MONEY IS LOVE -20- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #20
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิคKW

20

The moon

มินจุนมองเจ้านายที่เดินตรงมาหาด้วยท่าทางอารมณ์ดีและรอยยิ้มกว้างด้วยความสงสัยไม่น้อย

“มีอะไรดีๆเหรอครับ” มินจุนเอ่ยถาม แทคยอนส่งแก้วเครื่องดื่มให้กับบอดีการ์ดหน้าสวย

“ชนแก้วกันหน่อยมินจุน วันนี้นายทำได้ดีมากเลย” แทคยอนเคาะแก้วตัวเองกับแก้วที่มินจุนรับแล้วยกเครื่องดื่มดีกรีแรงจิบ

“ผม? ผมทำอะไรเหรอครับ” มินจุนถามอย่างแปลกประหลาดใจ แทคยอนหันมามอง

“ก็ที่ฉันให้นายล่อจาง จุนโฮไปเจอกับคิม อูบินสองต่อสองไง นายทำได้เร็วและดีมาก สายบอกว่า ตอนนี้คิม อูบิน กรามเคลื่อนเพราะโดนชานซองต่อย จากเรื่องจุนโฮเรียบร้อยแล้ว” แทคยอนบอกอย่างอารมณ์ดี แทบจะร้องเป็นเพลงด้วยซ้ำ

“ตัดออกไปได้อีกหนึ่งตระกูล สบายใจขึ้นโข หึหึ”

“แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ ผมรอเจ้านายอยู่ตรงนี้ ยังไม่ได้เจอเด็กที่ชื่อจุนโฮนั่นเลย” มินจุนแย้งขึ้นมา แทคยอนหันมามองบอดีการ์ด แล้วก็ยักไหล่

“ไม่เป็นไร มินจุน ยังไงเรื่องมันก็เป็นอย่างที่ฉันอยากให้เป็น เป็นตามแผนที่ฉันร่างไว้ ถึงนายไม่ได้เป็นคนทำให้แผนมันสมบูรณ์ก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ว่าใครเป็นคนส่งจุนโฮไปเจอกับอูบินก็ต้องขอบใจคนคนนั้นจริงๆ” แทคยอนแตะข้อมือของมินจุนที่ถือเหล้าอยู่ มินจุนทำหน้าตาไม่ค่อยดีนะ

“ไม่ต้องคิดมากมินจุน นายยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับฉัน ดื่มกันเถอะ โชคเข้าข้างตระกูลอ๊คแล้ว” มินจุนยิ้มรับรอยยิ้มจากแทคยอน ชนแก้วไวน์ด้วย แต่ไม่ได้ยกขึ้นมาจิบ เพียงแค่ถือแก้วไว้ในมือ

…………

สองขาที่วิ่งออกมาจากห้องจัดงานที่มีผู้คนมากมายเริ่มลดความเร็วลงเมื่อมาถึงรถคันที่ตนนั่งมา เด็กหนุ่มในสูทสีกรมอ่อนที่กำลังหายใจหอบทรุดตัวนั่งลงข้างรถที่แดงเพลิงคันหรู ใบหน้าน่ารักยามนี้เต็มไปด้วยน้ำตา

“จุนโฮ ฮึก จุนโฮ พี่คิดถึงน้อง” อูยองทิ้งตัวนั่งบนพื้นลานจอดรถข้างๆรถของนิชคุณแล้วกอดเข่าร้องไห้ เมื่อไม่กี่นาทีมานี้ เขาพึ่งทำการเลือกมาว่า เขาจะเลือกความสุขของตนเอง หรือความภาคภูมิใจสุดท้ายที่เหลืออยู่ของน้องชายต่อพี่ชายคนนี้

เมื่อครู่เขาเจอจุนโฮไม่ผิดแน่ จุนโฮคงเดินทางมาพร้อมกับชานซอง วินาทีที่เจอน้องเขาดีใจมาก อยากจะเดินเข้าไปกอดไปลูบผม หยอกล้อเหมือนอย่างเคยให้หายคิดถึง แต่วินาทีต่อมาความจริงที่เขาเผชิญก็แทรกซึมเข้ามาในใจและทำให้เขาตัดสินใจวิ่งหนี

เขาจะบอกน้องว่าเขามาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร

การจะโกหกน้องต่อไปว่ามาทำงานพิเศษ ย่อมเป็นไปไม่ได้ จุนโฮเป็นเด็กฉลาด น้องคงถามคำถามมากมาย และเขารู้ตัวเองดี เขาเป็นคนที่โกหกได้ห่วยแตกที่สุดในโลก

ในที่สุดน้องจะรู้ว่าพี่ชายคนนี้ ใช้วิธีไหนในการหาเงินมาให้น้องได้ใช้ น้องจะรู้ว่าพี่ชายคนนี้ขายตัว น้องจะอายที่มีพี่ชายอย่างเขา น้องจะรู้สึกผิดที่ใช้เงินจากเขา น้องจะเสียใจ

เขาไม่อยากให้น้องเสียใจ เขาทนเหงาทนคิดถึงน้องเสียยังดีกว่าที่ต้องทำให้น้องเสียใจ

“จุนโฮพี่ขอโทษ ฮึก พี่เป็นพี่ที่ไม่ดี พี่ขอโทษ” อูยองกอดเข่าตัวเองร้องไห้หนักขึ้นจนทั้งตัวสั่นสะท้าน เขาอยากกอดน้อง เขาอยากคุยกับน้อง

ตลอดที่ชีวิตตั้งแต่เด็กจนโต เขาอยู่กับจุนโฮเสมอ แม้ทำงานหนักแต่เราสองพี่น้องก็ไม่เคยห่างกัน ไม่ได้ติดต่อกันนานขนาดนี้

ทำไมเขาถึงอยู่ข้างๆน้องไม่ได้ ทำไมชีวิตเขาต้องเป็นแบบนี้

ปกติแล้วอูยองไม่เคยนึกแค้นเคืองชะตาชีวิตตนเท่าใดนักเขาถือว่าพระเจ้ากำลังพิสูจน์บางอย่างจากเขาและน้องชาย และเขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อจุนโฮ แต่ตอนนี้จุนโฮก็ต้องห่างเขาออกไป ความสบายใจเดียวของเขาคือ อย่างน้อยน้องอยู่กับพี่ชานซองก็น่าจะปลอดภัย

“ฮือ ฮึก ทำไม” เพราะความคับแค้นใจในชะตาชีวิตตัวเอง อูยองทุบมือไปกับพื้นถนนจนเลือดซิบ

“ทำไม ทำไม” กำปั้นที่ไม่ใหญ่นักตวัดยามยกขึ้นจากพื้นไปกระแทกกับข้างตัวรถคันหรูที่ตนหมอบอยู่ข้างๆ อูยองสะดุ้งแล้วหันไปมองรถคันสวยที่ไม่ได้บุบสลายอะไร จ้องมองด้วยดวงตาเรียวที่ชุ่มน้ำตา

“พี่คุณ” อูยองพึมพำ แล้วน้ำตาก็ไหลมากขึ้นกว่าเดิม

ใครที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพเด็กขายตัว

ใครที่ทำให้การทำงานหนักแทบตายของเขาหมดค่าไปเพราะให้เงินเขาแลกกับการนอนด้วย

ใครที่พาเขาออกห่างมาจากน้อง

ใครที่ฉุดคร่าเขามาแล้วกักขังไว้ ไม่ยอมให้แม้แต่จะให้ติดต่อหาน้อง

ใครที่ทำร้ายเขา ข่มขู่สารพัด จนเขาไม่มีความกล้าพอจะเจอน้องได้

ใคร…ถ้าไม่ใช่เจ้าของรถคันนี้

เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะใคร

นิชคุณ …เขากล่าวโทษคนคนนั้นได้ แต่อูยองรู้ดีว่าใครที่ผิดมากกว่านั้น

“ตุบ ตุบ” อูยองแปะมือลงไปบนแผ่นอกซ้ายที่มีบางอย่างกำลังเต้นขึ้นลงเร็วกว่าปกติอย่างแข็งขัน

…สิ่งที่ผิดที่สุดคือหัวใจดวงนี้…

ไปรักคนคนนั้นทำไม เอาชีวิตเข้าไปหาทำไม ทั้งที่รู้ดีว่านิชคุณเป็นคนอันตรายแล้วยังจะไปรักไปสนใจทำไมตั้งแต่แรก

“ฮือ” อูยองซบใบหน้าตัวเองไปกับตัวเข่า กางเกงสีกรมหรูที่ถูกตัดขึ้นใส่กับสูทหรู เปียกชุ่มด้วยน้ำตา

วินาทีนี้อูยองไม่รู้ว่าควรโทษความผิดทั้งหมดให้กับใคร

นิชคุณ หรือ ใจเขาเอง

ไม่รู้ควรจะเกลียดใครมากกว่ากัน

….

“อูยอง” ผ่านไปนานพอที่น้ำตาของอูยองจะแห้งเหลือเพียงตาแดงๆ นิชคุณก็เดินมาหาอูยองจนเจอ เพราะว่าทำข้อตกลงกันไว้แล้วว่าระหว่างที่นิชคุณไม่อยู่ ถ้าในงานมีอะไรไม่ดี ให้อูยองมาที่รถแล้วขึ้นมานั่งรอที่นี่ เพราะนิชคุณไม่ได้เอาบอดีการ์ดมาด้วย กลัวอูยองจะเป็นอันตราย พอไปหาอูยองในงานไม่เจอก็รีบออกมาหาที่รถ  ส่วนอูยองยังคงนั่งกอดเข่าตัวเองจนแน่นอยู่ข้างรถคันเดิม มือบางข้างซ้ายมีเลือดซิบ ซึมออกมาจากฝ่ามือ

“อูยองเป็นอะไร ใครทำอะไรอูยอง” นิชคุณรีบถลาตัวมาดูอูยองเมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาและท่านั่งที่ดูเศร้าเกินไป

“….” อูยองหันมามองหน้านิชคุณ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา อูยองยังคิดอะไรไม่ครบถ้วน และยอมรับเลยว่าควรมีใครสักคนรับความเกลียดชังที่เกิดขึ้นจากการที่เขาไม่สามารถเข้าไปหาน้องได้ในครั้งนี้

คนที่กีดกันและกักขัง แถมยังทำลายความภูมิใจในตัวเองของเขา ควรจะเป็นคนๆนั้นที่รับไปมิใช่หรือ

“อูยองบอกพี่สิ อูยองเป็นอะไร ใครรังแกอูยองพี่จะฆ่ามัน” นิชคุณพูดเสียงเข้มจริงจัง อูยองจ้องใบหน้าหล่อเหลาอยากจะเอ่ยถามว่า

‘คุณฆ่าตัวตายได้ไหม ..คุณฆ่าผมได้ไหมล่ะ’ ..แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา เขาแค่อยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียว ไม่ได้อยากทะเลาะกับใคร

เขาอยากสะสางความรู้สึกวุ่นวาย ความเสียใจและความคิดที่สับสนในตัวเอง และมันมีแต่ความคิดของเขาที่จะช่วยได้

“ไม่มีใครทำอะไรผมหรอก กลับกันได้ไหม ผมจะเล่าระหว่างนั่งในรถ” อูยองร้องขอ น้ำเสียงไม่ใช่เพียงจริงจังแต่มันแห้งเหือด เป็นน้ำเสียงที่ไม่ใช่เย็นชาไร้รักอย่างที่อูยองพูดยามประชดประชันที่ได้ฟังมา แต่เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน แม้งานเจรจาในคืนนี้จะยังไม่ลุล่วง นิชคุณก็เต็มใจที่จะเดินไปเปิดประตูรถคันหรูให้อูยอง ส่วนตัวเองก็ไปอีกฝั่งเพื่อทำหน้าที่ขับออกไป

ตลอดเส้นทางที่กลับจากโรงแรมที่จัดงานเลี้ยงไปห้องพักของทั้งคู่นั้นเงียบงัน อูยองเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาและมือบางก็กำเป็นพักๆ นิชคุณสังเกตเห็นรอยเลือดซิบๆที่ฝ่ามือซ้าย อยากถามให้รู้เรื่องชัดเจน แต่นิชคุณก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงลอบหันมามองอูยองตลอดช่วงเวลาที่ขับรถมาตามเส้นทางสวยริมอ่างเก็บน้ำ ที่ไม่มีรถสักคันขับสวนหรือตามมา

นิชคุณเองแม้ไม่ได้ถามแต่ก็พอจะเดาได้

..วันนี้จาง จุนโฮมาในงานนี้ด้วย มากับฮวาง ชานซองเขารู้เมื่อยามที่อยู่ในงานเลี้ยง และการที่อูยองมีท่าทีแบบนี้ พี่น้องคงไม่ได้พบปะและกอดกันให้หายคิดถึงอย่างที่ควรเป็น

“อูยองมีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม” นิชคุณเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน นิชคุณเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าอูยองรักน้องและเปราะบางมากแค่ไหนเมื่อเป็นเรื่องของน้องชาย เพราะนิชคุณคือคนที่ใช้คำขู่เรื่องจุนโฮเหนี่ยวรั้งอูยองไว้ข้างกายจนแม้แต่ตอนนี้

“…” อูยองยังคงเงียบ จ้องมองกำปั้นบนตักตัวเอง

“ถ้าอูยองไม่อยากเล่าพี่ก็จะไม่ฝืน แต่พี่ก็พร้อมจะฟังนะ” นิชคุณยังคงบอกด้วยเสียงทุ้มราวสายน้ำ เป็นถ้อยคำแสนดีที่อูยองฟังแล้วเบ้ปาก

..ถ้านิชคุณรับฟังเขาจริง เขาคงได้อยู่กับน้อง คงไม่ต้องโดนขัง โดนขู่ หรือแม้แต่ต้องถูกล่ามเป็นนักโทษ นิชคุณฟังงั้นหรือ อาจจะฟังแต่ไม่เคยคิดจะใส่ใจ ไม่เคยจะรักกัน ไม่เคยจะสนใจ.. อูยองรู้ดีว่าตัวเองกำลังคิดแบบพาลๆ แต่เขาไม่รู้ว่าจะเอาความเครียดนี่ไปทิ้งหรือโทษที่ใครอีกแล้ว

“วันนี้..” อูยองเริ่มต้นคำพูดด้วยเสียงพร่าสั่น นิชคุณขับรถช้าลงเพื่อยืดเวลาและเพิ่มสมาธิในการรับฟัง

“วันนี้ ผ ผมเจอจุนโฮ น้องอยู่ในงานนั่น”อูยองหยุดไปครู่นึง นิชคุณพยักหน้าเบาๆ คาดไว้แล้วว่าต้องเป็นเรื่องของจุนโฮ

“แ แต่ผมไม่กล้าจะเข้าไปคุยกับน้อง ผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาที่ใสซื่อและศรัทธาในตัวผมของน้อง ผมไม่กล้าจะหยุดยืนเพื่อมองหน้าน้องให้หายคิดถึง ..ผ ผม ไม่อยากทำให้น้องผิดหวังในตัวผม ผมยังกลับไปหาน้องไม่ได้ และผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น ที่ผมหายไปกับน้องยังไง และผมจะไปทำอะไรได้ให้น้องปลอดภัย …ผมไม่กล้าแม้แต่จะเจอน้องชายตัวเอง” อูยองพูดอย่างเนิบช้าและสั่นเครือ นิชคุณทำได้เพียงแค่ฟัง น้ำตาใสๆของอูยองไหลออกมา นิชคุณอยากจะเช็ดซับให้ แต่รู้ดีว่ายามนี้ไม่ควรเข้าไปใกล้ใจที่เปราะบางของอูยอง

ถึงอูยองยังไม่พูดออกมา แต่นิชคุณรู้ตัวว่าไอ้ชั่วที่ไหนที่ทำให้อูยองรู้สึกผิดหวังในตัวเอง และกลัวน้องจะผิดหวัง ไอ้ชั่วตัวไหนที่ทำให้อูยองไม่ได้อยู่กับน้อง ..จะไอ้ชั่วตัวไหน ถ้าไม่ใช่ตัวของนิชคุณเอง นิชคุณรู้ดี แต่มันก็เป็นความจริงที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันเป็นความรู้สึกผิดที่จุกอยู่ตรงคอ แต่ก็ทำให้มันถูกต้องก็ไม่ได้

นิชคุณยังไม่อยากปล่อยอูยองไป ..ปล่อยไปไม่ได้

“อูยอง” นิชคุณเอ่ยเรียกอย่างช้าๆ ในน้ำเสียงทุ้มก็มีความสั่นไหวอยู่ไม่น้อย

“….” อูยองไม่ได้ขานตอบ ไม่ได้หันมา ราวกับว่ากำลังจมอยู่ในความคิดและน้ำตาของตัวเอง

“พี่ขอโทษ” นิชคุณบอกช้าชัด และเป็นประโยคที่เหมือนพายที่ลงไปกวนให้ความคิดอันสับสนของอูยองที่สับสนและเละเทะมากขึ้นกว่าเดิม ทันทีที่ฟังคำขอโทษ ใจและความคิดที่ดื้อแพ่งในตัวเองของอูยองแทบจะให้อภัยนิชคุณในทันที แต่ความรู้สึกสับสน เกลียดชัง และเจ็บปวดนี้ล่ะ หากไม่ได้ใช้เพื่อกล่าวโทษนิชคุณ แล้วเขาจะไปพาลโกรธเกลียดใครได้ ทั้งหมดที่เหลือทั้งหมดที่ผิดที่สุดก็เหลือแต่จาง อูยองคนเดียว

..เขาสับสน

จาง อูยองไม่สามารถจะจัดเรียงความคิดของตนเองได้เลย

“ผมอยากอยู่คนเดียว พี่จอดรถได้ไหม” อูยองโพล่งขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือ นิชคุณหันมามองอย่างตกใจและลำบากใจ ยามนี้มันมืดสนิท แม้จะมีแสงไฟเรียงรายข้างทางไม่ขาดสายแต่ก็กลางคืนแล้ว เปลี่ยวมากด้วย

“อูยอง…” นิชคุณร้องเรียกอย่างอ่อนใจ

“ผมอยากลงจากรถและคิดอะไรคนเดียวจริงๆ พี่ไม่กลัวผมจะหนีหรอก เจ้านี่บอกพี่ได้เสมอว่าผมอยู่ที่ไหน” อูยองเขย่าเท้าตัวเอง

“ได้โปรด ขอผมคิดอะไรคนเดียวได้ไหม ถ้าพี่จะใส่ใจฟังผมอย่างที่ปากพูดจริงๆสักครั้ง”

“มันอันตรายนะอูยอง”

“ผมไม่ตายหรอก” อูยองยังคงก้มหน้าก้มตาพูด น้ำตาใสๆเอ่อล้นขอบตา อูยองไม่ใส่ใจจะเช็ดมัน มือบางเกาะที่ประตู

“แต่ถ้าผมเปิดประตูแล้วโดดลงไปตอนนี้เพื่อจะได้อยู่คนเดียวจริงๆเสียที ก็ไม่แน่” อูยองพูดอย่างเฉยเมย แต่มีความจริงจังไม่น้อยในน้ำเสียง

“เอี๊ยด!!” นิชคุณแทบจะเหยียบเบรกให้ในทันที นิชคุณหันมามองอูยอง ดวงตาโตมองอย่างร้องขอ จะโหดร้ายจะข่มขู่อะไรก็ทำไม่ลง นิชคุณกลัวว่าอูยองจะแตกสลาย มันดูจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ อูยองเปราะบางเกินไปในค่ำคืนนี้จนนิชคุณไม่กล้าจะแตะต้องอย่างรุนแรง

“พี่ไปได้เลย ผมจะเดินตามไป ขอใช้เวลาอยู่คนเดียวสักพักนะ ผมไม่หนีหรอก สบายใจได้”อูยองเปิดประตูรถทันทีเมื่อรถจอด อูยองเอาแต่ย้ำเรื่องการหนี เหมือนว่านั่นเป็นสิ่งเดียวที่นิชคุณสนใจ แต่มันไม่ใช่ หากสนใจเรื่องการหนีขนาดนั้น นิชคุณคงไม่ปล่อยอูยองไว้ในงานคนเดียว นิชคุณเริ่มเชื่อใจอูยองอีกครั้ง แต่อูยองไม่คิดแบบนั้น อูยองไม่รู้เลยหรือว่านิชคุณห่วงอะไรมากที่สุด

“มีอะไรไม่ดีก็โทรหาพี่ ถ้าอูยองจะโทรหาจุนโฮก็โทร” นิชคุณยื่นโทรศัพท์อูยองส่งให้ อูยองมองเครื่องมือสื่อสารของตน มองหน้านิชคุณ ยิ่งนิชคุณทำดีอูยองก็ยิ่งสับสน ยิ่งไม่รู้จะเอาความเกลียดไปลงที่ใคร

อูยองเอื้อมไปรับมือถือด้วยมือที่สั่นเทา

อูยองเริ่มเดินไปคนเดียวหนึ่งก้าว รถคันหรูสีแดงสดที่พึ่งลงมาก็ขยับตามมานิดนึงไม่มีท่าทีจะให้อยู่คนเดียวอย่างอูยองขอ

“พี่ไปเลยได้ไหม ผมขอร้อง หรือถ้าพี่ไม่ไว้ใจก็แล้วแต่พี่” อูยองหันมาบอกแล้วเดินอย่างเชื่องช้าอีกครั้ง คราวนี้รถคันหรูเร่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วลับโค้งราวห้าสิบเมตรตรงหน้าไปแทบในทันที

อูยองมองรอบกายที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงของแมลงในยามค่ำคืน และแสงไฟสว่างสู้กับแสงดาวพริบพราวกับแสงจันทร์ครึ่งดวง ไหล่ถนนฝั่งซ้ายมือเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่สะท้อนภาพบนฟ้ายามค่ำคืนลงมา พื้นน้ำระยิบระยับราวกับเป็นจักรวาลอีกแห่งนึง

อูยองมองภาพสวยๆนั้นด้วยแววตาที่เบลอเลือนเพราะน้ำตา อูยองก้าวเดินไปตามถนนด้วยความอ่อนล้า ก้าวเดินไปได้อีกก้าวสองก้าว อูยองก็ทรุดตัวนั่งลงริมฝั่งถนนที่มีเก้าอี้ยาวสำหรับนั่งชื่นชมทิวทัศน์อันเจริญตาไว้ ซบใบหน้ากับฝ่ามือตัวเองแล้วร้องไห้

อูยองรักจุนโฮ และ อูยองก็รักนิชคุณผู้ชายที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเอง

อูยองรักทั้งคู่ แต่อูยองก็เกลียดนิชคุณต่อไปไม่ได้แล้ว ก็เพราะอูยองรักนิชคุณ แล้วอูยองจะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเอง

อูยองนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น  อูยองไม่ได้อยากอยู่คนเดียวเพื่อคิดอะไรมากนักหรอก อยากจะร้องไห้คนเดียวเหมือนคนบ้าเสียมากกว่า ถ้าร้องไห้ต่อหน้านิชคุณก็จะมากังวล มาเป็นห่วงอีก

มือเล็กกำโทรศัพท์เอาไว้จนแน่น อูยองไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าน้องทั้งที่เจอกันตัวเป็นๆ จะเอาความกล้าไหนกดโทรหาน้องทั้งที่ตัวเองร้องไห้จนเสียงสั่นแบบนี้

อูยองเงยหน้ามองพระจันทร์ครึ่งดวงที่ยังคงเปล่งแสงสวยงามแม้ไม่ได้เต็มดวงสมบูรณ์ อูยองวาดยิ้มบางๆทั้งน้ำตาเมื่อคิดถึงยามที่ยังเป็นเด็ก ตอนนั้นไม่มีพ่อแม่แล้ว เป็นเดือนที่ไม่มีเงินจ่ายค่าไฟตามกำหนด ทั้งบ้านมืดสนิท แต่ยังโชคดีที่ไฟธรรมชาติไม่ได้มืดดับไปพร้อมกัน คืนนั้นพระจันทร์เต็มดวงแผ่แสงสว่างนวลไปทั่วแผ่นฟ้า  สองพี่น้องตระกูลจางที่ตัวเล็กจนนั่งด้วยกันบนชิงช้าไม้เพียงตัวเดียวในสวนที่พ่อเคยผูกไว้ให้ได้ นั่งมองพระจันทร์แทนแสงไฟ แทนรายการโทรทัศน์สนุกๆ แทนทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องใช้เงินแลกมา

พระจันทร์ไม่เคยคิดเงินยามที่เราจับจ้องมองเพื่อมอบความสบายใจและขอแสงสว่างเพื่อนำทางในยามมืดมิด อูยองและจุนโฮชอบพระจันทร์ที่ทำให้ทั้งคู่มีความสุขได้แม้แต่ในยามที่ไม่มีเงิน …ตั้งแต่คืนนั้นมาจนแม้แต่ยามนี้อูยองก็ยังคงชอบพระจันทร์และอูยองก็เชื่อว่าจุนโฮก็คิดเช่นเดียวกัน

อูยองมองดูพระจันทร์และยิ้มกว้างขึ้น รู้สึกอบอุ่นและสบายใจมากขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องดีๆในยามเด็กและมองพระจันทร์ที่อ่อนโยน

“อย่างน้อยตอนนี้น้องก็มีความสุข อย่างน้อยจุนโฮในตอนนี้ก็ไม่ต้องมาร้องไห้ด้วยความเป็นทุกข์เหมือนพี่คนนี้ แค่ตอนนี้จุนโฮไม่เป็นอะไร ไม่เจอคนใจร้าย พี่ชานซองจะต้องดูแลจุนโฮอย่างดีแน่ๆ แค่นี้ แค่จุนโฮสบายดี ก็ดีมากพอแล้ว” อูยองฉีกยิ้ม นั่งมองดวงจันทร์ น้ำตาใสไหลออกจากเรียวน้อยลงแต่ก็ยังคงทำให้ใบหน้าน่ารักเปียกชื้นไม่ขาด …ต่อให้ตัวเองจะร้องไห้ จะเจ็บกว่านี้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยถ้าจุนโฮสบายดีอยู่ อูยองก็พอใจแล้ว ตัวเองเจ็บก็ไม่เป็นไรหรอก

แสงจันทร์นวล ทอไปทั่วฟ้า และยามนี้ก็สะท้อนเงาออกมาจากนัยน์ตาคู่เล็ก

“ตอนนี้พี่อูยองกำลังมีความสุขและยิ้มอยู่ใช่ไหมคุณพระจันทร์” จุนโฮที่ปากแตกจนเลือดซิบเล็กน้อยเพราะแรงที่ตนกัดปากตัวเองและเพราะความดุดันจากการโดนจูบ พึมพำกระซิบถาม ยามที่ตัวเองกำลังนอนตะแครงข้างมองพระจันทร์ที่ทอแสงผ่านม่านริมหน้าต่างเข้ามา

“อย่างน้อยตอนนี้พี่อูยองก็ไม่ได้อยู่กับคนใจร้าย ไม่ได้โดยทำร้าย พี่อูยองคงนอนหลับสบายอยู่ในห้องพักของที่ทำงานใช่ไหมคุณพระจันทร์ แค่นั่นก็พอแล้ว แค่พี่อูยองไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว” น้ำตาอุ่นที่พึ่งแห้งไปเริ่มเอ่อล้นขอบตาตี่และไหลออกมาอีกครั้ง เตียงกว้างขยับเล็กน้อยยามที่คนตัวโตข้างกายขยับตัวแล้วพาดแขนแกร่งมาคว้ากอดเอวบางของจุนโฮไปกอดไว้ อ้อมกอดและลมหายใจของชานซองที่แนบชิดตัวจากด้านหลังทำให้น้ำตาของจุนโฮไหลออกมามากกว่า

จะไปเจ็บปวดใจทำไมจุนโฮ คิดเสียว่าทำงานแล้วกันคืนนี้ …มีเงินมากพอจะได้ไปให้พ้นเสียที จะพาพี่อูยองไปอยู่ที่สบายๆที่พี่ไม่ต้องเหนื่อยทำงานอะไร จะไปอยู่กับพี่สองคน จะไปให้ไกลจากคนใจร้ายคนนี้

“ถ้าตอนนี้อย่างน้อยพี่อูยองกำลังมีความสุข ก็ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยถ้าพี่อูยองจะยิ้มได้ ผมก็พอใจคุณพระจันทร์ ผมก็พอใจแล้ว” จุนโฮพึมพำ ภาพพระจันทร์สวยตรงหน้าเบลอเลือนรางเพราะเพราะหยดน้ำตาที่ท่วมดวงตาตี่ จุนโฮหลับตา อย่างน้อยทั้งใจที่เย็นชืดก็อบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง เพราะแสงจันทร์อุ่นๆที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา แสงจันทร์อุ่นๆที่เหมือนรอยยิ้มของพี่อูยอง แสงจันทร์อุ่นๆที่ทำบรรเทาความเจ็บช้ำจากอ้อมกอดอุ่นๆแต่แสนเย็นเฉียบต่อหัวใจจากผู้ชายที่ชื่อ ฮวาง ชานซอง

……….

อูยองไม่รู้ว่าตัวเองนั่งมองพระจันทร์มานานมากแค่ไหนแล้ว แต่เมื่อรู้ตัวอีกครั้งความคิดที่วุ่นวายก็ดูจะนิ่งมากขึ้น อูยองยังไม่ได้ข้อสรุปใดกับตัวเอง รู้แค่ว่าความวุ่นวายในใจนั้นดูเหมือนจะดีขึ้น อูยองลุกจากเก้าอี้แล้วเริ่มเดินไปตามถนนต่อไป เชื่องช้าแต่ชัดเจน ยามนี้แม้จะยังไม่ได้รู้สึกดีเต็มที่ หรือเข้าใจความคิดและจิตใจตัวเองมากนัก แต่มันก็ดีขึ้นกว่าคราแรก

อูยองก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวหยาดฝนก็เริ่มหยดลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า อูยองแหงนหน้ามองหยาดฝนปอยๆที่กำลังตกอยู่แต่ก็ไม่ได้คิดจะวิ่งหนีมัน ยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่เร่งรีบ ดีเหมือนกันถือว่าให้เม็ดฝนเหล่านี้ชะล้างน้ำตาให้

อูยองเดินไปเรื่อยๆท่ามกลางสายฝน ก้าวแล้วก้าวเล่า เนิ่นนานหลายนาที จนในที่สุดก็เจอรถคันหรูสีแดงเพลิงจอดอยู่ข้างถนน ส่วนอีกฝั่งนึงที่มีเก้าอี้ยาวก็มีผู้ชายคนนึงในเสื้อสีขาวเหมือนอูยองที่ถอดสูททิ้งไว้ในรถยามนี้กำลังนั่งกางร่มสีดำอยู่ อูยองไม่ได้ร้องทักทายหรือว่าอะไร แต่อูยองเพียงแค่เดินและนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆคนคนนั้น

ผู้ชายคนนั้นหันมามองอูยอง แต่อูยองกำลังนั่งมองผืนน้ำของอ่างเก็บน้ำกระเพื่อมยามหยาดฝนหยดลงไปอยู่ ก่อนที่อูยองจะรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป เม็ดฝนไม่ได้หยดลงมาบนตัวเขาครู่นึงแล้วเมื่อแหงนหน้าดู อูยองมองเห็นร่มสีดำคันโตลอยอยู่เหนือหัว โดยมีผู้ชายข้างกายเป็นคนถือไว้

“คุณรู้ไหม ผมเคยนั่งดูพระจันทร์กับคนคนนึง” นิชคุณเอ่ยปากพูดกับอูยองราวกับพึ่งทักทายคนแปลกหน้า อูยองเองหันไปมองนิชคุณ แล้วมองพระจันทร์ที่ถูกก้อนเมฆบดบังไปบ้าง

“ผมก็ชอบดูพระจันทร์ คุณเคยดูกับใครเหรอ” อูยองตอบกลับไปด้วยภาษาระดับเดียวกัน

“คนรักของผม เขาชอบพระจันทร์ เขาบอกว่ามันเป็นความสวยงามที่เงินตีค่าไม่ได้ ผมว่ามันก็จริง” นิชคุณหยุดพูด เมื่อหันมามองอูยอง อูยองเองก็กำลังมองนิชคุณอยู่เช่นกัน

“แต่มันก็คงไม่สำคัญอีกแล้วล่ะ คนรักของผมเขาไม่ได้รักผมอีกแล้ว” นิชคุณพูด อูยองหันกลับไปมองด้วยจันทร์

“นั่นสินะ ถ้าหากไม่ได้รักกันแล้ว เรื่องในอดีตจะหอมหวานแค่ไหนก็เป็นแค่ยาพิษขมๆที่คอยกัดกร่อนให้ตายอย่างช้าๆ” อูยองพูด แล้วหันกลับมามองนิชคุณที่ยังมองอูยองอยู่อีกครั้ง

“พระจันทร์ยังงดงามสำหรับคุณไหม คนแปลกหน้า” อาจเพราะอะไรก็ตามที่อูยองก็บอกไม่ได้ทำให้อูยองถามคำถามนี้ออกไป

“งดงามสิ” นิชคุณตอบแต่ดวงตาโตคู่นั้นไม่ได้มองที่พระจันทร์

“และพระจันทร์ยังคงสำคัญสำหรับคุณไหม คนแปลกหน้า” เป็นคำถามจากนิชคุณที่ถามอูยอง

“สำคัญสิ” อูยองตอบและตาเรียวคู่นั้นไม่ได้มองที่พระจันทร์

ร่มสีดำตกไปกองอยู่บนพื้นยามที่คนถือมันกำลังใช้มือประครองใบหน้ากลมของอูยองไว้ อูยองเองก็ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดนิชคุณไว้เช่นกัน ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสกัน บดเบียดกัน ลิ้นชื้นสอดแทรกและหยอกล้อกัน รสจูบกำลังเกิดขึ้นภายใต้หยาดฝนที่หลังรินไม่ขาดสาย

อ้อมกอดที่ประครองร่างอีกฝ่ายไว้จนแนบชิดกันแม้จะทำให้อบอุ่นแต่ก็หนาวเย็นขึ้นเพราะเสื้อผ้าที่ถูกทำลายความเรียบร้อย จากเม็ดกระดุมสองสามเม็ด เป็นหัวเข็มขัดของกันและกัน แม้ร่างทั้งสองจะไม่ได้โป๊เปลือยแต่เสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยมากพอ

นิชคุณถอนจูบจากริมฝีปากบาง สองมือตะครองกอดเอวของอูยองไว้และยกมันให้ขึ้นสูงมากพอที่ตนจะบดเบียดสะโพกแกร่งเข้าหา อูยองเกยสะโพกตนเองไว้บนหน้าตักของนิชคุณ สองขาแนบชิดกับเอวของนิชคุณ

ลมหายใจอุ่นสอดประสานกัน ตาเรียวจ้องมองหน้าของนิชคุณยามที่กำลังตั้งใจทำบางอย่าง วินาทีนั้นอูยองถามคำถามบางคำถามกับตัวเองและก็ไม่สามารถให้คำตอบตัวเองได้เช่นกัน

“อ๊ะ”

“ไม่เจ็บเกินไปใช่ไหม อูยอง” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อสอดแทรกเข้ามาในร่างของอูยองได้ อูยองสะดุ้งไปเพราะความเจ็บและพยักหน้ารับกับนิชคุณว่ามันไม่เจ็บเกินไป และอูยองทนได้

สองมือประครองและยกสะโพกมนขึ้นยามที่อูยองเองก็ช่วยขยับตัว หยาดฝนเม็ดแล้วเม็ดเล่ายังคงหยดลงมา จูบแล้วจูบเล่ายังคงเกิดขึ้นเพื่อลดการเกิดเสียงประหลาดยามที่ร่างกายทั้งโยกคลอนเข้าหากัน

วิแล้ววิเล่าการขยับกระแทกกระทั้นกันอย่างพอดี กระตุ้นทุกอารมณ์วาบหวิวให้กระพือขึ้นในร่างทั้งสองยังคงขยับซ้ำไปซ้ำมาแม้ร่างจะเปียกชุ่มด้วยหยาดฝน

“อ๊ะ มัน” เสียงพึมพำหวีดขึ้นมาอย่างอดกลั้นไม่ไหวจากริมฝีปากบาง นิชคุณกดจูบลงไปตามผิวซอกคอขาว เสียงทุ้มอย่างพอใจก็คำรามดังขึ้นเช่นกัน

ดังขึ้น เร็วขึ้นราวแข่งกับเม็ดฝน

“อื้ออ”เสียงครางสอดประสานกันเมื่อผ่อนลมหายใจรัวยาว ยามที่ทุกสิ่งทุกอย่างจบลง นิชคุณหายใจรัวหนักเช่นกัน โอบกอดอูยองที่ฝังใบหน้าไว้กับลาดไหล่ตน ทุกสิ่งที่ยังคั่งค้างไหลซึมออกมา สร้างความเปียกชื้นไม่ต่างจากหยาดฝนเพียงแค่ต่างอุณหภูมิกันเท่านั้น

มือหนาลูบแผ่นหลังที่จับสัมผัสได้ถึงกระดูกและเนื้อที่บอกถึงความผอมบางของอูยอง รวมทั้งลมหายใจที่สม่ำเสมอ นิชคุณรั้งตัวอูยองออกมาดูก็พบว่าอูยองหลับไปแล้วท่ามกลางหยาดฝนที่ยังคงรดริน

อูยองคงเพลียมาก ร้องไห้ไปเยอะ เดินมาไกล ฝนตกใส่ไม่หยุด รวมทั้งกิจกรรมที่ทำไปเมื่อครู่นี้ ไม่แปลกที่จะหมดแรง

นิชคุณรั้งออกออกจากอ้อมกอด จัดแจงเสื้อผ้าให้จนพอดี อุ้มอูยองไว้ในอ้อมแขน เดินตรงไปที่รถสีแดงเพลิง เปิดประตูจัดวางอูยองที่เปียกชื้นให้นอนราบไปบนเบาะได้อย่างสบายตัว แล้วรีบตรงกลับไปที่ห้องพัก

ร่มสีดำยังคงถูกทิ้งไว้ข้างเก้าอี้สีขาว รับหยาดฝนและแสงจันทร์อ่อนๆอยู่เพียงลำพัง

.

.

.

TBC

ตอนที่ 20 มาแล้วค่ะ เห็นคอมเมนต์มาไวมากแม้จะไม่ได้ลงมานานพอสมควร ทำให้จุดประกายไฟในใจขึ้นมา ไฟท์จัดตอน 20 มาค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะคะ

หวังว่าจะได้รับความรักและเห็ฯใจในตอนที่ 20 นี้ด้วยเช่นกัน ^^

มีความสุขกับทั้งสามคู่ค่ะ จุ๊บๆๆ

Advertisements

29 คิดบน “MONEY IS LOVE -20- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. yay่a

    มาแล้วตอน20สงสารจุนโฮประชดกันทำไมนะแล้วคิดจะหนีจากชานด้วยอยากรู้นักชานจะทำยังไง…สู้ๆนะคะคนแต่ง

  2. ิtaeckim

    พี่คิมกำลังเป็นคลื่นใต้น้ำไหมนะ เงียบๆแต่คิดอะไรอยู่แน่ เค้ามาส่องที่บล็อคนี้ทุกวันเลยนะ TT

  3. พี่อูยอง….
    พี่คงยิ้มและมีความสุขใช่ไหม ที่ไม่ต้องอยู่กับคนใจร้าย

    น้องจุนโฮ….
    น้องมีความสุข และยิ้มสบายใจกับพี่ชานซองใช่ไหม….

    ไม่เลยพี่อูยอง T^T ครั้งนี้เจ็บและหนาวเหน็บและเย็นไปทั่วใจเลย
    แต่ตอนนี้พี่อูยองกำลังมีความสุขแล้วจริงๆ
    ในที่สุดพี่ก็รักพี่คุณเหมือนเดิม หรือไม่เคยที่ไม่รักเลย

    เงินมากพอแล้วน้องต้องการหนี พี่อูยองจะสามารถหนีไปด้วยกันได้ไหม
    และน้องจะสามารถหนีออกไปจากพี่ชานซองได้ไหม

    พี่จะเสียใจมั้ยที่น้องได้เงินมาจากการขายตัว
    น้องจะภูมิใจมั้ยที่พี่ได้เงินมาจากการขายตัว
    เรื่องนี้น้องต้องไม่รู้ / เรื่องนี้พี่ต้องไม่รู้

    พี่น้องคู่นี้ต้องเจอกับอะไรเหมือนกันมาก ความรัก เงินตรา และความเสียใจ
    ตอนนี้คิดแทนสองพี่น้องจริงๆ
    เชื่อว่าพี่คุณไม่ยอมปล่อยอูยอง และชานซองเองก็ไม่ยอมปล่อยจุนโฮ
    แล้วเรื่องราวของสองพี่น้องจะเป็นอย่างไร มีความสุขไม่ถึงข้ามวันก็กลับมาร้องไห้อีกแล้ว
    คนอ่านก็ร้องไห้หนักมาก

    #ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งเรื่องนี้ให้อ่าน รักษาสุขภ่าพด้วยนะคะ

  4. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    หนักหน่วงแทนพี่น้องคู่นี่จริงๆ

    สงสารจนไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีแล้ว

    ยิ่งตอนพูดกะพระจันทร์
    พี่คิดว่าน้องมีความสุข น้องก็คิดว่าพี่มีความสุข
    แต่ความจริงไม่เลย ไม่มีความสุขจริงๆ พี่ก็ไม่รู้น้องก็ไม่รู้

    จะหนีจากพี่ชานซองได้จริงๆหรอ
    เชื่อว่าพี่ชานซองไม่ปล่อนแน่
    งานประมูลครั้งนี้ตระกูลอ๊คชนะแน่เลย อิอิ

    ใจหนึ่งก็อยากให้โฮหนีนะ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้หนี เจ็บอ่ะ

  5. 2pmชานนูอ

    หน่วงจริงๆสงสารทั้งพี่ทั้งน้องเลยTT ยิ่งตอนมองพระจันทร์นะ อือหือ TT
    ร้องไห้ ต่างฝ่ายต่างก็คิดว่าอีกคนมีความสุข แต่ความจริงคือเจ็บด้วยกันทั้งคู่
    นี่อยากรู้ว่าชานกะจุนโฮจะคืนดีกันยังไง ประเด็นของคู่นี้คือแบบหน่วงกว่าคนอื่นเลย คู่อื่นเริ่มดีแล้ว พี่คุณกะอูยองดีขึ้นมาก แทคกะมินจุนก็ดีขึ้นนะ จริงๆอยากเชียร์ให้มินจุนคู่กะซึลอง
    จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ

  6. tawanza

    ทำไมเศร้าจังอ่า สงสารสองพี่น้องคู่นี้มาก
    จุนโฮคิดว่าอูยองมีความสุขแค่นี้ก็พอใจแล้ว
    ส่วนอูยองคิดว่าน้องก็คงจะมีความสุขชานจะดูแล
    จุนโฮได้ดี ทั้งๆที่ความจริงทั้งสองคนกลับเจอ
    เรื่องที่เหมือนๆกัน เจ็บทั้งคู่

  7. Hwang JunHo

    ทำไมอ่านแล้วมันหน่วงอย่างงี้อ่า ไม่ไหวแล้ว
    สงสารพี่น้องคู่นี้ คู่ที่ห่วงที่สุด คือ ชานนูนอ
    โฮคงบอบช้ำมากเกิน ส่วนคุนด้ง กับ แทคคิม
    ยังพอเริ่มดีขึ้นเยอะ

  8. LoveJunHo

    นุ้งโฮจะหนีชานได้มั้ย แล้วชานจะปล่อย
    นุ้งโฮรึเปล่า เชียร์ให้โฮหนีชานไป
    ไกลๆเลย ทำร้ายโฮไว้เยอะ
    คู่อื่นเหมือนจะดีขึ้นเยอะกว่าชานนูนอ

  9. cnnkwtm

    ชานนูนอคือเจ็บปวดเกินไป จะกลับมาดีกันได้รึป่าว
    มันปวดร้าวมากเกิน สงสารมาก
    พี่คุณกะอูยองนี่เริ่มดีกันแล้ว
    แทคคิมนี่ก็ยังแม่งๆอยู่ ดูเหมือนมินจุนกำลังคิดรัยอยู่เลย
    โอ้ยอยากอ่านตอนหน้า รอติดตามนะคะ

  10. นิรนาม

    พี่คุณอูยองดีกันแล้วใช่มั้ย ดีใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังกับมาสินะ

    พี่คิมกับพี่แทคก็ดีแล้ว

    แล้วชานนูนอล่ะTTคู่นี้เจ็บปวดเกินไปแล้ว ความสัมพันธ์ของคู่นี้คือหน่วงเกินไป ถ้าเราเป็นจุนโฮนี่เราหนีแน่นอน แต่จุนโฮจะหนีได้หรอ ชานไม่มีทางยอมอ่ะ ฮือๆTTสงสารจุนโฮ

  11. Kw

    อ่านกี่รอบๆก็สงสารพี่น้องคู่นี้ เรื่องจะลงเอยยังไงเนี้ย
    จะรอติดตามนะคะ

  12. พี่สาว มินจุน

    ฮือๆๆๆๆ ด้งเจอน้องแต่ทำอะไรไม่ได้สงสานมากๆๆๆๆ ด้งกะโฮต่างคนต่างคิดว่า ด้งคิดว่าโฮโชคดีที่อยู่กะชาน โฮก็คิดว่าด้งโชคดีแล้วที่อยู่กะคุณ จิงๆแล้วโดนหนักพอๆกัน สงสานอ่า แต่ด้งกะคุณโอเคละ คู่แทคมินจะหนักก่วานี้ไหมเนี้ยยยย!!!

  13. Nick.k

    สองพี่น้องหนักห่วงเกินไปแล้วแงง T^T ต้องผ่านมันไปให้ให้นะ พี่คุณ ชาน ทำดีๆกับสองพี่น้องได้แล้ววว จะประชดกันไปทำไม._. พี่แทคกะพี่คิมก็เหมือนจะดีขึ้นแต่ยังแอบห่วงพี่คิมอยู่เลย

  14. 2PeachM

    เศร้า ฮืออออออ
    สงสารจุนโฮ หนีออกมาเลยโฮอ่า ทิ้งชานเลย
    ให้คนใจร้ายเจ็บปวดซะบ้าง หนีชานเลยนะจุนโฮ
    พี่คิมกับพี่แทคยังไม่ดราม่า ถือว่าดีค่ะ5555
    คุณด้งยังขมๆอยู่ ไม่เศร้าแต่ก็ไม่หวาน
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วววว สู้ๆนะคะพี่โบว์
    เป็นกำลังใจให้น้า จุ๊บๆ

  15. hcs

    ทำไมเศร้าขนาดนี้
    ทำไมชานซองต้องทำให้จุนโฮเสียใจด้วย
    หวังว่าตอนหน้าจะมีเรื่องดีๆเข้ามาบ้างน้า
    เดี๋ยวพี่คุณกับอูยองก็จะเข้าใจกันแล้วใช่ไหม
    อยากให้ชานซองกับจุนโฮบอกความรู้สึกของตัวเองจริงๆสักที..

    สู้ๆนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีดีมาให้อ่านนะคะ

  16. Harukase Doremee

    พี่น้องคู่นี้ชาติก่อนต้องทำกรรมอะไรไว้มาก ชาตินี้ถึงได้แต่เสียน้ำตา
    แต่อีกไม่นานบุญที่ทำในชาติที่แล้วคงจะส่งผลให้มีความสุขกับคนที่รักตลอดไป (จริงหรอ?)
    ขนาดเม้นเองยังไม่กล้าเดาเลย ไรท์เตอร์ที่รัก คงไม่ทำร้าย 2 พี่น้องคู่นี้เกินไปใช่ไหมคะ
    เพราะสงสารสองคนนี้จับใจเลยคะไรท์เตอร์ มินจุนก็น่าสงสาร แต่ก็ยังไม่เท่าที่จุนโฮเจอ
    อย่างน้อยแทคก็กระทำเพราะรักแม้มินจุนจะไม่รู้ แต่ชานละกระทำเพราะรักหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ แต่ที่โฮเจ็บกว่า ก็เพราะรู้ว่าชานรักพี่ชายตัวเอง มันเจ็บมากนะ สู้ไม่รับรู้อะไรเลยดีกว่า
    ได้เงินเยอะแล้ว หนีคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ณ ตอนนี้ หนีคนที่ไม่มีหัวใจให้รักเรา ;-;

  17. OK2daKAY

    ไม่รู้เลยจริงๆว่ามินจุนกำลังคิดอะไรอยู่
    นิ่งๆ
    เงียบๆ
    แบบนี้มันน่ากลัวมาก
    กำลังคิดถึงคน 2 คนหรือป่าว จินอุลคนที่บอกรัก กับอีกคนที่เรารัก เลือกคนที่สองเราคงเจ็บและมีความสุขน่าดูเนอะ ไม่มีอะไรเหมาะสมหรือเทียบเท่าได้เลย
    คิดว่ามินจุนคงคิดแบบนี้มาโดยตลอดตั้งแต่ถูกบอกรัก
    แทคยอนอ่า~ ถ้านายยังไม่พูดคำนั้นออกมา นายจะเสียใจแน่นอน

    ดูยังไงชานซองก็ไม่ปล่อยโฮให้หนีไปกับเงินหรอก ต้องมีแผนการณ์อะไรที่รั้งให้จุนโฮอยู่ เอาอูยองมาอ้างแน่เลย
    แต่ยังไงความคิดที่จะหนีอ่ะ ถูกต้องแล้ว จะได้ไม่เจ็บที่โดนดูถูก จะได้ไม่ร้องไห้ที่เป็นตัวแทนคนอื่น และจะได้ไม่เสียใจที่รักข้างเดียว

    คุณด้งรักกันแล้ว คือดีมาก อยากให้คู่นี้หวานๆคุยกันเยอะๆ โมเม้นยิ่งไม่มี และหายากมาก ๆ ยังไงก็สู้ๆต่อไปทั้ง 3 คู่น๊า

    //เชื่อว่าไรท์เตอร์ไม่ใจร้ายกะเด็กน้อยตระกูลจางหรอ ^^

  18. อ้อน นุ้งโฮ

    ฟิคเรื่องนี้ของน้องโบว์..ทำให้พี่กลายเป็นคนวิตกจริตไปแล้ว…55..เพราะว่า ตอนหลังๆมานี่ ..ก่อนจะข้ามาอ่าน มันคิดก่อนเลยนะ ว่าตอนนี้ตรูจะร้องไห้มั้ย ตรูจะหน่วงอีกมั้ย คู่ไหนจะเจ็บปวดได้วินกว่ากัน โดยเฉพาะตอนที่ 19 พี่เชื่อว่า ใครอ่านก็ต้องร้องไห้
    กับจุนโฮ โดยเฉพาะแม่ๆนุ่งโฮ แล้วฟิคเรื่องนี้ก็กลายเป็นหัวข้อ เป็นประเด็นในการสนทนากับน้องฮอทที่ชอบอ่านฟิคด้วยกัน
    คือเม้าท์กันเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ..ประมาณว่า จุนโฮ อูยอง มินจุน เป็นญาติเราเอง..555 คือคุยกันในเนื้อเรื่องฟิคเรื่องนี้ แล้ว
    เราก็อยากให้เมะเรื่องนี้ โดนเอาคืนให้สาสม พี่กับน้องฮอทเมนพี่คิม..เจอกันทีก็หนีไม่พ้นเม้าท์ฟิค money แล้วตอนที่ 20 นี่
    พี่ก็เสียน้ำตาให้น้องยองไปเรียบร้อยแล้ว..ตั้งแต่ตอนที่1ถึงตอนที่ 20 พี่คิดคร่าวๆนะ พี่เสียน้ำตาไป 2 แทงค์ครึ่งแล้วหละ…
    แล้วถ้าเกิดว่าน้องโบว์วางเรื่องไว้ประมาณ 2เล่มจบนะ..กว่าจะถึงตอน end พี่คงต้องไปเหมาทิชชู่ร้านขายส่งแล้วหละคะ..ถึงจะมีใช้พอ..สงสารพี่เถอะคะ..เห็นแก่จอนนี่ก็ได้..พี่อยากให้น้องโบว์หันไปทำร้ายเมะมั้งอะคะ..จริงๆ.

  19. cnn is real

    คู่อื่นดีกันขึ้นเยอะแล้ว ทำไมชานนูนอ
    เจ็บปวดอ่า ฮืออ สงสารโฮ หนีชานไปเลย
    เงินมีเยอะแล้ว เอาให้ชานมันเจ็บปวดมั่ง

  20. kw

    แม่ยกคุณด้งตอนนี้ยิ้มได้หน่อยแล้วแต่ก็หน่วงอยู่บ้างสงสารก็แต่นุ้งโฮนี้แหละคงบอบช้ำมาก

  21. MyKW

    น้ำตาไหลพรากกกกกกกก กว่าจะคอมเมนท์ได้ต้องสงบสติอารมณ์พักใหญ่เลยค่ะ คือตอนนี้อ่านแล้วเจ็บปวดไม่เหมือนตอนอื่นๆ มันเป็นความเจ็บปวดที่ไม่รู้จะทำยังไง… ความเจ็บปวดของสองพี่น้องที่ทั้งคู่ยอมเจ็บปวดเพราะคิดว่าอีกคนจะต้องมีความสุข ไม่ต้องมาเจ็บปวดเหมือนกัน คือมันทรมานหัวใจมาก เอาจริงๆอยากให้ทั้งคู่เชิดใส่อีเมะทั้งสองนั้นจังเลยค่ะ แล้วมาอยู่ด้วยกันสองพี่น้อง ตังก็มีแล้วกลัวอะไร(นอกจากใจตัวเอง ฮ่าๆ) ให้เมะสองคนนั้นทรมานบ้าง ฮึ! นิชคุณเรายังโอเคนะคะ เพราะรู้ตัวเองเสมอว่ารักอูยองมากถึงทำแบบนี้ แต่กับชานซองนี่ยอมรับกับใจตัวเองรึยังว่ารักจุนโฮ ยังไม่รู้ใจตัวเองด้วยซ้ำว่ารักเค้าแต่ก็ทำร้ายเค้าได้แสนสาหัสมากอ่ะ ฮือออออออออ

    พออ่านตอนนี้เราเริ่มสับสนในตัวเองค่ะ ตอนแรกอยากให้ชานนูนอปรับความเข้าใจกัน คุยกันตรงๆจะได้เข้าใจกัน แต่ตอนนี้อย่างที่บอกค่ะ อยากให้สองพี่น้องเค้าเจอกันอยู่ด้วยแบบมีความสุขมากกว่า ไม่ต้องสนใจคนอื่นแล้ว แต่ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ เราว่าเราก็ก็ต้องสงสารนิชคุณกับชานซองแน่ๆ (คือตอนนี้เราสับสนมากค่ะ พิมพ์ไปก็สับสนตัวเองว่าสรุปมึงจะเอายังไงกันแน่ ฮ่าๆๆ)

    ทั้งนี้ทั้งนั้นขอให้ไรท์เตอร์สงสารรีดเดอร์ตาดำๆนิดนึง ตอนต่อไปลดความหน่วงลงนิดนึงได้มั้ยคะ จะตายแล้วค่ะ ฮาา า า เพิ่มความหวานเล็กๆน้อยให้ชุ่มชื่นหัวใจนิดนึงก็ยังดี แบบนี้มันบีบหัวใจกันเกินไปแล้ว ToT อยากจะรู้จริงๆ ชานซองตื่นมาจะทำยังไงต่อ!? ชานซองทำกับจุนโฮได้เจ็บปวดมาก อยากจับฟาดจริงๆ

    เราว่าตอนนี้สติเรายังมาไม่ครบแน่ๆ รู้สึกมึนงงมาก เหมือนคอมเมนท์อะไรก็ไม่รู้ วกไปวนมาแปลกๆ ฮืออออออ ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อ >___<*

  22. bbm

    อูยองอ่าาาาา อย่าร้องเลยนะ อย่าเอาความเกลียด มาทำให้จิตใจตัวเองสับสนเลย แค่อูยองรักพี่คุณและพี่คุณรักอูยองก็พอ
    ดีกันแล้วนะ ขออย่าให้เกิดเรื่องอะไรไม่ดีอีกเลย อูยองเจ็บมามาก อยากให้อูยองได้มีความสุขสักที

    พี่น้องจาง ต่างคนก็ต่างคิดขอแค่ให้พี่และให้น้องมีความสุขไม่เจอคนใจร้าย แต่ใครจะรุ้ว่าทั้งคู่เจอคนที่รักกำลังทำร้าย แต่ก็เพราะการเข้าใจผิด ขอให้พี่น้องเจอกันไว ๆ กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

    ขอให้ชานนูนอเข้าใจกันเสียที นูนอเบมากนะชาน 5555555

    ส่วนพี่คิม กำลังคิดอะไรอยู่คะ ตั้งแต่น้องอุ่นบอกว่าพี่แทคเป็นคนยิ่งตัวเอง พี่คิมก็อย่าคิดมากเลยนะคะ มีความสุขเข้าไว้

    สุดท้ายนี้ เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ สู้ ๆ ค่ะ ^^

  23. jununnie

    ที่อูยองวิ่งหนีก้เพราะอย่างนี้เองสินะ….พี่น้องคู่นี้เค้ารักกันมากจริงต่างคนต่างอยากให้อีกคนมีความสุข แต่..หารู้ไม่…โอ้ย สงสารจริงๆๆ พี่อูยองกลับมารับน้องไปอยู่ด้วยกันสิ นะๆๆๆๆ สงสารน้อง ฮืออออออ ฮวางชานซอง ระหว่างนี้ก้คิดทบทวนดูให้ดีๆนะ ชิ!!! #ชอบจังความสัมพันธ์ของพี่น้องน่ารักมากค่ะ พี่ทำเพื่อน้อง น้องก้ทำเพื่อพี่ รักก

  24. jCNN

    ขอโทษคร๊าบบ มาช้ามาเลย มั่วแต่ทำงาน

    รอน้องโฮนะ คือ โฮหนีะลูกคิดถูกที่สุดไปหา ฮานึนเลย มาจากไหน
    …รอการแก้ตัวของชานต่อไปนะคะ

    คุณด้งเป็นอารายที่เขียนได้ดีมากเลย
    ทำให้คนอ่านสับสนและปวดใจไปกับค.รู้สึกของทั้งคู่

    แทคมินมาน้อยนะแต่หวานมากช่วงนี้ คึคึ

    สู้ๆๆนะคะ

  25. นิรนาม

    เรื่องมันยังคงเศร้า สงสารน้องโฮ ตบหัวชานแปป เดี๋ยวลักพาตัวน้องโฮหนีเลยนิ จะได้รู้ซะบ้าง
    คุณด้งเหมือนจะดีขึ้นแล้วใช้ใหม??ขอให้ต่อจากนี้ราบลื่นนะอย่าได้มีอุปสรรค์อีกเลย

  26. Jain

    บอกได้เลยว่า กรี้ดดดดดดดดดดดดด คุณด้งอิสเรียล ไม่อยากอ่านต่อแล้วแต่อยากแลบจองเลยเล่มนึง คิคิสนุกมากคร้ารอติดตาม

  27. neko

    ความรักซึ่งแลกมาด้วยความเจ็บปวด ความที่เข้าใจผิดกันไม่ยอมเปิดใจให้กัน ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้ ถ้ามัวแต่มาประชดกัน ความรักมันก็จะสร้างความเจ็บปวดเสมอ…
    จุนโฮสู้ๆๆนะ สักวันจะต้องได้เจอพี่อูยองแน่นอน

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s