MONEY IS LOVE -22- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #22
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิค CNN

Same

รถคันหรูขนาดเล็กเคลื่อนตัวจอดหน้าบ้านหลังที่เธอคุ้นตา มินวาดยิ้มจางๆ มองบ้านแสนรักของพี่ชายคนโปรดของเธอ เธอได้รับข่าวจากพี่ชายว่าวันนี้กลับมาแล้ว จึงหมายจะมาเยี่ยมฆ่าเวลา หากแต่ต้องแปลกใจเมื่อมองไปที่ประตูบ้านแล้วเห็นพี่ชายของเธอกำลังวิ่งออกมา และน่าตกใจกว่าตรงที่มีร่างของพี่อูยองอยู่ในอ้อมแขน

“พี่คุณคะ พี่อูยองเป็นอะไรคะ” มินรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ชาย ใบหน้าของนิชคุณดูเป็นทุกข์มากจนเธอยิ่งกังวล

“เป็นไข้ ตั้งแต่เมื่อเช้าที่กลับมาถึงอูยองไม่ตื่นเลย แถมยังไข้ขึ้นสูงอีก พี่จะพาเขาไปหาหมอ” นิชคุณพูดรัวเร็ว มินช่วยเปิดประตูให้พี่วางร่างของอูยองลงไปได้ เมื่อพี่ชายคาดสายเบลล์ให้คนป่วย มินก็รุดเข้าไปดู ทันทีที่แตะมือลงบนผิวเนื้อของพี่ชายร่างผอม มินถึงกับสะดุ้ง

“ตัวร้อนมาก” มินพึมพำ เธอสังเกตอาการด้วยของอูยองด้วยสายตา

“รีบไปเถอะค่ะพี่คุณ พี่อูยองอาจเป็นไข้หวัดใหญ่ก็ได้ มินขอไปด้วยนะคะ” มินรีบร้องบอกพี่ชายแล้วเปิดประตูหลังรถขึ้นไปทันที นิชคุณที่มีสีหน้าเครียดจัดรีบเหยียบคันแร่งรถออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว

“ใจเย็นๆนะคะพี่คุณ เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุ” มินร้องบอก แต่นิชคุณที่เคร่งเครียดไม่ตอบสิ่งใดกลับมาแม้เพื่อตามมารยาทก็ตาม

…..

“ผมคิดว่าคนไข้คงต้องนอนพักที่นี่อีกหลายวัน” นี่เป็นประโยคแรกที่หมอประจำโรงพยาบาลเอ่ยบอก พูดจบแล้วก็ทำท่าจะเดินไปเสียเฉยๆ นั่นทำให้นิชคุณหงุดหงิดมากพอจะรีบลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงอูยองที่มีสายพะรุงพะรังมาชี้หน้าหมอได้

“คุณคิดจะบอกผมแค่นี้เหรอ หมอมิโน” นิชคุณฉุนกึก คนเป็นหมออารมณ์เย็นฉีกยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่

“คนไข้คนนี้ นาย จาง อูยอง เป็นไข้หวัดใหญ่ มีอาการปอดบวมแทรกซ้อน อาจจะหลับไปอีกหลายวัน เท่านี้แหละ” หมอมิโนตอบแล้วก็หันหลังจะเดินออกไป

“ไอ้หมอมิโน!!” นิชคุณขึ้นเสียง แต่คุณหมอไม่สะท้านสักนิด หัวเราะเสียด้วยซ้ำ

“โอเคๆ ล้อเล่นเองน่า คุณลูกค้า จาง อูยองไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวก็หาย แค่ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ๆ กว่าจะฟื้น ปลอดภัยละ พอใจยัง” หมอมิโนบอก นิชคุณดูใจเย็นขึ้น ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จ้องมองอูยองด้วยรอยยิ้มจางๆ ลูบแก้มเนียนใสอย่างเบามือ

“อยากไปไหนก็ไปเลย ไอ้หมอเถื่อน” นิชคุณเอ่ยบอก หมอมิโนยักไหล่

“โรงพยาบาลเถื่อน หมอก็ต้องเถื่อนสิวะ ถูกต้องแล้ว” หมอมิโนโค้งก่อนจะเดินจากไป คำว่าโรงพยาบาลเถื่อนของหมอมิโน ผู้เสมือนเป็นหนึ่งในเจ้าของโรงพยาบาลโอแห่งนี้ ไม่ได้หมายถึงโรงพยาบาลเก่าๆโกโรโกโส หรือ โรงพยาบาลที่ไม่มีใบรองรับด้านการแพทย์จากรัฐบาล เพียงแค่โรงพยาบาลแห่งนี้มีอิทธิพลมากมายที่จะทำธุรกิจเถื่อนๆ ผิดกฎหมายเกี่ยวกับด้านการแพทย์ควบคู่ไปโดยไม่ถูกกฎหมายเอาผิดได้ ซึ่งโรงพยาบาลแห่งนี้เหมือนจุดศูนย์กลางของพวกผู้ร้ายทั้งหลายที่ต้องการการดูแลทางการแพทย์  ไม่สำคัญว่าจะเป็นใคร เหมือนเป็นจุดศูนย์กลางแห่งความสงบระหว่างผู้ที่กระทำผิดกฎหมายทั้งหลาย เพราะไม่มีใครเสี่ยงจะขัดใจตระกูลโอที่อยู่เบื้องหลังธุรกิจของโรงพยาบาลนี้ แม้จะตระกูลโอจะลามือจากเรื่องดุเดือดในวงการไปแล้วแต่ก็เหมือนเสือหลับที่ไม่สมควรจะปลุกให้ตื่น

…………..

แม้จะกลับบ้านมาสองวันแล้วแต่ชานซองก็ยังรู้สึกว่าบ้านของเขาไม่เหมือนเดิมอย่างก่อนที่จะไปทะเลปูซาน มันเงียบเชียบ จนชานซองเองทนไม่ไหวแล้ว

“จุนโฮ” ชานซองเรียกเจ้าของห้องที่ยืนหันหลังเลือกจัดหนังสือบนโต๊ะ และคนที่ชานซองเอ่ยเรียกก็ไม่ได้คิดจะหันมามองกันสักนิด ชานซองพ่นลมหายใจอย่างจนใจ ตั้งแต่ตื่นนอน จนพาขึ้นรถกลับบ้านมาจุนโฮก็เงียบกริบ มีความสามารถเหลือเกินที่จะไม่พูดกับเขาสักคำ ส่วนเขาเองก็จนใจจะใจร้ายข่มขู่ แต่จะให้หมางเมินกันไปเลยมันก็ทำใจไม่ไหว

“ทำอะไรเหรอ จุนโฮ” ชานซองเดินมาอยู่ด้านหลังจุนโฮ ยื่นหน้ามองหนังสือด้านหน้าจุนโฮ

“ทำเหมือนเมื่อวาน” จุนโฮตอบนิ่งๆ ชานซองได้แต่ยิ้มเจื่อน

“อ่อ เตรียมตัวสอนหนังสือให้เจบีสินะ”

“ก็รู้นี่ครับ” จุนโฮพูดแล้วก็นั่งจัดหนังสือต่อไป ชานซองเริ่มจะทนไม่ไหวเลยสวมกอดเอวของจุนโฮ คนโดนกอดยืนแข็งทื่อ ชานซองคิดหน้ามุ่ยๆ ของจุนโฮออก แต่ความจริงแล้วชานซองคงไม่รู้เลยว่า ดวงตาตี่ของจุนโฮสั่นและมีหยาดน้ำตาคลอแทบทันทีที่โดนกอด

“กรุณาปล่อยผม” จุนโฮพูดด้วยเสียงนิ่ง ชานซองกระชับแขนกอดมากขึ้น ซบใบหน้าไปกับหัวไหล่ของจุนโฮ

“ฉันต้องเสียเงินเท่าไหร่ นายถึงจะเลิกเย็นชาใส่ฉันจุนโฮ” ชานซองเอ่ยถาม จุนโฮจับแขนใหญ่ของชานซองบีบมันจนแน่น

“เท่าที่ผมจะต้องจ่ายให้คุณ เพื่อให้คุณรักผมมั้งครับชานซอง” จุนโฮตอบเสียงแข็ง

“มันมีค่ามหาศาลเลยใช่ไหมล่ะ”  จุนโฮดิ้นขัดขืนเมื่อชานซองพยายามจะหันให้ตนหันหน้ามา หลายครั้ง แต่ในที่สุดจุนโฮก็ฝืนแรงไม่ได้ ชานซองที่ตอนแรกบอกตัวเองไม่ได้ว่าจะโกรธดีไหม พอเห็นจุนโฮน้ำตาคลอแล้วก็โกรธไม่ลง

“ฉันไม่อยากทำนายให้เสียใจเพราะคำพูดที่ไม่คิดให้ดีจากฉัน แต่ถ้าฉันรักนาย รักแบบไม่ลังเลใจใดๆ ฉันจะบอกนายแน่จุนโฮ” ชานซองเช็ดน้ำตาจุนโฮ จุนโฮจ้องมองหน้าชานซอง

“งั้นก่อนที่จะแน่ใจว่ารัก ก็เลิกมาทำตัวเป็นห่วงเป็นใย อ่อนโยนใส่ผมสักที ผมอึดอัด”

“งั้นฉันก็จะจัดให้” ชานซองกระชากจุนโฮเข้ามาใกล้ กดจูบลงไปบนปากอิ่ม รุนแรงแต่ก็ไม่เกินไป มากพอจะทำให้เจ็บแสบปากแต่ก็ไม่ถึงขั้นที่เลือดจะไหลออกมา จุนโฮดิ้นแต่ชานซองที่ออกแรงอย่างจริงจังกลับทำให้ทุกอย่างเป็นดังใจชานซองง่ายขึ้น ทำให้จุนโฮยิ่งแน่ใจว่าที่ผ่านมาตนดื้อแพ่งใส่ชานซองได้ก็เพราะว่าชานซองยอมให้ก็เท่านั้น

“ใจร้ายพอไหม” ชานซองถามเมื่อถอนจูบออก จุนโฮจ้องเขม็งใส่ชานซองแม้ปากตัวเองจะแดงช้ำ

“ใจดีก็ไม่ชอบ ใจร้ายก็ทำหน้าโกรธ จะให้ทำยังไงกันแน่” ชานซองถามด้วยเสียงที่นุ่มขึ้น

“คุณรู้คำตอบดี และผมก็ไม่อยากจะพูดมันซ้ำร่ำร้องเหมือนขอทานอีกแล้ว” จุนโฮทำเสียงฟึดฟัด ชานซองกระชับไหล่จุนโฮทั้งสองข้างแน่นขึ้น

“ความรักของฉันไม่ใช่เศษเงิน และถ้าฉันมั่นใจฉันจะมอบมันให้นายจุนโฮ” ชานซองเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักใจ จุนโฮยืนนิ่งครู่นึงแล้วก็เลือกจะหันหลังกลับไปสนใจกองหนังสือของตนเองต่อ

“นายต้องสอนเจบีอีกกี่วันเหรอจุนโฮ” ชานซองเอ่ยเปลี่ยนไปเรื่องอื่นเพราะไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดให้จุนโฮขุ่นใจอีก

“อีกสามวัน เจบีจะไปสอบเข้ามหาลัยอังกฤษที่ศูนย์สอบโซล ช่วงนี้ผมก็เลยต้องติวเข้มหน่อย” จุนโฮรวบหนังสือและอุปกรณ์เครื่องเขียนไว้ในอ้อมกอด หันมาทำท่าขอทางเพื่อเดินผ่านชานซอง

“งั้นเหรอ”

“ครับ”

“ให้ฉันช่วยถือของลงไปไหม”

“ไม่ต้อง” แล้วจุนโฮก็เดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ชานซองถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชานซองแอบเดินตามจุนโฮลงไปข้างล่าง แล้วยืนมองอยู่ด้านนอกห้องนั่งเล่น

“จุนโฮที่รัก เจบีสุดหล่อมาแล้ววว” เจบีร้องทักด้วยเสียงร่าเริงทันทีที่เดินเข้ามาหาจุนโฮ จุนโฮที่หน้านิ่งในทีแรก ฉีกยิ้มกว้างออกมา ชานซองเห็นรอยยิ้มกว้างที่ตนไม่ได้เห็นมานานแล้วก็ทำหน้าหมองลง

“นั่งลงเลยเจบี วันนี้ต้องเรียนกันหนักหน่อยนะ อย่าวอกแวกล่ะ” จุนโฮเริ่มเปิดหนังสือทันที เจบีก็เปิดของตัวเองอย่างไม่อิดออด

“จุนโฮก็อย่าน่ารักมากสิ ฉันจะได้ไม่วอกแวก”

“ความผิดของฉันที่ไหน เจบี” จุนโฮค้อนเข้าให้

“เนี่ยอย่างเนี๊ยะ น่ารักขนาดนี้ ฉันก็แย่สิจุนโฮ”

“มัวแต่ปากหวานอยู่ได้ เรียนเถอะ” จุนโฮเริ่มเคร่ง เจบีฉีกยิ้มกว้าง วางหนังสือแล้วดึงมือจุนโฮมากุมไว้

“จุนโฮ ฉันมีอะไรจะขอ” น้ำเสียงที่ไม่ได้ทีเล่นทีจริงทำให้จุนโฮต้องมองมาที่เจบี

“อะไรเหรอ เจบี”

“นายรู้ไหมฉันน่ะไม่เคยคิดจะไปเรียนที่อังกฤษเลย ตั้งแต่เจอนาย ฉันอยากจะเรียนที่โซล อยู่ที่โซลกับนาย แต่ว่าฉันจะตั้งใจสอบให้ได้คะแนนเยอะๆ โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่นายติวให้ฉันจุนโฮ แล้วถ้าฉันทำได้ นายจะคบกับฉันได้ไหมจุนโฮ เป็นแฟนกับฉัน” คำพูดของเจบีทำเอาจุนโฮนิ่งอึ้ง ดวงตาเรียวของเจบีดูจริงใจเกินกว่าจุนโฮจะใจร้ายเอ่ยคำปฏิเสธออกมาได้

แต่ในใจจุนโฮนั้นมีตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว

เขาไม่ได้รักเจบี และไม่อาจจะพูดรักออกไป แม้ยามนี้จะต้องการใครสักคนมาดามใจก็ตามมันใจร้ายเกินไป

“ฉัน..” จุนโฮอ้ำอึ้ง

“ได้ไหมจุนโฮ ฉันแอบรักนายมานานมาก และรักนายมากอย่างที่นายไม่อยากเชื่อเลยล่ะ ได้ไหมจุนโฮ เป็นแฟนกับฉัน เป็นแฟนกับเจบีนะจุนโฮ” เจบีเอ่ยถามซ้ำ จุนโฮยิ่งลำบากใจ เริ่มรู้สึกเข้าใจถึงความรู้สึกของชานซองขึ้นมาแล้ว

หากไม่รักแต่ฝืนพูดไปโดยไม่คิดนั่นมันใจร้ายสิ้นดี

“ฉันยังไม่อยากมีแฟนตอนนี้ ฉันคิดว่าฉันยังไม่พร้อม” จุนโฮตอบอ้อมๆ ด้วยน้ำเสียงหนักใจ เจบีมีสีหน้าที่เครียดมากขึ้น

“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับอาชานซองใช่ไหม จุนโฮ” เจบีถามคำถามที่ตนแคลงใจมาพักใหญ่ จุนโฮมีสีหน้าหนักใจขึ้น

“ไม่เกี่ยวกับใครหรอก นอกจากฉัน”

“ไม่เป็นแฟน แต่อยู่ในสถานะที่จะพัฒนาได้ก็ได้ ให้โอกาสฉันได้ไหม” เจบีถามซ้ำ จุนโฮทำท่าคิดหนัก

“สอบให้ได้คะแนนเต็มมาก่อน แล้วฉันจะลองคิดดูอีกทีแล้วกัน เจบี” จุนโฮตอบด้วยคำตอบที่คลุมเครืออย่างที่สุด แต่ทำให้เจบียิ้มกว้างได้

“ฉันถือว่านายรับปากแล้วนะจุนโฮ” เจบีดึงมือจุนโฮขึ้นมาจูบ

“เริ่มติวเลย ฉันจะเอาคะแนนเต็มมาให้นายดู” เจบียิ้มร่าหยิบหนังสือขึ้นมาอย่างร่าเริง

จุนโฮมองเจบีอย่างหนักใจ ถ้าเขาใช้คำว่ารักเปลี่ยนเจบีที่ยิ้มอย่างร่าเริงนี้เป็นคนที่แสนเศร้าล่ะ จู่ๆ ก็รู้สึกผิดที่เหวี่ยงใส่ชานซองขึ้นมา ถ้าคนไม่รักยังไงมันก็ไม่รักอย่างนั้นสินะ พอได้ลองยืนทั้งสองจุดของความรู้สึกแบบนี้ก็ได้แต่ยืนอยู่ตรงกลาง ถอยก็ไม่ได้ เดินต่อไปก็ไม่ได้

“จุนโฮอย่าเงียบสิ มาติวกันเถอะ” เจบียิ้มกว้าง จุนโฮจึงวาดยิ้มแล้วลงมือติวให้กับเจบีอย่างจริงจัง การติวยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายชั่วโมง ซึ่งถือว่านานมาสำหรับการติวคณิตศาสตร์

หลายชั่วโมงนั้นมีราวครึ่งชั่วโมงแรกของการที่มีดวงตาโตของเจ้าของบ้านจับจ้อง ก่อนชานซองจะเดินเลี่ยงออกไปเพื่อต่อสายโทรศัพท์สายสำคัญ เพื่อจัดการเรื่องที่กวนใจเขามากจนทำให้บางอย่างที่คลุมเครือเริ่มชัดเจน

……….

นิชคุณเร่งฝีเท้าเดินมาตามทางเดินให้เร็วขึ้น เพื่อตรงไปที่ห้องสำหรับคนไข้ที่ต้องการ นิชคุณรีบสะสางงานค้างคาแล้วเร่งออกมาจากห้องทำงานเพื่อตรงมายังโรงพยาบาลโอทันทีที่ มินโทรไปบอกว่าอูยองที่หลับมาถึงสามวันเพราะอาการป่วยนั้นได้สติขึ้นมาแล้ว

“อร่อยมากเลย ข้าวต้มนี่มินทำเองเหรอ” เสียงของอูยองที่ฟังดูสดใสแม้ว่าจะยังคงแหบพร่าอยู่ทำให้นิชคุณยิ้มออกมาได้ทันทีที่เปิดประตู

“มินไม่ได้ทำหรอกค่ะ อ่าา คนนี้ต่างหากค่ะที่เป็นคนทำ มาแล้วว” มินยิ้มแฉ่งชี้ไปทางนิชคุณที่เดินเข้ามาพอดี ทันทีที่เห็นหน้าอูยอง นิชคุณก็ยิ้มกว้างมากขึ้น ส่วนอูยองก็วาดยิ้มนิดๆ ตักข้าวต้มขึ้นมาทานอีกช้อน

“ให้พี่ช่วยป้อนไหมอูยอง” นิชคุณเอ่ยถามแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ไม่รู้ทำไมนิชคุณถึงรู้สึกว่าตัวเองประหม่าชอบกล

“ไม่เป็นไรครับ” อูยองตอบด้วยรอยยิ้มนิดๆแล้วตักข้าวต้มขึ้นทานอีกคำ

“แต่ถ้าอยากช่วย ปลอกแอปเปิ้ลก็ได้นะคะพี่คุณ” มินยื่นแอปเปิ้ลพร้อมมีดให้กับพี่ชาย นิชคุณรับมาแล้วลงมือปลอกให้พอเห็นบรรยากาศโอเค มินก็แอบดอดออกจากห้องไปให้พี่ชายทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง

“อูยองรู้สึกยังไงบ้าง โอเคหรือยัง”

“ดีขึ้นเยอะเลยครับ แค่รู้สึกเพลียๆ”

“ตอนบ่ายพี่มีประชุม แต่อยากจะอยู่กับอูยองต่อ”

“ไปทำงานเถอะครับ” อูยองบอกด้วยรอยยิ้มที่ทำให้นิชคุณยิ้มตาม

“กินแอปเปิ้ลนะ” นิชคุณส่ง และอูยองก็รับแอปเปิ้ลมาทาน

“พี่ดีใจนะที่อูยองไม่เป็นอะไร”

“พี่คุณก็รู้ว่าผมน่ะถึกทนจะตายไป อะไรๆ มากกว่านี้ก็ยังผ่านมาได้” แม้อูยองจะยังยิ้มแต่รอยยิ้มนิชคุณนั้นเจื่อนลง

“ขอโทษนะที่พี่ทำให้อูยองป่วย”

“พี่เป็นไวรัสเหรอครับ ถึงทำผมป่วย” อูยองหัวเราะจนเสียงขึ้นจมูกทำให้นิชคุณหัวเราะตาม ดวงตาโตมองอูยองที่แม้จะใบหน้าซีดเซียวเพราะป่วยก็ยังคงเป็นอูยองที่มีรอยยิ้มสดใสและน่ารักของเขาเสมอ

“ขอแอปเปิ้ลอีกชิ้น” ทันทีที่ขอ นิชคุณก็ยื่นส่งให้ทันที เวลาไม่นานก่อนที่นิชคุณจะออกไปประชุมกับงานเครียดๆ ในบ่ายวันนี้แอปเปิ้ลทั้งห้าลูกเป็นอาหารของคนป่วยและคนปลอกที่หวานละมุนไม่น้อยเลย

……

“เดี๋ยวมินไปก่อนนะคะพี่อูยอง” มินฉีกยิ้มกว้างโบกมือลากับคนไข้ประจำห้องเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องกลับ

“เดินทางปลอดภัยนะ”

“คืนนี้ไม่ต้องกลัวเหงานะคะ ยังไงพี่คุณก็มานอนเป็นเพื่อนแน่ๆ ” มินทิ้งท้ายถึงพี่ชายของตนที่ไปประชุมเครียดๆ เกือบสองชั่วโมงแล้ว อูยองยิ้มรับแล้วก็พยักหน้า มินโบกมือลาทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูห้องพัก

อูยองมองโพสอิทที่แปะไว้ข้างแก้วยา ที่เขียนโดยนิชคุณแล้วอมยิ้ม

‘ต้องกินยาตอนบ่ายสองนะ ไม่กินพี่จะกลับมาแกล้ง = ] ‘

แม้จะกล้ำกลืนฝืนใจกับยาขมๆ แต่อูยองไม่อยากจะโดนแกล้งจึงกระดกยาเข้าไปตามด้วยน้ำหนึ่งแก้วใหญ่ ไม่รู้ทำไมยาก็ขมเช่นเคย แต่ครานี้อูยองมีรอยยิ้มกับการทานยา

………..

“แกรก”

“อื้อ พี่คุณเหรอ” เสียงกุกกักที่ดังรอบข้างทำให้อูยองที่หลับไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้เพราะฤทธิ์ยาตื่นขึ้นมา เพราะเห็นร่างสูงใหญ่ยืนค้ำอยู่ไม่ไกลอูยองจึงลองร้องทักไป

“ไม่ใช่นิชคุณหรอกครับ ผมชื่อมิโนเป็นหมอของคุณ จาง อูยอง” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากเมื่ออูยองมองเห็นภาพชัดเจน อูยองเห็นชายวัยหนุ่มร่างสูงและผมสีแดงดูแสบเกินกว่าจะเป็นภาพลักษณ์ของหมอ แต่อูยองไม่แปลกใจนักเพราะได้รับรู้เรื่องราวของโรงพยาบาลนี้จากมินมาบ้างแล้วว่าเป็นโรงพยาบาลแบบไหน และหมอมิโนนี้ก็มีตำแหน่งควบคู่เกือบๆจะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลด้วยซ้ำ

“ขอตรวจอะไรอีกนิดหน่อยนะครับ เผื่อว่าพรุ่งนี้จะได้กลับบ้านแล้ว” หมอมิโนยังคงยิ้มมุมปากนิดๆ ขณะลงมือตรวจตาหน้าที่

“มินบอกผมว่า ที่โรงพยาบาลกำลังเปิดรับพนักงานทำงานพิเศษ ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา มันเป็นงานยังไงเหรอครับ  เผื่อว่าผมจะมาสมัครงานดู” อูยองเอ่ยถาม เพราะเป็นนิสัยประจำและเป็นหน้าที่ที่ตนตระหนักเสมอคือการหาเงินมาดูแลน้อง พอเจออะไรเกี่ยวกับการทำงานพิเศษ อูยองก็มักก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษเสมอ

หมอมิโนลดชาร์ตในมือลงมองอูยอง รอยยิ้มมุมปากกับแววตาเดาใจไม่ถูกยังคงเหมือนเดิม

“เป็นคนของนิชคุณนี่ยังต้องทำงานหาเงินเองอีกเหรอครับ” คำทักของหมอมิโนทำให้อูยองหน้าเสียไปทันที ไม่ว่าใครก็คงมองเขาเป็นแบบนี้ไปเสียหมดยามที่อยู่กับนิชคุณ มีความสัมพันธ์แบบที่ใช้เงินแลกมาทั้งนั้น ไม่เปลี่ยนเลย และเหมือนหมอมิโนจะสังเกตเห็นสีหน้าไม่ดีของอูยองจึงเปลี่ยนเรื่องไปเล็กน้อย

“งานพวกเลขา มาช่วยจัดตารางงานให้ผมน่ะครับ พอดีทั้งงานรักษากับงานบริหารมันประเดประดังเข้ามาผมก็เลยอยากได้คนมาช่วยจัดระบบระเบียบชีวิตแล้วก็คอยอยู่เตือนใกล้ๆ ให้หน่อยว่าวันๆ นึงต้องทำอะไรบ้าง ช่วยจัดการงานเอกสารบางประเภทให้ผมบ้าง” หมอมิโนอธิบาย อูยองพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มนิดๆ

“ผมเรียนทางด้านบัญชีมา แม้ว่าจะยังไม่จบแต่พวกงานเอกสารผมค่อนข้างทำได้ดี น่าจะพอทำงานนี้ได้ไหมครับ” อูยองลองถาม หมอมิโนยิ้มกว้างขึ้น หากแต่ดูเย็นชามากขึ้น

“เรื่องทักษะด้านการทำงานผมไม่ห่วงอูยองหรอกว่าจะทำไม่ได้ ผมห่วงทักษะทางด้านจิตใจของอูยองมากกว่า มินได้เล่าไหมว่าโรงพยาบาลของผมทำอะไรบ้าง” หมอมิโนหยุดไปนิดนึง

“โรงพยาบาลของผมมันเป็นโรงพยาบาลเถื่อน ทำสารพัดเรื่องผิดกฎหมายที่บางทีมันก็อาจจะสะเทือนใจอูยองจนทนไม่ไหว ไม่ใช่แค่รับรักษาพวกผู้ร้ายที่โดนตำรวจยิงมา ทางเรายังรับผลิตยาต้านไวรัสบางจำพวก ผ่าตัดและรับซื้อขายอวัยวะมนุษย์ แม้จะไม่รับซื้อพร่ำเพื่อแบบโรงงานนรก แต่ก็ยินดีจะซื้อหากผู้ขายยินยอมพร้อมใจจะขาย เคยมีพ่อมาขายไตรักษาลูกสาวที่ต้องเข้ารับผ่าตัดสมอง บางทีก็มีเด็กอายุต่ำกว่า15 และ18 มาทำแท้ง บางครั้งฆาตกรโรคจิตที่ใครก็อยากจะยิงซ้ำให้มันตายซ้ำอีกสักสามชาติป่วยหนักเข้ามา ผมก็รักษาให้จนหาย งานเลวๆ สะเทือนใจคนดีๆ มีเพียบ และอัดแน่นตารางงานของผมทุกวัน” หมอมิโนเล่าอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน เพราะรู้ดีว่าอูยองที่ทำสีหน้าตกใจและเงียบกริบนั้นจะไม่เปล่งเสียงพูดใดแทรกขึ้นมา

“อูยองยังอยากจะมาช่วยผมจัดตารางชีวิตอยู่ไหมครับ กับรายละเอียดงานขัดศีลธรรมในใจแบบนี้” หมอมิโนก้มตัวมาถามอูยองใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มมุมปากเช่นเคย

“ผ ผมขอ ขอคิดดูก่อนแล้วกันครับ” อูยองตอบเสียงแผ่ว

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” หมอมิโนก้มหน้าเขียนชาร์ตในมือต่ออีกพักนึง

“ร่างกายอูยองดีขึ้นมากแล้ว อยากจะกลับพรุ่งนี้เลยไหมผมจะทำเรื่องให้”

“ค ครับ กลับเลยครับ”

“ถ้าอย่างนั้น ถ้านิชคุณมาก็บอกเขาด้วยนะครับ ว่าพรุ่งนี้เช้าจ่ายเงินแล้วก็พาอูยองออกไปได้เลย” หมอมิโนก้มหัวให้เล็กน้อยและเดินจากไปด้วยรอยยิ้มเช่นเคย อูยองนอนนิ่งอยู่บนเตียง มือสั่นจนต้องใช้สองมือประครองแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เรื่องราวจากน้ำเสียงสบายๆ ของหมอมิโนนั้นทำเอาอูยองรู้สึกหม่นๆ ในใจไม่น้อยเลย

………….

“สี่ทุ่มแล้วนะทำไมอูยองถึงยังไม่นอนล่ะ” นิชคุณเอ่ยถามทันทีเมื่อตัวเองที่ลากร่างกายอันเหนื่อยล้าจากการสะสางงานจำนวนมากเข้ามาในห้องของอูยอง แล้วเจอคนป่วยที่ควรหลับ ลืมตาแป๋วกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

“นอนคนเดียวไม่หลับครับ” อูยองเอ่ยบอก เรื่องที่ฟังจากหมอมิโนถูกบันทึกลงในสมองทุกคำได้แม่นเสียจนอูยองนึกอยากตีตัวเอง ทำเอานอนไม่หลับเลย

“งั้นตอนนี้มีพี่แล้ว หลับได้แล้วนะ” นิชคุณนั่งลงข้างๆ ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนและทิ้งตัวนั่งกับพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ดูโทรมจากการทำงานหนักไปไม่น้อยเลย

“ท่าทางดูพี่เหนื่อยมาก”

“มากๆ เลยล่ะ” นิชคุณตอบพร้อมเสียงพ่นลมหายใจ

“นั่งแบบนั้นมันเมื่อยนะ มานอนด้วยกันไหม” อูยองขยับไปชิดเตียงอีกฝั่ง เปิดผ้าห่ม

“เตียงหรูๆ ของโรงพยาบาลนี้กว้างมากเลยนะ” อูยองเอ่ยบอกอีกครั้ง

“แต่พี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ”

“ก็ไม่เป็นไรนี่นา” นิชคุณสบตากับอูยอง ต่างอมยิ้มทั้งคู่

“งั้นพี่ไม่เกรงใจละนะ” พูดจบคนตัวโตก็จัดการเสื้อผ้าให้สบายพอจะใส่นอนแล้วก็ปีนขึ้นไปนอนข้างๆ บนเตียงกับอูยองทันที ทั้งคู่นอนลงบนเตียง ขยับตัวเล็กน้อยให้เข้าที่ เพราะถึงจะเป็นห้องวีไอพีแต่เตียงก็ไม่ได้กว้างพอให้ผู้ชายสองคนนอนสบายๆ เหมือนเตียงนอนปกติ ทั้งสองจึงจำต้องเบียดกันเล็กน้อย

“พรุ่งนี้พี่ต้องตื่นมาสดชื่นมากๆ แน่เลย” นิชคุณหลับตาแล้วพึมพำ อูยองที่หลับตาแล้วนอนบนหัวไหล่คนที่แย่งหมอนตัวเองไปอมยิ้ม ในที่สุดคืนนี้ก็นอนหลับเสียที

…………

หลายวันที่ชานซองพยายามไม่ทำให้บ้านเงียบๆ และเย็นชาเกินไป วันนี้ก็เช่นเดิม ชานซองเดินผิวปากเข้ามาในห้องนอนของจุนโฮ เจ้าของห้องกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง พอชานซองเดินเข้าดูใกล้ๆ ก็เห็นเป็นเกมโทรศัพท์ที่กำลังฮิตกันในมือจุนโฮ

“ทำไมช่วงนี้ฉันไม่เห็นหลานฉันมาเลยล่ะ” เอ่ยถามไปชานซองก็เนียนๆ นั่งลงข้างๆ บนเตียง จุนโฮไม่เหลือบตาจากเกมในมือมามองด้วยซ้ำ

“ก็เจบีสอบไปแล้ว ถ้าคิดถึงหลานคุณไปหาที่บ้าน ไม่ก็รออีกสามวันผลสอบก็จะออกมาแล้ว ตอนนั้นเจบีก็คงจะมาที่นี่อีก” จุนโฮตอบเสียงเรื่อยๆ เย็นชาจับใจ

“โห ผลสอบจะออกแล้วเหรอ เร็วจัง” ชานซองทำสุ่มเสียงแหลมต่ำแปลกๆ จนจุนโฮต้องหันมามองคนแก่เรียกร้องความสนใจ หันมามองนิดนึงแล้วก็หันกลับไปเล่นเกมมือถือต่อ

“คนสอบก็ไม่มาก เดือนหน้ามหาลัยก็จะเปิดแล้ว จะให้ประกาศผลสอบชาติหน้าเหรอครับ” ลงท้ายด้วยครับ แต่คำตอบจุนโฮนี่หลอกด่าชานซองไปหลายดอกเลย ชานซองมองจุนโฮขยับเข้ามาใกล้จนแนบชิด

“นายอยากได้ค่าจ้างสอนหลานฉันเท่าไหร่ล่ะ จบครอสแล้วนี่”

“รอคะแนนออกมาก่อนดีกว่าครับ ที่ผมสอนไปถ้าเจบีทำคะแนนไม่ดีขึ้นเลย ผมก็ไม่อยากจะเก็บแพง” แสดงว่าคิดราคาเอาไว้ไม่ใช่ถูกๆ แน่นอนเลย

“จุนโฮ”

“อย่ากวนสิผมกำลังเล่นเกม” จุนโฮบ่นออกมาดังๆ เมื่อเสียงเรียกตามาพร้อมมือหนาที่ทำยุ่มย่ามจับเอวของตัวเอง

“เกมนั่นน่าสนใจกว่าฉันเหรอ”

“สนุกกว่าเยอะครับ” จุนโฮตอบไปอย่างนั้น น้ำเสียงไม่ได้เย็นชาอย่างหลายวันที่ผ่านมาแต่ก็แค่อยากจะดื้อใส่ก็เท่านั้น

“ไม่ได้เล่นฉันตั้งนาน จำได้เหรอว่าฉันสนุกแค่ไหน”

“ตาเฒ่าลามก” จุนโฮพึมพำด่าไม่มองหน้าด้วยซ้ำ ชานซองเดาะลิ้นในปาก มองเกมในมือจุนโฮที่กำลังจะเข้าสู่ฉากตัดสินว่าด่านนี้จะแพ้หรือชนะ

“เอางี้ไหมจุนโฮ มาพนันกัน” พอเอาการแข่งขันมาลองท้าทาย จุนโฮหันมาอย่างสนใจเล็กน้อย แต่มากพอให้ชานซองยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ถ้าด่านนี้นายชนะฉันจะไม่กวนนายในคืนนี้แถมเงินอีกล้าน  แต่ถ้านายแพ้นายต้องเลิกเย็นชาใส่ฉันตกลงไหม” ชานซองยื่นข้อเสนอ จุนโฮคิดอยู่ครู่นึง

“ได้ แต่คุณห้ามกวนผม”

“ไม่กวนแน่นอน” ชานซองยกมือขึ้นให้เห็นว่าบริสุทธิ์ใจ ขยับตัวห่างจากจุนโฮเล็กน้อยแล้วจ้องเกมในมือจุนโฮไม่กระพริบตา มองไปก็แช่งไปให้สะดุด ให้ตัวเอกตาย ให้บินหายไป ให้แพ้ๆ

จุนโฮยิ้มกริ่มกับตัวเอง ที่รับปากแต่แรกน่ะเพราะรู้ว่าชานซองไม่รู้ว่าตนเองเล่นด่านนี้ชนะมาเป็นสิบรอบแล้ว และมันก็ง่ายมากถ้าจะชนะอีก ไม่อย่างนั้นคงเล่นแพ้ตั้งแต่โดนชานซองมาชวนคุยแต่แรกแล้ว เล่นอีกไม่ถึงนาทีเขาก็ชนะแล้ว

‘ฉันไม่อยากทำให้นายเสียใจเพราะคำพูดที่ไม่คิดให้ดีจากฉัน’

            ‘ได้ไหมจุนโฮ เป็นแฟนกับฉัน เป็นแฟนกับเจบีนะจุนโฮ’

จุนโฮคิดถึงประโยคที่ชานซองและเจบีบอกกับเขา ความรู้สึกที่ชานซองมีต่อเขา เขาเข้าใจมันไม่น้อยจากเรื่องของเจบี

ถึงไม่ได้รัก แต่ก็ไม่อาจจะเกลียดหรือตัดไปจากชีวิตได้ เหมือนมาทำเล่นๆ ให้ความหวังแต่แท้จริงจะให้ใจร้ายใจดำด้วยมันก็ทำไม่ได้หรอก

ก็แค่ไม่รัก แต่ก็ไม่ได้เกลียด

ชานซองเองก็คิดกับเขาเช่นนั้นถึงได้มาคอยวนเวียนไม่ไกลแบบนี้ มาทำให้เขายิ่งรักโดยไม่รักเขาตอบแบบนี้

จุนโฮคิดใคร่ครวญเกมในมือจะถึงจุดตัดสินแล้วไม่ช้า จุนโฮตัดสินใจกดนิ้วลงไป

“เฮ้ยยย!! จุนโฮทำไมหน้าจอดับไปแบบนั้นล่ะ” ชานซองโวยวายเมื่อจู่ๆ มือถือในมือจุนโฮก็ดับ ทำเอาเกมที่กำลังเล่นอยู่ใกล้จะรู้ผลแพ้ชนะ หายไปด้วย

“โทรศัพท์ผมรวนมั้งครับ วันนี้การพนันของเราก็ถูกว่าเป็นโมฆะละกันนะครับ” จุนโฮหันมายิ้มให้นิดหน่อย เก็บโทรศัพท์มือถือทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง

“นายเล่นอีกรอบสิจุนโฮ” ชานซองโวยวาย เดินตามจุนโฮมา

“ไม่อยากเล่นแล้ว ผมอยากดูหนังมากกว่า”

“ฉันไปดูด้วยสิ”

“ก็บ้านคุณนี่ครับ ผมห้ามได้เหรอ” จุนโฮถาม ชานซองยักไหล่

“ไม่ได้หรอก ของในบ้านฉันก็เป็นของๆ ฉันอยู่แล้ว” ชานซองตอบแล้วก็โอบไหล่จุนโฮ พาเดินพร้อมผิวปากไปห้องดูหนัง

…..

วันนี้ในห้องของตึกเกือบชั้นบนสุดของตระกูลอ๊คยังคงได้รับการใส่ใจและถูกใช้งานจากผู้ที่แม้ไม่ได้ถูกประกาศออกนามตามงานสำคัญคนก็รู้กันดีว่านี่คือทายาทอันดับหนึ่ง ผู้จะเป็นผู้นำตระกูลอ๊คคนต่อไป ซึ่งยามนี้ทายาทอันดับหนึ่งละสายตาจากกองเอกสารที่งานท่วมหัวมาใช้สองตาโตจ้องมองบอดีการ์ดหนุ่มของตัวเอง ที่วันนี้ก็นั่งเชคปืนคู่ใจอยู่เหมือนเดิม

“นายดูมันทุกวัน วันละแทบจะสามรอบหลังอาหาร แต่หลังๆ มานี่ได้ยิงสักนัดไหมมินจุน” นั่งแอบมองบอดีการ์ดอยู่นานจนอดรนทนไม่ไหวจะร้องเรียกคุยให้สนใจตัวเองสักหน่อย มินจุนที่กำลังใส่ลูกกระสุนลงแมกกาซีนใหม่เพื่อให้ครบถ้วนตามจำนวนเงยหน้าขึ้นมามองเจ้านายตัวโต

“เพราะไม่ค่อยได้ใช้น่ะสิครับ ผมถึงต้องคอยตรวจสอบความเรียบร้อยของปืน” มินจุนตอบ หันความสนใจไปประกอบปืนต่อให้เสร็จ

“โอ้ยยย มินจุน ฉันเมื่อยยยจังเลยยยยยย” แทคยอนบิดขี้เกียจ ส่งเสียงเรียกร้อง มินจุนที่ประกอบปืนเสร็จเงยหน้าขึ้นมอง

“แทคอยากจะให้ผมทำอะไรหรือครับ” เป็นคำถามพาซื่อที่ไม่ตั้งใจจะก่อกวนอะไร

“มานวดให้หน่อยสิ นวดไหล่เนี่ยเมื่อยมากเลย” แทคยอนร้องบอก มินจุนลังเลอยู่ครู่นึง แต่ก็ลุกขึ้นเดินไปหาตามคำร้องขอของแทคยอน

“นวดไหล่นะครับ” มินจุนยืนอยู่หลังเก้าอี้หนังตัวโตแล้วเอื้อมมือมานวดไหล่ให้แทคยอน บีบจับนวดหัวไหล่ที่ทำงานหนักจนเส้นแข็งจริงๆ อย่างตั้งใจ แทคยอนยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้รับความสบายจากการนวดของมินจุน

“กดแรงกว่านั้นอีกนิดสิมินจุน” แทคยอนขอเสียงนุ่มอย่างสบาย ยิ่งทำให้มินจุนอมยิ้มและเต็มใจจะออกแรงนวดไปมากขึ้นตามคำขอ

“แรงอีกนิดสิ ขยับเข้ามาแถวๆ คอหน่อย นั่นล่ะ” แทคยอนพึมพำ

“แรงอีกนิดสิ”

“ผมยืนท่านี้ไม่ถนัดเลย ได้เท่านี้ล่ะครับ” มินจุนอ้อมแอ้มบอกตามจริง เพราะพนักเก้าอี้อยู่สูงกว่าแทคยอน มินจุนเลยจำต้องอ้อมมือผ่านผนักเก้าอี้มาไม่ถนัดเอาเสียเลย

“เหรอ งั้นขยับมาตรงนี้” แทคยอนกระดิกนิวเรียก มินจุนทำตามมายืนอยู่ตรงหน้าแทน มินจุนยังไม่ทันจะเอ่ยถามอะไร แทคยอนก็รั้งเอวมินจุนให้ลงมานั่งทับบนตักตัวเอง

“แทคครับ ทำแบบนี้ในที่ทำงานมันไม่ดีนะครับ” มินจุนรีบร้องประท้วงถึงความถูกต้อง แทคยอนหัวเราะ

“ทำเหมือนในห้องนี้ไม่เคยทำอะไรผิดๆ กับฉันมากกว่านี้” พอแทคยอนพูดแบบนี้มินจุนก็ได้แต่นิ่งอาย

“นวดให้หน่อย ฉันเมื่อย”

“ท่านี้ยิ่งนวดไหล่ไม่ถนัดไปใหญ่เลยนะครับ”

“ใครจะให้นวดไหล่”

“อ้าว แล้ว…” ไม่ทันมินจุนจะถามจบก็กระจ่างเมื่อแทคยอนแตะนิ้วยาวไปที่ริมฝีปากตัวเอง

“เมื่อยมากเลย เอาปากนายนวดให้หน่อย”

“จะดีเหรอครับถ้าใครมาเห็นเข้า”

“ใครจะมาเห็น เราอยู่ในนี้มาทั้งวัน จูบกันไม่กี่นาทีใครเสือกเข้ามาจะควักตาให้”

“เอาจริงๆ เหรอครับ” มินจุนถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ แทคยอนพยักหน้ารับอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ฉันเมื่อยปากมากเลยจริงๆ แล้วถ้าปากฉันไม่หายเมื่อย ไม่แน่น๊ามินจุน อย่างอื่นในตัวฉันอาจเมื่….” พูดไม่ทันจบประโยค มินจุนก็จัดการนวดปากด้วยปากตามคำขอของแทคยอน มินจุนกดริมฝีปากตัวเองบดแนบไปกับริมฝีปากของแทคยอนที่ทำทีรอต้อนรับการจูบอย่างเดียวอยู่นานจนมินจุนทำท่าจะถอนจูบออกนั่นล่ะ ถึงได้ตามจูบซ้ำเสียจนมินจุนหัวหมุน ได้แต่ตอบสนองไปอย่างที่เคยทำมา แม้จะแพรวพราวไม่เท่าที่แทคยอนทำให้แต่ก็ตอบสนองได้ไม่น่าเบื่อเลยสักนิดสำหรับแทคยอน

“ห หายเมื่อยหรือยังครับ”

“อยากเมื่อยต่อแต่ว่าต้องทำงาน งั้นก็ …หายเมื่อยแล้วก็ได้” ปลายประโยคกระซิบเบาๆ ใกล้ริมฝีปากแดงเจ่อของมินจุน มินจุนพอได้ฟังคำที่คล้ายอนุญาตให้ลุกออกจากตักก็รีบลุกออกทันที แทคยอนเดาใจยาก ดันอยากเมื่อยต่อขึ้นมาจะเสียงานไปอีกเป็นชั่วโมง

“แล้วนายก็จะกลับไปนั่งเล่นกับปืนต่อเหรอมินจุน” แทคยอนร้องทักบอดีการ์ดที่เดินกลับไปหาปืนคู่ใจต่อ

“ค ครับ”

“ถ้านายจะเอาแต่ถอดๆ ใส่ๆ ปืนล่ะก็มานวดให้ฉันต่อเสียดีกว่า”

“ง งั้นผมไปชงกาแฟให้แทคดีกว่าจะได้หายง่วงคลายเมื่อยล้า” มินจุนเลิกลั่กบอกแล้วรีบเดินหน้าแดงออกไปจากห้อง แทคยอนหัวเราะเสียงดังคนเดียว ชอบเสียจริงหน้าของมินจุนยามที่ตื่นเต้น ตกใจ ปนกังวลนิดๆ น่ารักเป็นบ้า

……

เช้าวันนี้เป็นเช้าที่อากาศสดใสพอสมควร แต่จุนโฮเลือกจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านตระกูลฮวางมากกว่าออกไปนั่งชมสวนสวยๆ อย่างใจ เพราะจำได้ว่าวันนี้คือวันที่ผลคะแนนสอบของเจบีจะออก อีกไม่นานเจบีก็คงวิ่งโล่เอาคะแนนมาอวด หรือไม่ก็มาต่อว่าต่อขานเขาที่ติวประสาอะไรทำให้คะแนนน้อยนัก

“เอาขนมไหมจุนโฮ” เสียงถามจากเจ้าของบ้านที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ร้องทักขึ้นพร้อมแม่บ้านที่นำจานใส่ขนมน่าทานมาวางให้ เอามาให้แล้วเสียขนาดนี้ไม่กินก็คงจะขัดน้ำใจ

“วันนี้ไม่มีงานเหรอครับ ชานซอง” จุนโฮเอ่ยปากถามทั้งที่เคี้ยวขนมอยู่

“มีไปประชุมตอนเย็นๆ น่ะ ตอนนี้ก็เลยนั่งเล่นในบ้านก่อน”

“วันนี้ชานซองไม่กวนผมเลยนะ”

“ก็นายไม่ชอบให้ฉันกวนไม่ใช่เหรอ หรืออยากให้กวน จะได้จัดให้” พอชานซองทำเสียงเจ้าเล่ห์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จุนโฮก็รีบยกมือขึ้นดันอกของชานซองไว้ทันที

“ไม่เอา ผมถามเฉยๆ ไม่ได้จะให้มากวนกันเสียหน่อย”

“ก็นึกว่าอยากให้กวน ให้แกล้ง” ชานซองยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมหัวเราะ จุนโฮอมยิ้มนิดๆ

“นี่จุนโฮ ขอหอมสักทีได้ไหม”

“จ่ายเงินมาสิครับ”

“งกจริงๆ เลย” ชานซองบ่น จุนโฮทำหน้านิ่งแล้วยักไหล่ไม่แยแส ดูกวนไม่น้อย ยิ่งทำให้ชานซองอยากจะแกล้งเลยแกล้งโน้มตัวลงมาใส่จุนโฮจนแทบต้านน้ำหนักไม่อยู่ ทิ้งตัวทับลงมาอยากจะให้จมูก ปากโดนหน้าจุนโฮ จุนโฮเองก็ดันชานซองออกแต่ก็ไม่ได้จริงจังมากนัก เหมือนหยอกล้อกันเล่นเสียมากกว่า

“ปรื้นนนน ปรื้นนนนนนน” เสียงรถมอเตอร์ไซส์ดังกังวานมาจากหน้าบ้าน เสียงแสดงถึงอัตราที่ทั้งเร็วและแรงของการเข้ามา จากที่เสียงจุนโฮจำได้ทันทีว่าคือรถของเจบี แต่จากความดังของเสียงดูท่าจะรีบมา

” อาชานซอง!!!” และดูท่าจะรีบจริงๆ เพราะทันทีที่เสียงรถมอเตอร์ไซส์ดับ เจบีก็วิ่งเข้ามาพร้อมเสียงร้องเรียกถึงอาชานซองของตน ชานซองยืดตัวนั่งข้างๆ จุนโฮด้วยท่าทีไม่แปลกใจนัก แต่ท่าทางฉุนเฉียวกับอาการเกรี้ยวกราดของเจบีทำให้จุนโฮแปลกใจไม่น้อย

“อาทำแบบนี้กับผมได้ยังไง อาทำแบบนี้กับผมทำไม!!!” เจบีร้องโวยวายเสียงดังลั่น เหวี่ยงกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะ แฟ้มสีดำที่มีสัญลักษณ์คุ้นตาโผล่ออกมาจากกระเป๋า จุนโฮจึงดึงมาด้วยความสนใจ เพราะสองอาหลานดูจะไม่สนใจจุนโฮนัก เจบียืนเท้าเอวจ้องหน้าอาของตนโดยไม่คำนึงถึงคำว่าค้ำหัวผู้ใหญ่สักนิด

“อาทำแบบนี้กับผมทำไม อามันขี้โกง!! “เจบียังคงเกรี้ยวกราด แต่ชานซองก็ไม่มีอาการแปลกใจกับความโมโหร้ายของหลานชายสักนิด

“อาเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แกเสมอเจบี ครั้งนี้ก็ด้วย” ชานซองระบายยิ้มบนใบหน้าดูสบายใจจนเจบียิ่งรู้สึกแค้นเคือง

“อามันขี้โกง เหอะ!! ดีที่สุด  อาจะไล่ผมไปใช่ไหม อาจะเอาจุนโฮไปใช่ไหม!!”

“เจบีนั่นอานายนะ” เจบีที่คงโมโหมากพอสมควรถึงได้คว้ามือไปจับปกเสื้อของชานซองอย่างหาเรื่อง

“โอ้ยยย” และทันทีที่ทำแบบนั้นชานซองก็จับข้อมือของเจบีไว้แน่นก่อนจะบิดจนเจบีตัวงอแล้วดึงออก ชานซองปล่อยมือหลานตัวเองออกแล้วลุกขึ้นมอง เจบียืนตัวงอจับข้อมือตัวเองด้วยความเจ็บ แต่สายตาที่จ้องหน้าอาของตัวเองไม่เปลี่ยนความชิงชังไปเลย

“นี่มันเรื่องอะไรกันเจบี ทำไมทำตัวไม่น่ารักแบบนี้” จุนโฮที่นั่งฟังมาพักใหญ่ร้องถามขึ้น เจบีหันมามองหน้าจุนโฮตาเฉียงเขม็งเริ่มอ่อนลง และมีน้ำตาคลอเล็กน้อย

“คำตอบอยู่ในมือนาย จุนโฮ” จุนโฮมองแฟ้มในมือตามคำพูดของเจบี และทันทีเจ้าตัวจึงเปิดออก

“นี่มันเอกสารรับรองความเป็นนักศึกษาของนายที่มหาวิทยาลัยที่อังกฤษนี่ นายทำได้เจบี  ว้าว!! ดูสินายทำคะแนนสอบได้เกือบเต็มทุกวิชาเลย แม้แต่คณิตศาสตร์ ขาดอีกสองคะแนนก็จะเต็มแล้ว นายจะต้องเป็นนักศึกษาที่สอบติดด้วยคะแนนสูงเป็นอันดับต้นๆ แน่เจบี” จุนโฮพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจแทนกับเจบีมากๆ เจบีเก่งมากและทำได้คะแนนยอดเยี่ยม แต่พอเงยหน้าขึ้นมองหน้าเจบีที่ดูเครียดและเศร้ากว่าเดิม รอยยิ้มกว้างของจุนโฮก็เจื่อนไป

“ทำไมนายไม่ดีใจเหรอเจบี นายติดมหาวิทยาลัยที่อังกฤษเลยนะ”

“ไม่ดีใจ จุนโฮ ฉันบอกนายแล้วว่าฉันไม่อยากไป ฉันอยากอยู่ที่โซล ฉันอยากอยู่กับนาย ฉันบอกแม่แล้วว่าฉันจะสอบเล่นๆ ถึงติดฉันก็จะไม่ไป ฉันจะไม่ยืนยัน” เจบีพูดด้วยน้ำเสียงที่ท้อแท้

“แต่เพราะอา!! อาชานซอง อาชานซองไปกล่อมแม่แล้วก็ไปจ่ายเงินค่าเทอมกับทางมหาวิทยาลัยทุกอย่าง อาชานซองทำให้ฉันต้องไปเรียนที่นั่นโดยที่ฉันไม่เต็มใจ อาทำให้แม่เห็นด้วย อาทำให้แม่ต้องส่งฉันไป เพราะอาชานซองคนเดียว!!” แต่น้ำเสียงของเจบีเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดเมื่อจ้องมองอาชานซองที่ยืนกอดอกและยิ้มมุมปากนิดๆอยู่ตรงหน้า

“ฉันเลือกสิ่งที่ดีให้กับแก เจบี มหาลัยที่นั่นเป็นมหาลัยชั้นยอด และแกก็สอบมันติดได้ด้วยความสามารถของแก อาไม่อยากให้แกเสียโอกาสดีๆแบบนี้ไป” ชานซองระบายยิ้มขณะพูด ขยับเข้ามาใกล้จุนโฮแล้ววาดแขนโอบไหล่จุนโฮไว้ เจบีเห็นแบบนั้นแล้วกำมือแน่น

“อาจะแย่งจุนโฮไปจากผม!! อาจะไล่ผมไป!! อาชอบจุนโฮใช่ไหม อาถึงทำกับผมแบบนี้ อาถึงได้มาแย่งว่าที่แฟนของผมแบบนี้!!!” เจบีตะโกนเสียงดังด้วยความคับข้องใจ ชานซองยกยิ้ม กระชับวงแขนที่โอบกอดจุนโฮแน่นขึ้นราวเยาะเย้ย

“ไม่เกี่ยวอะไรกับจุนโฮหรอกเจบี อาทำเพื่อแกจริงๆ” ปากพูดแบบนั้นแต่ชานซองไม่ปล่อยมือออกจากจุนโฮเลยสักนิด

“และเพราะอารักแก อาไม่อยากให้แกต้องเรียนไป ปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมที่อังกฤษไปด้วย อาออกเงินค่าที่พักและค่าตั๋วเครื่องบินให้แกไปอยู่ล่วงหน้าก่อนแล้วเจบี เดินทางวันเสาร์นี้นะหลานรัก” ชานซองยื่นตั๋วเครื่องบินให้เจบี เมื่อเห็นเจบีเอาแต่ยืนกำมือแน่นไม่ยอมรับก็ดึงแฟ้มจากมือจุนโฮมาแล้วสอดไว้ในแฟ้ม

“วันเสาร์ …อีกสองวันเองเหรอ” จุนโฮบ่นพึมพำ นึกห่วงว่าเจบีคงไม่มีเวลาล่ำลาครอบครัวก่อนจะไปไกลถึงต่างแดน

“อาจะไล่ผมไปจริงๆ !! อามันขี้โกง เล่นไม่ซื่อ แม่งงง!!!”

“อย่าหยาบคายสิเจบี” จุนโฮร้องบอกออกมา ยิ่งทำให้เจบีเศร้า เจบีมองหน้าจุนโฮเดินเข้ามาหาไม่สนใจชานซองที่ยังยืนกอดจุนโฮคุมเชิงอยู่

“ต่อให้ฉันทำอีกสองคะแนนนั้นได้ นายก็ไม่คิดจะคบกับฉันหรอกใช่ไหมจุนโฮ” เจบีถามน้ำเสียงสั่นเครือ จุนโฮฟังแล้วก็ได้แต่อึกอัก

“ค คือ เจบี…”

“อย่าแก้ตัวเลย นายจะมาคบกับฉันได้ยังไงในเมื่อนายรักอาชานซองขนาดนี้” เจบีมองชานซองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร จุนโฮมองหน้าชานซองกับเจบีสลับกันด้วยท่าทางลำบากใจ

“ไม่ใช่นะ เจบี คือ ฉัน ฉันไม่ได้ ร รั…” สุดท้ายจุนโฮก็พูดออกมาไม่จบประโยค ได้แต่ยืนเงียบแบบนั้นยิ่งทำให้เจบีได้แต่ยอมรับความจริงเพียงลำพัง

“อาพูดออกมา พูดออกมาเดี๋ยวนี้ อารักจุนโฮใช่ไหม ใช่ไหม!!!” เจบีหันไปขึ้นเสียงใส่ชานซองที่ยังคุมหน้านิ่งอยู่

“คำตอบของฉันมันสำคัญกับแกยังไง เจบี”

“สำคัญมาก อาคิดว่าผมจะยอมให้อาไล่ไปทั้งที่ผมไม่แน่ใจเหรอว่าคนที่ผมรักต้องอยู่กับคนชั่วๆ ที่หลอกใช้ความรักของจุนโฮไปวันๆ หรือเปล่า” เจบีตะคอกออกมาเสียงดัง จนจุนโฮต้องเอื้อมมือมาจับเจบีไว้เพราะกลัวเจบีจะทำให้ชานซองโมโห

“ถ้าอาไม่ตอบ ผมจะเอาจุนโฮไปอังกฤษด้วย ผมไม่สนใจด้วยว่าจะยังไง ผมจะเอาคนที่ผมรักไป!!” เจบีจับแขนจุนโฮแล้วทำท่าจะดึงตามตัวเองมาทันที

“เจบี!! ทำบ้าอะไร นายคิดจะถามฉันไหม ว่าฉันจะไปไหนๆ กับนายหรือเปล่า” จุนโฮร้องโวยวายขึ้นมา

“นายจะอยู่ให้อาฉันหลอกเอานายฟรีทั้งที่ไม่รักเหรอ ไปกับฉันจุนโฮ ฉันรักนายและไม่เคยลังเลที่จะบอก” คำพูดของเจบีทำให้จุนโฮนิ่งอึ้ง คำที่จี้ใจดำมากที่สุดคือจุนโฮไม่ได้ถูกเอาฟรีๆ แต่ได้รับเงินตอบแทนต่างหาก

“เจบี ถ้าฉันไปอังกฤษโดยไม่บอกพี่อูยองไม่ได้หรอกนะ แล้วถ้าฉันไปพี่ฉันจะทำยังไง” จุนโฮพูดเสียงอ่อนล้า จากใจความดูจะยอมไปติดแค่เรื่องอูยองเท่านั้น ซึ่งนั่นไม่ถูกหูชานซองเลย

“แล้วตอนนี้นายกับพี่อูยองอยู่ด้วยกันตรงไหน ครั้งสุดท้ายที่นายได้คุยหรือเจอกับพี่อูยองมันเมื่อไหร่กันจุนโฮ จะอยู่ที่นี่หรือไปกับฉันที่อังกฤษ ก็ค่าเท่ากัน” เจบีร้องบอก จุนโฮทำสีหน้าคิดหนัก ความจริงที่ว่าเขากับพี่ชายไม่ได้เจอกันมานานมากเข้ามาในความคิด การที่อยู่กับชานซองมันทำให้เขาลืมเวลามากเกินไปแล้ว

จุนโฮหันมามองหน้าชานซอง …หากยิ่งอยู่ก็ยิ่งรักชานซอง ยิ่งถลำลึก

จุนโฮหันมามองหน้าเจบี …แต่เขาก็ไม่ได้รักเจบีเพียงแค่รู้สึกดีๆเท่านั้น หากไปกับเจบีก็จะไม่เป็นการให้ความหวังเจบีเกินไปหรือ

ท่าทางลังเลใจของจุนโฮทำให้ผู้ชายตัวโตสองคนที่มองอยู่รู้สึกลุ้นและไม่สบอารมณ์ขึ้นเรื่อยๆ

“เก็บความหวังดีของแกไปเจบี” ชานซองดึงจุนโฮกลับมาหาด้วยได้ภายในการกระตุกมือครั้งเดียว เจบีที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับเซ

“อารักจุนโฮ และจะดูแลเขาอย่างดีในฐานะคนรักของอา” ชานซองพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบลื่นและง่ายดายแบบที่จุนโฮต้องหันมามองหน้าด้วยความตกใจ …ชานซองพูดว่ารักเขาอย่างนั้นหรือ

“อาโกหก!!” เจบีตะโกนร้องออกมา เมื่อข้อต่อรองเดียวที่ตนคิดว่าเหนือกว่าอาของตัวเอง ซึ่งก็คือกล้ารักกล้าบอกถูกทำลายลง

“กลับบ้านเตรียมตัวไปอังกฤษซะเจบี!!”ชานซองโยนแฟ้มกับกระเป๋าเป้คืนให้เจบี จุนโฮยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแม้จะไม่มีใครจับตัวแล้ว

“ผมไม่เชื่อว่าอาพูดจริง อาโกหก อาแค่อยากจะไล่ผมไป!” เจบียังคงโวยวาย มองหน้าชานซองเขม็ง

“อารักจุนโฮและแน่นอนจุนโฮรักอา อย่างที่แกบอก …แกมาตื๊อแบบนี้จะแย่งคนรักอาเหรอเจบี” ชานซองพูดเสียงข่มขู่มากขึ้น เจบีทำท่าฟึดฟัด เจบีไม่พอใจเลย ไม่พอใจอย่างมาก

“อาชานซอง อาจำไว้นะ ผมจะทำให้จุนโฮรักผมและเลือกผมให้ได้!!” เจบีตะโกนใส่หน้าชานซอง ชานซองกอดอกมองหลานชายตัวเอง

“มีปัญญาเรียนให้จบก่อนเถอะ นักเลงหัวไม้อย่างแกสอบติดได้เองโดยฉันไม่ต้องยัดเงินให้ก็ถือว่าสุดยอด แต่เรียนให้จบน่ะสุดยากกว่ากันเยอะนะ หลานรัก” เป็นคำท้าและดูถูกอย่างไม่อาจแปลความเป็นอื่นได้

“และมากกว่านั้น ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้จุนโฮรักใคร แกไปหาใครสักคนดีๆ ที่ถูกใจแกที่อังกฤษใหม่เถอะเจบี” เจบีได้แต่กำหมัดแน่นเมื่อฟัง ยิ่งมองไปที่จุนโฮที่ยังยืนนิ่งอึ้งกับคำพูดว่ารักของชานซองไม่ขยับยิ่งปวดใจ

“ถ้าอาดูแลจุนโฮไม่ดีผมจะต่อยอา!!” เจบีตะโกนทิ้งไว้แล้วคว้ากระเป๋ากับแฟ้มตัวเองเดินออกไป

“ฉันรักนายจุนโฮ ฉันรักนาย สักวันฉันจะทำให้นายรักฉันจุนโฮ รอฉันนะจุนโฮ!! เจบีตะโกนบอกจุนโฮก่อนจะเดินออกไปไกล และยิ่งปวดใจเมื่อเห็นว่าจุนโฮไม่สนใจฟังเลย ยืนนิ่งเช่นเดิมราวกับไม่ได้ยิน คงไม่ได้ยินจริงๆเพราะมัวแต่คิดถึงคำว่ารักจากชานซองอยู่

เจบีพูดคำว่ารักให้จุนโฮฟังหลายครั้ง แต่ไม่เคยทำให้จุนโฮสนใจแบบที่ชานซองพูดได้เลย  เจบีได้แต่เดินจากไปทั้งน้ำตาและความขมขื่นใจ เจ็บแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง …เพราะจุนโฮไม่ได้รักตนเลยสักนิด

ชานซองเดินกลับมาหาจุนโฮ มือหนาวางลงบนผมของจุนโฮ จุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองหน้าชานซอง หน้าตายังคงดูเลื่อนลอยอยู่ไม่น้อย

“ชานซองไม่ได้บอกว่ารักผมเพียงแค่จะไล่เจบีไปใช่ไหม” จุนโฮเอ่ยถามคำถามที่สงสัยที่สุดออกมา

“ฉันเคยบอกแล้วว่าจะไม่พูดคำว่ารักส่งๆ อีก ถ้าบอกเมื่อไหร่ก็คือจริงเมื่อนั้น” ชานซองระบายยิ้มให้จุนโฮ ดูอ่อนโยน

“ต แต่ทำไมล่ะ ชานซองดู ดูเหมือนไม่มีวันจะบอกรักผม ทำไมจู่ๆ ถึงได้ ได้รักผมล่ะ” จุนโฮเอ่ยถามราวกับไม่เชื่อ แต่มุมปากมีรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันมีความสุขตอนอยู่ใกล้นาย ฉันกลัวว่าสักวันนายจะรักเจบีและเลือกหลานฉันจริงๆ ที่สำคัญ อูยองคนที่ฉันคิดว่าฉันรัก ฉันกลับไม่ได้นึกถึงเขาเลยตอนอยู่กับนาย อย่างที่เจบีบอกนานแค่ไหนแล้วที่ฉันกับนายไม่เจออูยอง นานขนาดนั้นแล้วแต่ฉันก็ไม่ได้จะลงแดงตายเหมือนแต่ก่อนที่ไม่เจอหน้าอูยอง” ชานซองลูบใบหน้าของจุนโฮ

“แต่แค่นายไม่สนใจฉัน ฉันทนไม่ได้ จนทำตัวงอแงเสียยิ่งกว่าเด็กๆ แบบที่ฉันไม่ค่อยจะทำ”

“ชานซอง”

“ฉันได้คำตอบแล้วว่าฉันรักนาย จุนโฮ” จุนโฮอยากจะเก๊กหน้านิ่งแต่ก็หุบยิ้มตัวเองไม่อยู่เลย แต่รอยยิ้มนั้นก็ยอมถูกบิดเบือนไปจากการยิ้มเมื่อชานซองก้มลงมาแตะริมฝีปากตัวเองลงไป เป็นจูบที่ไม่นานมากนัก ไม่ได้ร้อนแรงราวกับไฟอย่างเคย แต่หวานละมุนหัวใจจุนโฮจนแทบละลาย พอถอนจูบออก จุนโฮกัดริมฝีปากตนเองอย่างขัดเขิน มองหน้าชานซอง

“แล้วถ้าเจบีไม่มา ชานซองคิดจะบอกผมเมื่อไหร่เนี่ย” เสียงอ่อนเสียงหวานไม่ทันไหร่ จุนโฮเริ่มจะถามเสียงแข็งขึ้นมานิดๆ เมื่อคิดว่าถ้าเจบีไม่มาท้าถาม เขาเองจะได้รู้คำว่ารักของชานซองเมื่อไหร่ ไม่โดนแกล้งไปอีกนานเลยเหรอ

“จริงๆ ฉันแน่ใจว่ารักนายตั้งแต่วันที่ได้ยินว่าเจบีมาขอนายเป็นแฟนแล้ว แต่ที่ยังไม่ได้บอกเพราะกะว่าจัดการเรื่องเจบีเสร็จแล้วจะจัดอะไรๆ ให้มันดูโรแมนติกสักหน่อยแล้วค่อยบอก แต่ก็นะ ดันพูดออกไปเสียแล้ว” ชานซองเกาต้นคออธิยายกับแผนกรที่ผิดขั้นตอนไปหน่อย แต่จุนโฮฟังแล้วไม่โกรธเลย ยิ่งยิ้มกว้างออกมาอีก

“แค่ชานซองบอกว่ารักผม แค่นั้นก็โรแมนติกที่สุดสำหรับผมแล้ว” จุนโฮพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง แต่ดวงตาตี่มีน้ำตาคลอเคลือบอยู่

“มักน้อยจริงนะครับ น้องจุนโฮ” ชานซองยิ้มกว้างพลางเช็ดน้ำตาให้จุนโฮแล้วก้มหน้าเข้ามาใกล้ บีบจมูกรั้นอย่างเอ็นดู

“ใครจะมักมากเหมือนพี่ชานซองล่ะครับ” ปากจิกกัดไปแบบนั้น แต่จุนโฮหรือก็ยืนนิ่งไม่ว่าอะไรสักนิดที่คนมักมากกดจูบลงมาบนปากตัวเองอีกครั้ง

…ถึงจะบอกว่ารักแล้ว แต่ในหัวจุนโฮก็นับอยู่นะว่าจูบไปกี่ครั้งแล้ว

กี่บาทแล้ว ก็บอกแล้วไงว่าจาง จุนโฮน่ะเป็นผู้ชายราคาแพง

,

,

.

TBC

มาแล้วกับตอนที่ 22 ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และการติดตามของทุกๆท่านค่ะ หุหุหุ

ในที่สุดก็บอกรักกันสิคะ อืม ๆ ทุกคู่ช่างเข้าสู่ความละมุนละไม

ในตอนนี้ฟิคก็ได้จบส่วนอินโรดักชั่นแล้ว (ห๊ะ) ๕๕๕๕๕

ตอนต่อๆไปรอหน่อยนะคะ จะพยายามเร่งมือค่ะ

—-

จากฟีดแบคในตอนที่แล้วเกี่ยวกับการรวมเล่ม ขอบคุณมากๆค่ะที่หลายคนสนใจ และเห็นการร้องขอจากคนอ่านว่าอย่าตัดnc ออกเลย ก็จะไม่ตัดค่ะ

โบว์คิดทางไว้สองทางคือ

1.จะเปิดพรีสองแบบคือ แบบที่มีเฉพาะเรื่องหลัก กับ แบบที่มีเรื่องหลักและตอนพิเศษ (ไม่ขายเฉพาะเล่มพิเศษและจะไม่ขายแยกเล่มตอนพิเศษเป็นคู่ๆด้วยค่ะ)

2. คือสามารถโอนมาทีละครึ่งได้ (เพราะคิดว่าคงเป็นหลักพัน ก็มัน 4-5 เล่ม) แต่ก็กลัวจะติดปัญหาเรื่องการสับสน และโอนมาแล้วครึ่งนึงแต่ดันอยากยกเลิกเข้าให้

ก็เลยกำลังคิดว่าสองมาตการนี้จะเอามาใช้ไหม  ถ้ามันวุ่นวายเกินไปก็ว่าจะเปิดแบบปกติเลย

ท่านผู้อ่านมีข้อเสนอแนะตรงนี้ยังไงบ้างคะ

ป.ล ทำใจไว้แล้วค่ะว่าคนน่าจะสั่งน้อย เพราะมันแพงและหลายเล่ม แต่ก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเปิดพรีกันยาวสักสามสี่เดือน คนอ่านจะได้เก็บเงินทัน และหังว่าคนอ่านจะไม่ลืมค่ะ ฮอลลล

Advertisements

26 คิดบน “MONEY IS LOVE -22- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. cnuneo

    อั้ยหยา เขินน อ่ายไปยิ้มไปหน้าบานเลยทีเดียว55555555 สงสารพี่บีแต่ไม่เป็นไรนะมาหาน้องนี่มาพร้อมเสมออ5555555

  2. B-Jackson911

    กรี๊ดด ชานไล่บีไปเจอเนียร์ป่ะ//มาจากไหน?555 ตอนนี้หวานมาก ชอบตอนชานไล่บีอ่ะ แสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้ถูกใจ ผู้อ่านอย่างเรามากค่ะ

    ไรท์บอกพึ่งจบอินโทร…. อินโทรไรท์22ตอน//นอนเป็นลมทันที5555

    ติดตามนะคะไรท์ สู้ๆจากใจเรารออ่านอยู่

    ปล.เราว่าโอนทีละครึ่งดีเหมือนนะคะเป็นมัดจำไว้เลย แต่เราว่าไรท์โอนทีละครึ่งเอาไว้สำหรับคนที่ซื้อเรื่องหลักและตอนพิเศษดีกว่าค่ะ ส่วนคนซื้อเรื่องหลักอย่างเดียวให้โอนเต็มไรท์จะได้ไม่สับสน..//แต่ยังไงเราก็แล้วแต่ไรม์อยู่ดีอะไรที่ไรท์ว่าดี เราก็ดีหมดโอทุกอย่าง555555

  3. don'stop_canstop

    โอเคตอนนี้ พลีคมากค่ะ เรามาบรรยายกันที่ละคู่เลยนะค่ะ
    เปิดเรื่องมาด้วยคุณด้ง ตอนนี้มุ้งมิ้ง ฟุ้งฟิ้งมากค่ะ จากยาข่มกลายเป็นยาหวานเลยค่ะ เตียงจะเล็กแค่ไหนแต่ก็พอสำหรับคนรักที่จะนอนข้างๆเสมอ แอบมีเสียวๆนิดๆค่ะกลัวว่าคุณหมอตละกูลโอจะมาเป็นคู่แข่งพี่คุณ ถ้าเป็นจริงๆคงได้หืดขึ้นคอกันบ้างละค่ะงานนี้ พี่คุณเจอศึกหนักแน่น!!!
    ชานโฮ/ เห็นเงียบๆแต่ฟาดเรียบนะค่ะ คุณชานซองเจ้าเล่ห์สุด มึนสุด ซึนสุดๆ ทำให้โอเสียใจแล้วก็จะมาทำเป็นเซอร์ไพร ชริ!!! ต้องรอให้เกือบจะเสียของรักไปก่อนนะค่ะถึงจะพูดคำว่ารักได้เนี้ยค่ะ!!! แต่ก็โอ้คค่ะให้อภัยก็ได้โทดฐานที่รู้จัวเร็วก่าวที่คิดไว้นึกว่าจะรอให้สายไปแล้วซะอีก!!! โฮค่ะ นี่ขนาดเค้าสารภาพรักแล้วนะค่ะยังจะคิดเงินอีกหรอค่ะ นี่ว่าในอนาคตชานซองคงล้มละลายแต่คนที่รวยแทนคงเป็นจุนโฮชัวร์! แต่ทำไงได้รักเค้าแล้วนะใช่ไหม?ชาน เพราะฉะนั้น! ก้มหน้าแล้วโอนเงินซะ!!!!555555
    ค่สุดท้าย แทคมิน/ ไม่มีไรมากก็แค่ หวานนนนนนนนนนนนนและหวานมากกกกกกกกกกก รู้นะว่าอยากเมื่อยบ่อยๆอะพี่แทค ชริคนเจ้าเล่ห์
    ปล.ถึงไรเตอร์ เราว่าเอาตามแบบที่ไรเตอร์สะดวกเลยค่ะยังไงก็ได้ขอแค่ไม่ตัด NCเป็นพอ555555

  4. Tonkla

    ตอนนี้นี่ยังหวานกันทุกคู่เลยโดยเฉพาะคู่ชานนูนอ ในที่สุดชานก็ยอมบอกรักโฮแล้ว😘😘😘 ชานนี่ต้องมีคนมาคอยกระตุ้นซินะ ถึงจะรู้ใจตัวเอง
    ส่วนคู่ของพี่ชายก็ยังคงหวานไม่แคร์ใครอีกตามเคย ว่าแต่อูยองจะมาทำงานพิเศษที่โรงพยาบาลจริงอะ แล้วอย่างนี้นิชจะยอมเหรอ ยิ่งขี้หวง ขี้หึงอยู่ อูยองอย่าหาเรื่องให้ตัวเองเลยนะ ความรักกำลังจะดีขึ้นเดี๋ยวก็เลวร้ายลงอีกหรอก
    แทคนี่ก็ไม่แคร์ใดๆอีกตามเคย เอาแต่ใจตัวเอง ร้ายกาจจริง ๆ
    สนุกมากจ๊ะน้องโบว์ พี่นี่ลุ้นคู่ชานเลยว่าโฮจะใจอ่อนยอมไปเมืองนอกซะแล้ว

    ส่วนเรื่องรวมเล่มพี่ว่าในเมื่อน้องเปิดพรีตั้งหลายเดือนก็น่าจะมีเวลาเก็บเงินกันได้อยู่นะ ขายยกชุดน่าจะดีกว่า แต่ใช้วิธีแบ่งจ่ายแต่ว่าต้องจ่ายให้ครบก่อนที่จะปิดพรีอะ อันนี้ก็แค่ความเห็นส่วนตัวของพี่นะ สุดท้ายก็แล้วแต่น้องตัดสินใจแหละ💙💛❤️

  5. อันนี้คือรักจริงๆแล้วใช่ไหมพี่ชานซอง
    นึกว่าต้องให้น้องจุนโฮหนีไปกับเจบีสะก่อน ค่อยบอกรักกัน
    จะหวานแป๊บเดียวอีกไหมคะไรเตอร์
    พี่น้องจะได้เจอกันไหม และจะกล้าเล่าไหมว่าแต่ละคนเจออะไรมาบาง

    ปล.ขอหวานอีกนิดได้ไหมคะไรท์น้องจุนโฮกับพี่ชานซอง

  6. MyKW

    ตอนนี้ขอกรี๊ดแบบดังๆ เลยค่ะ หวานละมุนกลมกล่อมสุดๆ >____////////////<* แล้วเมื่อไหร่พี่แทคจะบอกรักบอดี้การ์ดสุดที่รักสักทีน๊าาาา ไม่อยากให้คู่นี้ดราม่าแล้วอ่ะค่ะㅠㅠ จริงๆคือไม่อยากให้คู่ไหนดราม่าแล้ว พี่ผ่านมาเจ็บปวดหัวใจเหลือเกินค่ะㅠㅠ
    ส่วนคู่สุดท้ายนี่ที่สุดที่สุดที่สุดที่สุดที่สุดที่สุด!!!!!!!!!!!!!! ที่สุดจริงๆ คู่นี้เป็นคู่เดียวที่อยากให้ไรท์เตอร์แกล้งหมีชานเยอะ หมั่นไส้ชานซองมาก บทจะบอกรักก็บอกกันง่ายๆงั้นเลย หึ! จะต้องให้มีตัวกระตุ้นสินะไรท์เตอร์น่าจะแกล้งให้ลงแดงตายซะให้เข็ด 5555555555+ ส่วนจุนโฮนะ พอเค้าบอกรักหน่อยก็ยิ้มไม่หุบเลย เล่นตัวหน่อยก็ไม่ได้นะนุ้งนะ หนูอย่าลืมสิว่าชานทำหนูไว้เจ็บแสบแค่ไหนจุนโฮลูก แต่ยังดีนะที่ยังมีสติคิดเงินค่าจูบอยู่ อิอิ ให้ผ่านค่ะ!!

    ปล.เราคงไม่มีโอกาสได้สั่งรวมเล่มเหมือนคนอื่นๆ ทำได้แค่ตามอ่านออนไลน์ㅠㅠ เพราะไม่ได้อยู่ไทย แงงงงงงงงงง อยากอ่านตอนพิเศษกะเค้าบ้างงงงงงงงง ฮาาาาา า า

  7. tawanza

    ตอนนี้เป็นตอนที่หวานสุดๆ อ่านไปเขินไป
    น่ารักทุกคู่เลยอ่า ฟินนนนน

    -คุณด้งนี่หวานจนมดจะขึ้นอยู่แล้วววว เตียงจะเล็กแค่ไหน
    ก็นอนด้วยกันได้

    -แทคมินนี่แทคเจ้าเลห์มากกกก แหมรู้นะว่าอยากเมื่อต่อ

    -คู่นี้ชอบมาก ชานนูนอ บอกรักกันแล้ว ที่จริงแอบอยากให้ไรท์ แกล้งชานเยอะๆ อยากเห็นชานโดนเอาคืนบ้าง 555

  8. นิรนาม

    เขินชานนูนออ่า ชอบๆและชอบทุกคู่เลย

    ปล. ไรต์เปิดพรีแบบหลายๆเดือนเลยค่ะ หนูจะได้เก็บเงินได้ทันค่ะ อิอิอิ

  9. cnn is real

    ชานนูนอ น่ารักกกก แอบหมั่นไส้ชานนิดหน่อย
    กว่าจะบอกรักโฮได้ทำเอาโฮเสียใจมาเยอะเลย
    ถ้าไม่มีเจบีชานคงไม่บอกโฮง่ายๆแน่เลยใช่มั้ยเนี่ย

  10. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    โหมดจะยอมพี่ชานซองก็ยอมงานจริงนะน้องจุนโฮ
    น้องจุนโฮกับพี่ชายซองชอบจัง 555
    หวานน้อยไปหน่อยไหม เราเจ็บตั้งเยอะนะน้องจุนโฮยอมง่ายไปไหม
    น่าจะให้พี่ชายซองเจ็บมั่งนะ หมันฃส้พี่ชานซองอย่างแรง

    คุณด้งหวานกันได้เพราะผ่านอะฃรมาเยอะ และเจ็บทั้งสองคน
    แต่พี่ชานซองนี่ ยังไม่เจ็บนะ
    นี่ยังคิดให้น้องโฮหนีนะ

    ขอบคุณคะไรท์เตอร์คะ ที่แต่งให้อ่าน
    2 วิธีในการชำระก็ดีน๊า แต่ถ้าหากมีการยกเลิกก็ไม่คืนเงิน หรือคืนแค่ครึงเดียวก็ได้นะคะ

  11. Harukase Doremee

    ดีกันง่ายไปไหมน้องจุนโฮ พี่ชานซองรักเราจริงหรือป่าวก็ไม่รู้ อย่าไปยอมจิ
    หมั่นไส้พี่ชานซองเหมือนกันนะ

    พี่คุณกับน้องอูยองเพิ่มความหวานเข้าไปอีก
    ชอบอ่ะ
    เพิ่มเข้าไปเยอะๆเลยน๊า
    แต่คำพูดของหมอมิโน นึกว่าจะทำให้น้องยองไม่รักพี่คุณแล้วสะอีก
    กลัวคู่นี้จะไม่รักกัน แต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะหวานมากกกกก
    ^+++^

  12. LoveJunHo

    หมีชานบอกรักง่ายๆบบนี้เลย บทจะง่ายก็ง่ายนะ
    นุ้งโฮก็ยอมง่ายไปมั้ยเนี่ย เล่นตัวหน่อยสิ5555
    อยากให้นุ้งโฮเล่นตัวเยอะๆ หมั่นไส้หมีชานมาก

  13. jununnie

    ฮอลลลลลลลลลล ในที่สุด ในที่สุดดด ชวานก้รักนุ้งแล้ว กรี้ดดดดๆๆ ต่อไปนี่น้องจุนโฮของพี่ชานซองก้จะมีความสุขแล้วใช่ไหมค่ะพี่ชานซอง พี่จะไม่ทำให้น้องเสียใจอีกใช่มั้ยค่ะ //เสียงแข็งพร้อมจ้อง←_← ……อุ้ย ขอโทดค่ะพี่ หนู้อเล่นนะ แหม พี่ไม่ทำหรอกใช่ม่ะ ใครจะไปทำให้’คนรัก’ต้องเสียใจกัน เนอะ •﹏•
    นุ้งอ่ะยิ้มน่าบานเลยน้า อย่าว่างั้นงี้เลยเอาคืนให้สาสมนะลูก หมั่นไส้ ชิ ว่าแล้วก้ขอกรี้ดอีกที //อีกสองคู่ก้น่ารักนะ หวานๆ ละมุนละไม แต่เวิ่นคู่ชนน.เยอะหน่อย ก้นะ มันเป็นครั้งเเรกที่รอมาเนิ่นนาน…

  14. HwangJunHo

    ฟินนนนน ทุกคู่เลยอ่า
    -คุณด้ง คู่นี้หวานจนมดจะขึ้นแล้ววว แถมมีขึ้นไปนอนบน
    เตียงด้วยกันอีก หลับฝันดีเลยสินะ
    -แทคมิน พี่แทคแกเจ้าเลห์มาก แหม จะเมื่อยอะไรขนาดนั้น
    รู้นะว่าอยากเมื่อยต่ออ่ะ
    -ชานนูนอ ปลื้มมากกกก ชานบอกรักโฮแล้ว แต่ต้องมี
    ตัวกระตุ้นอย่างเจบีสินะ ถึงจะบอกรักได้
    แต่โฮนี่สุดยอดเลยจริงๆ พ่อผู้ชายราคาแพง
    มีนับด้วยว่าชานจูบไปกี่ครั้ง 5555

  15. พี่สาว มินจุน

    อ๊ายยยย!!!!!!!!! น่ารักทุกคู่เลย แต่ แทคมินน้อยจัง!! แต่ก็ขอบคุณที่มีแทคมินโผล่มานิดนึง555 (เป็นแม่ยกแทคมิน) 5555555

  16. OK2daKAY

    มินจุนต้องรักแทคยอนมากๆแน่เลย ไม่มองคนอื่นเลย รู้แค่รักแทค ยอมทุกอย่างเพื่อแทค แม้กระทังความตายก็ให้ได้
    แล้วพี่แทคละรักพี่มินจุนมั่งไหม
    ถ้ารัก็บอกรักสักทีเถอะ
    ดูพี่ชานกับน้องโฮสิ แป๊บเดียวรักกันแล้ว

    ปล.หวังว่าไรท์จะทำให้พี่ชานซองเจ็บบ้างนะคะ หมันไส้มานานและ หมั่นไส้จริงๆ

  17. jCNN

    ง๊าาาา ….. เค้าจะเขิน เค้าจะเขิน
    เค้ายกโฮให้ชานก็ได้ ชอบจังมีน้องโฮพี่ชาน คืออะไร…

    บทจะบอกก็พูดได้หน้ามึนมากนะ คึคึ
    พี่ชานคะอยากอ่านพาทพี่ชานบ้างอะ….รอนะ

    คุณวูหวานนะ แต่เหมือนมีคลื่นใต้น้ำตลอดเวลาเลยเค้าไม่ได้คิดไปเองใช้มั้ยย
    แทคคะเมื่อยมากอะให้เค้าช่วยนวดมั้ย.. จะโดนปู่ยิงทิ้งก้คราวนี้แหล

    ..ไรท์สู้ๆๆนะคะ ใกล้ปลายภาคแล้วด้วย..
    เป็นกำลังใจให้เสมอนะ ส่วนเรื่องการจองนิยายต่างเอาที่ไรท์สบายใจเลย
    …อยากเห็นคลอดออกมาแล้วนะ

  18. hcs

    อ่านไปลุ้นไป555
    ชานซองยอมพูดออกมาซะที
    ตอนนี้หวานทั้งสามคู่เลย

    ไรเตอร์พักผ่อนด้วยนะคะ สู้ๆค่า

  19. อ้อน นุ้งโฮ

    อร้ายยย…บิดๆๆๆ..จิกหมอน..แต่ละคู่..แหมๆๆๆ หวานแข่งกันเชียว บทจะโหดก็โหดซะ แต่พอมีบทหวานก็แทบจะละลาย หึ..เจ้าเมะ
    แต่ละคนนี่มันสุดยอดดดด…ทำกะเค้าสารพัดแล้วเอาปากหวานๆมาออดอ้อนเวลาอยากได้เค้า..เรื่องนี่อิเมะมันร้ายยยย..555
    ส่วนแม่สาวๆคนสวยของเรา พวกนางก็รักจริงไรจริงซะจนน่าตี โดนอิเมะร้ายกระทำสารพัดสาระเพ ก็ยังตั้งหน้าตั้งตารักเค้าอยู่ได้..
    แต่ก็เอาเถอะคะ หัวอกแม่เคะอย่างเรา ลูกรักใคร เราก็รักด้วยคะ แต่ว่าลูกโฮคะแค่พี่เค้าจูบก็ต้องคิดตังค์เหรอลูก นู๋อยากได้
    เครื่องบิน เรือยอร์ช ก็บอกพี่เค้าไปเลยคะ พี่เค้าพร้อมที่จะประเคนให้ทู้กกกอย่าง…ต่อไปก็รอแต่คู่แทคคิมว่สามื่อไหร่จะมีบท
    บอกรักกันหวานๆซะที
    ….ส่วนตอนนี้พี่งดพรีของทุกอย่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการจองฟิครวมเล่มของน้องโบว์เลยคะ เอามาเลยคะ ทั้งตอนหลัก
    ตอนพิเศษ เตรียมพร้อมแล้วคะ..ส่วนจะเปิดพรีแบบไหน อย่างไร แล้วแต่น้องโบว์สะดวกเลยคะ..ร้าาากน้องโบว์..Love you..

  20. bbm

    กรี๊ดดดดดด อ่านไปก็เขินไป ฟินตัวแตกเลยค่าาาา อิชาน แกก็รักนุ้งโฮนานแล้วป่ะแต่พึ่งจะรู้ใจตัวเอง 555555 แต่บอกรักง่ายไปมั้ย แต่ก็เอาเหอะนุ้งโฮว่าโรแมนติกก็ให้อภัย กรั๊กๆๆๆ แต่ชอบตอนที่ชานมันงอแงอยากให้นุ้งเล่นเกม 5555 นุ้งไม่ได้เล่นชานนานแล้วนะ อร๊ายยยยย >///////////<

    สู้ ๆ นะคะ ไรท์ ไหนจะใกล้สอบปลายภาคแถมยังต้องมานั่งแต่งฟิคให้อ่าน อากาศก็ร้อนรักษาสุขภาพด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า

    เปิดจองเอาแบบไหนก็ได้ค่ะ เอาตามใจไรท์เลย fighting ค่ะ ^^

    1. bbm

      พี่คุณพี่ด้ง อันนี้ก็เขินนน พี่ด้งกินแอปเปิ้ลจนอิ่มไปสามวัน 55555 โอ้ยยยย อยากเห็นพี่คุณพี่ด้งมุ้งมิ้งกันจังเลยค่ะไรท์ อิอิ
      พี่แทคพี่คิมก็…อร๊างงงงง มานวดปากอะไรกันคะ พี่ชายยย อิพี่แทคคนบ้าาาา >//<
      ปล.ทำไมเค้าเม้นตั้งยาวละมาแค่นี้อ่าาา แงงงงง T^T

  21. kimaoy

    ชานเจ้าเล่ห์มาก…แอบจัดการเอาซะคุณหลานต้องไปแบบไม่ทันตั้งตัวเลย555ในที่สุดก็บอกรักกัน จะมีอุปสรรคอะไรอีกใหม ไม่รู้เลย
    พี่คุณดูแลน้องดีมากๆๆเลยดูอบอุ่น คนน้องก็น่ารัก ชวนพี่นอนด้วยกันอีก
    แทคมินเมื่อไหร่แทคยอนจะบอกรักมินจุนซักทีล่ะ

  22. jaim

    อ้ายยยยย ตอนนี้คือดีงาม หวานทุกคู่ คุณด้งนี่ก้อยิ้ม ชานโฮนี่ยิ่งยิ้ม แต่แทคคิมนี่ดราม่าไม่สะใจเลยแอบซาดิส55 บอกรักสักทีแซะอพท แฮร่ๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนเรื่องโอนทีละครึ่งเหนด้วยนะคะเพราะนี่ต้องเปนหนึ่งในนั้นแน่นอน คิคิ แอบเหนด้วยกับความเหนด้านบนว่าอาจจะเลือกให้โอนได้เฉพาะตัวที่มีตออนพิเศษอย่างเดียวเลยดีไหมกันการสับสน แต่ส่วนตัวคิดว่าถ้าตามฟิคเรื่องนี้มาก้อคงอยากอ่านตอนพิเศษด้วยเหมือนกันเลยคิดว่าไรท์ทำเปนแบบเดียวเลยดีไหม แต่ยังไงก้อได้คร้าจิซื้อแน่นอน รอติดตามคร้าาาา ไรท์สู้ๆ ^^

  23. Nick.k

    โอยยยยย สารภาพกันสักทีนะคะรอฉากนี้นานมากเจบีอย่าแค้นอาชานซองเลยนะอาชานซองแค่รักจุนโฮวววว

  24. 2PeachM

    หวานนนนนน หวานมากค่าาาาา
    แต่แหมๆๆๆ จุนโฮอ่า เล่นตัวอีกนิดก็ดีนะเตง
    ฮวางทำร้ายตั้งเท่าไหร่ บอกรักคำเดียว ยอมเค้าเฉย
    ต่อจากนี้ก็ดูแลโฮดีๆนะอิหมี อย่าทำให้น้องเสียใจนะ
    คุณด้งก็ละมุนนนนมากกกก น่ารักกกกกก
    แทคคิมก็ทำให้เขินจริงๆ 5555
    ทุกคู่กำลังน่ารักเลย อย่าทะเลาะกันอีกนะ
    ไม่อยากซดมาม่าแย้วววว 55555

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s