MONEY IS LOVE -21- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #20
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค TM

21

About hurt

หนาว….

เป็นความรู้สึกที่ร่างกายได้สัมผัสแม้ยามที่หลับตาอยู่ในตอนนี้ มันค่อนข้างหนาวมากจนจุนโฮจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมา ยามนี้ม่านที่เคยเปิดออกให้เห็นแสงจันทร์เมื่อคืนถูกเอาลงปิดกั้นแสงแดดยามเช้า จุนโฮสอดส่องสายตาไปทั้งห้อง พบต้นเหตุของความหนาวของตนเองคือผ้าห่มผืนใหญ่ที่กองอยู่ปลายเตียง และพื้นที่เตียงที่ว่างเปล่า

ชานซองที่นอนอยู่ข้างๆ เมื่อคืนนี้หายไปแล้ว จุนโฮจ้องมองที่ว่างข้างตัวแล้วไม่รู้ว่าตัวเองมีความรู้สึกอย่างไรกันแน่

‘ไหนว่าจะไม่ทิ้งกัน’ ประโยคสั้นๆ ที่ผุดขึ้นมากลางใจจุนโฮ จุนโฮส่ายหัวหลายที ขยับตัวลุกหยิบผ้าห่ม รู้สึกเคล็ดขัดยอกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากนัก เพราะความอ่อนโยนของชานซองที่ทำให้กัน พอคิดถึงความอ่อนโยนที่ไม่ใช่สำหรับตัวเอง จุนโฮน้ำตาไหล ตวัดผ้าห่มคลุมร่างแล้วบังคับตัวเองให้หลับต่อไป ไม่ต้องคิดอะไร

‘คนใจร้ายพันธ์นั้นดีแล้วที่ไม่อยู่ ดีแล้วที่จากไป ไปเลยไปให้ไกลๆ ยิ่งดี’

“แกร๊ก” ความคิดของจุนโฮสะดุดเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด ไม่แน่ใจว่าเป็นประตูส่วนใดของห้องแต่จุนโฮนอนแน่นิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้ เสียงย่ำเท้าเดินเข้ามาใกล้เตียงก่อนออกห่างไป เมื่อแน่ใจว่าไกลพอจุนโฮลอบลืมตามองเห็นแผ่นหลังกว้างชื้นน้ำของชานซองกำลังตรงไปที่ห้องแต่งตัว จุนโฮเม้มริมฝีปากหลับตาแน่นพยายามสะกดจิตตัวเองให้หลับใหลไปอย่างเก่า เขาไม่พร้อมจะทักทาย สบตา หรือพูดคุยกับชานซองในยามนี้

“…” จุนโฮกลั้นหายใจด้วยความตกใจแต่ยังคงนอนนิ่งอยู่เมื่อถูกจู่โจม ทั้งตัวลอยขึ้นมาจากการโดนอุ้ม ผิวเย็นๆ ที่สัมผัสกายบอกได้ว่าคงเป็นชานซองที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ จุนโฮไม่กล้าลืมตาแต่ในหัวก็คิดไปสารพัดแล้วว่าชานซองกำลังอุ้มตนไปไหน ชานซองจะอุ้มเขาไปโยนทิ้งระเบียงเพื่อให้ตายไปเลยหรือเปล่า แล้วยามนี้เขาโป๊เปลือยไม่นุ่งผ้าสักชิ้น คงเป็นผีชีเปลือยที่น่าอับอาย

“…..” จุนโฮสะดุ้งเมื่อรู้สึกวางตนถูกวางลง

อุ่น…

“ตื่นแล้วก็ลืมตาสิ ฉันดูออกนะ” เสียงทุ้มดังขึ้น แต่จุนโฮก็ยังคงดื้อแกล้งหลับต่อไปแม้ว่าจะถูกจับมาแช่ไว้ในอ่างน้ำอุ่นก็ตาม

“ดื้อจริงๆ สมเป็นจุนโฮ” ชานซองบ่นพึมพำ

“อ๊า แกล้งกันนี่” จุนโฮหวีดร้อง เมื่อถูกเอาน้ำอุ่นราดหน้า มือบางปาดน้ำออกจากใบหน้า จ้องมองด้วยสายตามุ่งร้ายใส่ชานซองที่อยู่ในชุดลำลองยืนอยู่เหนืออ่างน้ำ

พอมองหน้านานๆเข้าจุนโฮก็เม้มปากสะบัดหน้าไปอีกทาง บอกตัวเองแล้วว่าจะไม่คุยด้วย ที่พูดเมื่อครู่ถือว่าด่าลมด่าฟ้าไม่นับ

“จะดื้อก็ดื้อ แค่นั่งนิ่งๆก็พอ” ชานซองบอกด้วยน้ำเสียงติดจะเหนื่อยใจ จุนโฮกอดอกไม่หือไม่อืออะไร แต่พอชานซองตักน้ำอุ่นราดตามเนื้อตัวให้ก็ยันตัวขึ้นเพื่อจะลุกออกจากอ่าง

“อ๊ะ” แต่เพราะเมื่อคืนโดนไปทั้งบทรักเบาๆและบทรักแรงๆ แค่ยืนขึ้นจุนโฮก็ยืนไม่อยู่เพราะความเจ็บจนชานซองต้องคว้าตัวไว้ในอ้อมกอด

“ถ้าไม่อยู่เฉยๆจะจับมัดนะ และจะเอาน้ำเย็นอาบให้ด้วย” เสียงชานซองไม่ใช่ล้อเล่น จุนโฮพ่นลมหายใจฟึดฟัด ยอมให้ชานซองจับนั่งในอ่างตามเดิม

“…” ตาตี่จ้องหน้าชานซองเขม็ง เป็นแววตาที่อัดแน่นด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง

“จะด่าหรือว่าก็อะไรก็พูดมาเลย ฉันไม่ได้ยินที่นายคิดหรอกนะ”

“อาบเองได้ไม่ได้พิการ” จุนโฮตอบเสียงแข็ง ชานซองถอนหายใจ

“แค่นั่งเฉยๆได้หรือเปล่า” ชานซองไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไร กวักน้ำอุ่นใส่ตัวจุนโฮอย่างช้าๆ แต่พอมือหนาจับขา จุนโฮก็สะบัดขาอย่างแรง จนชานซองแทบเสียหลัก

“จุนโฮ!!”

“คุณยังไม่ได้จ่ายเงิน คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวผม!!” จุนโฮตะเบ็งเสียงกลับ จ้องหน้าชานซองอย่างไม่ยอม

“อย่าทำให้ฉันโมโหเพราะคำประชดของนายอีกได้ไหม จาง จุนโฮ!!” ชานซองขึ้นเสียงกลับ จุนโฮไม่ตอบกอดอกแล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง ชานซองถอนหายใจ นั่งคุกเข่าข้างอ่าง จับขาจุนโฮอีกครั้ง คราวหนีจุนโฮก็ยังคงสะบัดขาตัวเองอย่างแรง ชานซองเริ่มโมโหเช่นกันจึงยึดขาจุนโฮไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ทั้งตัวที่อาบน้ำเสร็จแล้วเปียกอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวกระโจนลงมาในอ่างอาบน้ำด้วย

จุนโฮไม่พูดอะไรแต่ทั้งตัวนั้นพยายามสะบัดชานซองให้ออกไปไกลๆ ทั้งขาทั้งแขนไม่อยู่สุข น้ำอุ่นกระฉอกออกมาไม่น้อย ยิ่งจุนโฮขัดขืนชานซองก็ยิ่งพยายามจะจับจนในที่สุดก็รวบตัวจุนโฮไว้ในอ้อมกอดได้ มือหนายึดข้อมือทั้งสองข้างของจุนโฮไว้ สองขายาวล็อคเอวจุนโฮไว้แน่นจนจุนโฮขยับไม่ได้

“ฤทธิ์เยอะขนาดนี้ แสดงว่าไม่เป็นไรสินะ”ชานซองเอ่ยถามเสียงติดหอบ จุนโฮก้มหน้ามองตัวเอง ไม่เป็นไรอย่างนั้นหรือ กายคงพอไหว แต่ใจสลายไปแค่ไหนชานซองคงไม่เคยสนใจ

“ช่วยนั่งนิ่งๆได้ไหม” ชานซองถามอีกครั้ง จุนโฮไม่ตอบ

“ฉันให้ล้านนึงเลย ช่วยนั่งในอ่างน้ำเฉยๆได้ไหม” จุนโฮก็ยังไม่ตอบแต่ไม่ได้ขยับตัวรุนแรงแล้ว ชานซองลองปล่อยมือ จุนโฮไม่ได้หันกลับมาตบตีอย่างทีแรก ชานซองโล่งอก คิดว่าพอเป็นเรื่องเงินจุนโฮน่าจะยอมฟัง แต่ความจริงที่ทำให้จุนโฮนิ่งไปแบบนั้นเพราะกำลังนึกถึงเรื่องเมื่อคืนมากกว่า กำลังนึกถึงน้ำเสียงมากมายที่ชานซองเอ่ยพูดกับตนเอง น้ำเสียงอ่อนโยนที่มีแต่ชื่อของพี่อูยอง

“จุนโฮ”

“นี่ จุนโฮ”

“จุนโฮ”

“หะ” จุนโฮขานรับเสียงเรียกเมื่อชานซองเขย่าตัว จุนโฮมองหน้าชานซอง

“ฉันจะทำความสะอาดให้ อย่าตกใจล่ะ” ชานซองเอ่ยบอกก่อน ตาโตจ้องมองจุดที่ตนกำลังจะดูแล จุนโฮเม้มปากไม่ตอบโต้หรือพูดอะไร ชานซองก้าวเข้ามาในอ่างอาบน้ำอีกครั้ง ช้อนขาอวบของจุนโฮข้างนึงพาดไหล่ เป็นท่าที่คุ้นตาจนจุนโฮต้องเบือนหน้าหนี

“อื้อ” จุนโฮสะดุ้งเฮือกข่มเสียงแทบไม่ทันยามที่นิ้วยาวล่วงเข้ามาในกายตนพร้อมน้ำอุ่น ชานซองควานนิ้วเพื่อกวาดเอาสิ่งต่างๆของตนที่คั่งค้างอยู่ภายในออก จุนโฮเกร็งตัวจิกขอบอ่างแน่นยามที่ชานซองดึงนิ้วยาวเข้าออกช้าๆอย่างอ่อนโยน

“….” จุนโฮถอนหายใจเฮือกยาวเมื่อชานซองเอานิ้วออกไป ชานซองมองหน้าจุนโฮแล้วก็วาดยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จุนโฮหลุบตาต่ำ ชานซองสอดนิ้วเข้ามาอีกครั้ง ครานี้มีสบู่เหลวอ่อนๆชโลมอยู่ทั่วนิ้ว ชานซองทำมันเร็วขึ้นจนจุนโฮหายใจติดขัด พอชานซองทำเสร็จจุนโฮถึงได้ถอยหายใจอย่างโล่งอก

“ไม่ใส่เข้ามาแล้วใช่ไหม” จุนโฮรีบถามดักไว้ก่อน ชานซองหัวเราะ

“ไม่มีแล้วๆ” ชานซองก้าวออกจากอ่างน้ำ

“ฉันขอจับขานายนะ” คราวนี้ชานซองเอ่ยถามก่อน ชูใยขัดตัวให้เห็น ชานซองเหนื่อยเต็มทีกับการสู้รบปรบมือในห้องน้ำนี้ จุนโฮพยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยังสะดุ้งตอนชานซองแตะขาหากแต่ไม่ได้สะบัดรุนแรงอย่างทีแรก

ตาโตของชานซองจ้องมองจุนโฮอย่างพิจารณาและอ่อนโยน มือหนาก็สัมผัสผิวเนียนนุ่มแบบนิ่มนวล มันช่างวิเศษณ์แสนดีไม่ต่างจากเมื่อคืน

“ตอนนี้คุณกำลังคิดว่าผมเป็นพี่อูยองอยู่เหรอชานซอง” จุนโฮเอ่ยถามอออกไปตรงๆ แต่ที่ไม่รู้ตัวคือน้ำเสียงตนเองนั้นสั่นเครือมากแค่ไหน ชานซองหันมามองหน้าจุนโฮ

“อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น จุนโฮ”

“ก็คุณอ่อนโยน ใจดี คุณบอกเองว่าจุนโฮมีไว้เพื่อทำร้าย ไม่ได้มีไว้รัก” จุนโฮพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อจุนโฮรู้ตัว  จุนโฮหยุดพูดพยายามปรับให้เสียงไม่สั่น

“ถ้าคุณอยากให้ผมสวมบทบาทเป็นพี่อูยอง คุณต้องจ่ายเงินนะผมไม่ทำฟรีๆหรอก” เป็นคำพูดที่คนพูดก็เจ็บจนพูดแทบไม่ออก แต่ก็ยังพูดมันออกมา เพื่อความสะใจอย่างนั้นหรือ จุนโฮก็ไม่แน่ใจเหมือนกันอาจเพื่อย้ำตัวเอง

“จุนโฮ ฉันเคยเปรียบเทียบระหว่างนายกับพี่ชายนายไหม นอกจากเมื่อคืนนี้” ชานซองถามเสียงจริงจัง จุนโฮนิ่งคิด แม้จะจำใจแต่ก็ต้องส่ายหน้าว่าไม่เคย

“ฉันบอกนายอยู่เสมอใช่ไหม ว่านายกับพี่ชายนายน่ะต่างกัน” ชานซองเอ่ยถามอีก จุนโฮพยักหน้ารับเล็กน้อย

“เพราะงั้น เลิกดูถูกตัวเองด้วยการเปรียบเทียบว่าตัวเองเป็นตัวแทนของพี่ชายสักทีเถอะ บนโลกนี้ไม่มีอะไรเหมือนกันจุนโฮ ของทุกชิ้น คนทุกคนมีเพียงหนึ่งเดียว นายก็คือนายจุนโฮ อูยองก็คืออูยอง เอามาทดแทนหรือเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอกนะ” ชานซองเอ่ยบอกน้ำเสียงจริงจัง จุนโฮตั้งใจรับฟัง ถ้อยความชัดเจน และหากแปรความหมายที่ลึกลงไปอีกหน่อย จุนโฮไม่มีวันจะเทียบอูยองได้ และต่อให้ยังไงถ้าชานซอง ไม่รักจุนโฮก็คือไม่รักอยู่ดี จะรักแบบเพื่อแก้ขัดเป็นตัวแทนไปก่อนก็ไม่มีสิทธิ์ ถ้าไม่รักจุนโฮก็จะไม่มีวันรัก

“เมื่อคืนคุณพูดแบบนั้นทำไม”

“แล้วเมื่อคืนนายประชดฉันทำไม จุนโฮ” ชานซองถามกลับ จุนโฮครุ่นคิดอยู่ครู่นึง

“ก็ผมรู้สึกแย่” จุนโฮตอบด้วยน้ำเสียงอึดอัดไม่ดังนัก

“ฉันก็รู้สึกแย่จุนโฮ” ตาโตจ้องมองตาตี่ที่จ้องกลับมา

“เมื่อคืนนายเอาแต่พูดประชด ฉันก็เป็นคนคนนึงนายงี่เง่ามาฉันเองก็อยากงี่เง่ากลับบ้าง ฉันไม่รู้ว่านายพูดความจริงหรือเปล่าเรื่องเงินพวกนั้น แต่อย่างนึงที่ฉันรู้คือ ฉันไม่ชอบเวลานายพูดถึงคิม อูบิน ยิ่งพูดเหมือนจะไปกับมันยิ่งไม่ชอบ ฉันไม่ชอบเวลานายเอาตัวเองกับอูยองมาเทียบกัน นายสองคนมีคุณค่าเท่าๆกัน รู้ไหม” ชานซองกวักน้ำชโลมล้างฟองครีมอาบน้ำนุ่มๆออกจากขาของจุนโฮ

“แต่ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่าก็ควรมีสติมากกว่า เมื่อคืนฉันผิดเต็มๆที่พูดแบบนั้นกับนาย ที่ทำประชดนายไปแบบนั้น นายคงรู้สึกไม่ดี ขอโทษนะ” ชานซองยังคงพูดไป มือก็อาบน้ำให้จุนโฮไป จุนโฮจ้องมองหน้าของชานซอง ความรู้สึกสับสนก่อตัวในใจ ความรู้สึกมันเกือบดี มันแปลกๆ

“คุณมาทำดีกับผมแบบนี้ คุณรักผมเหรอชานซอง” เป็นคำถามที่เหมือนจะหยุดเวลาในห้องน้ำนี้ลง ชานซองชะงัก มือที่กำลังวักน้ำหยุดนิ่งไปครู่ใหญ่ ตาโตเงยขึ้นสบมองจุนโฮ ทั้งแววตาประหม่าและท่าทีอึกอัก ทั้งหมดตอบคำถามจุนโฮได้โดยไม่ต้องเปล่งเสียงด้วยซ้ำ

“ก็ไม่” จุนโฮพูดคำตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันตัวเอง กลืนก้อนจุกๆที่แน่นตรงคอลงไปอย่างลำบาก

“แล้วคุณมาทำทั้งหมดนี่ ทำดีๆกับผมทำไมชานซอง คุณสมเพชผมเหรอ” น้ำเสียงของจุนโฮสั่นเครือ มือหนาลูบแก้มจุนโฮเบาๆ ปาดหยดน้ำตาติดปลายนิ้วออกมาจากแก้มใส

“ฉันขอโทษจุนโฮ” เป็นคำขอโทษที่ทำให้คนฟังเต็มปวดที่สุดในโลก

ชานซองขอโทษเขาทำไม ขอโทษที่รักเขาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ หรือขอโทษที่ทำให้เขารักชานซองมากขึ้น ขอโทษที่ทำดีด้วย แต่ชานซองไม่มีวันจะรักเขาอย่างนั้นเหรอ

“คุณเคยคิดที่จะรักผมบ้างไหมชานซอง” จุนโฮถามออกมาพร้อมน้ำตาใสที่หล่นจากขอบตา มีเพียงความเงียบ ชานซองลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วยื่นให้กับจุนโฮ

“ลุกไหวไหม ฉันคิดว่านายคงอยากมีผ้าปิดเนื้อตัวตอนลุกจากอ่าง จุนโฮ” จุนโฮมองผ้าในมือชานซองรู้สึกก้ำกลืนฝืนทนที่จะรับผ้ามา

“ฉันช่วยนะ” ชานซองช่วยพยุงจุนโฮจากอ่างน้ำ จุนโฮพันผ้าขนหนูรอบเอวตัวเองและรับเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมานุ่งอีกตัว ชานซองช่วยประครองจุนโฮเดินออกจากอ่างน้ำ

ช่างแสนดี อ่อนโยนเหลือเกิน จุนโฮได้แต่มองความอ่อนโยนนั้นที่กำลังปฏิบัติต่อตนเองจนกัดฟันแน่น

“ตอนนี้ผมอยากให้คุณข่มขืนผมอีกรอบ มากกว่าช่วยผมอาบน้ำชานซอง” จุนโฮโพล่งออกมา

“หยุดทำดีกับผมเถอะชานซอง ทำทุกอย่างเพราะว่าคุณรู้สึกผิดที่ทำไม่ดีกับผมเมื่อคืน ทำดีทั้งหมดนี่เพราะผมเป็นเด็ก เป็นน้องของพี่อูยอง เพราะคุณสมเพชผมหรือเพราะอะไรก็ตาม ยิ่งคุณทำแบบนี้ทั้งที่ไม่คิดจะรักผมเลย มันยิ่งทำให้ผมเจ็บ” จุนโฮกัดฟันบอกด้วยน้ำเสียงแทบเค้นจากคอชานซองยังคงประครองจุนโฮเดินมานั่งบนเตียง

“เดี๋ยวฉันไปหยิบผ้าเช็ดผมให้นะ” ชานซองเอ่ยบอก จุนโฮฉุดมือหนาเอาไว้ ชานซองหันกลับมามองจุนโฮ

“ทำให้ผมเกลียดคุณเถอะ อย่าทำให้ผมยิ่งรักคุณ  ถ้าคุณไม่คิดจะรักผม” จุนโฮเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแสนทรมาน ชานซองย่อตัวลงกับพื้น เงยหน้ามองจุนโฮที่นั่งอยู่บนเตียง

“ฉัน…ขอโทษจุนโฮ” มีเพียงคำขอโทษที่ชานซองพูดอีกครั้ง จุนโฮปล่อยมือของชานซอง พยายามหายใจให้ได้ปกติที่สุดท่ามกลางความรู้สึกที่ทรมานแทบขาดใจ

ทำไมล่ะ ทำไมต้องใจดีด้วยล่ะ ทำไมต้องมีเหตุผลล่ะชานซอง ทำไมล่ะ ทำไมไม่ใจร้าย ทำไมไม่ทำให้ยิ่งเกลียด

ทำไมต้องทำให้รัก ทั้งที่ไม่เคยคิดจะรักกันเลย

ทำไมล่ะ ฮวาง ชานซอง

“คุณไม่รู้เหรอว่าผมรักคุณชานซอง จะมาทำดีกับผมทำไม ทำไม” คุณโฮซบใบหน้าเปื้อนน้ำตาของตัวเองลงบนฝ่ามือของตนน้ำเสียงพึมพำดังพอจะได้ยินคนเดียว

ความรู้สึกตอนนี้เจ็บเสียยิ่งกว่าความอ่อนโยนใจดีที่ชานซองทำเพราะบอกว่าเขาเป็นตัวแทนพี่อูยองเมื่อคืนเสียอีก ทั้งหมดชานซองก็ทำไปเพราะประชด เหมือนที่เขาประชดชานซองงั้นหรือ

คงจริงอย่างที่มีคนเคยเอ่ยขาน

ของบางอย่างต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีวันได้ครอบครอง ไม่ใช่เพราะเราพยายามไม่พอ ใกล้ชิดไม่พอ แต่เพราะว่าเราไม่มีสิทธิ์

ความรักของฮวาง ชานซอง สำหรับจุนโฮก็คงเป็นอย่างนั้นเช่นกัน

……

ชานซองเดินเข้าในห้องแต่งตัว เลือกหยิบผ้าสำหรับเช็ดผมมาหนึ่งฝืน ความตั้งใจที่จะกลับเข้าไปในห้องนอนถูกหยุดไว้ เมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งซบใบหน้ากับฝ่ามือตัวเองร้องไห้อยู่

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้จุนโฮยิ่งเจ็บ เขาเพียงรู้สึกว่าเมื่อคืนเขาทำเรื่องผิดๆลงไป ทำเรื่องไม่ดีกับจุนโฮ เขาก็ควรจะขอโทษจุนโฮให้ถูกต้อง ไม่ได้อยากจะยิ่งทำให้จุนโฮรู้สึกแย่แบบนี้

เขาไม่อาจใจร้ายเอาแต่ใจใส่จุนโฮได้ เพราะ เมื่อคืนตอนที่เห็นจุนโฮร้องไห้มันไม่สนุกเลย ตอนแรกเขาอารมณ์ร้อนประชดแรงๆ ตอบกลับจุนโฮ แต่พอเห็นจุนโฮเจ็บมาก เขาก็อยากจะอ่อนโยนให้ แต่เพราะรู้สึกไม่ชอบใจและอยากประชดกลับไปเช่นกัน จึงเอ่ยพูดให้จุนโฮราวกับเป็นตัวแทนของอูยอง แต่พอทำแบบนั้นไม่กี่ครั้งจุนโฮก็ร้องไห้อย่างหนัก เขาจึงหยุดแล้วเรียกเป็นคำอื่นๆ แทน แต่ทุกคำเรียกแม้แต่ตอนที่ประชดเป็นชื่ออูยอง เขาก็ก็หมายถึงจุนโฮ

ความจริงในใจเขาไม่เคยคิดเรื่องตัวแทนระหว่างจุนโฮกับอูยองเลย ไม่มีมีใครแทนใครได้หรอก ไม่ว่าจะมีอะไรกันครั้งไหนๆ เขาก็กำลังทำกับจุนโฮเขารู้ตัวดี

“…” ชานซองแทบจะถลาไปช่วยรับตัวเมื่อเห็นจุนโฮทิ้งตัวนอนหงายลงบนเตียง มือทั้งสองของจุนโฮยังคงปิดหน้าและตัวยังคงสั่นเทา จุนโฮคงเปลี่ยนท่าร้องไห้เพียงเท่านั้น ชานซองเองก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับจุนโฮตอนนี้ กลัวจะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่า

ชานซองพ่นลมหายใจหนักๆออกมาเมื่อคิดถึงสาเหตุที่จุนโฮร้องไห้เช้านี้ เขาไม่ได้เตรียมใจไว้ว่าจุนโฮจะร้องไห้แบบนี้ เขาพร้อมโดนตี โดนด่ามากกว่าการที่จุนโฮร้องไห้

..คำว่ารัก..

เขาพอรู้ว่าจุนโฮคิดอย่างไรกับเขา แต่เขายังไม่แน่ใจในตัวเองว่าเขารักจุนโฮขนาดที่จุนโฮรักเขาหรือเปล่า เขารักจุนโฮหรือเปล่า แล้วความรู้สึกของเขาต่ออูยองล่ะ เขายังไม่แน่ใจ

เพราะยังไม่แน่ใจ เขาจึงไม่อยากเอาคำว่ารักไปทำร้ายจุนโฮอีก

แค่จุนโฮมีชีวิตพัวพันกับเขาก็เป็นเรื่องแย่ๆมากพอแล้ว หากถูกใช้คำว่ารักมาเป็นบ่วงกักขังจุนโฮไว้กับเขาอีกมันคงแย่มากสำหรับเด็กดื้อคนนั้น

เขารู้ดีว่าความรักมันเป็นเหมือนโซ่ล่ามล่องหน มองไม่เห็น แต่ไม่อาจทำให้คนสองคนเป็นอิสระต่อกันได้  ถ้าเขาไม่แน่ใจเต็มที่ว่าเขาควรจะกักขังจุนโฮไว้ข้างเขาด้วยคำว่ารัก เขาก็จะยังไม่ลงมือคล้องโซ่ตรวนนั้นกับจุนโฮ

เขากลัวจะยิ่งทำให้จุนโฮเสียใจด้วยคำว่ารักจากตัวเขาเอง

เพราะที่จุนโฮรักเขาแบบนี้ มีความรู้สึกเช่นนี้และร้องไห้เสียใจทุกวันนี้ ก็เพราะคำว่ารักที่เขาเคยเอ่ยพูดไปให้จุนโฮฟังอย่างไม่คิด เขาไม่อยากทำแบบนั้นอีก

ชานซองเดินออกจากประตูที่ตนหลบอยู่ เมื่อเห็นจุนโฮนอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนเตียง คงเพลียจนหลับไปอีกรอบ ชานซองใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าตัวเอง พยายามเช็ดหยดน้ำตาให้หมดจากสองตาโต เขาไม่อยากให้มันหยดใส่ตัวจุนโฮแล้วทำให้เด็กดื้อคนนี้ตื่น

ชานซองคุกเข่านั่งลงข้างเตียงที่จุนโฮทิ้งตัวนอน มือหนาปัดผมชื้นที่กระจายเต็มใบหน้าหวานออกอย่างเบามือ ค่อยๆเช็ดน้ำตาที่เลอะใบหน้าจุนโฮ ซึ่งยามนี้เป็นรอยแดงปื้นเล็กน้อย

นิ้วใหญ่ค่อยๆ บรรจงเช็ดไปจนทั่ว น้ำตาค่อยๆ หมดไปจากใบหน้าของจุนโฮ จุนโฮขยับอย่างไม่ค่อยสบายตัวก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อคว้าข้อมือชานซองไว้แล้วดึงมากอด จุนโฮมีสีหน้าที่พึงพอใจมากขึ้นในการนอนหลับ

“พี่ขอโทษนะจุนโฮ” ชานซองพึมพำบอก ก้มลงหมายจะจูบที่หน้าผากของจุนโฮแต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นน้ำตาของตนหยดลงบนเตียงนอน ชานซองขยับใบหน้ากลับมา เช็ดน้ำตาของตัวเองออกเช่นกัน อย่างช้าๆไม่ให้กระทบกระเทือนถึงคนที่กอดแขนตนนอนหลับอยู่

….

แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาเร่งเร้าให้เจ้าของห้องตื่น ชายหนุ่มลืมตาโตของตัวเองขึ้นในที่สุด เมื่อปรับสภาพและสายตาได้แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปปิดม่านให้กันแสงแดดไว้ในทันที เพราะกลัวคนที่กำลังนอนหลับสบายนี้จะตื่น นิชคุณเดินมานั่งบนเตียง มองอูยองด้วยรอยยิ้ม อูยองยังคงนอนหลับ

“หืม” นิชคุณขมวดคิ้วเมื่อแตะใบหน้าของอูยองแล้วรู้สึกได้ถึงผิวกายที่ร้อนผิดปกติ นึกโทษตัวเองว่าเมื่อคืนนอกจากเปลี่ยนชุดให้อูยองแล้วน่าจะให้อูยองทานยาด้วย

ร่างสูงรีบรุดเข้าไปในห้องน้ำของรีสอร์ทหรู จัดหาอุปกรณ์ต่างๆทั้งน้ำอุ่นและผ้าขนหนู เดินไปเดินมาวุ่นวายอยู่ในห้องน้ำจนทุกอย่างเรียบร้อย นิชคุณรีบเดินออกมาหาอูยองแล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ควรนอนอยู่บนเตียง ตื่นแล้วและกำลังทำท่าทางจะลุกขึ้นจากเตียง

“อูยองไม่สบาย นอนต่อเถอะ” นิชคุณรีบถลันเข้ามาหาอูยองช่วยรับประครองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนเซๆอยู่ อูยองนั่งอยู่บนเตียง เงยหน้ามองนิชคุณ

“ผมอยากกลับแล้ว …ได้ไหม” อูยองเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ออก แต่ความต้องการชัดเจน

“แต่อูยองป่วย อูยองควรพักผ่อน เดี๋ยวดีขึ้นแล้วค่อยกลับ” นิชคุณพูดอย่างใจเย็น อูยองเม้มปาก หลุบตา

“กินยาก็หาย นอนในรถก็ได้” อูยองบอก

“ทำไมอูยองถึงอยากรีบกลับล่ะ” นิชคุณเอ่ยถาม อูยองชอบทะเล แล้วมาทะเลครั้งนี้ก็ยังไม่ได้เล่นน้ำเลยสักนิด ตามจริงควรจะอยู่พักผ่อนอีกหลายวันให้สบายกายสบายใจเสียด้วยซ้ำ

“ผม ..ผมคงทำใจไม่ได้ ถ้าเจอจุนโฮแล้วไม่ได้เข้าไปหาน้อง” อูยองตอบเหตุผลของตนด้วยน้ำเสียงเศร้า นิชคุณไม่อาจจะฝืนพูดหรือรบเร้าต่อไป เขาไม่อยากให้อูยองเป็นแบบเมื่อคืนอีก อูยองเมื่อคืนนี้ดูเศร้า ดูเย็นชา และเปราะบาง ..ความเข้มแข็งที่อูยองพยายามก่อสร้างมารอบตัวมันดูฝืนและอูยองก็เจ็บเกินไป

“ทานยาก่อนนะ อูยอง” นิชคุณยื่นยากับแก้วน้ำให้อูยอง อูยองมองยาครู่นึงแต่ก็รับมาทานจนน้ำหมดแก้ว

“พี่จะพาอูยองกลับ แต่ถ้าไข้ขึ้นต้องไปโรงพยาบาลกับพี่ ต้องฉีดยานะ” นิชคุณยื่นคำขาด อูยองเงยหน้ามองคนตัวโต ทำปากเบะจนแก้มพอง แต่ก็ไม่พูดอะไร ดื้อเงียบตามแบบฉบับของจาง อูยอง

“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย” นิชคุณบีบแก้มอูยองที่พองเป็นพิเศษตามความดื้อของเจ้าของ

“เป็นคนป่วยก็ต้องไปหาหมอนะครับ อูยอง” อูยองช้อนตามองนิชคุณ พอเห็นตาโตที่มองแบบกดดันก็จำใจพยักหน้ายอมรับข้อตกลงที่อาจต้องได้ไปฉีดยาที่โรงพยาบาล

“น่ารักมากอูยอง นอนรอพี่อยู่ตรงนี้นะ พี่ไปเก็บของก่อน” นิชคุณลูบผมอูยองแล้วผละไปเตรียมข้าวของเพื่อกลับ

…..

นิชคุณวางอูยองที่ยามนี้หลับสนิทลงบนเบาะรถ พอเก็บของเสร็จออกมาดู คนป่วยจอมดื้อก็หลับสนิทอยู่บนเตียง

“หายเร็วๆนะ” นิชคุณเอ่ยปากบอกคนที่กำลังนอนหลับไปตามความยาวของเบาะรถขณะที่ตนกำลังแปะแผ่นเจลลดไข้บนหน้าผากอุ่นๆของอูยอง น่าจะช่วยอูยองได้บ้าง

นิชคุณปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่ตนเองเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ก่อนจะออกรถก็ไม่วายจะหันมามองอูยองด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง เท้าที่หมายมั่นจะเหยียบคันเร่งชะลอลงแล้วค่อยๆขับให้นิ่มที่สุด อูยองจะได้นอนพักผ่อนจริงๆ ไปเรื่อยๆ ตลอดการเดินทางกลับ

…………..

“อยากอยู่เล่นน้ำทะเลด้วยกันอีกสักวันสองวันไหม มินจุน” แทคยอนที่ใส่ชุดเบาๆ ปลดกระดุมมากๆ เหมาะกับการนอนอ่านอ่านหนังสือพิมพ์รับลมทะเล หันมาถามบอดีการ์ดข้างกายตนที่ยามนี้ไม่ได้ใส่สูทสีมืดตัวหนาอย่างเคย แต่ใส่กางเกงขาสั้นสีขาว กับเสื้อเชิ้ตสบายๆ ลายดอกไม้สีชมพูดอ่อนที่แทคยอนเลือกให้

“แทคต้องกลับไปทำงานนะครับ” มินจุนพูดออกมาอย่างชัดเจน ตาเรียวทั้งสองก็คอยสังเกตรอบตัวระวังความปลอดภัยให้เจ้านายอยู่เป็นนิจ

“นั่งสบายๆ เถอะมินจุน นี่หาดส่วนตัวของตระกูลอ๊ค ฉันสั่งห้ามใครเข้ามารบกวน อย่างน้อยห้าชั่วโมงจากนี้ หมาแมวสักตัวยังต้องคิดก่อนเลยที่จะเดินเข้ามา นั่งนิ่งๆ ชมทะเลให้สบายใจเถอะ” แทคยอนเอ่ยปากบอก ซึ่งก็คือความจริงทุกประการ มินจุนเองรู้ดีว่านอกจากทั้งคู่แล้ว ในระยะ ห้าร้อยเมตร ไม่มีใครอื่นอีก หากจะมีใครเข้ามาก็เนื่องด้วยแทคยอนโทรไปสั่งน้ำมะพร้าวสักแก้วหรืออะไรสักอย่างเท่านั้น

“งานที่โซลมีอีกมากเลยนะครับ ที่รอแทคกลับไปสะสาง” มินจุนยังคงยืนยัน

“โธ่ มินจุน ฉันออกจะตั้งใจทำงาน ทำงานดีด้วย แถมมาปูซานครั้งนี้ก็ไม่เสียเปล่า เมื่อคืนนี้ตามข้อมูลนิชคุณไม่ทันได้คุยกับอูบินเป็นการส่วนตัวก็รีบกลับไปก่อน แถมชานซองก็มีเรื่องชกต่อยกับอูบิน แล้วโครงการครั้งนี้จะตกไปอยู่ที่ใครได้ล่ะมินจุน ถ้าไม่ใช่ฉัน” แทคยอนพูดด้วยน้ำเสียงสบายใจ หยิบน้ำมะพร้าวขึ้นมาจิบ

“ให้ฉันได้เที่ยวเล่นกับนายสักวันสองวันเถอะน่า มินจุน” แทคยอนวางแก้วน้ำลงที่เดิมแล้วขยับยื่นหน้าเข้ามาใกล้บอดีการ์ดหน้าหวานของตัวเองด้วยรอยยิ้มกว้าง

“แทคครับ” มินจุนขานเรียกเสียงอ่อย

“นะ มินจุนนะ อยู่เที่ยวกับฉันอีกสองสามวันเอง” แทคยอนถามอย่างอารมณ์ดี ขยับเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกใกล้แก้มเนียนใส มินจุนขยับถอยหลังหนีเล็กน้อย มือหนาจึงโอบจับรอบคอมินจุนจากด้านหลังไม่ให้ขยับหนีไปไหน

“แต่ผมไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้นะครับ แทคต้องถามคุณท่าน” คุณท่านของมินจุนก็คือพ่อของแทคยอนเอง แทคยอนเหลือกตา

“ถ้าถามพ่อฉันก็ต้องกลับโซลน่ะสิมินจุน” แทคยอนพึมพำด้วยเสียงเบื่อหน่าย มินจุนเองก็ทำหน้าเศร้าตาม แทคยอนเห็นแบบนั้นแล้วก็ฉีกยิ้ม

“อย่าเศร้าแบบนั้นสิ มินจุน มาทำให้ฉันอารมณ์ดีดีกว่า” แทคยอนเอ่ยบอก

“ยังไงครับ”

“จูบฉันสิ” แทคยอนบอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ได้บังคับขืนใจอะไร มินจุนหน้าเห่อแดงขึ้นมาทันที จะหันหน้าหลบซ่อนเขินอายก็ไม่ได้เลยเพราะถูกมือหนาประครองหน้าไว้แบบนั้น

“แทคเป็นคนทำได้ไหมครับ” เพราะแทคยอนไม่บังคับ มินจุนจึงลองต่อรองดู แต่แทนที่แทคยอนจะหงุดหงิด กลับยิ้มแฉ่งเสียกว่าเก่า

“ถ้าฉันเริ่ม ฉันจะทำมากกว่าจูบนะมินจุน” แทคยอนพูดไป มือก็ปลดกระดุมเสื้อบางๆ ของมินจุนทีละเม็ด

“ไปที่ห้องนอนได้ไหมครับ แทค” มินจุนเสนอ แทคยอนสบตาเรียวมือก็ยังคงปลดต่อไป จนเหลือกระดุมแค่สองเม็ด

“ตรงนี้ไม่ได้เหรอมินจุน ไม่มีใครมาเห็นหรอก” แทคยอนบอก แล้วก้มลงจูบบริเวณซอกคอจนทั่วเชิงไหปลาร้าน่ามองของมินจุน

“อื้อ” มินจุนส่งเสียงเบาๆ ในใจยังคงกังวลแม้รู้ดีว่าจะไม่มีใครมาเห็น แต่ความอายก็ไม่ได้ลดลงเลย นี่มันกลางวันแสกๆ แถมมีแค่เตียงนอนผ้าใบกับร่มคันโต และสุมทุมพุ่มไม้กั้นรอบตัวเท่านั้นเอง

“แต่ผมอายนะครับ อื้ออ” มินจุนร้องบอก มือก็ขย้ำไหล่ของแทคยอนที่ยามนี้ก้มจูบไปจนถึงยอดอกทั้งสองข้างที่แทคยอนลิ้มเลียอย่างสนุกสนานจนมินจุนได้แต่เกร็งไปทั้งตัว

“มองฉันไว้สิ นายก็ไม่เห็นอย่างอื่นแล้ว” แทคยอนเอ่ย ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปบนผิวของมินจุนต่อ กดจูบบนกล้ามหน้าท้องเป็นลอนน้อยๆ ของมินจุนที่ชวนให้ขบเล่นอย่างเพลิดเพลิน

“อ๊ะ อา ท แทค” มินจุนยังคงมีถ้อยคำจะโต้แย้งแต่แทคยอนนั้นย้ายตัวจากเตียงผ้าใบของตัวเอง มาขึ้นคร่อมมินจุนบนเตียงอีกตัวเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งริมฝีปากของแทคยอนตอนนี้ก็สัมผัสถึงท้องน้อยตามมือหนาที่ล้วงเข้าไปก่อกวนในกางเกงขาสั้นของมินจุนจนบอดีการ์ดหนุ่มนึกคำประท้วงออกมาไม่ได้ความ

“ท แทค อ๊า แทค เ เปลี่ยนที่ อื้อ” มินจุนยังคงเรียกร้องให้เปลี่ยนที่เป็นห้องนอน แต่แทคยอนก็ถอดกางเกงมินจุนออกแล้วรูดรั้งจุดรวมอารมณ์ของมินจุนแบบตามใจตัวเองล้วนๆ หน้าตาเฉย ไม่พอมืออีกข้างยังฟอนเฟ้นไปตามสะโพกและก้นนิ่มของมินจุน ยิ่งมินจุนเอ่ยปากจะต่อรอง แทคยอนก็ยิ่งเร่งมือ บางครั้งก็ใช้นิ้วยาวเข้าไปทักทายและเบิกช่องทางเตรียมดำเนินขั้นตอนต่อไปแบบกลั่นแกล้งมินจุนสุด ๆ จนบอดีการ์ดหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เอ่ยปากประท้วงสิ่งใดแล้ว เพราะรู้ดีว่าจะมีแต่ขาดทุน

“นายเห็นด้วยกับฉันที่จะทำตรงนี้แล้วใช่ไหมมินจุน” แทคยอนเอ่ยหยอก พลางทิ้งตัวลงมากึ่งทับมินจุนเอาไว้ มือหนายกกระชับสะโพกของมินจุนเอาไว้ในท่าเตรียมพร้อมกับบางอย่างที่โตเต็มที่แล้วจะแทรกเข้าไปในร่างของมินจุน

“อื้ออ แทคอ่าา” มินจุนร้องโวยวาย เมื่อเห็นแทคยอนเอ่ยหยอกแบบนั้น จะพูดอะไรล่ะก็แทคยอนเอาแต่แกล้งกันแบบนี้ ตอนนี้จะไม่ทำก็เหมือนทำไปแล้วล่ะ

“ทำไมเหรอ มีอะไรเหรอมินจุน” แทคยอนหัวเราะเสียงทุ้มดัง มินจุนที่หน้าแดงฉานทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย มือทั้งสองที่จับไหล่แทคยอนไว้ขย้ำเสื้อของแทคยอนแรงขึ้นเพื่อบอกว่ากำลังงอนนะ

“รู้ไหม ทำหน้าแบบนี้แล้วมันยิ่งน่าแกล้ง” แทคยอนพึมพำบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง มินจุนยังไม่ทันจะได้เสียงอะไรกลับ แทคยอนก็อดใจไม่แกล้งไว้ไม่อยู่

“อ๊ะ” มินจุนร้องออกมาในขณะที่แทคยอนสอดใส่เข้ามาในร่างของตน ขนาดที่ทำให้มินจุนต้องปรับตัวแทบทุกครั้งที่มีอะไรกัน และวันนี้มินจุนรู้สึกว่าตนเองปรับตัวง่ายขึ้นเพราะความอ่อนโยนของแทคยอน

“เจ็บเหรอ มาเดี๋ยวฉันจูบปลอบนะ” แทคยอนยิ้มแฉ่ง วิธีปลอบหรือก็เอากำไรเข้าตัวเอง มือล็อคสะโพกของมินจุนไว้ขณะที่ตนเคลื่อนขยับ ปากหยักก็จูบลงบนปากอิ่มของมินจุน ลิ้นชื่นสร้างทั้งความหวานและปั่นป่วนไปทั่วร่างมินจุนไม่แพ้ส่วนที่กำลังเคลื่อนขยับอยู่ในกาย มินจุนจิกมือทั้งสองข้างไปกับไหล่หนาของแทคยอนเป็นที่ยึดมั่น เพราะนอนอยู่บนเตียงผ้าใบที่แม้ว่าจะแข็งแรงตามราคาแพงริบลิ่วของมัน แต่ก็ให้ความรู้แปลกๆต่างไปจากเตียงหนานิ่มที่มักใช้ทำกันเป็นปกติ

มินจุนขยับขาพาดกอดเอวหนาของแทคยอนไว้เพื่อเปิดทางกว้างมากขึ้นให้แทคยอนได้ขยับตัว มือที่ใช้จิกไหล่แทคยอนก็เปลี่ยนเป็นโอบกอดแผ่นหลังกว้างเพื่อยึดไว้เป็นหลักได้ดีขึ้น แทคยอนสัมผัสได้ถึงภาษากายว่ามินจุนเริ่มผ่อนคลายขึ้น มือกระชับสะโพกมินจุนให้แนบชิดตัวมากขึ้นเพื่อจะขยับเร็วขึ้น ยิ่งทำให้ส่วนปลายของมินจุนโดนเสียดสีด้วยหน้าท้องแกร่ง ไม่ต่างจากส่วนปลายของแทคยอนที่กำลังเสียดสีและถูกรัดแน่นจนแทบคลั่งจากมินจุน

“อยากให้จูบอีกไหม” แทคยอนถามหลังจากถอนจูบออก

“อยากครับ”  มินจุนตอบไปตามที่ใจตนคิด แทคยอนยิ้มอย่างพอใจ ก้มลงมอบจูบหวานและร้อนแรงให้กับมินจุนต่อ ส่วนตัวโตหนาเคลื่อนขยับอีกหลายครั้งรับจังหวะกับลิ้นชื้นที่หยอกล้อในโพลงปาก ตอบจังหวะได้ดีกับริมฝีปากที่ขยับเปลี่ยนองศามอบรสจูบ

“อื้ออ อื้ออ “แทคยอนถอนจูบออกเมื่อตนกำลังเร่งจังหวะให้เร็วมากขึ้น มินจุนกอดแทคยอนไว้แน่น เกยคางไว้บนลาดไหล่หนา สูดลมหายใจเร็วขึ้น ปากสีสวยส่งเสียงตามอารมณ์ปรารถนา

“อ๊าา”

“อื้มมม” เสียงครางดังขึ้นสอดประสานกันยามที่กิจกรรมเร่งเร้าเข้าจังหวะมาจนถึงเส้นชัย ทั้งคู่เกร็งตัวแน่นยามที่สะสางอารมณ์ออกมาจนสุด มินจุนทิ้งตัวลงบนเตียงผ้าใบหายใจแรงๆ นึกขอบคุณตัวเองที่ฝึกฝนร่างกายมาตลอดจนแข็งแรงพอจะไม่เหนื่อยมากกับอารมณ์ร้อนแรงของเจ้านาย และนึกขอบคุณตระกูลอ๊คที่ร่ำรวยจนเลือกซื้อเตียงผ้าใบได้แข็งแรง รองรับกิจกรรมหนักๆพวกนี้ได้ บางทีคนซื้ออาจคิดมาพร้อมแล้วกับการที่มันจะถูกเอามาทำอะไรแบบนี้ก็ได้

“ดีไหม มินจุน” คำถามของแทคยอนทำให้มินจุนที่กำลังนอนคิดพลางหายใจรัวเร็ว จ้องมองเจ้านายหนุ่มที่ยังกึ่งคร่อมบนกาย ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงมาทับตัวมินจุน

มินจุนยิ้มล้อเจ้านายตนเอง เอ่ยถามเรื่องแบบนี้ออกมาตรงๆ เจ้านายเขานี่หลงตัวเองเป็นบ้าเลย

“ดีครับ” แต่ก็ตอบออกไปตามความจริง มินจุนไม่ชอบโกหกมากนัก แต่สิ่งที่ชอบมากคือการได้เห็นรอยยิ้มของแทคยอนอย่างในตอนนี้

“ถ้าดีงั้นทำอีกรอบไหม” แทคยอนเอ่ยถามเสียงเจ้าเล่ห์ มินจุนทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง นิ่งคิดไปครู่นึง

“เตียงได้ไหมครับ” มินจุนลองเสนออีกรอบ แต่คราวนี้ แทคยอนยักไหล่ พยักหน้า ยิ้มกว้าง ก่อนจะถอนตัวออกจากร่างของมินจุน พอคนตัวโตลุกออกไปจากร่าง มินจุนก็ถอนใจเฮือก ก่อนจะตกใจเมื่อมองสภาพตัวเอง ยามนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เสื้ออยู่บนร่างอย่างหมิ่นเหม่ กางเกงไม่เหลือสักตัว แถมยังเปียกไปทั้งตัว เพราะชื้นเหงื่อ และ….

มินจุนหน้าแดงแจ๋ เงยหน้ามองแทคยอนที่ยามนี้เปลือยท่อนบน ใส่กางเกงขาสั้นไว้หมิ่นๆเอวแบบไม่ใส่นักคงเพราะเดี๋ยวก็ถอด ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมไปห้องนอนเต็มทีแล้ว

“เดินไม่ไหวฉันอุ้มได้นะมินจุน” แทคยอนเอ่ยล้อมินจุน ก้มหน้าหนีเพราะความเขิน

“เดินได้ครับ แต่ช่วยหยิบนั่นให้หน่อยได้ไหม” มินจุนชี้ไปที่กางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในสีดำที่เข้าสีกัน แทคยอนรู้ว่ามินจุนเขินอายที่เอ่ยขอร้องเช่นนี้ อยากจะแซวต่อแต่ก็นึกแล้วว่าไม่ควรจะทำตอนนี้ ..ไปทำหลังจากนี้อีกสักสี่ห้านาทีดีกว่า

“ให้ใส่ให้ไหม” แทคยอนถามตอนยื่นกางเกงให้มินจุน

“ไม่ต้องครับ” มินจุนรับมาแล้วรีบใส่ให้ตัวเอง มันดูทุลักทุเลไม่น้อยที่มินจุนจะนอนใส่กางเกงแบบนั้น แทคยอนจึงเข้ามาช่วยเอง มือหนาช้อนสะโพกของมินจุนไว้แล้วช่วยดึงชั้นในจนเข้าที่ มินจุนได้แต่เขินอายจนหน้าแดงไม่รู้จะแดงอย่างไร

“ไปกันเถอะมินจุน” มินจุนลุกขึ้นตามคำบอกของแทคยอน ท่าทางที่ดูติดขัดทำให้แทคยอนเดินเข้ามาประครองมินจุน อาจเพราะอยากให้ถึงห้องนอนเร็วๆ ก็เป็นได้

“ขอบคุณนะครับ แทค” มินจุนเอ่ยบอก แทคยอนหันมายิ้มกว้างให้ มินจุนเองจึงก้มหน้าอมยิ้มตาม ต่อให้ขึ้นไปบนห้องนอนจะโดนแก้งอีกกี่ครั้ง หรือโดนรังแกท่าไหนยังไงมินจุนก็ยอมแล้วล่ะ

มินจุนยอมทุกอย่างและพ่ายแพ้ทุกสิ่งยามที่แทคยอนอ่อนโยนให้แบบนี้

แทคยอนใจร้ายใส่สักสิบรอบแล้วใจดีให้เพียงรอบเดียว มินจุนก็ยอมแล้ว ยอมรองรับความใจร้ายยังไงก็ได้ หากจะได้รับความอ่อนโยนใจดี แม้จะเล็กน้อยจากแทคยอน แต่มันยิ่งใหญ่และมีค่ามากสำหรับมินจุน

แม้จะดูโง่ แต่คิม มินจุนก็ยอมที่จะโง่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ อีกนานเท่านาน

.

.

.

TBC

ตอนที่ 21 มาแล้วค่าาา เฮ้ฮาไฮ้ เหมือนจะดีขึ้นนะ หรือเปล่านะ

ตอนที่ 22 จะมาเร็วช้าอยู่ที่ฟีดแบค และเวลาว่างจริงๆค่ะ จะพยายามนะคะ เฮ้ ^^

หวังว่าจะได้รับความใจดีจากคนอ่านเหมือนเคยนะคะ

แล้วก็ ข่าวดีหรือร้าย โบว์ลองจัดหน้าฟิคเรื่องนี้แล้วค่ะ ตอนนี้คือตอนที่ 21 มีจำนวนหน้าราวๆ 340 หนา

และโบว์คาดว่าจะเรื่องนี้จะมีประมาณ 28-30กว่าๆตอน เพราะงั้นอาจได้แตกเป็นสองเล่ม (แต่พยายามจะให้เป็นเล่มเดียวนะคะ)

และตอนพิเศษที่คำนวนคร่าวๆ อาจจะยาวมากกก ซึ่งอาจทำให้ฟิคเรื่องนี้ มีสนนราคายามรวบเล่มอยู่ที่ ราวๆหนึ่งพันบาท หรือหนึ่งพันกว่าๆ เลยมาแจ้งให้ทราบไว้แต่เนื่นๆว่า หากใครอยากได้ก็เริ่มๆเก็บเงินกันแต่เนิ่นๆนะคะ แล้วก็ขอโทษจริงๆค่ะที่มันค่อนข้างยาว แต่รับรองอ่านจนปริ่มค่ะ (ตอนพิเศษนี่ประดุจภาคสองเลยทีเดียว เท่าที่คิดยาวมากเอาจริงๆ)

(มีวิธีทำให้สั้นคือตัดเอ็นซีออกค่ะ น่าจะหายไปราวๆ หนึ่งถึงสองร้อยหน้าจากทั้งหมดรวมทั้งตอนพิเศษด้วย)

ป.ล ใครสนใจก็ลองบอกไว้หน่อยนะคะ จะได้เป็นแรงผลักดันอันดียิ่งขึ้นในการไฟท์ทำเล่ม

Advertisements

26 คิดบน “MONEY IS LOVE -21- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. KWCNNTM

    ทำไมรู้สึกว่าถ้าคู่แทคคิมถึงเวลาดราม่าต้องหนักสุดแน่ๆ หรืออาจจะคิดไปเอง รอออออนะคะ 😚

  2. bbm

    ชวานนนนนนน แกตะมายไม่รุ้ใจตัวเองอีกห๊าาาา แกก็รักนุ้งโฮอ่ะ ที่ทำแบบนั้นเพราะหึงนะรุ้ป่ะ 555555

    รีบ ๆ รุ้ใจตัวเองล่ะ สงสารนุ้งโฮ ลูกสาวชั้นเจ็บมากนะ รีบ ๆ มาง้อเลย หึ้ยๆๆ

    คุณด้งอ่าาา มานิดเดียว งืออออ ไรท์อ่าา พี่ด้งไม่สบายหายไว ๆ นะคะ 555

    ปล. รวมเล่มไม่ตัดเอนซีนะค้าาา ม่ายยย ㅠㅠ

    สู้ ๆ นะคะ ไรท์ ! ^___^

  3. jununnie

    ชวานนนเรารู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ แต่มาพูดอย่างนี้นุ้งเจ็บนะ อาจจะดีกว่านี้(นิดนึงงงง)ถ้านุ้งไม่คิดมากขนาดนี้…….พี่คุณเหมือนปะเหลาะเด็กไปรพ.เลย5555 ก้เด็กอังอังเป็นไข้นี่น่าา……แทคคะนั่นมันกลางแจ้ง เห็นใจพี่คิมบ้าง อ่อกก

  4. B-Jackson911

    ชานนนน เข้าใจชานนะ ความอ่อนโยนแบบครึ่งๆกลางๆรั้งแต่จะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด รอให้มั่นใจกว่านี้ก่อนเนอะ TTแต่ก็เจ็บแทนโฮ

    แทคมิน โคตรฟิน5555 คือฟินมากนจริงๆคะไรท์สุดยอด แทคโคตรเอาแต่ใจอ่ะ

    ปล.เค้าพึ่งมาอ่านชอบมากเลยค่ะ จะค่อยติดตานะคะ

  5. Jain

    ตอนนี้ยาวมากและมีทุกคู่อิ่มอกอิ่มใจจริงๆค่ะคริคริ คู่ชานนูนอนี่สงสัยต้องรอให้จุนโฮหายไปสะก่อนถึงจะรู้ใจตัวเองว่ารักเช้าให้แล้ว ส่วนคุณวูนี่ต้องลุ้นใจด้งเลยว่าจะรวนเรอีกไหม เพราะถ้าคิดมากอีกฉากดราม่าบังเกิดแน่แล้วนี่ก้อจะกลามปายด้วย(สาวกคุณด้ง)55 ส่วนคู่ยอนเคนี่มีชีวิตชีวาสุดไรสุด แหมมมมมม วิวดีเชี่ย หวังว่าแทคจะให้ความสำคัญกับมินจุนไปตลอดนะ แต่พี่คิมนี่คือนิยามของคำว่าเพราะรักจึงยอมทุกอย่างจริงๆ รอติดตามนะคร้า อยากได้รวมเล่มด้วย แอบขอผ่อนเปนงวดๆด้ายม้ายเอิ้กๆๆๆๆๆ รอติดตามนะคร้า

  6. tawanza

    เข้าใจนะว่าชานยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกตัวเอง
    แต่ความอ่อนโยนของชานมันยิ่งทำให้โฮเจ็บ
    ทำยังไงชานถึงจะรู้ใจตัวเองสักทีน้า
    สงสารโฮอ่า

  7. Tonkla

    ตอนนี้สงสารนุ้งโฮมากเลยอะ ต้องเจ็บช้ำเพราะชานลังเลกับความรู้สึกของตัวเอง ยิ่งชานมาทำดีให้กันแบบนี้ยิ่งทำให้เจ็บช้ำใจเป็นที่สุด อ่านไปจะร้องไห้ตามนุ้งโฮเลยอะ
    ส่วนด้งหายป่วยเร็ว ๆ นะ พี่คุณดูแลน้องดี ๆ หละ ตอนนี้มานิดเดียว แต่มาแบบอบอุ่น น่ารักมาเลย อย่าเพิ่งมีดราม่าเลยนะคู่นี้ ความรักกำลังจะเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ
    แทคคิมนี่ หวานไม่แคร์คู่อื่นเลยอะ แทคนี่ไม่อายฟ้าดินจริง ๆ เอาแต่ใจตัวเองสุด ๆ มินจุนก็ตามใจกันซะ น่าหมั่นไส้แทคจริง ๆ

    ปล.เตรียมเก็บตังค์รอเลยค่ะ แบ่งเป็นสองเล่มก็ได้ไม่ว่ากัน 55555

    ขอบคุณนะคะไรท์ สนุกมากเลยจร้า

  8. หึหึหึ
    ต้องให้หนีจริงๆใช่ป่ะ ชาน
    ถ้าหนีแล้วอย่าตามนะ ไม่กลับแน่ ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ไม่กลับจริงๆนะ
    ไม่รักกันแล้วทำแบบนี้ทำไม ทำให้รักทำไม แม้จะบอกว่าไม่แน่ใจ มนก็คือไม่รักอยู่ดี
    ถ้าหนีไปก็คงไม่มีใครสนใจหรอกมั่ง
    อยากกลับบ้าน ไม่อยากเป็นตัวแทนใคร ไม่มีสิทธิ์รักแล้วจะยู่ต่อไปเพื่ออะไร

  9. Nick.k

    อย่างน้อยชานก็ง้อโฮได้ดีอยู่แต่ก็ยังไม่มั่นใจในตัวเองเท่าไร ชานแกรักจุนโฮแล้วแหละแหม่ คู่แทคคิมช่วงนี้ก็หวานมากๆเลยค่ะแต่กลัวเวลาดราม่าจัง กลัวมันจะหน่วงมากเลย

  10. don'stop_canstop

    โอ๊ยอานตอนนี้แล้วอารมณ์แปลปวนมากกก รู้สึกเต็บจี๊ดดดดดที่ใจตอนโฮร้องไห้….รู้สึกทรมานที่ชานไม่รู้ใจตัวเอง รู้สึกยิ้มเหมือนคนบ้าเวลาอ่านคุณด้ง รู้สึดอายแทนมินจุนที่แทคแกล้ง สรุปรู้สึกประทับใจในตอนนี้ จบ…….

  11. พี่สาว มินจุน

    ตอนนี้ เป็นอารัยที่ปลืมมากๆๆๆๆๆ แต่หมีรู้ตัวเองว่ารักนู๋นอได้แล้วนะ นู๋นอจะได้ไม่ร้องไห้……ส่วนคุณด้งดีงามคร้าาาา แทคหื่นโครดๆๆๆๆ อ๊ายยยย!!!เอาสะเขิลเลย มีต่อ อีกด้วย มินมินก็ยิมง่ายจิงๆ

  12. cnn is real

    สงสารโฮอ่า ชานสมควรรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ
    แล้วยิ่งมาทำดี อ่อนโยนกับโฮแบบนี้ โฮยิ่งเจ็บ
    กว่าเดิม อยากให้โฮหนีไปจริงๆ อาจจะเป็นวิธีเดียว
    ที่ทำให้ชานคิดได้ว่ารู้สึกยังไง

  13. 2PeachM

    ฮือออออ สงสารโฮอ่าาาาา
    ชวานนน ไอ้คนนิสัยไม่ดี ใจร้ายยย
    เอาน้องโฮคืนมาเลยนะ เอากลับมาเลยย
    ไม่ยกให้แล้ว เอาโฮจังของเค้าคืนมาาา
    ทำดีกับน้องทำไมถ้าไม่รัก สงสารจุนโฮ
    อูยองดื้อเงียบ น่ารักกกกก ชอบบบบ
    คุณด้งกำลังไปได้ดี อย่าทะเลาะกันอีกนะ
    แทคคิมมมม กรี๊ดดดดดดด เขินนนนนนน
    5555 น่ารักมากค่ะพี่คิมของหนู ชอบๆๆๆ
    ชอบคู่นี้มากมาย น่ารักตลอด สู้ๆนะคะพี่โบว์
    รออ่านตอนหน้าน้าาา

  14. LoveJunHo

    ชานนนนน แกทำนุ้งโฮเสียใจอีกแล้ววววว
    ไม่รักแล้วยังไปทำดีแบบนั้นอีก ต้องให้นุ้งโฮเจ็บ
    อีกนานแค่ไหน หนีกลับบ้านเลยนุ้งโฮ อย่าไปทน
    อยู่ เผื่อชานจะคิดได้ว่ารู้สึกยังไง

  15. Jajah

    เพิ่งเคยเข้ามาอ่านครั้งแรก อ่านแล้วอินมากก
    – khunwoo มันหน่วงๆ
    – taeckim หวานเว่อ แต่คาดว่าน่าจะดราม่าเร็วๆนี้
    – chanho ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ ไม่ต้องมาดีกับชั้น
    ไม่รักไม่ต้องมาหวง ไม่ต้องมาห่วงใยชั้น เพลงนี้จริงๆ
    ส่วนเรื่องรวมเล่ม จัดไปค่ะ อย่าได้ตัดตอน อิอิ

  16. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    จุนโฮเอ้ยยยยย ถ้าเราถอยออกมาสักก้าวตั้งแต่แรกคงไม่เจ็บหรอ
    ตื่นขึ้นมาอกครั้งก็คิดใหม่เถอะนะ เงินที่คุณชานซองให้มาก็เยอะแล้ว
    อย่าอยู่ตอให้เจ็บให้เสียน้ำตาแบบนี้เลย
    เมื่อถึงวันนั้นจริงๆไม่รู้ใครจะหัวใจสลายก่อน ระหว่างคนไม่แน่ใจอย่างพี่ชานซอง กับคนที่รักไปแล้วอย่างน้องจุนโฮ
    การรักใครสักคนแล้วเค้าไม่รักตอบมันเจ็บจริงๆนะ
    ถอยมาเถอะน้องโฮ
    ถอยออกมา

    ..
    .

  17. OK2daKAY

    แทคมินหวานไม่เกรงใจคู่คุณยองกับชานโฮเลย
    แต่พี่แทคอย่าลืมนะว่าอะไรมันก็เปลี่ยนได้เสมอ
    รวมทั้งใจของมินจุนด้วย
    ต่อให้รักมากเท่าไร เชื่อว่าความถูกต้องมินจุนต้องคิดถึงเป็นอันดับแรก
    ต่างกันจริงๆนะตอนนี้
    สงสารโฮมากด้วย
    อูด้งก็ดือๆๆๆๆๆๆๆ มาก

  18. Harukase Doremee

    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารโฮ เหมือนชีวิตจะรันทดกว่าอูยองเสียอีก
    หนีเลยๆ
    แอบเชียร์ให้หนี อยากรู้ว่าพี่หมีจะทำยังไง
    ทำไม
    ทำไม
    ทำไม
    ทำไมพี่หมีต้องดีกับหัวใจของโฮด้วย~
    รู้ไหมว่ามันเจ็บ เจ็บมาก มาก
    ออกมาเถอะ ออกมาจากใจคนใจร้ายที่ชื่อชานซอง

    คุณยองหวานๆหรือป่าว ด้งไม่ดื้อไม่งอแง่กับพี่คุณเลย(จริงหรอ?) นิสนึ่งก็ได้ งอแง่นิดหน่ย 555
    กลับโซลแล้วจะเป็นยังไงต่อเนอะ

    แทคมิน หวานมาก มดขึ้น ละไว่ในฐานของความหวาน 555

  19. jCNN

    มาอ่านมะวานพึ่งได้มาคอมเม้นๆๆ…
    งะ ชอบมุมมองความคิดของชานนะคะ
    ทำให้รู้สึกว่าชานแคร์โฮมากแค่ไหน
    แต่ชานรีบเข้าใจความรู้สึกสักที่เถอะนะ โอปป้า
    รีบมาบอกรักโฮนะ แล้วเมนโฮคนนี้จะยกนุ่งให้
    ชอบลักษณะการเขียนการเรียบเรียงความรู้สึกของชานมากเลยค่ะ^^”

    คุณวูมานิดๆๆ แต่ก็ทำให้รู้ว่าคุณรักน้องมากเลย ขอน้ำตาลเพิ่มให้คู่นี้นะคะ
    ส่วนแทคมินๆๆ อิพี่แทคคะตลอดอะ พี่แทคคค ….

    สู้ๆๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้ สุขภาพดีขึ้นยังคะ
    …..

  20. อ้อนนุ้งโฮ

    โอ้โห้…นี่เรามาช้าเหราเนี้ย…555…22เมนท์แล้วอ่าาา…
    …อย่าคะ..อย่ามาสปอยตอนพิเศษ เพราะมันจะทำให้พี่เร่งน้องโบว์…อิอิ..สำหรับฟิคคุณภาพสูง เท่าไหร่เท่ากันคะ จะหยอดกระปุก
    ไว้รอเลยคะ ฟิคเรื่องนี้ ทำให้พี่เข้าใจคำว่า” หวานอมขมกลืน ” ได้ถ่องแท้เลยทีเดียว พี่ไม่ขอไรมากคะ ขอบนไว้นะคะ ถ้าฟิคเรื่องนี้
    จบแบบแฮปปี้ ขอให้น้องโบว์สวยวันสวยคืน เกรด A+ ทุกวิชา ขอให้น้องแฝดมาจิกตาใส่สวยๆ..ขอไม่มากเนอะ……..
    ฉากชานนู๋โฮ..ถ้าเปิดเพลง Oh ฟังไปด้วยจะเริ้ดมากคะ..nc ขมปนหวาน กลมกล่อมมากๆ นู๋โฮบอกความในใจออกมาชัดมาก
    แต่หมีอึนก็ยังไม่มั่นใจในตัวเอง…แล้วน้ำตาที่มันไหลออกมาคืออะไร..แหมๆๆๆ…อยู่ใกล้หน่อยไม่ได้ จะดึงหางจองกัมให้ร้อง
    เหมี้ยวเลย..ให้ชานมีสติกับใจตัวเองบ้าง…
    ……พี่คุนน้องยอง..หวานมากกก พี่ตามใจน้องทุกอย่าง ดูแลน้องอย่างดี
    ….แทคกับมินจุนก็เริ้ดมากคะตอนนี่ถึงแม้จะมีไม่มาก แต่ก็ทำให้รู้สถานการของคู่นี้ ว่าสเกลความรักของในจุนมันสูงขึ้นพรวดๆ
    …..แต่!!!!..ทั้งนี้ทั้งนั้น อย่างเพิ่งไว้ใจ..555 เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้ ในฟิคของน้องโบว์…วิ้ววว
    สรุปว่า ตอนที่ 21 เสียน้ำตากับจุนโฮอีก 1 ถัง ก็เรารักเมนเรามากอะเนอะ เจ็บนิดๆหน่อยๆเราก็ทนไม่ไหวแร้วววว..แต่ความหวาน
    ของตอนนี้ก็ทำให้น้ำตาลในเลือดเพิ่มได้เช่นเดียวกัน
    ….ว่าแต่ ₩₩₩₩ เพลงบ่ายบั้ม 2pm of 2pm เพราะคอดๆเนอะ สนุกมากด้วย..ทั้งที่ฟังปุ่นไม่ออก แต่ก็เพราะมาก
    เพราะแบบไม่มีเหตุผล รักบ่าย อวยบ่าย..กร้ากกกก…รักน้องโบว์ฝุดๆคะ..

  21. MyKW

    ไรท์เตอร์เก่งจังเลยค่ะ แก้ตัวให้ชานซองได้ดีมากกกกกกกกกกกก เหตุผลถือว่าโอเค แต่ชานก็ทำร้ายจิตใจจะนโฮรุนแรงไปหน่อยอยู่ดี ฮืออออออออออออ สงสารนุ้ง แล้วยิ่งตอนเช้ามาทำดีทำโอนโยนใส่ แต่ให้คำตอบตอบนุ้งไม่ได้ว่าคิดยังไงกับนุ้ง เจ็บปวดมากค่ะไรท์เตอร์ เจ็บยิ่งกว่าบอกว่าไม่รักไปตรงๆซะอีก แต่ชานน่าจะรู้ใจตัวเองได้แล้วนะ ทั้งหึงทั้งหวงขนาดนั้น ไหนจะร้องไห้ตอนเห็นจุนโฮเจ็บปวดทรมานใจนั่นอีก แบบนี้ต้องมีตัวกระตุ้น มะไหร่เจบีจะมาอีกคะไรท์เตอร์ อยากเห็นคนดิ้นมากค่ะ 5555555+

    ส่วนอีก 2 คู่ตอนนี้ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ค่อยสบายใจ หายใจหายคอได้คล่องหน่อย

    ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะ รอตอน 22 อย่างใจจดใจจ่อ ^^*

  22. kimaoyly

    โถวววววววมินจุนห้ามไม่จริงนี่นาอิอิ แทคยอนก็ไม่แคร์สื่อซะจริงไม่ว่าตรงใหนแทคได้หมด
    ด้งอย่าคิดอะไรมากเลยพี่คุณเค้ารักด้งจริงๆๆนะ
    หมีชานถ้ายังไม่รู้ใจตัวเองจะเอานุ้งหนีล่ะนะ อย่ามาร้องให้เสียใจทีหลังละกันชิ ชิ

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s