยเล่นและหยอกล้อแก่นกายของมินจุนอย่างอารมณ์ดี

“อ๊ะ อื้อ” มินจุนรู้สึกดีกับสัมผัสของแทคยอนจนต้องส่งเสียงออกมา แต่ก็อับอายเกินกว่าจะไม่ยกมือขึ้นมาปิดปาก แทคยอนมองดูอย่างไม่พอใจกับการที่มินจุนกลั้นเสียงร้อง มือหนาจึงดึงชั้นในของมินจุนออกแล้วก็คุกคามสิ่งที่อยู่ในนั้นอย่างเต็มที่ จนในที่สุดมันก็สู้มือหลับมา แทคยอนระบายยิ้มอย่างพอใจ

มองหน้ามินจุนที่ตอนน้ำกำลังแดงกร่ำเพราะกลั้นเสียงร้องและรู้สึกเสียซ่านจนเกินจะห้ามได้ มือหน้าขยับขึ้นลงไปตามทางที่ควรเป็น ปลายนิ้วใหญ่บีบเค้นส่วนปลายที่ใหญ่กว่า มินจุนอ่อนระทวยและเกร็งแน่นไปทั้งร่าง ร่างเล็กเสียวซ่านจนแทคยอนต้องกอดรั้งเอวบางไว้เพราะกลัวจะตกลงไปจากตัก แทคยอนขยับข้อมือเร่งจังหวะมากขึ้น มองดูปฏิกิริยาของมินจุน ที่ตัวเองรู้ดีว่าร่างเล็กใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว มือหนาหยุดไว้แค่นั้น พร้อมใช้นิ้วชี้กดส่วนปลายที่เป็นช่องทางปลดปล่อยอารมณ์ของมินจุนเอาไว้อย่างขี้แกล้ง

มินจุนหายใจถี่รัว น้ำตาเอ่อคลอดวงตาเรียวใบหน้าขาวที่ยามนี้แดงจัดมองแทคยอนอย่างร้องขอ

“ช่วยฉันหน่อยสิมินจุน” เป็นประโยคหวานๆจากเสียงทุ้มนุ่มที่มีความหมายเดียวกับคำว่า ทำซะ มินจุน

ตาเรียวจ้องมองตาโต เมื่อยังเห็นเพียงคำสั่งก็ทำตามอย่างเคย

ก็เป็นแค่บอดีการ์ดจะไปเรียกร้องอะไรอีก

“อ อ๊ะ อา” แค่ขยับตัวโดยมี มือหนาของแทคยอนบีบบังคับกันไว้แบบนั้น มินจุนก็หลุดเสียงครางออกมาทันทีเมื่อเอามือสวยออกจากปากตัวเอง มือบางจับที่เข็มขัดกางเกงของแทคยอนอย่างอ่อนแรง แต่ก็ยังคงทำต่อไปอย่างดี

แทคยอนมองไปที่กระจกมองหลัง รอยยิ้มร้ายกาจอย่างผู้มีชัยเหนือกว่าส่งให้จินอุล เขารู้ดีว่าจินอุลเสียสมาธิแค่ไหน ดูจากรถที่เริ่มเป๋ไปเป๋มา แต่จินอุลจะทำอะไรได้ จะขับรถพุ่งชนสิบล้อให้เขาตายก็ยังทำไม่ได้เลย เพราะจินอุลเองก็รู้อย่างที่แทคยอนรู้ดีว่า หากจินอุลตาย มินจุนจะเสียใจไปทั้งชีวิต แต่ถ้าแทคยอนตาย มินจุนจะฆ่าตัวตายตามไปทันที

ก็เขาบอกแล้วไงว่า เขาคืออ๊ค แทคยอน

แทคยอนลูบมือหนาไปตามแผ่นหลังของมินจุน เสื้อเชิ้ตสีขาวแทบหลุดออกจากร่างเล็กเกือบหมด เช่นนั้น แผ่นหลังสวยๆนี้จินอุลก็ได้เห็นงั้นหรือ ใบหน้ามินจุนยามร้องไห้ แล้วก็เสียงครางเพราะๆนั้นอีก คนอย่างจินอุลไม่มีสิทธิ์จะได้รับรู้หรอก

พอนึกได้อาการหวงของ ของแทคยอนก็พุ่งขึ้นสูง

“ปิดกระจกซะ!!” แทคยอนออกคำสั่งเสียงดัง มินจุนที่พึ่งจะรูดซิปกางเกงของแทคยอนเสร็จมองหน้าร่างสูงอย่างขอบคุณ

และจินอุลเองก็ทำตามทันที จินอุลไม่อยากให้มินจุนเห็นว่าตอนนี้ตัวเองกำลังร้องไห้อยู่

มินจุนเองก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นช่วงเวลาน่าอายของตนเองเช่นกัน แต่ดูแล้วแทคยอนจะไม่แคร์นัก

“ฉันปิดกระจกให้นายแล้ว มินจุน” จมูกโด่งลากไปตามปรางแก้มนุ่ม มือหนาฟอนเฟ้นที่สะโพกของมินจุนอย่างสนุกมือ

“ตอบแทนฉันให้ดีล่ะ”  มินจุนพยักหน้ารับน้อยๆจนน้ำตารินไหล มือบางจับกระชับที่ส่วนแข็งขืนที่แทบจะใหญ่โตจนสุดของแทคยอน ขยับเพียงไม่กี่ที ก็ดูมันจะพร้อมรบแล้ว ส่วนมินจุนเองก็รู้สึกเสียวซ่านและอับอายจนทนแทบไม่ไหว แถมดูอย่างไรแทคยอนก็คงไม่ใจดีมาช่วยเบิกทางด้วยนิ้วยาวๆที่อบอุ่นนั้นให้

นาทีนี้มินจุนจึงคิดเพียงว่าทำมันให้เสร็จไปอย่างใจที่แทคยอนต้องการ ต่อให้ตัวเองจะเจ็บแค่ไหนก็ช่างมันเถอะ ถ้าแทคยอนมีความสุขก็พอ

“อ อ๊ะ อะ ฮึก” มินจุนส่งเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่านและความเจ็บเมื่อส่วนปลายที่ใหญ่โตแทรกเข้ามาในร่างของเล็กอย่างไร้การเตรียมพร้อมใด มีเพียงของเหลวที่ไหลออกมาจากส่วนปลายของแทคยอนเท่านั้นที่ช่วยได้ แต่มันก็น้อยนิดเมื่อเทียบกับการที่เคยมีอะไรกันอย่างอบอุ่นและได้รับการดูแลจากแทคยอน

มินจุนน้ำตาไหลเมื่อรู้สึกเจ็บและรับรู้ได้ถึงร่างกายที่เหมือนว่ากำลังจะฉีกขาดของตัวเอง แต่มันไม่เจ็บเท่าความรู้สึกบาดลึกที่เย็นเยียบอยู่ในใจตัวเอง

“ฮึก อ อ๊ะ” ทุกครั้งที่มินจุนขยับสะโพกขึ้นจนปลายส่วนแข็งขืนของแทคยอนกระแทกเข้ามาในร่างกาย มินจุนก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความจริงที่ตอกย้ำเข้ามาในใจตัวเอง

ตอกย้ำว่าคิม มินจุนคือใคร มีหน้าที่ทำอะไร

“อ๊ะ อื้อ ..จะ เจ้านายครับ” มินจุนร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แทคยอนที่กำลังก็ใบหน้าซุกไซร้ไปตามซอกคอหอมและลากไล้มือหนาไปทั่วร่างบาง เงยหน้าขึ้นมาจูบไล่ตั้งลำคอไปจนถึงใบหูของมินจุนแล้วขบเม้มมันแผ่วเบา

“แรงกว่านี้อีกสิ มินจุน” มินจุนทำตามคำสั่งแม้ว่าแทบจะทำไม่ไหวเพราะความเสียวซ่านที่อัดแน่นเต็มร่างที่จวนจะปะทุเต็มที

ทุกการขยับสะโพกตอกย้ำมินจุนให้แจ่มชัดยิ่งขึ้น

มินจุน คือบอดีการ์ดของอ๊ค แทคยอน

บอดีการ์ดที่จะเป็นตุ๊กตาให้แต่งตัวก็ได้

เป็นตุ๊กตาหน้ารถเอาไว้นั่งข้างๆไม่ให้เบาะมันว่างเล่นๆก็ได้

เป็นตุ๊กตายางที่จะเอาไว้ระบายความใคร่ที่ไหน เมื่อไหร่ก็ได้

คิม มินจุนก็เป็นแค่ของเล่นของแทคยอน

ของเล่นมีค่าต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าสัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงเมื่อเจ้านายไม่สนใจมันก็มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปอ้อนขอความเมตตา แต่ของเล่นถ้าเจ้านายเบื่อกันแล้วจะเขวี้ยงทิ้งตอนไหนก็ได้ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมีความรู้สึก

แล้วตอนนี้ตัวเองเจ็บทำไม มีความรู้สึกทำไม ก็เป็นแค่ตุ๊กตาน่าเบื่อตัวนึง เจ็บทำไม คิม มินจุน…ได้แต่ร้องถามตัวเองอยู่ในใจ ก่อนความคิดทั้งหมดจะถูกแย่งชิงด้วยฮอโมนที่พุ่งพล่านขึ้นมา เมื่อมินจุนขยับจนปลายแก่นกายโดนจุดสำคัญที่อ่อนไหว มือหนาของแทคยอนเองก็เลิกกลั่นแกล้งแต่ช่วยบรรเลงความสุขให้ “อ๊า” มินจุนหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ของเหลวพุ่งออกมาจนเลอะเทอะ ชุดราคาแพงของแทคยอน ร่างเล็กทิ้งตัวซบลงในอ้อมกอดของแทคยอนอย่างหมดแรง ใบหน้าหวานซบอยู่ที่หัวไหล่ของแทคยอน

มันคงเป็นความพลุ่งพล่านของฮอโมนที่ทำให้ความอ่อนแอทางอารมณ์ของมินจุนเริ่มล่มสลาย มินจุนร้องไห้อย่างเงียบๆ ไม่เสียงดังอะไร ส่วนที่แข็งขืนในร่างยังคงใหญ่คับแน่น มินจุนจึงเริ่มขยับตัวอีกครั้ง

จะมามัวเสียใจได้อะไร ในเมื่อเจ้านายยังไม่มีความสุข มีหน้าที่ให้ทำก็จงทำต่อไป…มินจุนบอกย้ำตัวเองแล้วขยับสะโพกขึ้นลงอีก แต่ทำได้เพียงไม่กี่ครั้งก็ต้องหยุดพักอย่างช่วยไม่ได้เพราะความรู้สึกที่เอ่อล้นทั้งเสียวซ่านทั้งเศร้าโศกรวมทั้งร่างกายที่กำลังเจ็บปวดทำเอามินจุนอ่อนแอและอ่อนแรง

แต่มินจุนก็ไม่ยอมแพ้เริ่มขยับตัวอีกครั้งแต่ก็ทุรักทุเลเต็มที

“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันทำเอง” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู วงแขนใหญ่เกี่ยวรั้งเอวบางขึ้นมาแล้วกอดประครองไว้เช่นนั้น สะโพกแข็งแรงขยับขึ้นลงเพื่อสานต่อกิจกรรมที่คั่งค้าง เพราะทักษะที่ช่ำชองมากกว่าทุกการขยับของแทคยอนนั้นตรงจุด และทำให้มินจุนต้องกัดปากตัวเองจนแน่น มือบางจิกไปที่เสื้อของแทคยอนจนมันยับย่น น้ำตายังคงไหลออกมาจากดวงตาเรียวที่ยามนี้กำลังปิดแน่นเพราะจัดการอารมณ์เบื้องล่างตัวเองไม่ได้

วงแขนแกร่งกอดรั้งเอวบางไว้อีกครั้งก็ยังคงใจดีช่วยเล่นกับแก่นกายของมินจุนที่เติบโตขึ้นเพราะถูกกระแทกจุดไวต่ออารมณ์ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ลมหายใจอุ่นมาพร้อมเสียงทุ้มของแทคยอนที่คลอเคลียอยู่ต้องปรางแก้มใสของมินจุน แทคยอนเร่งจังหวะแห่งความสุขให้ตัวเองและมินจุน เร่งเร้ามันแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ปลดปล่อยกันออกมาทั้งคู่

แทคยอนพ่นลมหายใจร้อนหนักๆเมื่อกิจกรรมที่ทำในที่คับแคบนี้ผ่านพ้นไป มินจุนทิ้งทั้งร่างอยู่ในอ้อมกอดของแทคยอน มือบางกำเสื้อแทคยอนเอาไว้จนแน่น เมื่อเจ้านายมีความสุขดีแล้ว มินจุนก็ไม่ฝืนจะขยับร่างตัวเองอีก ใบหน้าของมินจุนซบอยู่ที่หัวไหล่แกร่งของแทคยอน ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน มินจุนกำลังร้องไห้ ร้องออกมาอย่างหนักหน่วงแต่ในขณะเดียวกันก็พยายามห้ามไม้ให้เสียงสะอื้นของตนเองดังขึ้นมา

มินจุนไม่อยากให้มันรบกวนการรับฟังของเจ้านายตัวเอง มันก็แค่เสียงร่ำไห้จากคนด้อยค่าคนนึงเท่านั้น

แทคยอนมองร่างให้อ้อมกอด รับรู้ดีว่าตอนนี้มินจุนกำลังร้องไห้หนักแค่ไหน วงแขนแกร่งอยากจะยกขึ้นโอบกอดมินจุนไว้แต่ก็กลัวว่าจะยิ่งทำให้มินจุนร้องไห้ขึ้นมาอีกหรือเปล่า แม้ลังเลแต่แทคยอนก็โอบวงแขนกอดมินจุนไว้ แล้วก็ตามที่แทคยอนคาด ทันทีที่ถูกโอบกอดมินจุนก็ร้องไห้หนักขึ้น

อ๊ค แทคยอนกำลังทำให้คิม มินจุนพังทลาย

“อ อย่า ฮึก อย่า …” มินจุนพึมพำด้วยเสียงสะอื้นฟังแทบไม่เป็นคำ แต่แทคยอนก็ยังคงฟัง คิดว่าที่มินจุนพุดออกมาไม่ได้เพราะการร้องไห้ที่ขัดขวาง แต่แท้จริงแล้วความรู้สึกในใจมินจุนต่างหากที่ขัดขวางอยู่ มินจุนไม่แน่ใจว่าตัวเองจะมีสิทธิ์เอ่ยคำร้องขอนี้หรือเปล่า

“อย่า ย ฮึก ทำแบบ น นี้ อีก ได้ ม ไหม ครับ” มินจุนสะอึกสะอื้นพูด แทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงร้องไห้ แทคยอนหลุบตาโตมองต้นคอของมินจุนที่ยังคงซบหน้าไว้กับแผงอกตัวเอง ร่างสูงใหญ่ไม่มีคำตอบที่ดีพอ เขาไม่อาจให้คำสัญญากับมินจุนได้ว่าเหตุการณ์เอาแต่ใจและเอาแต่ได้แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

แทคยอนทำได้แค่กระชับกอดมินจุนให้แน่นขึ้น ส่วนมินจุนก็ทำได้แค่ร้องไห้ออกมา

มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังอยู่ในความเงียบของการเดินทางไปปูซานครั้งนี้

…………..

ทันทีที่รถจอดสนิท แทคยอนก็เปิดประตูรถออก ในวงแขนมีบอดีการ์ดส่วนตัวที่ร้องไห้หนักจนหลับไปแล้วอยู่  จินอุลที่ตานั้นแดงช้ำตอกย้ำว่าขณะขับรถมาก็ร้องไห้หนักไม่แพ้กัน แม้จะมองอย่างเจ็บปวดแค่ไหน ก็เดินมาหาเพื่อจะช่วยอุ้มมินจุนออกจากรถ แต่สายตาไม่เป็นมิตรของแทคยอนก็บอกให้หยุดอยู่ตรงนั้น

จินอุลทำได้แค่ปิดประตูรถเมื่อแทคยอนอุ้มมินจุนออกมา ผู้ชายตัวโตทั้งสองยืนมองหน้ากัน จินอุลละสายตาหนีมามองหน้ามินจุนที่ร่องรอยการร้องไห้นั้นชัดเจน

“กลับโซลไปซะ” แทคยอนเอ่ยคำสั่ง ฝีเท้าเดินต่อไปได้มั่นคงแม้จะอุ้มบอดีการ์ดอยู่ทั้งคน

“ผมไม่กลับ” จินอุลบอกชัดเจน แทคยอนพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

“เรื่องของแก แต่แกห้ามมาให้ฉันหรือมินจุนเห็นหน้าตลอดการอยู่ที่ปูซาน” แทคยอนเอ่ยคำสั่ง ไร้สุ่มเสียงตอบกลับแม้จะอารมณ์เสียแต่แทคยอนก็ก้าวเดินต่อเพราะอยากให้มินจุนได้นอนบนเตียงนุ่มที่สบายกว่าอ้อมกอดแข็งๆของตัวเอง

“คุณแทคยอน” เสียงเรียกของจินอุลทำให้แทคยอนชะงักฝีเท้า

“อย่าทำให้พี่มินจุนร้องไห้อีกได้ไหม” จินอุลเอ่ยคำร้องขอที่จริงจัง แต่แทคยอนก็ไม่ตอบสิ่งใดคืนไป เพียงก้าวต่อขึ้นไปบนบ้านพักอันหรูหราของตระกูลอ๊คที่เตรียมพร้อมรอตนไว้เท่านั้น

……………

“จุนโฮ จุนโฮ” เสียงทุ้มเรียกพร้อมมือหนาที่สะกิด จุนโฮที่นอนหลับอยู่ค่อยๆลืมตาตี่ขึ้นมามองด้วยท่าทางงัวเงียที่บ่งบอกว่ายังไม่พร้อมตื่นอย่างมาก

“ถึงทะเลแล้ว” แต่พอชานซองร้องบอกแบบนี้จุนโฮก็ลืมตาขึ้นมาทันที ร่างเล็กโดดลงจากรถแล้วมองบรรยากาศรอบข้างที่เป็นบริเวณของบ้านพักหรู วิวตรงนี้เห็นทะเลและชายหาดอย่างสวยงาม

“ปูซานนนนน” จุนโฮร้องออกมาเหมือนเด็กๆ ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มสวย

“ผมอยากเล่นน้ำทะเลจังเลย” จุนโฮ หันมามองชานซองด้วยตาเป็นประกาย ชานซองยิ้มกว้างแล้วโลกหัวเด็กตรงหน้าไปทีนึง

“เดี๋ยวเย็นๆ ค่อยมาเล่น ตอนนี้เอาของไปเก็บแล้วก็หาข้าวกินกันก่อน” จุนโฮทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี มือกระชับสายกระเป๋าสะพานที่ใส่ของส่วนตัวของตัวเองมา หันกลับมามองพื้นทะเลที่สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ

จะถ่ายรูปไปเยอะๆเลย เอาไปอวดพี่อูยอง พี่อูยองต้องชอบแน่ๆ ก็ทะเลปูซานสวยเสียขนาดนี้

…….

มือหนาปิดตู้เสียผ้าเมื่อนำเสื้อผ้าเก็บไว้ในตู้จนเรียบร้อย แม้ว่าจะเป็นการมาอยู่เพียงชั่วคราวแต่พวกเสื้อผ้าออกงานก็ต้องได้รับความใส่ใจให้ดูดีอยู่เสมอ ตาโตกวาดมองรอบห้องแล้วจึงเห็นร่างเล็กที่ยามนี้ก็ยังคงอยู่ในชุดลำลองกำลังนั่งกอดเข้ามองวิวทิวทัศน์ของทะเลตรงหน้าที่สวยงาม แดดเริ่มอ่อนลงบอกว่าเวลาใกล้จะผันเข้ายามเย็น หากแต่ไม่อาจลดความงดงามของพื้นทะเลสีครามกลับยิ่งทวีความสวยงามให้จับตามากขึ้นไปอีก

ร่างสูงเดินไปนั่งที่ขอบเตียงนอนมองดูแผ่นหลังบางที่อยู่หน้าบ้านกรอบหน้าต่าง ดูสวยงามหน้ามองราวรูปภาพ

“อูยองอยากไปเล่นน้ำไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม อูยองจึงหันกลับมามอง

“ไม่ดีกว่าครับ เย็นแล้วไปพรุ่งนี้ดีกว่า”

“ชอบที่นี่ใช่ไหม” นิชคุณเอ่ยถาม มีความประหม่าในน้ำเสียงอยู่ไม่น้อย อูยองหันกลับไปมองภาพทะเลเบื้องหน้าที่สวยงาม

“ชอบครับ” อูยองชอบทะเลมาตลอด เฉกเช่นเดียวกับที่น้องชายของตัวเองชอบ หากจุนโฮได้มาเห็นที่สวยๆแบบนี้ด้วยกันก็คงดี

“ขอโทษที ที่พามาแบบฉุกละหุกนะ” อูยองวาดยิ้มเมื่อได้ฟัง ถือว่าฉุกละหุกจริงๆ นิชคุณโหมงานหนักติดต่อกันหลายวันจนเหมือนร่างกายจะหมดแรง พอทำงานเสร็จก็กลับมาที่บ้านนอนหลับยาวไปเต็มๆหนึ่งคืน พอตอนเช้าตื่นมาก็บอกอูยองว่าตอนนี้ต้องเดินทางไปปูซานเพื่อร่วมงานเลี้ยงสำคัญ แล้วก็พากันขึ้นรถมาอย่างงงงวย มีเวลาเก็บของเพียงน้อยนิด …แต่ความฉุกละหุกนี้ก็น่าสงสัยอยู่ ต่อให้ดูเหมือนรีบร้อนแต่นิชคุณก็ตัดชุดออกงานสำหรับตัวเองและอูยองไว้พร้อมแล้ว

“อูยองคิดอะไรอยู่เหรอ” มือหนาจับที่หัวไหล่บางของอูยอง นิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าอูยองยามนี้ผอมมากแค่ไหน เห็นทีพรุ่งนี้ต้องให้กินอาหารทะเลเข้าไปเยอะๆเสียแล้ว

“ดีใจนะครับที่ได้มาด้วยกัน” อูยองฉีกยิ้มก่อนจะหลุบตาลงแล้วรอยยิ้มจะเลือนหายไป

“ถ้าจุนโฮได้มาด้วยน้องคงต้องดีใจกว่าผมแน่ๆ ถ้าน้องมาป่านนี้คงแช่อยู่ในน้ำทะเลไปแล้ว” อูยองพึมพำด้วยรอยยิ้มที่ดูห่อเหี่ยวมากเหลือเกิน นิชคุณเม้มปากเมื่อความรู้สึกผิดเข้ามาเกาะกุมในหัวใจ หากเขาไม่เอาตัวอูยองมาจากน้องชาย สองพี่น้องคงได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

“อยากโทรหาจุนโฮไหม”

“ได้หรือครับ”แค่ประโยคสั้นๆง่ายๆ อูยองที่ห่อเหี่ยวก็ตาโตหันกลับมามองอย่างตื่นเต้นทันที และยิ่งตื่นเต้นเสียกว่านั้นเมื่อมือหนายื่นโทรศัพท์ของอูยองที่ยามนี้กดโทรออกหาปลายสาย ‘จุนโฮของพี่ ^^’ ไว้เรียบร้อยแล้ว

อูยองรับโทรศัพท์มาด้วยรอยยิ้มกว้างในใจทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้น และขอบคุณนิชคุณที่ใจดีให้ในยามนี้ อูยองเอาโทรศัพท์แนบหูรอคอบสัญญาณการรับจากปลายสายด้วยความตื่นเต้น แต่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นิชคุณนั่งลงที่ขอบเตียงมองรอยยิ้มของอูยองแล้วก็ระบายยิ้มจางๆตาม

นิชคุณรู้ดีว่าตนเองยังไม่กล้าพอจะปล่อยอูยองไป แม้อูยองไม่เต็มใจก็ยังดื้อดึงจะรั้งไว้

นิชคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว …รู้ตัวเองดีแต่ก็ยังขอเป็นเช่นนี้หากจะมีอูยองอยู่ข้างกัน

รอยยิ้มของนิชคุณจางลงเป็นสงสัยเมื่อคนตรงหน้าไม่มีรอยยิ้มเช่นเดิมแล้ว

“อูยองเป็นอะไร” เดินเข้ามาหาคนที่นั่งทำหน้าเศร้าสร้อยมองโทรศัพท์ในมืออยู่แบบนั้น

“น้องไม่รับโทรศัพท์” น้ำเสียงเศร้าเหมือนคนพูดจะร้องไห้ “ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องคงยุ่งอยู่เลยไม่ว่างรับ” เสียงอูยองเศร้าจนนิชคุณอดไม่ได้จะลุกจากเตียงมาลูบผมนิ่มปลอบโยน

“ขอบคุณนะครับที่ให้โทรหาจุนโฮ” อูยองยื่นโทรศัพท์คืนนิชคุณทั้งที่ของชิ้นนี้เป็นของตนเอง นิชคุณมองหน้าอูยองที่ตาเรียวแดงเหมือนจะร้องไห้กับโทรศัพท์ในมือแล้วลังเลอยู่ครู่นึงก่อนจะตัดสินใจกำมืออูยองรอบมือถือเครื่องนั้น

“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรหาน้องใหม่ก็ได้”

“จริงๆหรือครับ” อูยองร้องถามด้วยแววตาที่ตื่นเต้นมาก นิชคุณพยักหน้าก่อนจะคุกเข่าให้ส่วนสูงใกล้เคียงกันแล้วมองหน้าอูยอง

“แต่อูยองต้องสัญญากับพี่ว่าจะคุยแต่กับจุนโฮ แล้วพอได้คุยกับน้องจะเอาโทรศัพท์คืนพี่ และอูยองจะไม่พยายามหนีหรือให้ใครมาช่วยพาออกไป” ดวงตาโตเต็มไปด้วยความจริงจัง อูยองเม้มปากเล็กน้อยเมื่อคิดว่าต่อให้ยามนี้นิชคุณก็ยังคงไม่ไหวใจกันอยู่ดี

“ครับผมสัญญา” แต่ก็พยักหน้ารับแต่โดยดี

“อาบน้ำ แล้วไปกินข้าวด้วยกันเถอะ” นิชคุณลูบผมอูยอง อูยองเองก็ลุกเดินตามไปอย่างว่าง่าย ตาเรียวมองโทรศัพท์ในมือด้วยรอยยิ้ม

….

ตอนนี้สภาพของจุนโฮนั้นเปียกปอนตั้งแต่ปลายเส้นผมจนถึงส่วนขาที่จมอยู่ในน้ำ ต่างจากชานซองที่ตอนนี้เปียกเพียงครึ่งตัวเท่านั้น ท่อนบนในเสื้อกล้ามสีขาวนั้นมีเพียงหยดน้ำที่กระเซ็นเปื้อนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“คุณโกงอ่ะ ไม่เห็นเปียกเลย” จุนโฮทำหน้ามุ่ยแล้วก็วักน้ำสาดใส่ชานซอง ชานซองหลบไม่ทันจึงเปียกเพิ่มขึ้นไปหน่อยนึง

“อยากให้ฉันเปียกเหรอ ทำไมอยากเห็นกล้ามสวยๆของฉันล่ะสิจุนโฮ” ชานซองฉีกยิ้มล้อเลียนใส่ จุนโฮหน้าแดงขึ้นมาแต่ก็ทำหน้ามุ่ยค้อนใส่

“ชิ ใครจะอยากดูหลงตัวเอง” แล้วคนตัวเล็กก็แลบลิ้นใส่ให้เสียหนึ่งที ชานซองเลิกคิ้วมองแล้วก็ดึงเสื้อกล้ามถอดโยนทิ้งไปเผยกล้ามลอนสวยให้ออกมาท้าลมท้าแดดทันที จุนโอได้แต่ยืนนิ่งมองอย่างตกใจไปครู่นึงที่จู่ๆชานซองก็ถอด ปกติไม่ใช่ได้เห็นแบบนี้ เพราะเอาจริงๆ ชานซองไม่เคยถอดเสื้อเลยแม้ยามที่เราทำอะไรกัน

“มองขนาดนั้นนี่คิดเงินนะ”

“งก!!” ชานซองทำหน้าล้อเลียนใส่จุนโฮว่าใครกันแน่ที่งก จุนโฮจิกตาใส่แล้วค้อนหันหลังให้ เดินลงทะเลไปมากกว่าเดิมเพื่อเล่นน้ำเสียยังดีกว่า

“อ๊ะ” จุนโฮผวาตกใจเมื่อจู่ก็โดนสวมกอดจากด้านหลังจนแน่น

“กอดนี้ฟรีใช่ไหม ดีจัง ” ชานซองทำเสียงร่าเริงเหมือนหมาโกลเด้นตัวโตอยู่ข้างใบหูจุนโฮ

“แต่ถ้าหอมยังเสียเงินใช่ไหม” ถามไปชานซองก็กดจมูกหอมแก้มจุนโฮเสียฟอดใหญ่

“อ่ะ ฉันลืมไปในสัญญาไม่มีนับค่าหอม” แล้วชานซองก็กดจมูกลงบนแก้มจุนโฮอีกที

จุนโฮเผลอวาดยิ้มกว้างออกมา แต่มือบางก็ตีแขนชานซองแรงๆ

“ขี้โกงแล้วคุณชานซอง ปล่อยเลยๆ” จุนโฮดิ้นไม่ได้จริงจังอะไรมาก แต่น้ำทะเลทั้งบริเวณก็กระเซ็นไปทั่วจนชานซองเริ่มเปียก จุนโฮเห็นโอกาสจึงขัดขาชานซองที่ยืนอยู่ข้างหลังทั้งที่กอดตัวเองอยู่ ชานซองเสียหลังล้มลงพาคนในอ้อมกอดเอนหลังลงไปในน้ำด้วยกัน ตอนนี้ทั้งสองคนจึงเปียกน้ำทั้งตัวเท่ากันแล้ว

“ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้าขี้โกงนัก เทพเจ้าแห่งท้องทะเลลงโทษเลย” จุนโฮชี้นิ้วใส่ชานซองพร้อมหัวเราะสะใจเสียเต็มประดา

“นายต่างหากที่แกล้งฉันจุนโฮ” ชานซองบ่นแล้วก็วิ่งเข้าชาร์ตจุนโฮทันที อุ้มร่างเล็กขึ้นมาบนหัวไหล่อย่างบ้าพลัง

“ปล่อยนะคุณชานซอง” จุนโฮตีขา

“ไม่ปล่อย อยากเล่นน้ำทะเลใช่ไหม มาเล่นด้วยกันมา” ชานซองพูดอยากสนุกเต็มที่ พอได้เปียกก็เล่นมันไปให้จยมืดเลย ร่างหนาวิ่งลงไปในน้ำทะเลที่ลึกขึ้นแล้วปล่อยจุนโฮลงไปในน้ำ คนตัวเล็กเหลือแค่ส่วนคอกับหัวที่เลยน้ำออกมา ต่างจากชานซองที่เหลืออีกเยอะที่เลยน้ำขึ้นมา

“อ๊าา ตรงนี้ลึกจังไม่เอาน่ากลัว” จุนโฮบ่นพึมพำแล้วเกาะแขนชานซองไว้จนแน่น ชานซองมองคนข้างๆอย่างประหลาดใจ

“นายว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ” จุนโฮอายจนเหวี่ยงให้ทีนึง แต่ชานซองไม่โกรธแต่กลับขำออกมา

“ให้ช่วยสอนว่ายน้ำให้ไหมล่ะ”

“ไม่เอาต้องโดนแกล้งแน่เลย”

“ไม่แกล้งหรอก ใครจะแกล้งจุนโฮ” ว่าแล้วก็คว้าเอวบางแล้วลากลงไปในน้ำบริเวณที่ลึกขึ้นจนจุนโฮยืนไม่ถึง

“นี่ไงแกล้งแล้ว ไม่เอาๆ” ปากจุนโฮก็บ่น มือก็กอดชานซองไว้จนแน่นเพราะกลัวตัวเองจะจมน้ำไป ชานซองคนขี้แกล้งหัวเราะชอบใจเสียยกใหญ่

“ชานซองนิสัยไม่ดี พาขึ้นไปเลย” จุนโฮทำหน้างอ มือก็ทุบชานซองแต่ก็ไม่ได้ทุบแบบจริงจังมากนัก คนตัวโตเลยหัวเราะร่าแล้วก็พาลงมาลึกขึ้นไปอีก

“ไม่ต้องกลัว ลองยืนดูสิ” ชานซองบอกคนที่กอดตัวเองอยู่จนแน่น เกาะอยู่ไม่ยอมลงไปเลย

“ยืนได้ไงขาไม่ถึง”

“ก็ขาไม่ถึงไงจะได้ฝึกว่ายน้ำ”

“ไม่เอา ลึกน่ากลัว” จุนโฮบ่นแล้วก็บ่น

“ไม่ต้องกลัวฉันอยู่ตรงนี้” ตาตี่มองหน้าชานซองที่ตอนนี้กำลังยิ้มกว้าง รอยยิ้มกับสายตาอบอุ่นใจดีแบบที่ทำให้จุนโฮตกหลุมรักง่ายๆ

“ไม่ทิ้งกันจริงนะ”

“จริงสิ จุนโฮ” พอชานซองยืนยันจุนโฮก็สบายใจขึ้นมานิดนึง รอยืนขาลงไปในน้ำแต่แขนก็ยังคงเกาะบ่าชานซองจนแน่น

“ไม่เจอพื้นเลย” จุนโฮบ่นทำหน้าเบะ

“ค่อยๆก้าวลงมา ลอยตัวอยู่ในน้ำ ส่วนมือก็จับฉันไว้”ชานซองค่อยๆบอก จุนโฮก็ค่อยๆทำตามอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ในที่สุดก็แงะขาที่เกาะชานซองออกมาได้ แต่มือก็ยังคงจับบ่าแข็งแรงไว้จนแน่น

“วันนี้ยังไม่ต้องว่ายเป็นก็ได้ แค่ลองลอยตัวอยู่ในน้ำลึกๆโดยไม่กลัวเสียก่อน” ชานซองบอก จุนโฮพนักหน้าตาม ปล่อยตัวให้ลอยขึ้นตามกระแสน้ำ แต่มือก็ไม่ยอมปล่อยชานซองสักนิดเดียว

“ไม่ต้องเกร็งจุนโฮ ยังไงฉันก็ไม่ทิ้งนายหรอก” น่าประหลาดแค่เสียงทุ้มนุ่มของชานซอง จุนโฮก็ค่อยๆ ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผ่อนคลายขึ้น

หรือทะเลปูซานจะมีมนต์ใดแฝงอยู่ ใจถึงได้เอาแต่ใจไม่เชื่อฟังสมองเอาเสียเลย

บอดีการ์ดร่างโตสองคนของตระกูลฮวางมองโทรศัพท์ที่สั่นครืนอยู่บนเก้าอี้ริมชายหาดที่เจ้านายกับเด็กหนุ่มนามจุนโฮนั่งเมื่อครู่ ก่อนจะมองตากัน

“มึงไปบอกเจ้านายสิว่าโทรศัพท์คุณจุนโฮสั่น” บอดีการ์ดแว่นตาดำที่1เอ่ยโบ้ยเพื่อนทันที

“มึงสิไป กูไม่ชอบน้ำทะเล” บอดีการ์ดแว่นตาดำที่ 2 รีบโบ้ยกลับ

“ไอ้ห่า ใครจะไปขัดเจ้านายกับคุณจุนโฮตอนนี้วะ”

“มึงไม่กล้ากูก็ไม่กล้าป่ะวะ”

บอดีการ์ดแว่นตาดำที่1กับที่2 มองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจทำเหมือนว่าไม่รับรู้ถึงการสั่นของโทรศัพท์สายเมื่อครู่ แล้วหันกลับไปจ้องมองรักษาความปลอดภัยให้กับเจ้านายทั้งสองที่กำลังเล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน

.

.

.

TBC

มาแล้วค่ะตอนที่17 *พ่นลมหายใจหนักๆ* หาเวลาว่างมาแต่งยากมากตอนนี้ งานรับปริญญาทำเอาเหนื่อยได้แม้จะไม่ได้เป็นปีที่เกี่ยวข้องนัก

หวังว่าทุกท่านจะสนุกสนานกับตอนนี้นะคะ

ตอนที่18 กติกาเฉกเช่นเดิมค่ะ 20 เมนต์ // หากเมนต์ครบแล้วจะพยายามมาลงให้ได้ไม่เกินห้าวันหลังจากเมนต์ครบนะคะ

ขออภัยด้วยจริงๆค่ะ ที่ล่าช้า พยายามหาเวลาว่างอยย่างดีที่สุดค่ะ

……

สำหรับรวมเล่มแสลปมีเบบี้ ใครยังไม่ได้โอนเงิน โอนมากันเถอะค่ะ

ใครจะสั่งลองถามเข้ามาดูค่ะ น่าจะทันอยู่ ^^

Advertisements

29 คิดบน “MONEY IS LOVE -17- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. 2PeachM

    ง่าาาาาาาาาา อิแทคเอาอีกแล้ววว
    ทำพี่คิมร้องไห้อีกแล้วว เอาอีกแล้ววว
    พอเลยๆ ไม่ยกพี่คิมให้แล้ว จะให้จินอุนนน
    จะให้อุ่นดูแล ทำไมนิสัยไม่ดีแบบนี้นะอ๊คคค
    คราวที่แล้วก็ทำพี่คิมเสียใจ นิสัย!
    จินอุนมารับพี่คิมไปดูแลเลยยยย
    คุณด้งก็ยังอึมๆ หม่นๆ แต่ก็ดีกว่าตอนแรกๆเย้ออ
    เริ่มเข้าใจกันแล้ววว อย่าทะเลาะอีกน้า คุยกันดีๆ
    ชานนูนอนี่ก็หวานกว่าคู่อื่นเค้าตลอดดดด
    ชานหนอชาน ถ้าชอบน้องก็บอกไปนนะ อย่าซึน
    ไม่อยากให้โฮเสียใจจจจล

    รอตอนต่อไปค่าาา

  2. นิรนาม

    นี่เปิดเข้ามาดูตลอดเลยว่าอัพรึยัง ในที่สุดเปิดมาป๊ะพอดี เขินแทนจุนโฮ >ㅅ< รอตอนต่อไปนะคะ

  3. cnn

    แทคยอนนี่ทำเกินไปแล้วนะ ต่อหน้าจินอุลเลยอ่ะ
    จุนโฮกะชานก็หวานซ้าาาาา

  4. ว้าวตอนนี้ยาวมากคะ ขอบคุณคะ
    แทคยอนนี่ยังไง ร้ายกาจจังเลย ดูดิว่ามินจุนคิดยังไงแล้ว แล้วแบบนี้แทคยอนคงไม่มีวันได้ยินคำว่ารักจากปากมินจุนแล้วกระมั่ง
    ด้งก็อย่าทำอะไรให้พี่คุณโกรธอีกนะ ตอนนี้พี่เค้ายอมให้เราเยอะมากนะ เราก็รู้ว่าการทำลายความเชื่อใจเป็นอย่างไรแต่ก็ยังทำ ยังไงก็เข้าใจพี่เขาหน่อย
    ชานนูนอหวานไปนะ แต่ถ้าเจออูยองกลางงานเลี้ยงหวังว่าจะไม่ทิ้งนูนอนะ ถ้าทิ้งอีกนานกว่าจะได้เจอ หรืออาจจะไม่ได้เจอเลย ถ้าจุนโฮไม่ใจอ่อน

  5. MyKW

    ในที่สุดก็ได้อ่านแล้วววววววว >_______<* ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ ^^*
    แทคยอนเอาแต่ใจมากกกกกกกกกก น่าจับฟาดจริงๆเลย ทำแบบนี้มินจุนอย่าไปยอมหลุดคำว่ารักออกมานะ ดัดนิสัยคนเอาแต่ใจ รักเค้าแต่ชอบทำร้ายจิตใจเค้าตลอดๆ อิคุณอ๊คแทคยอนเนี่ย ฮึ่ยยย!!!

  6. พี่สาว มินจุน

    ขอบคุณ ก่อนเลย อิอิ ขอบคุณค่ะ

    อิเหมียวเอาอีกแล้ววววววว โอ้ย มินจุนของพี่สาว เจ็บปวดแทนนาง เหมียวโหดร้ายทำได้ลงคอ

    อุต่ะๆๆ น้องคุณใจดีแล้ว อ่าาาาา น่ารักๆ

    ชานนูนอ โอ้ยยยย!!! พระเจ้าจะน่ารักไปไหน น่ารักจิงๆคู่นี้ แต่หารู้ไมภัยกำลังจะมา

  7. kimaoyly

    เย้ๆๆๆๆจุดพลุ
    👏👏👏
    ในที่สุดไรท์ก็มาต่อตอนที่ 17แล้ว
    เริ่มต้นมาอีพี่แทคก็ทำมินจุนร้องให้อีกแล้วอ่ะ พ่อมาเฟียนิสัยไม่ดี
    จะโกรธแทคจริงๆแล้วนะไรท์ ทำใมแทคต้องคอยทำร้ายมินจุนตลอดด้วยอ่ะ รักแล้วไง หวงแล้วไง หึงแล้วไง ทำใมไม่บอกล่ะว่ารัก
    อยากให้แทครู้คว่มคิดของมินจุนจังเลยว่าตอนนี้ใจดวงนี้ กำลังเจ็บปวดขนาดใหน นอกจากรักอีพี่แทคแล้วก็ไม่สามารถไม่มีสิทธิ์ที่จะบอกรักได้เลย

  8. อ้อน นุ้งโฮ

    อยากจะตะโกนดังๆ….เกลียดดดดดดดดด…แทคคคคคค..ยอนนนนนน…..ตั้งแต่อ่านฟิคมานับไม่ถ้วน…หลากหลาย
    คาแรกเตอร์..แต่บอกได้เลยคะ..เรื่องนี้..เกลียดแทคยอนเข้าใส้เลย..น้องโบว์สุดยอดมากคะ..พี่ไม่เคยอ่านฟิคที่แทคยอน
    มีคาร์แรคเตอร์ที่ใจร้ายขนาดนี้..ร้ายกาจ ใจดำ เลือดเย็น..ไอ่คนใจร้าย..งือ..งือ..อ่านไป แช่งไป เช็ดน้ำตาไปคะ..
    ทำเกินไปแล้วนะแทค เคยยิงจินอุลด้วยนี่ ใจร้ายมาก โมโหร้ายด้วย ทำอะไรไม่เคยนึกถึงจิตใจคนอื่นเลย…อ่านมา 17 ตอน
    ตอนนี้เป็นตอนที่เกลียดแทคมากถึงมากที่สุด..สงสารก็แต่จินอุล..อำนาจวาสนามันต่างกัน ทำอะไรก็ไม่ได้ ถึงแม้จะรัก
    มินจุนขนาดไหน ก็ทำอะไรไม่ได้เลย…นอกจากต้องทนมองสิ่งที่มันบีบคั้นหัวใจของตัวเอง..เกลียดแทคยอนที่สุดเล้ยยย

  9. อ้อน นุ้งโฮ

    คิม มินจุน ..ขอนับถือในความอดทน อดกลั้นของมินจุน..แทคเอ้ยยย..ใจของมินจุน..สลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วนะ อะฮึก..อะฮึก..
    มินจุน..พอเถอะ พอสักที ไม่ต้องไปทนมันแล้ว เปลี่ยนความคิดได้มั้ย สงสารตัวเองบ้าง อะฮึก..อะฮึก.. รักตัวเองบ้าง
    เจ็บปวดมามากพอแล้ว..รู้นะ…ว่าถึงบอกยังไง มินจุนก็ไม่ยอมทำตามหรอก ( ไปบอกน้องโบว์โน่น..) อยากให้มินจุนเข้มแข็ง
    รักตัวเองขึ้นมากกว่านี้ อย่ายอมแทคยอนมาก เห็นมั้ย ตอนนี้แทคมันได้ใจขนาดไหน ขนาดว่าปล้ำมินจุนโชว์จินอุล ก็ยังกล้าทำ
    ตอนนี้ยังทำซะขนาดนี้..ต่อไป จะขนาดไหน ไม่อยากจะคิด …น้องโบว์คร้าาาา..สงสารพี่เถอะ…ขอมินจุนเวอร์ชั่นดาร์ค
    ให้พี่เถอะคะ..พี่สงสารมินจุน..อะฮึก..อะฮึก..โอ้ยยย..ปวดหัวใจ ลงไปที่กระเพาะ ต่อไปที่ตับ สลับกับถุงน้ำดี เซี่ยงจี้ก็ยังปวด
    เจ็บปวดขนาดหนักเลยคะตอนนี้..อะฮึก..อะฮึก..มินจุนจ๋าาา..อดทนไว้นะคะ..ลีดเชื่อว่า..ฟ้าหลังฝน..มันต้องดีเสมอ..
    แต่สวรรค์ช่างใจร้าย (ได้ข่าวว่าเป็นน้องโบว์นะ)..ที่ลิขิตให้มินจุนต้องเจอเรื่องแบบนี้..เฮ้ออออ..ยิ่งเม้นท์ก็ยิ่งเศร้า..ปลงไม่ตก
    กับชีวิตของมินจุน..ขืนเม้นท์ต่อต้องเวิ่นเว้อเป็นหน้า A4 ก็ไม่จบ..หัวอกกองเชียร์ที่รักเคะสุดหัวใจ จะแตกสลายก็เพราะ
    แทคยอน ตอนที่ 17 นี่แหละ..เศร้าาาา..

  10. nuneo

    มาแล้วตอนที่17พี่แทคร้ายจังเลยส่วนชาจูนอกำลังหวานเลยแต่จได้นานเท่าไหร่กันนะ..เป็นกำลังใจให้อัฟตอนใหม่เร็วๆนะคะ

  11. อ้อน นุ้งโฮ

    ชานซอง..ตอนนี้นู๋นุ้งโฮกำลังอารมณ์ดีนะ..อย่าทำให้ลูกสาวดิชั้นรมณ์เสียนะคะ..เธอยิ่งจิตใจเปราะบางอยู่ คราวที่แล้ว
    ก็พูดให้ปวดใจไปครั้งหนึ่งแล้ว..ถนอมให้ดีๆหละ..อย่ามาทำให้เกลียดเหมือนแทค..นู๋นุ้งคร้าาเที่ยวปูซานให้สนุกนะคะ
    เดี๋ยวบางทีอาจจะได้เจอพี่อูยองนะ..
    พี่คุณ..น้องอูยอง..รีบๆปรับความเข้าใจกันเถอะนะ..เพราะเป็นคู่รักที่รักกันมากๆมาก่อน..กลับมารักกันเหมือนเดิมดีกว่านะ
    …..มาร์คคึ ..เจบี..สองคนนี่น่ากลัวแฮะ..ดูท่าทางคงเพิ่งจะมาถึงครึ่งเรื่องรึปล่าวน้าาา…ต้องถอนหายใจอีกหลายๆเฮือกเลย
    หนักทุกตอน หน่วงทุกตอน..รู้สึกว่ายิ่งอ่านเหมือนยิ่งโดนแกล้ง.. 555..น้องโบว์คนขี้แกล้ง..แต่ก็รักน้องโบว์มากๆนะคะ
    ที่ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจากมหาลัย..แล้วยังมาปั่นฟิคสนุกๆให้อ่านอีก..ขอบคุณมากๆคะ..ดูแลตัวเองด้วยน้าาาา..
    จะรอตอนต่อๆไปนะคะ..รอไม่อดใจท้อ..สามีอูยองได้กล่าวเอาไว้…

  12. jununnie

    ดราม่า อึมครึม หวานนหยดย้อย โอ้ยยย…แต่ละคู่

    แทคคิมก้นะ..อืมม…อ๊ค แทคยอนน!!!ทำงี้ได้ไง ฉันเกลียดดๆๆที่สุดเลย ไอ้คนใจร้าย ใจดำ โหดเหี้ยมอำมหิตผิดมนุษย์(เกินไปป) คนบ้าา

    คุณด้ง…ด้งน้อย พี่คุณเค้าใจดีแล้วนะ อย่าทำให้พี่เค้าเจ้าใจผิดอีกนะ ค่อยปรับความเข้าใจกันนะคะ

    ชานนูนอ…..กรี๊ดดดดดดดดดดดดด หวานมาก น่ารักมาก เลอค่ามาก หลังจากที่ชานได้ทำร้ายจิตใจนุ่้งไป ก้มาใจดีใส่นุ้ง นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ ชอบน้องก้บอกน้องสักทีสิอย่ามัวแต่ซึน ถ้าไม่รีบระวังโดนแย่ง(นี่ไม่ได้แช่งนะ จริงจริ๊งง)  ทำให้น้องเสียใจอยู่ได้

    เฮ้อ…แต่ละคู่นี่จิงๆเลย ไรท์น่ารักสุดๆ ไม่ค่อยมีเวลา แต่ก้มาอัพให้ รักไรท์จุงง ><

  13. don'stop_canstop

    อ่าทำไมอิพี่อ๊คใจร้ายจังอ่าาา สงสารมินจุน คุณด้งมาแป๊ปเดี๋ยวเองแต่พี่คุณใจดีให้ด้งโทรหาน้องด้วยนะ อิอิอิ ชานโฮก้อสวีทหวานสุดๆๆ อิอิอิ รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าไรเตอร์ อย่าใจร้ายให้รอนานเลยจาลงแดงตายแล้วTTTT

  14. OK2daKAY

    ตอนนี้อ๊คเคย์จัดเต็มคร้าบพี่น้อง แอบสงสารอุลเบาๆ แต่คนที่น่าสงสารที่สุดคือมินจุน ถ้าวันหนึ่งทนไม่ไหวขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ คนเรามีขีดจำกัด ถ้ามันหมดลงจะเป็นยังไง
    แต่เชื่อว่ามินจุนไม่สามารถทิ้งแทคได้ เพราะรักแทคมาก แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้คงยอมตายด้วยน้ำมือแทค

    ตอนหน้าคู่คุณยองและชานโฮคงไม่หวานแล้วมั่ง โฮกับพี่คุณคงเสียใจมาก โฮที่หลงรักชานคงแบบสุดๆ แง่ ㅠㅠ

  15. Harukase Doremee

    ตอนนี้สงสารมินจุนจัง แทคยอนทำเกินไปนะ ไม่นึกถึงหัวใจมินจุนเลย แล้วแบบนี้มินจุนจะกล้าเอ่ยคำว่า “รัก” ได้อย่างไรกัน
    แทคยอนต้องนึกถึงใจมินจุนให้มาสิ ฮอลลลลล สงสารมินจุน
    ชานโฮน่ารักอ่ะ แต่พรุ่งนี้คงเจออุปสรรคใหญ่หลวง ทั้งชานซองจะเจออูยองจุนโฮก็จะเจ็บไหนจะแผนพี่แทคซึ่งยังเป็นความลับอยู่ ไหนจะอูบินที่นุ้งโฮเป็นสเปค ไม่รู้ว่าชานจะรู้สึกยังไง หรือว่สเห็นอูยองก็ลืมโฮแล้ว
    ถ้าเป็นแบบนี้ ให้โฮไปกับอูบินดีกว่า

    อูยองก็เหมือนกันนะพี่คุณใจดีมากแล้วก็อย่าทำให้พี่เค้าเสียใจละ ไม่งั้นเจอหนัก

  16. 2pmLove

    อย่าเอาแบบว่า โฮเข้าใจผิดคิดว่าชานชอบอูยองเหมือนเดิม แล้วนุ้งประชดไปกับอูบินนะะะะะะ
    ต้องให้แทคเรียนรู้ที่จะเจ็บปวดอย่างสาสมนะะะะ

  17. jCNN

    ฮอล เจ็บปวดขนาดนัก… คูณแทคคค่ะใจดำเหมือนสีผิวเลย
    อยากอ่านโมเม้นค.รู้สึกแทคจังคง มีความฟินอยู่ไม่น้อย
    สงสารมินจับใจ ..ฮวยเขียนเก่งมากเลยคะ
    ทำให้คนอ่านปวดใจไปด้วยเลย

    คุณวูหน่วงๆๆๆ ขอให้อย่ามีไรมาพจนเลยนะ
    ค.ไว้ใจสินะ คึคุคึ พี่คุณดูแลน้องดีๆๆหน่อยยย

    มาคู่เมน คือน่ารักจัง มะไรพี่ชานจะรู้ใจตัวเอง
    ตอนนี้จอนนี่มาแย่งตำแหน่งละนะ เกี่ยวปะวะ นั้นมันขีวิตจิง
    ชอบจังอะดูเป็นห่วง ละโฮดูเชื่อใจชาน คึคึ
    นึกภาพโฮเกาะชานเป็นลูกลิงละคือ อารายยย
    ตัวแตก คะ ตัวแตก

    ไรท์เรียนมช.เหรอ คคึคึ เดาเอานะ
    สู้ๆๆนะคะ เป็นกำลังใจให้

    ปล. ตอนก่อนอ่านแล้วยังไม่ได้คอมเม้นเลย
    นิสัยเสียมากเลย

  18. kimaoyly

    ยิ่งอ่านยิ่งหน่วงไรท์ขาาาาทำใมไม่สงสารมินจุนบ้างหรอคะทำใมอีพี่แทคถึงไม่นึกถึงหัวใจมินจุนบ้างเลยเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง
    อยากให้มินจุนทนไม่ไหวหรือมีอะไรซักอย่าง ทำให้อีพีแทคทนปากแข็งไม่ไหวต้องเปิดปากบอกว่ารักออกมาจังเลยไรท์ขาาาาาา

    น้องโฮลั้นล้ากับทะเลจัง คงจะชอบทะเลมากๆเลยใช่ม้าาพี่ชานก็ตามใจน้องสุดๆ แต่เดี๋ยวทั้งสองต้องโดนใบสั่งแน่ๆฐานทำให้ความเค็มของทะเลหายไป เพราะความหวานนั้นมีมากกว่าความเค็ม อิอิ

    พี่คุณน้องยอง พี่คุณยอมให้โทรหาน้องแล้ว แต่ให้คุยกับน้องแค่นั้นหวงจริงๆ น้องยองก็อย่าขัดพี่เค้าเลยนะขอให้คู่นี้อย่ามีอุปสรรค์อีกเลย

  19. นิรนาม

    โอ้ยยยยแทคยอนคนนิสัยไม่ดี มาเฟียหน้าย่น ้เกลียดดดดๆๆๆๆจริงๆเลยมาทำให้มินจุนร้องอีกแล้ว มินจุนแข็งข้อบ้างเถอะ เป็นเมียมาเฟียต้องโหดนะ อึยยยยแล้วคู่ของตัวเองยังเอาไม่รอดยังไปวางแผนป่วนคู่คนอื่นอีก ชิส์ หมั่นใส่แทคยอนเต็มกำลัง

  20. love2pm

    แทคใจร้ายที่สุด รักเขาแล้วต้องลองใจกันขนาดนี้เลยเหรอ ไม่นึกถึงจิตใจของบอดี้การ์ดที่รักเลย

    คู่คุณด้งก็กำลังดีขึ้น แต่ จะมีใครมากวนอารมณ์มาเฟียคุณให้เลือดขึ้นหน้าอีกป่าวนี่

    นูนออออ จะน่ารักไปไหน เวลาอยู่กับชานสองคนรู้สึกโลกจะเป็นสีชมพู แต่พอมีคนอื่นเข้ามาแทรกโลกก็เปลี่ยนสีทันที แถมยังชอบประชดประชันกัน ไม่ยอมพูดความรู้สึกดี ๆที่มีให้กัน อุปสรรคของสองคนนี้ยิ่งมีเยอะซะด้วย คิมอูบินนี่ตัวแปรสำคัญเลยมั๊ง

    รอไรท์ใจดีมาต่อ นานก็รอ (รอรวมเล่มด้วยค่ะ)

  21. 2pmชานนูอ

    พี่แทคนี่ชั่วร้ายจริงๆสงสารมินจุน ฮือๆ ชานนูนอก็หวานเกินหน้าเกินตาจริงๆ

  22. bbm

    พี่แทคใจร้ายยย ทำไมทำแบบนี้ สงสารพี่คิม สงสารจินอุล พี่คิมคงอายแน่ๆ อ่าาา

    คุณด้งงงงง เริ่มจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว รอเวลาที่เค้าจะกลับมารักกันอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรในใจต่อกัน

    ชานนูนอ ร้ายกาจ อิจฉามากกก อยากเป็นนุ้งโฮ 5555 หวานกันจนบอร์ดี้การ์ดไม่กล้าไปขัดเลย ><

    ปล.เม้นรอบที่สี่ละนะ T.T

    1. ที่จริงเมนต์แค่รอบเดียวก็พอค่ะ อยากให้เป็นแบบนั้น แจ่ไม่เคยว่าอะไรเพราะเห็นแกก่ความตั้งใจของคนปั่น เพราะก็ไม่ได้ปั่นแบบไม่ใส่ใจ /แต่จริงๆอยากให้หนึ่งคนหนึ่งเมนต์นะคะ อยากดูฟีดแบคของฟิค ไม่อยากให้ปั่นเมนต์เท่าไหร่ …แต่เอาตามที่คนอ่านสบายใจแล้วกันค่ะ โบว์ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และความใส่ใจเรื่องนี้ //ตอน18อาจจช้านิดนึงนะคะ พอดีตอนนี้เป็นไข้ค่ะ น้ำมูกไหลนอนทั้งวันเลย

  23. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    มันแบบว่า แทคยอน i hate you
    you so bad ทำร้ายจิตใจกันเกินไปไหม
    ทำไมๆ
    แล้วมินจุนคิดดีแล้วหรอที่อยู่กับคนแบบนี้
    คนที่ต้องการทุกอย่างจากเรา แต่เลือกวิธีที่ได้มานั้นโหดร้ายมาก
    อยากให้จากไป อย่างน้อยก็ยังมีความทรงจำดีๆเหลืออยู่

  24. neko

    ชานนูนอนี่น่ารักตลอดเลยนะ สวีตจนทะเลจืด 555555
    แต่ทำไมพี่แทคใจร้ายกับพี่คิมขนาดนั้น สงสารพี่คิมจัง

  25. neko

    ทะเลที่ว่าเค็ม เจอความหวานของแต่ล่ะคู่เข้าไป กลายเป็นทะเลหวานเลย 55555
    ชานนูนอ น่ารักมากๆ ตกลงจะสอนน้องว่ายน้ำหรือว่าแอบเตะอั๋งน้องกันแน่หมีชาน

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s