MONEY IS LOVE -24- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #24
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิคKW

24 falling down

“อื้อออ” เสียงครางเบาๆดังขึ้นมาพร้อมกับการขยับตัว ก่อนที่คนที่กำลังขยับตัวจะสะดุ้งไปเพราะความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นกับร่างกายตัวเอง อูยองมีท่าทีตกใจอยู่ครู่นึงก่อนที่จะลืมตามองไปรอบข้างและพอเข้าใจอะไรมากขึ้น

ที่นี่ไม่ใช่ที่บ้านของนิชคุณเพราะตนถูกจับมา และตอนนี้ตัวเขาเองกำลังถูกเชือกมัดแขนทั้งสองข้างติดกันไว้ข้างหลัง และนอกจากนั้น

“จุนโฮ!!!” อูยองร้องออกมาด้วยเสียงแหบเพราะไม่ได้พูดมาหลายชั่วโมงด้วยความตกใจ คนที่กำลังโดนมัดอยู่อีกมุมห้องที่แผงเหล็กติดผนังนั่นคือน้องชายของเขาแน่นอน

พอได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง จุนโฮที่ยาสลบหมดฤทธิ์ในเวลาใกล้เคียงกันกับพี่ชายก็เริ่มขยับตัว เพียงครู่เดียวก็ลืมตาตื่นขึ้นมา แต่จุนโฮนั้นงงเสียยิ่งกว่าพี่ชายเพราะจำได้ว่าตัวเองตามลูกหมามาแล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

“พี่อูยอง!!!” แต่เมื่อมองเห็นพี่ชายแล้วความตกใจและดีใจก็ไม่ได้ต่างกันเลย

“พี่อูยองเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึงถูกมัดแบบนี้” จุนโฮร้องถามพี่ชายของตัวเอง อูยองเครียดหนัก เขาเป็นห่วงน้องชายตัวเองมากกว่าตัวเองเสียอีกที่ถูกจับมาแบบนี้

“มีคนจับตัวเรามา คงเพราะคนที่เราอยู่ด้วยตอนนี้”

“เกี่ยวกับพี่ชานซองสินะ” จุนโฮพึมพำ ไม่แปลกใจอะไร ก่อนจะจ้องพี่ชายด้วยความสงสัย

“คนที่เราอยู่ด้วยตอนนี้ ? พี่ไม่ได้ไปทำงานเหรอ พี่ไปอยู่กับใครที่ไหนเหรอพี่อูยอง” จุนโฮร้องถามจากอีกฝั่งของห้อง อูยองหลบตาน้องลำบากใจที่จะพูดเรื่องนี้

“พี่ ..พี่”

“พี่ชายนาย อยู่กับไอ้นิชคุณมาตลอดช่วงเวลาที่หายไป จุนโฮ” เสียงทุ้มดังขึ้นมาแทรกกลางความลังเลใจที่จะบอกของอูยอง

“คุณแทคยอน!!” อูยองที่เคยเจอแทคยอนมาก่อนร้องเรียกชื่อคนที่เดินเข้ามาในห้อง ส่วนจุนโฮที่พึ่งได้เจอแทคยอนตัวจริงครั้งแรกก็ได้แค่มองว่านี่สินะหนึ่งในศัตรูในตำนานของชานซอง

“ฉันเองก็ไม่อยากจะมาขัดรายการ พี่น้องพบหน้ารักกันปานจะกลืนกินหรอกนะ” แทคยอนพูดด้วยยิ้มเหยียดๆ แล้วนั่งลงที่ปลายเตียงซึ่งอยู่ตรงหน้าสองพี่น้องที่โดนจับมัดไว้พอดี

“คุณจับเราสองคนมาทำไม” จุนโฮเอ่ยโพล่งถามออกมา

“ฉันกำลังจะพูดถึงเรื่องนั้นพอดี ฉันแค้นสามีของนายสองคนไง ฉันเลยจับนายสองคนมาแก้แค้น ง่ายๆได้ใจความ” แทคยอนตอบด้วยรอยยิ้ม

“สามี?”

“สามี?”

สองพี่น้องตระกูลจาง พูดออกมาพร้อมกัน แล้วหันไปมองหน้าพี่น้องของตัวเอง เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“นายกับพี่ชานซองทำอะไรกันในช่วงเวลาที่พี่ไม่อยู่”

“นายนิชคุณนั่นทำไม่ดีกับพี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ถึงไปอยู่กับหมอนั่นล่ะ พี่โกหกผมเหรอที่ว่าไปทำงาน ทำไมพี่ต้องหลอกผมล่ะ” ต่างฝ่ายต่างผลัดกันยิงคำถามที่คาใจใส่กัน ความรู้สึกอัดแน่นในใจของทั้งคู่ที่น่าอึดอัดกว่าการโดนจับมาแก้แค้น คือมีเรื่องราวมากมายเหลือเกินที่ตนไม่ได้รู้เกี่ยวกับคนที่รักมากที่สุด

” ถ้าจะรำลึกความหลังกันขนาดนี้ ดูจากความอึดอัดใจที่จะบอกแล้ว ฉันขออาสาสรุปให้เองเอาไหม” แทคยอนพูดแทรกขึ้นมา ท่าทีการพูดดูชวนโมโหเป็นที่สุด แต่สองพี่น้องตระกุลจางต้องการข้อมูลมากเกินกว่าจะใส่ใจ

“ฉันให้นักสืบตามสืบเรื่องของนายสองคนมาละเอียดยิบ อาจไม่รู้ลึกซึ้งถึงเตียงในบ้านแต่ก็รู้ดีมากพอ กว่าที่นายสองคนรู้เรื่องของกันและกันแน่ๆ

ดีใจกับนายด้วยนะอูยอง นอกจากนายที่จับไอ้นิชคุณได้แล้ว น้องชายนายก็เชื้อไม่ทิ้งแถว จับไอ้ชานซองที่โคตรรวยได้อีกคน น่าดีใจพวกนายจะได้เลิกจนกันเสียที” แทคยอนแสยะยิ้มส่งให้ อูยองมองน้องชายตัวเองด้วยสายตาตกใจ จุนโฮหลบตาแต่นึกดีใจที่แทคยอนไม่รู้เรื่องสัญญาขายตัวและการโดนบังคับขืนใจของเขา ไม่อย่างนั้นพี่อูยองคงได้ตกใจกว่านี้

“ส่วนนายจุนโฮ นายคงดีใจที่พี่นายได้ผัวรวย แต่ก็แย่หน่อยนะที่ชีวิตพี่นายมันบัดซบกว่าเยอะ นายรู้ไหมว่าอูยองน่ะไม่ได้อยากหนีจากน้องที่รักอย่างนายไปหรอกนะ แต่ว่าโดนจับไป โดนไอ้นิชคุณนั่นแหละจับไป ถ้าพูดถึงความเถื่อนล่ะก็ฉันมั่นใจเลยว่า พี่ชายนายโดนปู้ยี้ปู้ยำทั้งยอม ไม่ยอมไม่มีเหลือแน่ๆ สายฉันได้ภาพเด็ดมาด้วยนะ วันนั้นสายฉันตามไอ้นิชคุณไปห้างพอดี” แทคยอนหยิบซองกระดาษขึ้นมาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

“มินจุน ช่วยไปเปิดทีละรูปให้จุนโฮดูสิว่า พี่ชายที่รักของตัวเองมีความสุขดีขนาดไหนกับนิชคุณ” มินจุนที่ยืนนิ่งมานานหยิบซองสีน้ำตาลมาจากมือแทคยอน เทมันออกมา มีเหลือเพียงห้ารูปเท่านั้นที่แทคยอนคัดมาแล้วเดินไปหาจุนโฮ

“…..” ทันทีที่ได้เห็นรูปจุนโฮนิ่งอึ้งตกใจจนพูดไม่ออก มินจุนเองนึกส่งสารสองพี่น้องแต่ก็ต้องหยิบรูปทีละรูปให้จุนโฮดูต่อไป ตอนนี้จุนโฮนั่งนิ่งน้ำตาไหลเพราะเห็นรูปพวกนั้น ส่วนอูยองก็ร้องไห้เพราะรู้สึกผิดหวังในตัวเองที่น้องมาเห็นรูปที่เลวร้ายของตนเอง มินจุนเข้าใจดีว่าเวลาว่าความรู้สึกแบบนี้มันเป็นยังไง

ภาพทุกภาพที่จุนโฮได้เห็นคือภาพพี่อูยองโดนมัดมือไว้กับราวจับในรถ ตรงเบาะหลัง แล้วกำลังถูกนิชคุณย่ำยี แม้จะเห็นภาพจากนอกรถไกลๆไม่ชัดเจนมากนักเพราะฟิล์มรถที่ปิดกั้นสายตา แต่ภาพเหล่านั้นมันก็ชัดเจนพอสำหรับจุนโฮที่จะได้เห็นว่าพี่ชายของตนเองถูกคนใจร้ายที่ชื่อนิชคุณยำยีมากแค่ไหน

“พี่อูยอง ฮึก พี่” จุนโฮร้องไห้สะอึกสะอื้นหันมามองพี่ชาย อูยองได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ ไม่กล้าที่จะสู้หน้าน้องชายด้วยซ้ำ

“พวกนายนี่รีบเศร้ากันจัง ฉันยังเล่าไม่จบเลยจุนโฮ ยิ่งไปกว่านั้น พี่ชายนายยังขายตัวด้วยนะ ขายให้กับไอ้นิชคุณนั่นแหละ กงกรรมกงเกวียนไหมล่ะ ให้ฉันเดา ไอ้รูปที่นายเห็นนี่นะจุนโฮ มันแค่ส่วนเล็กๆเท่านั้นเอง คิดดูในรถพี่ชายนายยังโดนหนักขนาดนี้ แล้วที่หายไปอยู่กับไอ้นิชคุณตามลำพังอีกไม่รู้เท่าไหร่ล่ะ  พี่ชายนายคงไม่เหลือดี” แทคยอนจบการสรุปด้วยเสียงหัวเราะที่แสนจะเหยียบย่ำความรู้สึกของทุกคนในห้องลงไปยิ่งกว่าเดิม

“พี่อูยอง ฮือ พี่อูยอง”
“จุนโฮ พี่ขอโทษที่ทำให้น้องผิดหวัง พี่ขอโทษ” อูยองพึมพำบอกน้องชาย ด้วยน้ำตานองหน้าไม่ต่างกัน

“หมดเวลาซาบซึ้งแล้ว ตอนนี้มันคือเวลาของฉัน!!!” แทคยอนคำรามออกมาเสียงเครียด สองพี่น้องยังคงร้องไห้ แต่มีความกลัวแทรกขึ้นมาในความรู้สึก หันมามองแทคยอนที่มีท่าทีโมโหต่างจากท่าทีเหยียดหยามเมื่อครู่

“อืมมม ใครก่อนดีล่ะ คืนนี้” แทคยอนจับคางมองไปที่อูยองที จุนโฮที สายตาที่มองทำให้สองพี่น้องตระกูลจางตัวสั่น เพราะเป็นสายตาที่ราวกับนายพรานที่กำลังจะง้างธนูยิงกวางน้อย

“ฉันยังติดใจผิวนุ่มๆ แก้มนิ่มๆ ของนายวันนั้นไม่หายจาง อูยอง นายก่อนแล้วกันเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องนะ” แทคยอนเดินตรงมาหาอูยองด้วยรอยยิ้ม อูยองยังคงร้องไห้พยายามจะขยับหนีแต่ก็ไม่เป็นผล

“อย่าทำพี่อูยองนะ ทำฉันดีกว่า ทำฉันนี่!!” จุนโฮร้องเรียกแทคยอนเสียงดังลั่น

“อย่านะ คุณแทคยอน คุณติดใจผมก็ทำผมเถอะ อย่ายุ่งกับน้องชายผมเลย”

“ไม่นะ คุณแทคยอน ผมเด็กกว่า แรงดีกว่า สนุกกว่าแน่นอน อย่าทำอะไรพี่ชายผมเลยนะ อย่าทำอะไรพี่อูยองเลย”

“อย่าทำอะไรน้องชายผม คุณแทคยอน ทำผมแทนเถอะ”

“พอแล้ว!!!” แทคยอนตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด

“รักกันจริงนะ ใจเย็น ได้เป็นเมียฉันทั้งคู่นั่นแหละ แค่ใครก่อนใครหลังเท่านั้นเอง” แทคยอนตะโกนใส่อย่างหงุดหงิด เดินไปกระชากแขนจุนโฮ

“รักพี่มากนักนี่ ฉันจัดนายก่อนเลยตามคำขอ” แทคยอนหันไปมองลูกน้องแล้วชี้ไปที่จุนโฮ

“ไม่!! ทำผม อย่าทำจุนโฮนะ!!” อูยองพยายามขยับตัวทุกทางด้วยน้ำตา จุนโฮเองร้องไห้ แต่แม้ว่ากำลังจะขึ้นลานประหารก็ยังคงมองพี่ชายด้วยรอยยิ้มจางๆ

“จับหมอนี่ไปมัดไว้บนเตียง เข้าใจไหม” ลูกน้องสามคนช่วยกันย้ายจุนโฮไปไว้บนเตียง จุนโฮพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร

“อย่าทำจุนโฮ คุณแทคยอน อย่า!!!” อูยองยังคงโวยวาย แทคยอนเกาหัวด้วยความหงุดหงิด

“เอาอะไรอุดปากอูยองที รำคาญ!!” ลูกน้องรีบวิ่งไปหาผ้ามามัดปากอูยองไว้ทันที อูยองจึงทำได้แค่ร้องอู้อี้ด้วยน้ำตา

“ออกไปได้ ตอนนี้เป็นเวลาของฉัน” แทคยอนบอกพร้อมแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยรอยยิ้มกว้าง

“มินจุน!”

“ครับ” มินจุนที่กำลังจะก้าวเดินออกไปตามลูกน้องคนอื่น ชะงักฝีเท้า มินจุนไม่ได้หันมาหาแทคยอนเพราะแค่นี้ก็รู้สึกเศร้าไปทั้งใจ มองต่อไปคงเจ็บปวดจนเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่

“นายอยู่ถ่ายวิดีโอให้ฉัน ฉันจะส่งหนังเรื่องโปรดเรื่องใหม่ไปให้ไอ้ชานซอง กับไอ้นิชคุณดู” แทคยอนแสยะยิ้ม โยนกล้องวิดีโอขนาดเล็กให้มินจุน มินจุนรับได้ไม่มีพลาด จำใจเดินไปยืนมุมห้องเพื่อบันทึกภาพที่ตนไม่ได้อยากมอง กล้ำกลืนฝืนน้ำตาเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

จุนโฮที่โดนมัดตรึงกับเตียงทั้งสี่ด้าน ขาโดนมัดแยกออกจากกัน ส่วนมือก็โดนมัดแยกไปกับเตียงได้แต่มองแทคยอนที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ ถึงจะอาสาแทนพี่ชาย แต่ก็สั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัวไม่ได้

” อย่าสั่นไปเลย คืนนี้นายจะสนุกจุนโฮ สนุกจนลืมไอ้ชานซองไปเลยล่ะ” แทคยอนโยนเสื้อเชิ้ตตัวเองทิ้ง เผยหุ่นกำยำ ขึ้นมาบนเตียง มือหนาลูบใบหน้าของจุนโฮ จุนโฮเม้มปากแน่นเบือนหน้าหนี แทคยอนเดาะลิ้นในปาก

“ถ้านายขัดขืน ฉันว่าพี่ชายนายคงเต็มใจจะขึ้นมาบนเตียงนี้แทนมากกว่า” แทคยอนเอ่ยบอก จุนโฮได้แต่กัดฟันจนแน่น แล้วฝืนใจตัวเองหันมามองหน้าแทคยอน

“ทำไมต้องมัดผมล่ะ ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเอาผมอยู่เหรอ” จุนโฮเอ่ยถาม ท้าทายและต่อเวลาออกไปในเวลาเดียวกัน

“ผู้ชายตัวใหญ่กว่าฉัน ฉันยังล้มมาแล้ว กับแค่ผู้ชายตัวเท่านาย เล็กนิดเดียวคิดว่าฉันจะเอาไม่อยู่เหรอ”

“ถ้ามั่นใจอย่างนั้นไม่ลองคลายเชือกล่ะครับ ผมว่าขัดขืนนิดหน่อยคุณแทคยอนคงสนุกกว่า” จุนโฮเริ่มต่อรอง แทคยอนมองหน้าจุนโฮแล้วหัวเราะอย่างถูกใจ

“นายเป็นเด็กฉลาดนะจุนโฮ ฉันชอบในความฉลาดของนาย” ทันทีที่แทคยอนพูดว่าชอบจุนโฮ คงไม่รู้ว่าทำให้บอดีการ์ดหนุ่มอย่างมินจุนมือสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหล แต่มินจุนก็พยายามจะกลั้นเสียงเอาไว้ ยังคงพยายามประครองกล้องในมือไว้ไม่ให้สั่นจนจับภาพไม่รู้เรื่อง

“แต่ฉันไม่ได้โง่อย่างไอ้ชานซองนะที่จะเต้นไปตามคำพูดของนาย ฉันมัดนายไว้เพราะต้องการให้ทุกคนที่ได้ดูคลิปนี้รู้ว่าฉันข่มขืนนาย และนายทรมานมาก สักพักนายก็มีความสุขเพราะนอนกับฉัน ฉันว่าคนดูคงเจ็บเหมือนตายเลยล่ะโดยเฉพาะไอ้ชานซอง”  แทคยอนหัวเราะอย่างสะใจ จุนโฮได้แต่กลืนน้ำลาย อยากจะต่อต้าน แต่พอหันไปมองพี่ชายที่นั่งร้องไห้มองมาจากมุมห้องจุนโฮก็ได้แต่ยอม

“คุณมันโคตรเลว แทคยอน” จุนโฮนอนนิ่งตะโกนใส่หน้าแทคยอน

“ฉันจะถือว่ามันเป็นคำชมแล้วกัน จาง จุนโฮ!!” แทคยอนตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ร่างใหญ่ขึ้นคร่อมจุนโฮ มือหนากระชากเสื้อของจุนโฮทิ้ง ก้มหน้าลงซุกไซร้ที่ซอกคอ จุนโฮหลับตา พยายามคิดว่าคนบนร่างตนเองคือชานซอง แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด จุนโฮทำได้แค่จิกมือไว้กับเตียงแน่น ข่มเสียงทุกเสียงไว้ในร่างยามที่แทคยอนลูบมือหยาบหนาที่ชวนให้จุนโฮรู้สึกแย่ไปทั่วร่าง

ไม่ใช่แค่จุนโฮที่กำลังรู้สึกแย่ อูยองยิ่งน้องไห้หนักพยายามดิ้นจนเชือกถูข้อมือเป็นรอยแดงแต่ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ มินจุนมือสั่นจนไม่อาจจะถือประครองวิดีโอได้ภาพในนั้นสั่นไปหมดและติดเสียงสะอื้นไห้ของมินจุนด้วย มินจุนไม่อยากให้แทคยอนดูคลิปนี้ไม่รู้เรื่อง มินจุนมองไปทั่วห้องเพื่อหาโต๊ะมาวางถ่ายคลิปนี้แทนตัวเองที่จะขอหนีออกไปนอกห้องนอนนี้สักพัก มีโต๊ะที่อยู่ใกล้กับเตียงมากโต๊ะนึง แม้จำต้องเห็นภาพที่ไม่อยากดูชัดๆ แต่มินจุนก็เดินเข้าไปเอา

มินจุนเดินเข้ามาข้างเตียงเพื่อหยิบโต๊ะทั้งน้ำตา แทคยอนกำลังกดจูบลงบนผิวเนื้อแถวหัวไหล่ของจุนโฮ จุนโฮกำลังร้องไห้ไม่ต่างจากมินจุน มินจุนยืนมองเหมือนโดนสาปแล้วก็ได้แต่ยืนร้องไห้ พยายามสั่งตัวเองให้เบือนหน้าหนี ให้รีบหยิบโต๊ะแล้วไปให้พ้นก็ทำไม่ได้

มินจุนได้แต่ยืนดูแทคยอนกำลังมีความสุขกับร่างกายของคนอื่น จิตใจด้านต่ำบอกมินจุนว่าให้เดินเข้าไปกระชากแทคยอนออกมาแล้วเสนอให้ทำทุกอย่างกับตัวเองแทน ให้เอาแต่ใจและเก็บแทคยอนไว้คนเดียว แต่มินจุนก็ทำได้แต่ยืนมอง

“ฮึก” มินจุนรีบปิดปากตัวเองเมื่อเผลอส่งเสียงสะอื้นสะอื่นออกไป มันแผ่วเบาราวใบไม้ไหวแต่แทคยอนได้ยิน

“….” แทคยอนสบตากับมินจุนที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างเตียง ทันทีที่ได้สติ มินจุนเบือนหน้าหนีแล้วรีบเดินกลับไปที่เดิม แทคยอนมองตามมินจุน หันกลับมามองจุนโฮ ก้มลงเพื่อขบกัดร่างกายขาวใต้ร่างต่อ แทคยอนก้มหน้าลงแต่ก็ค้างนิ่ง  ขยับตัวเปลี่ยนตำแหน่งต่ำลงมาแต่ก็กดจูบลงมาไม่ได้ ในหัวแทคยอนมีแต่ภาพที่มินจุนกำลังร้องไห้ ..ไม่อยากให้ร้องแบบนั้น

“โว้ย!!!!” แทคยอนสบถ ขึ้นเสียงดัง

“แม่ง มีแต่คนร้องไห้ กูจะไปเอาใครมีความสุขได้ไงวะ หมดอารมณ์แล้วโว้ย!!”” แทคยอนตะโกน เดินลงจากเตียงอย่างฉุนเฉียว

“กลับ มินจุน” แทคยอนคว้าแขนบอดีการ์ดคนสนิท แต่มินจุนกับขืนตัวเองไว้

“คืนนี้ผมขออยู่เฝ้าสองคนนี้ดีกว่าครับ เผื่อมีอะไร” มินจุนตอบแบบนั้นแต่หันหน้าที่เปื้อนหน้าตาไปอีกทาง แทคยอนรู้ดีว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง แทคยอนได้แต่มองน้ำตาของมินจุน

“ดูแลให้ดีแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันจะมาเล่นของเล่นของฉันต่อ” แทคยอนบอกชัดเจนว่าเห็นสองพี่น้องตระกูลจางเป็นแค่อะไร ใจแทคยอนอยากให้มินจุนสบายใจขึ้น แต่คงไม่รู้เลยว่าทำให้มินจุนยิ่งทุกข์ตรม

มันเหมือนกับกำลังจะบอกว่าหมดเวลาของของเล่นชิ้นเก่าอย่างมินจุนแล้ว

“เอาจุนโฮไปมัดที่เดิม” เสียงแทคยอนสั่งลูกน้องแล้วตัวเองก็เดินออกไป ลูกน้องรีบกรูกันเข้ามาทันที เมื่อสภาพจุนโฮที่แสนจะวาบหวิวบางคนลอบกลืนน้ำลาย แล้วก็รีบทำตามคำสั่งของเจ้านาย

“เอาไปมัดติดกับอูยอง” มินจุนเอ่ยสั่ง เพราะในบรรดาทั้งหมด ทุกคนรู้ดีว่ามินจุนมีอำนาจรองจากแทคยอนกับลุงจินยองเท่านั้น

“แต่เจ้านายบอกว่า…”

“ไม่เชื่อฉันเหรอ” คำพูดของมินจุนมีผลมากพอให้ทุกคนทำตาม  จุนโฮคว้ากอดพี่ชายทันที่ได้เข้าใกล้ อูยองขยับเข้ามาหาน้องทั้งน้ำตา

“ขอกอดพี่หน่อยไม่ได้หรือไง ไอ้พวกใจร้าย” จุนโฮร้องโวยวายเมื่อโดนดึงมือออกไปมัด แต่คนมัดก็ไม่ฟัง แม้จะรู้สึกสงสารจุนโฮขึ้นมานิดหน่อยที่ตัวเองเสื้อผ้าแทบไม่เหลือ แต่ก็ยังห่วงพี่ชายอยู่นั่น

“พวกนายออกไปให้หมด คืนนี้ในห้องนี้ฉันเฝ้าเอง” ลูกน้องทั้งหมดโค้งให้มินจุน พร้อมปิดประตูให้ ทันทีที่ไม่เหลือใคร มินจุนทรุดลงมุมห้องแล้วก็ร้องไห้ ร้องออกมาอย่างหนักโดยไม่สนใจสองพี่น้องตระกูลจางที่กำลังแอบมองอยู่ มินจุนร้องไห้เพียงไม่กี่นาทีแล้วก็ลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาแล้วเดินมาหาอูยองกับจุนโฮ

“สวัสดีอย่างเป็นทางการผมชื่อ มินจุนเป็นบอดีการ์ดของคุณแทคยอน” มินจุนแนะนำตัวทั้งที่ตัวเองยังเสียงพร่าสั่นและจมูกก็ยังแดงพอๆกับตาที่ช้ำและชื้นน้ำตา จุนโฮกับอูยองมองหน้ากัน

“คุณมินจุน คุณช่วยแกะเชือกให้พวกเราได้ไหม” จุนโฮร้องขอ มินจุนเดินเข้ามาใกล้แต่แกะเพียงเชือกที่มัดปากอูยองออกให้ พร้อมทั้งช่วยใส่เสื้อผ้าให้จุนโฮแบบลวกๆ แม้จะดูแปลกไปหน่อยแต่จุนโฮยามนี้ก็มีเสื้อที่ติดกระดุมและกางเกงที่ติดตะขอเหมือนเดิม แล้วก็เดินกลับไปนั่งบนพื้นไม่ห่างจากตัวประกันที่โดนจับมัด

“ผมรู้สึกว่าคุณแตกต่าง คุณใจดีกับพวกเรา” จุนโฮเอ่ยพูดขึ้นมาก่อน

“คุณรัก แทคยอนใช่ไหม” อูยองเอ่ยถามต่อ เป็นคำถามที่ทำให้มินจุนได้แค่ยิ้มเย็นๆออกมา

“เรื่องพวกนั้นไม่ใช่สาระสำคัญ ผมไม่ได้แตกต่างจากพวกของผมหรอก ผมแค่มีเรื่องจะตกลงกับคุณสองคนเท่านั้น”

“คุณอยากจะตกลงอะไรกับตัวประกันอย่างพวกเราคุณมินจุน” จุนโฮถามอย่างสงสัย มินจุนมองจุนโฮ เพราะกล้าแบบนี้สินะแทคยอนถึงได้เอ่ยปากว่าชอบ มองไปที่อูยอง น่ารัก ซื่อแต่ก็แกร่งในแบบของตัวเอง แบบนี้สินะที่แทคยอนถึงได้บอกว่าติดใจ

จะอิจฉาทำไมกันมินจุน …มินจุนกลืนน้ำลายเพื่อเรียกสติตัวเอง

“ผมมีข้อตกลงที่มีแค่คุณสองคนเท่านั้นที่จะทำให้ผมได้” มินจุนเริ่มต้นการต่อรอง สองพี่น้องตระกูลจาง มองหน้ากันแล้วพยายามตั้งใจฟัง

“คุณรู้ใช่ไหมว่าเดี๋ยวคุณชานซองกับคุณนิชคุณจะต้องมาช่วยคุณสองคน” มินจุนเริ่มกล่าว แม้จะลังเลใจแต่จุนโฮกับอูยองก็พยักหน้ารับ

“ผมอยากให้คุณสองคนช่วยต่อรองกับคนของคุณหน่อยว่าอย่าทำอะไรเจ้านายผม ขอให้เลิกแล้วต่อกันในเรื่องนี้ ผมไม่อยากให้คุณแทคยอนเดือดร้อน เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครหรอก เขาแค่โมโหมากไปจนขาดสติ” พอฟังมินจุนเสร็จ สองพี่น้องตระกูลจางได้แต่หันมามองหน้ากัน แล้วคิดตรงกันว่า มินจุนนี่รักแทคยอนมากจริงๆ

“แลกกับอะไรล่ะ” จุนโฮถามข้อเสนอ มินจุนระบายยิ้มที่ทำให้ตนเองดูใจดีขึ้นมาทันที

“ความปลอดภัยของคุณตลอดการอยู่ที่นี่ คุณคิดว่าทำไมผมถึงไม่กลับไปกับคุณแทคยอนล่ะ ผมกลัวว่าคืนนี้คุณแทคยอนจะนึกโมโหอะไรขึ้นมาแล้วโทรมาสั่งให้ลูกน้องข้างนอกทั้งหมดนั่นช่วยกันข่มขืนคุณสองคนแล้วอัดวิดีโอไว้ดูเล่น ผมอยู่ที่นี่เพื่อป้องกันเรื่องพวกนั้น” แค่ฟังจุนโฮกับอูยองก็รู้สึกกลัวแล้ว และแทคยอนก็ดูจะมีความบ้ามากพอที่จะเป็นอย่างมินจุนบอกจริงๆ

“แล้วจากเจ้านายคุณล่ะ เราจะปลอดภัยเหรอ” อูยองเอ่ยถามอย่างกังวล มินจุนยิ้มแต่ครานี้กับดูเศร้าเหลือเกิน

“ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่ถ้าพวกคุณตกลงไม่ว่ายังไง ผมสัญญาคุณจะปลอดภัยจนกว่าคนของคุณจะมาช่วยพวกคุณออกไป” มินจุนเอ่ยปาก แต่จุนโฮกับอูยองยังคงเงียบมองหน้ากันด้วยความลังเล

“ผมจะพยายามลดกำลังคนที่เฝ้าให้น้อยลง อีกสักสองสามวันคนของพวกคุณก็คงจะสืบรู้ที่แล้วก็มากันแล้วล่ะ ผมว่าข้อเสนอของผมมันมากพอดูเลยนะ” มินจุนยื่นข้อต่อรอง อูยองกับจุนโฮมองตากัน

“เราตกลง/ตกลง” สองพี่น้องตระกูลจางเอ่ยปากพร้อมกัน มินจุนระบายยิ้มออกมา

“คุณสองคนคงหิว ผมจะให้ลูกน้องเอาอะไรเข้ามาให้กินแล้วกัน” มินจุนเดินออกไปสั่งอะไรพักนึง จุนโฮขยับเข้ามาใกล้อูยอง สองพี่น้องเอาหน้าเข้ามาชิดกันแล้วฉีกยิ้มที่ชื้นน้ำตา

“ทำไมพี่ไม่บอกผมเลยว่าพี่ลำบากแบบนี้พี่อูยอง”

“พี่ไม่อยากให้จุนโฮร้องไห้แบบนี้ไงล่ะ” อูยองพึมพำบอกทั้งน้ำตาไม่ต่างกัน

“พี่ถูกนิชคุณอะไรนั่นทำร้ายถึงขนาดนี้เลยเหรอ พี่อูยองที่น่าสงสารของจุนโฮ” จุนโฮพุดด้วยน้ำเสียงเศร้าแต่ก็โกรธเคือง

“อย่าพูดถึงเรื่องไม่น่าฟังของพี่เลยจุนโฮ เล่าเรื่องของน้องกับพี่ชานซองดีกว่า ไปไงมาไงไปรักกันตอนไหน” อูยองพยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่จุนโฮได้แต่ทำหน้าเจื่อน ภายใต้ความรักเหล่านั้นมีทั้งเรื่องเงิน มีทั้งสัญญาขายตัว มีทั้งการข่มขืนและหลอกลวง มีเรื่องหลายเรื่องที่ไม่อาจเล่าให้พี่ชายฟังได้

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ อยู่ๆด้วยกันไป ก็เลยรักกัน”

“จริงเหรอ พี่ชานซองคงไม่ใช่เจ้าของไข่เจียวที่จุนโฮทำวันนั้นหรอกนะ” อูยองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งแซว จุนโฮหน้าแดงฉ่า

“พี่อูยองจำเรื่องนี้ได้ด้วยเหรอ”

“จำได้สิ น้องพี่ยิ้มจนหน้าบานเสียขนาดนั้น”

“พี่อูยองอ่ะ”  จุนโฮโวยวายเสียงเล็กเสียงน้อย อูยองหัวเราะ

“ขนมปังกับน้ำ ขอโทษทีที่อาหารดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่” มินจุนเดินเข้ามาพร้อมอาหาร ทำให้สองพี่น้องต้องหยุดยิ้มไปกลางครัน

“เราจะกินยังไง” อูยองเอ่ยปากถาม มินจุนถอนหายใจ

“อย่าพยายามทำให้เรื่องมันยากขึ้นด้วยการขัดขืนนะครับ” มินจุนพูดอย่างสุภาพ จับมือขวาของสองพี่น้องมัดติดกัน แล้วค่อยแกะเชือกที่มัดมือที่เหลืออกออก ทำให้ตอนนี้อูยองกับจุนโฮมีมือซ้ายอย่างละข้างที่ว่างพอจะจับอาหารกินได้แม้ไม่ถนัดนัก

“พอคุณสองคนกินเสร็จผมจะมัดเหมือนเดิม อย่างที่บอกอย่าทำให้อะไรยากขึ้นด้วยการพยายามจะหนี” มินจุนเอ่ยย้ำ อูยองกับจุนโฮได้แต่จำใจพยักหน้าแล้วหยิบขนมปังขึ้นมากิน อูยองบิไส้ดูแล้วยื่นให้จุนโฮ

“นี่ไส้แฮมชีส จุนโฮชอบกินนี่ แลกกับพี่แล้วกัน” อูยองเอ่ยปากบอกอย่างเคยชินตามที่ตัวเองเคยทำมาตลอด จุนโฮมองพี่ชาย อดไม่ได้จะน้ำตารื้นแต่ก็ไม่กล้าร้องไห้ออกมาเพราะกลัวพี่จะเป็นห่วง

พี่อูยองเสียสละและทำเพื่อจุนโฮมามากมายจุนจุนโฮไม่อยากให้พี่เป็นทุกข์อีกแล้ว …จุนโฮได้แต่มองอูยองแล้วก็คิดกับตัวเอง

“อันนี้ก็แฮมกับชีสเหมือนกันพี่อูยองกินเถอะ”

“ถ้าไม่อิ่มก็บอกพี่นะจุนโฮ พี่กินน้อย จุนโฮก็รู้” อูยองบอก พยายามจะแยกขนมปังออกส่วนนึงไว้ให้จุนโฮ จุนโฮได้แต่มองจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกมันท่วมท้นในใจ ทั้งมีความสุขทั้งรักพี่ชายและระอายใจที่ดูแลพี่ชายตัวเองไม่ได้ดีเอาเสียเลย

พี่ชายที่คอยแต่เสียสละให้กับจุนโฮจนเคยชิน …จุนโฮมองอูยองที่ยังคงใช้มือซ้ายแบ่งขนมปังอย่างทุลักทุเล

“กินไปเลยพี่อูยองน่ะ เป็นผู้ชายก็ต้องกินเยอะๆสิ ผมน่ะอ้วนจะแย่แล้วหยุดขุนเสียที”จุนโฮพยายามทำเสียงงอนๆ เพื่อให้อูยองไม่เครียด อูยองมองน้องด้วยรอยยิ้ม  แล้วกินขนมปังเข้าไป ทั้งสองกินมันจุนหมดชิ้นเพราะหิวไม่ต่างกัน

“พี่คิดถึงจุนโฮมากเลยรู้ไหม”

“ผมก็คิดถึงพี่อูยองมากๆเลย” ทั้งสองใช้แขนซ้ายที่เป็นอิสระโอบกอดกันและกันด้วยความคิดถึง มินจุนที่นั่งรอมัดเชือกใหม่อีกครั้ง ได้แต่ระบายยิ้มจางๆและปล่อยให้สองพี่น้องได้กอดกันต่อไปอีกครู่นึง

“หมดเวลาแล้วครับ” มินจุนบอก แม้จะจำใจแต่ทั้งสองก็ต้องแยกมือออกจากกัน มินจุนมัดมือของทั้งสองคนติดไปเหมือนเดิม

“พวกคุณสองคนคุยกันได้เลย ผมจะนั่งเฝ้าอย่างเงียบๆไม่รบกวนอะไร” มินจุนบอก เดินเลียบผ่านเตียงแต่มินจุนก็แค่มองเตียงที่ยับยู่ยี่นั่นแล้วเลือกจะไปนั่งมุมห้องเดิมที่จุนโฮเคยถูกมัดไว้ แทนบนเตียงที่สบายกว่า

อูยองกับจุนโฮมองไปที่มินจุน รู้สึกสัมผัสได้ถึงความใจดีของคนคนนี้แต่ก็สัมผัสถึงความเศร้าได้มากไม่ต่างกัน

……..

บรรยากาศในห้องตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยเคร่งเครียด นิชคุณที่ปกติอารมณ์นั้นเดายาก แต่วันนี้ลูกน้องทั้งห้องไม่ต้องเดาเลยก็รู้ว่านิชคุณกำลังเครียดและโมโหมากแค่นั้น

นอกจากนิชคุณในห้องมีคนสนิทอย่างดูจุนและลูกน้องสายใต้ดินจำนวนสิบคนที่ถูกเรียกตัวอย่างเร่งด่วนมาพบนิชคุณที่แหล่งเตรียมงานใต้ดินประจำตระกูล เรื่องเร่งด่วนที่พอลูกน้องได้รู้ว่าคือเรื่องอะไรก็ตั้งใจมากขึ้นกว่าปกติ เพราะรู้ดีว่าเป็นเรื่องสำคัญ

จาง อูยองคนรักของนิชคุณหายไปจากบ้าน สัญญาณเตือนจากเครื่องติดตามดังขึ้นทันทีที่อูยองออกนอกอาณาเขตบ้าน และมันก็ตรงดิ่งออกห่างไปเรื่อยๆ นิชคุณที่กำลังประชุมอยู่ตกใจมากจนรีบยุติการประชุม กังวลใจและสับสนจนแทบบ้า แล้วพอได้ดูกล้องวงจรปิดที่ติดไว้รอบบริเวณบ้านก็ยิ่งบ้าไปกว่าเดิม

มีคนบุกเข้ามากระตุกหนวดเสือจับอูยองออกไปจากบ้านหลังที่นิชคุณรักที่สุด พวกมันกล้ามาก ทันทีที่ดูจากอาณาเขตที่พวกนั้นเอาอูยองไปขังไว้แล้ว นิชคุณก็พอรู้ว่าเป็นเขตแดนของตระกูลอ๊ค นิชคุณไม่สนใจจะคิดว่าทำไมแทคยอนต้องมาจับอูยองไป สนใจแค่ว่าจะทำยังไงให้ได้อูยองคืนและต้องล้างแค้นนี้กับแทคยอนแน่นอน

“นี่คือแผนที่กับแปลนตึกที่คุณอูยองถูกจับไว้ครับ” ดูจุนยื่นแบบแปลนให้กับนิชคุณที่นั่งหน้าเครียดอยู่ นิชคุณรีบคว้าเดินตรงมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงจุดที่อูยองตรงตึกแห่งหนึ่ง นิชคุณทาบแปลนตึกลงไปบนจอคอม ฝ่ายเทคนิค สร้างภาพจำลองตามแบบแปลนให้ทันที วัดจากค่าองศาที่ระบุส่งมาจากเครื่องติดตามแล้วสามารถดึงตำแหน่งของอูยองใส่โครงร่างของตึกขึ้นมาได้

“ตึกนี้มีสี่ชั้น ตอนนี้อูยองอยู่ที่ชั้นสาม ตามแปลนตึกแล้วอูยองอยู่ในห้องนอน”

“ปึง!!” นิชคุณทุบโต๊ะลงไปอย่างแรงทุกคนในห้องชะงักแต่ก็ไม่กล้าจะออกอาการมากได้แต่นิ่งมองปฏิกิริยาของเจ้านาย

“คนกับอาวุธของเราพร้อมหรือยัง ดูจุน”

“พร้อมทุกอย่างครับ รอแค่เจ้านายสั่ง”

“ดี ฟังฉันนะ” นิชคุณชี้นิ้วไปตามแปลนตึกในจอ ” อูยองอยู่ชั้นสาม ในห้องนอนที่อูยองอยู่มีบานกระจก เราจะเข้าไปทางนี้ ฉันจะแบ่งออกเป็นสองทีม ทีมที่หนึ่งขึ้นมาจากข้างล่างเพื่อดึงดูดความสนใจของคนที่เฝ้าอยู่ ทีมที่สองไปกับฉัน เราจะลงมาจากดาดฟ้า แล้วโรยตัวลงมาที่ระเบียงชั้นสาม เข้าใจไหม!!”

“ครับ!!”

“ฉันต้องการไปเวลาที่พวกมันประมาทที่สุด ช่วงประมาณตีสอง พวกมันจะเริ่มล้า” นิชคุณพลิกข้อมือดูนาฬิกา อีกสามชั่วโมงเท่านั้น

“ตอนนี้เตรียมของให้พร้อม พวกเราจะต้องออกไปเตรียมตัวก่อนเดี๋ยวนี้” นิชคุณออกคำสั่งทุกคนเริ่มขยับ

“เจ้านายครับ แล้วเรื่องนั้น” ดูจุนเอ่ยถาม นิชคุณพอเด่ได้จึงกระตุกยิ้มที่ดูโหดร้ายและเย็นชา

“ฉันอยากทำให้มันเงียบหน่อย เราจะไม่ฆ่าถ้าไม่จำเป็น”

“แล้วตอนไหนคือจำเป็นครับ” เด็กใหม่คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา คนทั้งห้องหันมองหมอนั่นถลึงตาใส่

” ตอนที่เจอหน้าพวกมันไง ..คือเวลาที่จำเป็นต้องฆ่า”  นิชคุณแสยะยิ้ม เดินออกไปจากห้องประชุมเพื่อเตรียมตัวเช่นกัน นิชคุณหยิบปืนสั้นคู่ใจออกมาจากในกล่อง ลูบสัมผัสอาวุธที่ชินมือแผ่วเบา

นิชคุณจำได้ดีว่าความรู้สึกตอนที่กลับไปดูที่บ้านแล้วไม่เห็นอูยอง เห็นเพียงเค้กสตอเบอร์รี่ที่อูยองทำไว้ให้มันเป็นยังไง

เขาสัญญากับอูยองไว้แล้วว่าจะชิมเค้กที่อูยองทำ พรุ่งนี้เขาจะพาอูยองกลับมาที่บ้านและชิมเค้กก้อนนั้นพร้อมๆ กัน

.

.

.

TBC

เอาล่ะสิจะเป็นยังไงต่อนะ นชคจะฆ่าทุกคนที่เจอหน้าแล้วมินจุนล่ะ….

….

จะพยายามให้จบใน 28 ตอนนะ หรือถ้า ตบไม่ลงจริงๆ ก็ไม่อยากให้เกิน 30 ตอนค่ะ พร็อตร่างไว้หมดแล้ว น่ากลัวตอนแต่งจริงนี่ล่ะจะเวิ่น

หวังว่าตอนนี้จะได้รับความใจดีเช่นตอนที่ผ่านๆมานะคะ ^^

เรื่องนี้รวมเล่มแล้วนะคะ ไปจับจองเป็นเจ้าของกันได้ อุดหนุนกันเยอะๆนะคะ *กระพริบตาปิ๊งๆ*

จิ้มลิ๊งข้างล่างไปดูรายละเอียดและสั่งจองกันได้เลยค่ะ (สั่งกันเยอะๆนะคะ ^^)

[Pls~RT] Pre-Fic Money is love รักผมแพงนะครับ #ChanNuneo #KhunWoo #OkKay #ficmoney [เปิดรับถึง 20/7/58]

Advertisements

22 คิดบน “MONEY IS LOVE -24- #CHANNUNEO #KHUNWOO #TAECMIN

  1. Jajah

    อิแทค แกทำมินจุนชั้นร้องไห้ ขอให้แกร้องไห้หนักกว่าสิบเท่า แต่อย่าให้มินจุนตายนะคะไรเตอร์ พี่คุณรู้แล้วว่าน้องโดนจับรีบมาช่วยน้องนะคะ แต่อย่าฆ่ามินจุนชั้นน้าาาาา

  2. Tonkla

    อ่าาาา สามคนนี่น่าสงสารที่สุดเลยอะ แต่ก็ดีใจที่สองพี่น้องได้เจอกัน กอดกัน รักกันมากพอรู้เรื่องของอูยองแล้วจุนโฮคงรู้สึกแย่มากยิ่งได้เห็นรูปอีก ทั้งจุนโฮทั้งอูยองน่าสงสารที่สุดเศร้าอะตอนนี้ แต่ยังโชคดีที่แทคมันรักมินจุนอยู่ พอเห็นว่าร้องไห้เลยคงรู้สึกไม่สบายใจซินะ เลยเป็นโชคดีของสองพี่น้อง พี่คุณรีบตามมาช่วยน้องนะ

    ตอนนี้เศร้าเคล้าน้ำตาอะ หน่วงแบบน่าสงสาร

  3. Nick.k

    อ่อยทำใจไม่ได้ใจนึงก็โคตรโกรธพี่แทคใจนึงก็แอบสงสารพี่แทค แต่ประเด็นพี่คิมเค้าร้องไห้อีกแล้วแงง พี่แทครักพี่คิมทำไมต้องทำให้พี่เลคิมร้องไห้ด้วยเล่า หนีกันไม่ได้อ่อ เนี่ยแล้วรู้มั้ยว่าพี่คิมคอยปกป้องขนาดไหนอ่ะ แงงงงง

  4. พี่สาว มินจุน

    อิแทคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค อิใจร้ายยยยยยยยยยยยยย แกกกกกกกกกกก ทำได้ยังไงงงงงงงงงงงงง มินมินฉันร้องไห้อีกแล้ววววววว โถถถถถ มินมิน ปกปอ้งสองพี่น้องด้วยนะ

  5. cartoom

    อ่าาา สงสารทั้งสามคนเลย แทคใจร้ายมาก TT
    พี่คุณจะมาช่วยด้งแล้ววว เย้ๆๆ :)

  6. cnn is real

    อิพี่แทคคคคค แกทำแบบนี้ได้ยังงาย ทำให้มินจุนร้องไห้อีกแล้ว สงสารจังตอนที่สองพี่น้องรู้เรื่องของอีกคนว่าเจอกับอะไรมาบ้าง พี่คุณรีบมาช่วยเร็วๆนะ

  7. LoveJunHo

    พี่แทคทำให้มินจุนร้องไห้อีกแล้ววววววว สงสารมินจุนจังเลยอ่า สงสารสองพี่น้อง จุนโฮคงเสียใจมากตอนที่เห็นรูปกับรู้เรื่องราวว่าอูยองเจออะไรมาบ้าง แต่อีกใจก็ดีใจที่สองพี่น้องได้เจอกัน พี่คุณรีบมาช่วยนะ

  8. donstop_canstop

    อู๊ยยยยยยยยย นึกภาพดาร์กคุณออกเลยจ้า เหมือนอยู่ในสถานะการณ์นันด้วยเลย พี่คุณดูหน้ากลัวสุดๆมาแนวแบบว่า…..เมียค่า ใครอย่าเตะ!!!!! ใครเตะ ตายยยยยยยยยย อ๊คจะรอดไหมอ๊ค ตอนนีส่งสารพี่น้องตะกูลจากสุด ส่งสารอูยองคงใจสลายที่น้องมารู้ความจิง อูยองคงใจสลายที่จุนโฮเห็นรูปในรถ แล้วดูเหมือนว่าจุนโจะไม่ชอบนิชคุณเอามากๆด้วย พี่คุณเจอศึกสองด้สนแน่ๆทั่ง อ๊คแทค ทั้งน้องเมีย แล้วชานซองอยู่ไหนเมื่อไรจะมาช่วยจุนโฮ แต่ที่น่าสงสารไม่แพ้ใครเลยคือ มินจุน ที่ทั้งรักทั้งต้องทำตามหน้าที่เจ็บสุดอะ ความรักของอูยองที่มีต่อจุนโฮเป็นอะไนที่ทำให้เราน้ำตาไหลนะ อยากมีโมเม้นนี้บ้างงงงงงงงงงง สรุปเลยนะ!!!! รีบมาค่อเถอะค่ะ
    ปล. สั่งจองฟิคแล้วแต่ยังไมได้โอนเงิน😂😂😂 จะรีบทุบกระปุกโอนให้เลยน๊าาาาาาาาา

  9. อ้อนนุ้งโฮ

    มองอย่างเป็นกลางนะ..ที่แทคเป็นแบบนี้ก็เพราะ อ๊คผู้พ่อ เป็นคนทีหิวกระหาย ละโมบโลภมาก เห็นแก่ตัว ซึ่งทำให้อ๊ค แทคยอน
    เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความไม่รู้จักพอของพ่อตัวเอง แทคจึงโดนปลูกฝังให้รู้จักแต่คำว่าสำเร็จโดยที่ไม่ต้องไปนึกถึงวิธีการใดๆ
    อ๊ค แทคยอนจึงกลายมาเป็น อ๊ค แทคยอยผู้ร้ายกาจอย่างที่เห็น แต่ด้านดี ด้านอ่อนโยนถูกเจ้าตัวแสดงออกมาเมื่ออยู่กับมินจุน
    ทำให้เรารู้ว่าจริงๆแล้ว อ๊ค แทคยอยก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากคนรอบข้าง แล้วอีกอย่าง มินจุนเอง
    ก็ยังไม่สารภาพรักกับแทค จึงทำให้เปลือกความร้ายกาจของแทคยอนไม่ถูกกระเทาะออกมา
    …..ส่วนนิชคุณกับชานซองนั้น อูยองกับจุนโฮได้บอกรัก แสดงความรักออกมาอย่างเต็มที่ จึงทำให้สองมาเฟียมีความรู้สึกที่
    อ่อนโยน ละมุนละไม รักคนรักของตัวเองมาก มากกว่าเรื่องการเอาชนะ สังเกตได้จากนิชคุณที่แค่โมโหนิดหน่อยเท่านั้นที่ไม่ชนะ
    การประมูล และชานเองก็ให้ความสำคัญกับจุนโฮมากกว่าการชนะการประมูลเพราะชานเองก็ไม่ได่้วังว่าจะชนะอยู่แล้ว…
    …ตัวนิชคุณกับชานซองต่างก็มีความสุขกับคนรักของตัวเอง ซึ่งถ้าเปรียบกับแทคยอนแล้ว ความสุข ความสงบของทุกเรื่อง
    กุญแจสำคัญที่จะทำให้เรื่องคลี่คลายได้คงเป็นคิม มินจุนเท่านั้น อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้ามินจุนบอกรักแทคยอนไป หรือเกิดเหตุ
    ไม่คาดฝันที่ทำให้มินจุนต้องสละตัวเองเพื่อปกป้องแทคยอน แทคยอนจะเปลี่ยนไปมั้ย เพราะคำสารภาพรักที่ออกจากปากของ
    มินจุยคือสิ่งที่แทคยอนรอคอยและปรารถนาจะได้ฟังเป็นที่สุด…
    ….ทฤษฎีข้างต้นที่ว่ามาจะถูกจะผิดไม่รู้นะ แต่เรามองได้อย่างนี้ หลังจากที่ตะโกนด่าแทคยอนมาทุกตอน มาถึงตอนนี้เหนื่อย
    และเพลียมาก..เหนื่อยกับหน้ากากที่ร้ายกาจของแทคยอน..เพลียกับชีวิตสองพี่น้องตระกูลจาง..ละเหี่ยใจกับนิชคุณและชานซอง

    **** ใกล้จะจบแล้วเนอะ บอกเลยคะ ฟิคเรื่องนี้ทำให้อารมณ์พี่พีคสุดๆ..ทุกวันเต็มไปด้วยการรอคอย..รอให้น้องโบว์
    คนเก่งมาอัพฟิค แม้แต่ตอนที่น้องโบว์ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่สองครั้งติดกัน พี่ก็ขยันทวงฟิคทุกวิถีทาง ทั้งทวิต เฟส หนักเข้า
    โทรทวงก็ทำมาแล้ว..555..หวังว่าคงไม่โกรธกันน้าาาา…มันกลายเป็นความผูกพันธกับฟอคเรืองนี้แบบไม่รู้ตัว รู้อีกทีก็ขสดไม่ได้
    ต้องเข้ามาสองบ่อยๆว่าอัพรึยัง…อ่านฟิคมาก็เยอะนะ แต่อย่างหนึ่งที่ทำให้พี่รู้ว่า การแต่งฟิคจากการจินตนาการของไรท์ที่อาศัย
    การมะโนจากโมเมนการสกินชิปของ ศลป ที่ชื่นชอบ ไรท์คนไหนก็แต่งได้..แต่!!!..การแต่งให้ดี แล้วทำให้คนอ่านฟิคติดตาม
    ฟิคที่ไรท์แต่งแบบติดตามตอนต่อตอนแบบนี้..พี่ว่า..ทั้งวงการ ทำได้ไม่กี่คนหรอกคะ..ซึ่งในหนึ่งในนั้นก็มีไรท์ที่ชื่อ
    2pmnovelloveme หรือน้องโบว์ของพี่ๆนี่แหละคะ..และพีแอบหวังว่า ไม่ว่าน้องโบว์จะฝึกงาน จะเรียนจบ จะทำงานแล้วหรือ
    บ่ายจะเข้ากรมแล้ว น้องโบว์อย่าเลิกแต่งฟิคนะคะ
    ปล…รอเรื่องใหม่ด้วยแหละคะ เรืองที่สปอยมาเป็นไตเติ้ลหนังอะคะ..หุหุ..กระจกๆ

  10. jaim

    อื่อออออออออออออออออ เศร้าปายยยย มินจินของเค้า อพทเลววววว สุดๆ ไรท์อัพอีกวันหนายยย ม่ายหวายล้าววววว สองพี่น้องตระกูลจางต้องปลอดภัยนะ ชานซองจะรู้เรื่องรึยัง ฮื่อออออใจจะขาด รอติดตามนะคะ

  11. B-Jackson911

    เกือบแล้วมั้ยล่ะดีนะอิแทคมันยังเห็นแก่มินจุนบ้าง อยากตบมันอ่ะแทคเอ้ย จริงๆจากใจ รักมินจุนมากโคตรนางฟ้า รักแทคมากแถมยังดูแลด้งกับโฮอีก ไม่อยากให้ร้องไห้เลยอ่ะ//ตบแทคแรงๆสัก300ที

    สู้ๆนะคะไรท์

  12. ในที่สุดสองพี่น้องก็ไม่ตกเป็นของแทค ตอนอ่านแทบหยุดหายใจที่จุนโฮโดนจำไปบนเตียง น้ำตาไหลเลยอ่ะคิดว่าไม่หยุดแน่ พี่ชานซองก็มาช่วยไม่ทันแน่ๆ
    ไม่รู้ว่าจะขอบคุณหรือสงสารมินจุนดี

    ขอบคุณมินจุนที่ร้องไห้ จนพี่แทคหงุดหงิด

    สงสารที่มินจุนต้องเจออะไรแบบนี่ พี่แทคคงไม่รักมินจุนจริงๆ ถึงไม่ได้คิดถึงใจกันเลย

    T^T

  13. OK2daKAY

    ทำไมทำกับมินจุนแบบนี้
    ตอบมาสิ… ว่าจะทำร้ายกันขนาดไหน
    ตอบมาสิ… ว่าของเล่นชิ้นนี้จะหมดค่าเมื่อไร
    ตอบมาสิ… ว่ารักกันเลยมั้ย
    ตอบมาสิ… ว่าสุดท้ายฉันเป็นอะไร
    ตอบมา
    ตอบออกมานะพี่แทค

    ฮือฮือ สงสารมินจุนจับใจ แม้จะอยู่ใกล้ก๊เหมือนไกลเหลือเกิน

  14. ผู้หลงมนตราแห่งเงิน

    พี่คุณจะมาช่วยน้องแล้ว แต่พี่ชานซองหละ เมื่อไรจะมาช่วยน้อง
    สนใจน้องบ้างไหมเนี่ย
    จะรู้บางไหมว่าน้องเกือบโดนแทคยอนข่มขืนแล้วนะ

    มาช่วยน้องนะ มาช่วนน้องเร็วๆ

    เข้าใจอารมณ์ตอนที่รู้ความจริง ว่าพี่อูยองต้องเจออะไรมั่ง
    แต่ถ้าพี่รู้ความจริงว่าจุนโฮเจออะไรบ้าง จะยอมให้พี่ชานซองรักจุนโฮหรือป่าว

    พี่ชานซองยังเจ็บไม่สมกะที่จุนโฮเจ็บเลยนะไรท์เตอร์ หมั่นไส้ บอกรักก็ลีลาเหลือเกิน

    ปล.ยังแค้นพี่ชานซองไม่หาย ยิ่งตอนนี้ไรท์เตอร์ไม่พูดถึงชานซองยิ่งคิดว่าไม่รู้เรื่องแน่เลย ไปต่างประเทศหนิ ชิชิ

  15. Harukase Doremee

    อีกไม่นานน้องโฮต้องทนไม่ได้แน่เลย ต้องบอกความจริงเรื่องสัญญาแน่ๆเลย

    ดีใจที่พี่คุณกำลังมาช่วยน้องยองแล้ว เย้ๆ

    ว่าแต่พี่ชานซองไปไหน ไม่ใช่ไปหลงคนอื่นที่ต่างประเทศนะ ฉันจะบอกให้ไรท์เตอร์พาจุนโฮหนีจริงๆ

    เรื่องนี้มินจุนต้องเสียงใจที่สุดแล้วละมั่ง คนอื่นหวานแล้ว แต่มินจุนยังไม่มีแววจะหวาน หวานได้แป๊บเดียวก็จางหาย แล้วยังคิดไม่ตกกับพ่อพี่แทคเลย ฮอลลล

    #ชีวิตรันทดของคนตัวเล็กร่างบาง

  16. tawanza

    ดีจายยย โฮไม่โดนแทคข่มขืนแล้ว แต่แทคแกทำกับมินจุนแบบนี้ได้ไง รู้มั้ยว่ามินจุนต้องเจ็บปวดแค่ไหน สองพี่น้องนี่น่าสงสารมาก อูยองคงเสียใจที่จุนโฮรู้ความจริงแถมได้เห็นรูปอีก แต่ถ้าอูยองรู้ว่าจุนโฮเองก็เจอไม่ต่างกันจะยอมให้ชานรักกับโฮรึเปล่า
    พี่คุณจะมาช่วยอูยองแล้วแต่ชานจะมาทันมั้ย จะรู้รึเปล่าว่าโฮโดนจับตัวมา

  17. HwangJunHo

    อิแทคคคค แกทำไมใจร้ายจังงง สงสารมินจุนร้องไห้เพราะแกมาเยอะมาก สองพี่น้องก็น่าสงสารอูยองคงเสียใจที่นุ้งโฮเห็นรูปแล้ว พี่คุณกำลังมาช่วยอูยองแล้วแต่หมีชานละรู้รึยังว่านุ้งโฮถูกจับมา แถมยังเกือบโดนแทคข่มขืนอีก ยังไงก็รีบมาช่วยให้ทันนะ

  18. kimaoyly

    อ่านจบไปแล้วทำใจไม่ได้เพิ่งมาเม้นเอาตอนนี้
    อ่านไปร้องให้ตามมินจุนไป มันเป็นอะไรที่บีบอารมณ์มากตอนที่แทคจะข่มขืนจุนโฮแล้วให้คนอื่นออกไปแต่สั่งให้มินจุนถ่ายวีดีโอให้..ถึงมินจุนจะยังไม่ได้บอกรักแทคยอน แต่แทคก็รู้อยู่แก่ใจว่ามินจุนรักตัวเอง…แต่ยังทำอะไรไม่นึกถึงใจมินจุนเลย ยิ่งตอนที่มายืนร้องไห้ข้างเตียงแทคยอนเรานี้ร้องให้สะอื้นตามมินจุนเลย…แต่ยังดีที่แทคหยุดทันทีที่เห็นน้ำตามินจุน…
    พี่คุณจะตามมาช่วยอูยองแล้ว..แต่คาดว่าคงจะช่วยทั้งอูยองและจุนโฮไปด้วยกันอยู่แล้ว..ก็น้องเมียนี่เนอะ แต่หวังว่าพี่คุณจะไม่ทำร้ายมินจุนนะ

  19. hcs

    สงสารมินจุนมากเลยฮือ แทคยอนคนใจร้าย
    พี่คุณกับชานซองมาช่วยอูยองกับจุนโฮไวไวนะ
    กลัวว่าจะมีใครสักคนได้รับบาดเจ็บ..
    ถ้าไม่เป็นอย่างที่คิดจะดีมากงือ

  20. MyKW

    ในที่สุดพี่น้องก็ได้เจอกันสักที ถึงแม่จะต้องมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้ก็เถอะ แต่เดี๋ยวสักพักจุนโฮคงบอกความจริงเรื่องสัญญาที่ทำระหว่างชานซองแน่ๆ เพราะดูท่าแล้วน้องจะเป็นคนที่ไม่ได้อยากมีความลับอะไรกับพี่สักเท่าไหร่ พี่อูยองจะต้องช็อคแน่ๆ ฮ่าๆ

    ตอนนี้สงสารมินจุนที่สุด อีแทคร้ายกาจเกินไปแล้ว แกทำแบบนั้นต่อหน้ามินจุนอีกแล้วนะ! แกเห็นน้ำตามินจุนมั้ย ไหลออกมาจะเป็นสายเลือดอยู่แล้ว แกไม่อยากเห็นเค้าร้องไห้แบบนั้นแกก็หยุดทำร้ายจิตใจเค้าได้แล้ว แกก็รู้ว่ามินจุนรักแกมากแค่ไหน คงต้องรอให้เสียมินจุนไปถึงจะสำนึกได้ ซึ่งเราเดาว่าไรท์เตอร์จะต้องแก้เผ็ดแทคยอนได้อย่างสาสมแน่ๆ อิอิ รออ่านอยู่นะคะ ^^*

    มินจุนประมาทนิชคุณไปหน่อยนะ ไม่ใช่ 2-3 วันหรอกที่นิชคุณจะมาช่วยอูยองน่ะ นางรักของนางซะขนาดนั้น นางไม่ปล่อยให้ห่างอกไปนานหรอก อิอิ แทคยอนแกเตรียมตัวได้เลย แต่ประเด็นคือมินจุนอยู่ในห้องนั้นไง ถ้านิชคุณเข้าไปเจอมินจุนจะต้องแย่แน่ๆ ขอให้อูยองห้ามนิชคุณให้ทันด้วยเถอะ ขอให้ไรท์เตอร์แก้เผ็ดแทคยอนแบบไหนก็ได้ที่มินจุนไม่ต้องเจ็บตัวอ่ะค่ะ มินจุนทุกมามากแล้ว สงสารสุดใจ ㅜㅜ

  21. bbm

    โอ๊ยยย อิพี่แทค แกก็โมโหหน้ามืดเกินไปละนะ ถ้ารักพี่คิมมากก็ไม่ต้องทำไรแบบนี้แล้วสิ พี่คิมเจ็บมามากแล้วนะ สงสารพี่คิม T^T ตอนพี่น้องจางกินขนมปัง ตอนที่พี่อูยองคิดถึงน้องจุนโฮ จะเหลือให้น้องทำไมมันเศร้ายิ่งนัก น้ำตามาเลย ฮืออออออออ ขอให้พี่คุณกะชานมาช่วยพี่น้องจางเร็ว ๆ น๊๋าาา ><

  22. 2PeachM

    เกือบร้องไห้อ่ะ สงสารปู่ ฮือออออออ อิแทคนี่มันใจร้ายจริงๆเลยย
    โป้งแล้ววววว ทำกับนุ้งโฮได้ไงงง แค่จูบก็ห้ามมม นั่นมันของชานนน
    ชอบตอนนี้ตรงทึ่แสดงให้เห็นว่าเด็กแฝดรักกันมากแค่ไหนน ชอบบบ
    แต่ก็เศร้า เศร้าพี่คิมอ่ะ ฮือออออ เจ็บมากมั้ยคะ มาซบอกหนูมามะพี่คิม 55555
    โป้งแทค โป้งงงงๆๆๆๆๆๆ พี่คุณไปรับเจ้าด้งเร็วๆ แต่อย่าฆ่าแมวนะ
    แมวขาดสติอยู่ แงงงง อ่านตอนต่อไปแล้ววว

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s