PHYSICAL AFFECTION -8- #KHUNWOO #CHANNUNEO #PAKWCNN

Title  :: Physical affection
writer ::  LoveMe
Chapter :: #8
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll Taec,Jun.K
Rate::  PG 16
Genre  ::  ชีวิตซึนเดเระของอี จุนโฮ ,ชีวิตรันทดของจาง อูยองลำดับที่ 1

BnhwNvdCAAATTqC

My eyes ,My ears ,My hands ,my face ,My lips

My heart ,My soul

…remembers you

– Memory (Younha ft. Tablo) –

8

 

เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงดังก้องกังวานไปทั่วช่องทางเดินที่คับแคบตามรูปแบบการจัดวางผังห้องของหอพักหรูที่มีอยู่มากมายทั่วไปในเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น เป็นหอพักที่กลุ่มไอดอลที่มีชื่อเสียงจะมีความสามารถมาอาศัยเช่าพักได้อย่างไม่ลำบากมากนัก เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนราวกับมีคนหลายคนกำลังเดินตรงมาไม่ใช่เพียงคนเดียวอย่างที่เป็นในความจริงนั้นหยุดลง เมื่อถึงหน้าประตูห้องห้องหนึ่งและเมื่อพบเห็นคนคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

“ไงครับพี่คุณ”เสียงทักทายดังมาอย่างไม่แปลกใจนักที่เห็นการปรากฏตัวของเขาราวกับว่ากำลังรอคอยอยู่แล้ว

“ไง ควอน”นิชคุณเอ่ยทักสายตาจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทอยู่ แม้ใจอยากจะเดินเข้าไปหลังประตูนั้นแต่ก็พอจะรู้ว่าถ้าเจ้าของห้องอยู่ตรงหน้านี้ไม่อนุญาตก็คงจะไม่มีทางที่จะเข้าไปได้โดยง่ายแน่นอน นิชคุณเดินไปหยุดยืนข้าง  ๆ  โจว ควอน แนบแผ่นหลังกว้างไปกับกำแพงที่แสนจะเย็นเยียบเพื่อฝากร่างกายเอาไว้ ไม่ได้เอ่ยอะไรแค่ยืนมองควันสีเทาจาง  ๆ  ที่ลอยออกจากปากเต่งตึงสีชมพูของคนข้าง  ๆ  ไปก็เท่านั้น

“พี่เอาหน่อยไหม”คนหน้าตาจิ้มลิ้มข้าง ๆ กระดิกบุหรี่ในมือให้

“สักหน่อยก็ได้”รับบุหรี่ที่ควอนจัดการต่อไฟให้เสร็จสรรพแล้วนำมารับควันสีขุ่นอย่างเนิบช้า ..เขาไม่ได้สูบมานานมากแล้วตั้งแต่มาเป็นไอดอลและเพราะความไม่ชอบของบางคน ใครบางคนที่คงเป็นเหตุผลให้ควอนต้องออกมาสูบบุหรี่อยู่นอกห้องตัวเองเหมือนกัน

ควันสีขุ่นล่องลอยอยู่ในอากาศหนาวเย็นจนคล้ายหมอก

“ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ” ควอนพ่นควันออกมาอีกระลอก

“ที่จริงต้องบอกว่ารู้มาสักพักแล้วมากกว่า” ตาตี่เรียวของควอนกลอกมามองคนตัวโตที่ยืนพ่นควันอยู่ข้าง  ๆ  โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

“ผมรู้จักอูยองมานานพอ  ๆ  กับพี่ ความสนิทสนมของเราที่มีกับอูยองก็คงไม่ต่างกันมากเท่าไหร่นัก”

“ผมพอจะมองออกนะว่าพี่น่ะก็รู้สึกกับอูยองเหมือนที่อูยองรู้สึกกับพี่ ผมถึงได้งงจนลืมโทรไปด่าพี่ตอนที่อูยองมันร้องห่มร้องไห้มาหาแล้วบอกว่าพี่กับจุนโฮคบหากัน ผมก็นึกว่าเป็นแผนวัดใจอะไรของพี่ให้อูยองมันกล้าบอกรักหรือเปล่า แต่ผ่านไปเดือนแล้วเดือนเล่าก็ยิ่งแน่ใจว่าไม่ใช่ พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอูยองมันเอาแต่บ้าบอเรื่องของพี่อยู่ทุกวี่ทุกวันที่พี่ไปมีใครคนอื่น  ที่จริงแล้ว..พี่กับอูยองก็โง่ไม่ต่างกันเลยสักนิด “น้ำเสียงสบาย  ๆ  พูดออกมาสลับกับการจัดการกับมวนบุหรี่

“พี่ก็รู้ดีว่าอูยองมันเป็นคนที่ไม่เคยรักใคร แล้วก็ไม่ชอบทำให้คนอื่นเสียใจมากขนาดไหน ทั้งที่มันรักพี่เป็นคนแรกของชีวิตมันแล้วแท้  ๆ  พี่ก็ยังจะทำให้มันเป็นคนประเภทที่มันเกลียดที่สุด …คนที่ทำให้คนอื่นเสียใจ” ควอนเคาะเพื่อทิ้งขี้บุหรี่ลงไปในที่เขี่ยบุหรี่

“พี่นี่แม่งโคตรจะใจร้ายเลยว่ะ” นิชคุณไม่ได้เอ่ยอะไรออกมากับเสียงที่ติดอารมณ์ขุ่นเคืองของโจว ควอน ปากหยักพ่นควันสีขาวออกมา ดวงตาโตจ้องมองหลอดไฟมีดีไซน์ที่ประดับอยู่บนเพดาน มือหนาขยี้ปลายที่ติดไฟของบุหรี่ที่เหลือเกือบครึ่งในมือลงไปบนตะกอนบุหรี่และเม็ดทรายที่อัดแน่นในที่เขี่ยบุหรี่

“ตอนนี้อูยองเป็นไงบ้าง”เอ่ยถามออกมาในที่สุด ควอนหันมามองเล็กน้อยแล้วสนใจบุหรี่ในมือต่อ

“ตั้งแต่มาถึงก็ฟูมฟาย แล้วก็เมามาย ตอนนี้ก็คงจะหลับอยู่ข้างในนั่นแหละ”ควอนพูดติดตลกแต่น้ำเสียงไม่ตลกด้วยสักนิด

“พี่คงอยากเข้าไปข้างในแล้วล่ะสิ”ควอนหยั่งเชิงถามเมื่อเห็นนิชคุณพยักหน้าจึงหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตตรง  ๆ

“ก่อนที่ผมจะให้พี่เข้าไปผมขอถามอะไรพี่อย่างนึงนะ พี่รักอูยองมันใช่ไหม”จ้องมองตาโตนั่นอย่างคาดคั้น

“รักสิ”นิชคุณเอ่ยตอบได้ง่ายดายแต่หนักแน่น ควอนจ้องตาโตราวกับเครื่องจับเท็จแล้วก็พยักหน้ากับตัวเอง

“อืม จริงใจดีมาก งั้นผมขออะไรพี่อย่างนึงได้ไหม”

“ได้ ควอนจะขออะไรพี่ก็ว่ามา”นิชคุณตอบเสียงจริงจัง โจว ควอน กระตุกยิ้มบนเรียวปากอย่างพอใจ

“ผมขอต่อยพี่ทีนึงสิ”คำขอที่นิชคุณอึ้งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า แล้วเมื่อเห็นควอนเตรียมท่าทางก็ตัดสินใจหลับตาโตให้

“อึ่ก!!” ทรุดลงจนตัวงอเมื่อกำปั้นหนัก ๆ ของควอนซัดเข้ามาตรงท้อง พอร่างโตกุมหน้าท้องเพราะความจุกควอนก็ต่อยซ้ำลงมาอีกสองสามครั้งตามส่วนต่าง  ๆ  ของร่างกายยกเว้นที่ใบหน้า

“ไม่ต้องห่วงนะผมไม่ต่อยหน้าพี่หรอก เพราะถ้าหน้าหล่อ  ๆ  ของพี่เป็นอะไรไปผมคงโดนพี่จินยองฆ่าแน่นอน “พูดแล้วก็ต่อยซ้ำไปอีกทีที่กล้ามท้องแกร่ง ควอนยืนปัดมือเมื่อมองคนตัวโตที่ยืนจุกอยู่ตรงหน้าอย่างพอใจในผลงาน

“เฮ้อ !! อย่างนี้สิค่อยหายโกรธขึ้นมาหน่อย”ควอนยิ้มอย่างสบายใจขึ้นมาก หยิบบุหรี่ที่วางพักไว้ขึ้นมาจัดการต่อยืนดูนิชคุณที่พอจะยืดตัวตรงได้ตามเดิมอยู่ตรงหน้า

“เคี้ยวนี่ก่อนที่ทั้งผมและพี่จะโดนอูยองมันด่าเพราะแอบมาสูบบุหรี่กัน”ควอนส่งหมากฝรั่งสำหรับดับกลิ่นบุหรี่โดยเฉพาะให้ นิชคุณรับมาแล้วจัดการทันทีแม้ว่าจะยังรู้สึกหน่วงและเจ็บ ตามจุดที่โดนทำร้ายเมื่อครู่ ควอนทิ้งบุหรี่มวนที่สองของวันลงในที่เขี่ยบุหรี่ หยิบหมากฝรั่งขึ้นมาเคี้ยวบ้าง

“พี่เข้าไปเถอะ เดี๋ยวผมจะยืนเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ตรงนี้สักพัก”ควอนพูดโดยไม่ได้มองหน้าของนิชคุณแต่ก็รู้ว่าคำพูดของตัวเองนั้นถูกทำตามแทบทันที เมื่อเสียงของนิชคุณดังขึ้น “ขอบคุณนะ ควอน” ก่อนหน้าเสียงปิดของประตูห้องเขาเพียงนิดเดียวเท่านั้น

******

แสงในห้องของควอนนั้นมอบบรรยากาศที่แสนสลัวให้เพราะโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่ถูกเปิดอยู่ นิชคุณใช้แสงเดียวที่มีเดินตรงมาที่โซฟาขนาดใหญ่หน้าโทรทัศน์ที่ถูกปิดไว้ ร่างสูงคุกเข่าลงนั่งข้าง ๆ โซฟา มือหนาลูบไล้ไปที่แก้มเนียนนิ่ม สิ่งที่อยากจะทำต่อจากนั้นก็คือหอมแก้มขาวนั้นสักที แล้วเขาก็ทำอย่างที่ใจอยาก กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ส่งกลิ่นออกมาจากตัวอูยอง จริงอย่างที่ชานซองว่า อูยองมาปาร์ตี้กับควอนจริง ๆ เสียด้วย

“พี่ขอโทษนะ”นิชคุณกระซิบบอกแผ่วเบาลูบผมนิ่มอย่างเอ็นดู แม้อยากจะคุยด้วยมากแค่ไหนแต่ใจก็อยากจะนั่งมองอูยองไปสักพัก กลัวว่าถ้าอูยองตื่นมาจะอยากไล่เขาไปให้ไกล กลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุของความเสียใจของอูยองอีกแม้ในใจจะคิดเช่นนั้นแต่เมื่อเปลือกตาของอูยองขยับก่อนที่จะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมานั้น นิชคุณก็ไม่ได้คิดจะลุกออกไปไหน ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสายตาที่อ่อนโยนเช่นเคย

“พี่คุณ”อูยองเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงพร่า ปากอิ่มบางเฉียบวาดยิ้มมือบางยกขึ้นจับใบหน้าหล่อเอาไว้ในมือ

“คิดถึงจัง”น้ำเสียงที่ป้อแป้กับคำพูดที่ออกมาอย่างใจนึกพอจะบอกได้ว่าอูยองคงดื่มเข้าไปไม่น้อยเลย

“พี่ก็คิดถึงอูยอง”นิชคุณตอบกลับ เมื่อได้ฟังอูยองก็ยิ้มกว้าง มืออีกข้างคว้าขึ้นกอดรอบคอของร่างสูง

“จริงเหรอ ไม่หลอกผมนะ”หัวเราะอย่างคนเมา แล้วรั้งร่างสูงให้เข้ามาใกล้

“พี่รู้ไหม พี่คุณ”ดึงรั้งร่างสูงลงมาใกล้อีกนิด จนดวงตาทีปรือเยิ้มอยู่ห่างกับดวงตาโตเพียงนิดเดียว

“ผมน่ะรักพี่มากเลยนะ รักมาตั้งนาน นานจนผมยังไม่อยากเชื่อเลยว่าตอนนี้ผมก็ยังรักพี่อยู่”ใกล้เข้ามาจนริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงนิดเดียว

“แต่ทำไมพี่ต้องรักคนอื่นด้วยนะ ทำไมพี่ถึงต้องไปเป็นแฟนกับจุนโฮด้วยล่ะ พี่รู้ไหมว่าผมเสียใจ”อูยองจ้องตาโตคู่นั้น

“พี่คุณผมอยากจะอยู่ข้างพี่ อยากจะรัก แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพี่มีแฟนแล้ว ผมทำได้แค่มองมองดูอยู่อย่างนั้น”ใกล้พอจนริมฝีปากแตะกัน มันเริ่มขึ้นอย่างเชื่องช้าและหยุดลงก่อนที่จะได้ดำเนินไปอย่างเร่าร้อน เพราะเป็นคนเมาเช่นอูยองเองที่ถอนตัวออกจากรสจูบที่เย้ายวนนั้น

“ผมไม่น่ารักพี่เลย ไม่น่าเลย”อูยองเอ่ยบอกแล้วหลับตาลง หลับลงไปไม่ใช่เพราะเมามายหากแต่หลับลงไปเพราะไม่อยากจะมองใบหน้าหล่อ ๆ ที่ใช้ดวงตาโตจ้องมองกันอยู่แบบนั้นเสียมากกว่า

นิชคุณจ้องมองอูยอง รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวเมื่อได้ฟังประโยคนั้น มือหนาลูบแก้มเนียนเนิบช้าอย่างอ่อนโยน

“อย่าหยุดรักพี่เลยนะอูยอง”เอ่ยบอกอย่างรู้สึกกลัว ถ้าอูยองหยุดรักเขาไปจริง ๆ

“ถึงผมจะรักพี่ต่อไปแล้วมันก็ไม่เห็นจะมีอะไรที่ดีขึ้นเลย”อูยองลืมตาขึ้นมองหน้านิชคุณ น้ำตาใส ๆ คลอเคลือบดวงตาเรียว ทำให้รู้ว่าอูยองเศร้าเพียงไหนแม้จะไม่ไหลอออกมา

“ดีขึ้นสิเพราะพี่ก็รักอูยอง”เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำมือหนากอบกุมมือบางมาวางไว้แนบแก้มของตนเอง

“พูดให้ผมฟังอีกได้ไหม”เอ่ยร้องขอ

“พี่รักอูยอง”

“อีกครั้งได้ไหม”

“พี่รักอูยอง นิชคุณรักจาง อูยอง” เอ่ยย้ำชัดให้แน่ใจ อูยองวาดยิ้มพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

“….”นิชคุณไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก มือหนาค่อย ๆ ซับน้ำตาของอูยองจนเสียงสะอึกสะอื้นของอูยองเงียบลง เหลือเพียงดวงตาเรียวที่แดงก่ำจ้องมองเขาอยู่

“อูยอง” ประคองแก้มนิ่มไว้ด้วยฝ่ามือหนา ดวงตาที่บอบช้ำเพราะการร้องไห้และฤทธิ์เหล้าจ้องมองอย่างหวั่นไหว

“ปลอบใจพี่หน่อยสิ”หยุดลงเมื่อเห็นอูยองทำหน้าตาสงสัย

“พี่พึ่งอกหัก พึ่งโดนแฟนบอกเลิกมา วันนี้ที่จุนโฮเขาจูบพี่เขาอยากพิสูจน์ความรู้สึกตัวเอง แล้วเขาบอกว่าเขาไม่รักพี่อีกแล้ว เขาก็เลยเลิกกับพี่พี่โดนทิ้งเสียแล้วล่ะอูยอง”พูดด้วยน้ำเสียงแสร้งเศร้าส่วนตาโตนั้นจ้องมองอย่างสงบและมั่นคง

” เอ๋.. จุนโฮ แล้ว แล้วน้องร้องไห้หรือเปล่า ” อูยองแทบเด้งตัวขึ้นมานั่งในทันทีเพราะรีบลุกก็เลยรู้สึกมึนหัวจนนิชคุณต้องประคอง แต่ใบหน้ากลมนั้นก็เต็มไปด้วยความกังวลใจ

“ไม่ จุนโฮไม่ร้องไห้เลยอูยอง จุนโฮไม่ได้เสียใจ พี่ว่าจุนโฮน่าจะรู้สึกดีด้วยซ้ำ”ที่ได้จบความสัมพันธ์ที่บังตาลงมองดูอะไรรอบตัว  ที่อาจรออยู่มานานแสนนาน

“แล้ว …ที่จุนโฮตัดสินใจแบบนั้นเพราะเรื่องผมหรือเปล่า”อูยองก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด  บีบมือตัวเองแน่นอย่างเป็นกังวล มือหนาวางลงบนมือของอูยอง บีบเอาไว้มอบความอบอุ่น

“ไม่ใช่เรื่องของอูยองหรอก สบายใจเถอะนะ การตัดสินใจครั้งนี้พี่คิดว่าจุนโฮทบทวนดีแล้วและพี่เองก็เห็นด้วย”ลูบผมนิ่มอย่างที่ชอบทำตลอดมา

“อูยองตอนนี้พี่ไม่มีใคร เหมือนกับที่อูยองเองก็ไม่มีใคร เรื่องชานซองพี่รู้ดีว่านายสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เป็นข้อแม้ระหว่างเราอีกแล้ว”

“ตอนนี้เรารักกันได้ไหม อูยอง” อูยองเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาคู่โตของนิชคุณมันยังคงสงบและมั่นคงเช่นเคย ลมหายใจนั้นร้อนผ่าว ทรวงอกสั่นระริก อูยองรู้สึกกลัวในเวลาเดียวกันก็คาดหวัง หวังว่าตัวเองจะกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง

รัก … ได้แล้วจริง  ๆ  ใช่ไหม

“ครับ”อูยองตอบไม่ดังนักและไม่ได้มั่นใจเท่าไหร่เลยด้วยหากเต็มไปด้วยความรู้สึก ..ความรัก..

นิชคุณดึงร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด อูยองยกมือบางขึ้นกอด ตอนนี้ทำได้แล้ว กอดนี้จะไม่ต้องทำให้ใครเสียใจใช่ไหม เขาสามารถรักนิชคุณได้โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องทำให้ใครเสียใจอีกแล้ว

“ต่อจากนี้เราจะผ่านเรื่องทุกอย่างไปด้วยกัน ไปด้วยรอยยิ้ม พี่จะไม่ทำให้อูยองเสียใจอีก พี่สัญญา”กระชับกอดแน่นขึ้น อูยองวาดยิ้มกับคำพูดนั้น

“ผมเชื่อพี่” ไม่สำคัญว่าจะเป็นเพียงสัญญาลมปากหรือว่าคำสาบาน อูยองพร้อมจะเชื่อใจนิชคุณ เชื่อดังเช่นที่ได้ฝากหัวใจเอาไว้

******

 [หอพัก 2PM :ญี่ปุ่น]

แม้ว่าบรรยากาศในห้องจะเหมาะสมแก่การนอนมากแค่ไหนก็ตามแต่เขาก็ไม่อาจจะนอนหลับหรือแม้แต่จะแค่ตั้งใจอ่านหนังสือตรงหน้าก็ยังทำไม่ได้ เพราะเสียงดังที่กำลังทำลายโสตประสาทอยู่ตอนนี้มันน่ารำคาญมากมายเหลือเกินน่ะสิ

ให้ตายสิ ชานซองมันจะเคาะประตูหาพระแสงอะไรของมัน รู้ก็รู้ว่าเขาไม่ได้ล็อคห้องต้องการจะเรียกร้องความสนใจหรือยังไง ห๊ะ ไอ้มักเน่หน้าเฒ่าเอ๊ย!!

โอ๊ย !! ยังไม่หยุดเคาะอีกโมโหแล้วนะ

จุนโฮกระเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนเดินลงส้นอย่างโมโหตรงไปที่หน้าประตูใบหน้าหมวยนั้นกำลังเหวี่ยงและนั่นก็มากพอให้เจ้าตัวออกแรงเหวี่ยงประตูเปิดออกไปเสียเต็มแรง

“จะเคาะอะไรหนักหนา ฉันไม่ได้ล็อคประตูเสียหน่อย”ปากอิ่มยู่ ตาตี่พองจ้องหน้าคนตัวโตที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า

“ก็ฉันอยากให้นายเปิดประตูให้นี่น่า เพราะนั่นแปลว่าฉันเข้าห้องนายได้ด้วยความสมยอม”หัวเราะหึหึไม่น่าไว้ใจขึ้นมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู

“พูดอะไรของนาย สมยอมอะไร.. อื้อ”ความสงสัยของจุนโฮถูกแถลงไขให้ชัดเจนแจ่มแจ้งตั้งแต่ยังถามคำถามไม่จบเสียด้วยซ้ำ เมื่อชานซองใช้มือใหญ่ ๆ อย่างกับตีนหมีคว้าเอาตัวจุนโฮไปไว้ในอ้อมกอด แล้วรั้งใบหน้าหวานเชิดให้มารับจูบที่รุกเร้านั้นก่อนที่จุนโฮจะทันได้โวยวายอะไร

สมยอม พ่อง ไอ้การที่โดนหลอกให้เปิดประตูพร้อมกับโดนปล้นจูบไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่มีพจนานุกรมฉบับไหนเขาระบุเอาไว้ว่าสมยอมหรอกนะเว้ย

จุนโฮดิ้นรนอย่างรุนแรงเพื่อให้หลุดจากจูบร้อนและอ้อมกอดที่เหนียวหนึบยิ่งกว่าปลาหมึกของชานซองแต่ก็ไม่มีแววที่จะรอดพ้นเลยสักนิด ชานซองยังคงใช้ร่างกายตัวเองในการทำให้บรรยากาศห้องเร่าร้อนในขณะเดียวกันก็คุกคามร่างกายของจุนโฮไปด้วย คุกคามมากพอที่จุนโฮจะมารู้สติว่าตัวเองกำลังอันตรายก็เมื่อตอนที่สัมผัสได้ถึงพื้นนุ่ม  ๆ  ของเตียง

จะเกินไปแล้วนะ ฮวาง ชานซอง

“อื้อ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะชานซอง นายจะมาทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ”จุนโฮโวยวายด้วยเสียงสั่่น  ๆ  ทันทีที่มีโอกาส ชานซองหยุดฟังแต่ในขณะเดียวกันมือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปในเสื้อของจุนโฮ

ไม่เรียกคุกคามทางเพศแล้วควรจะเรียกว่าอะไร ห๊ะ ฮวาง ชานซอง

“ชานซอง ถ้านายคิดว่านายปล้ำฉันแล้วพรุ่งนี้ฉันยังคุยกับนาย ฉันไม่ลาออกจากวง  และฉันไม่เกลียดนายไปตลอดชีวิตของฉัน นายก็ลองดู!!”ยื่นคำขาดด้วยความจริงจัง ไม่ได้หรอกขืนไม่จริงจังพอจะเอาอะไรไปงัดข้อกับมักเน่เอาแต่ใจได้ล่ะ

“นายจะใจร้ายกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ นูนอ”ไม่ต้องมาทำเรียกนูนอเลยนะ ดูมันยังมาทำตาโตเศร้า  ๆ  ใส่กันอีก คิดว่าน่ารักเหรอวะ

“เออ !! ฉันจะโดนข่มขืนนะ นายคิดว่าฉันควรจะใจดีแค่ไหนกัน”ผลักคนตัวโตให้ลุกออกจากร่างตัวเอง ยันตัวลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าให้ดูปกติขึ้น รีบดึงเอาผ้าห่มและหมอนต่าง ๆ มาวางไว้บนร่างกายบนเกราะป้องกัน

“นอกจากจะมาปล้ำฉันแล้วนายมีธุระอะไรกับฉันอีกหรือเปล่า”จุนโฮถามแล้วก็ยิ่งรู้สึกอยากจะประทุษร้ายร่างกายชานซองมากขึ้นทุกทีเมื่อเห็นใบหน้าหล่อยิ้มกว้างแล้วส่ายหน้าตอบกลับมา

จุนโฮขว้างทุกอย่างที่อยู่บนตักของตัวเองยกเว้นผ้าห่มใส่หน้าชานซอง คว้าเอาหมอนข้างฟาดรัว  ๆ  ใส่ชานซองเสียยกใหญ่ ปากอิ่มนั้นพ่นคำต่อว่าออกมามากมายเสียจนตาตี่ ๆ นั้นพองด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ย โอ๊ย นูนอฉันล้อเล่น ฉันล้อเล่นเลิกตีฉันได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”พอฟังอย่างนั้นแล้วจุนโฮถึงได้หยุดมือลง คนตีนั้นเหนื่อยหอบแต่คนโดนตีนี่สิยิ้มแฉ่ง

“มีอะไรก็ว่ามา”จุนโฮเอ่ยถาม ตาตี่จ้องมองหน้าหล่ออย่างจับผิด

“ฉันอยากจะถามนายว่า นายเสียใจไหมที่เลิกกับพี่คุณ”ชานซองถามอย่างจริงจังผิดกับตอนแรกที่เข้ามา จุนโฮนิ่งคิด ยกมือขึ้นจับคางเช่นยามเมื่อใช้ความคิด ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เงยหน้าขึ้น ตาตี่จ้องมองชานซอง

“ก็..ไม่นะ ไม่เสียใจเท่าที่เคยคิดไว้ เกือบเฉย ๆ ด้วยซ้ำ ฉันเองก็ยังแปลกใจเลย”คำตอบของจุนโฮทำให้ชานซองยิ้มกว้างออกมา

“ก็เพราะนายไม่ได้รักพี่คุณแบบนั้นไงล่ะ จุนโฮ หึหึหึ”เพราะเสียงหัวเราะท้ายประโยคมันไม่ค่อยจะน่าไว้ใจ จุนโฮถึงได้ต้องเหล่ตามอง

“ชิ!! นายนี่ดูมีความสุขจังเลยนะที่ฉันโสดเนี่ย”

“แน่นอน”

“…”จุนโฮไม่ว่าอะไร เบือนหน้าที่มีประกายสีแดงขึ้นบนแก้มหลบไปทางอื่น ก่อนจะหันกลับมาพร้อมถือหมอนข้างไว้เป็นอาวุธเมื่อชานซองขยับตัว คนตัวโตยกมือขึ้นบ่งบอกเจตนาบริสุทธิ์ ก่อนจะเพียงแค่เปลี่ยนท่านั่งเพียงเท่านั้น

“นายระแวงเกินไปแล้วน่า นูนอ”

“ขืนประมาทแล้วเสียตัวขึ้นมาจะทำไง นายจะปล้ำฉันนะ”

“จู่ ๆ  นายจะมาปล้ำฉันได้ยังไงฮวาง ชานซอง ฉันคบกับพี่คุณมาตั้งนานเป็นปีจนเลิกกันเนี่ยยังไม่เคยจะมีอะไรกันสักครั้ง จู่  ๆ  นายเป็นใครจะมาปล้ำฉัน ห๊ะ”หยิบหมอนข้างมาฟาดทำร้ายร่างกายชานซองไปเสียหนึ่งที

ชานซองจับอาวุธนิ่มที่ทำร้ายตัวเองเอาไว้ จุนโฮพยายามดึงกลับแต่ชานซองก็ไม่ปล่อย ยื้อยุดกันอยู่เช่นนั้น จนเป็นการบังคับให้ดวงตาทั้งสองคู่ต้องจ้องมองกัน

“ฉันก็เป็นผู้ชายคนนึงที่รักนายไง จุนโฮ”เพราะน้ำเสียงที่จริงจังหรือเพราะตาโตที่จ้องมากันแน่ที่ทำให้จุนโฮต้องหลบสายตา

“อย่าล้อเล่นนะ ชานซอง”หน้าเห่อร้อนแบบนี้แสดงว่ามันต้องแดงแจ๋แล้วสินะ

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น อย่างที่นายเคยบอก คนเราจะนอนกับคนที่ไม่ได้รักหรือไง ถ้าฉันไม่รักนายฉันจะพยายามทำแบบนี้ไปทำไมกัน”มือหนาช้อนใบหน้าขาวให้เงยกลับมาเพื่อสบตากัน

“ฉันรู้ว่านายรู้ว่าฉันคิดยังไงกับนายมานานแล้วจุนโฮ นายก็แค่ซื่อบื้อแล้วก็ไม่ยอมรับมันเท่านั้นเอง”

“ตอนนี้นายจะยอมรับได้หรือยังว่าฉันรักนาย”ชานซองเงียบเพื่อดูปฏิกิริยาเมื่อเห็นว่าหูขาวของจุนโฮนั้นแดงจัดแล้วเจ้าตัวก็หลบหน้านั่นก็ชัดพอแล้วว่าเขินจัด

“อือ”พยักหน้าน้อย  ๆ

ชานซองมองแล้วอมยิ้มมือหนาเริ่มที่จะรุ่มร่ามกับร่างบางอีกครั้ง แม้จะตกอยู่ในภาวะเขินจัดแต่จุนโฮก็มีสติมากพอที่จะหยิบหมอนข้างมาขวางระหว่างตัวเองกับชานซองเอาไว้

“ห้ามนะ ถึงจะรักก็ห้ามนะ ฉันคบกับพี่คุณตั้งนานยังซิงอยู่เลย เดทกับนายสักครั้งก็ยังไม่เคย “ใบหน้าขาว ค่อย ๆ ยื่นออกมาจากหมอนข้าง ใช้ตาตี่ลอบมองชานซอง

“เข้าใจไหม”

“เฮ้อ จ้า เข้าใจจ้า”ถอนหายใจเฮือกใหญ่แต่ก็รับคำแต่โดยดี

“ดีมาก เพราะฉะนั้น…”จุนโฮยิ้มร่าวางอาวุธลงข้างกายแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียง เลือกกดหน้าปฏิทินขึ้นมา

“นายไปเอาตารางงานวันว่างของนายมาเลยชานซอง ฉันจะได้จัดวันที่เราว่างไปเดทกัน”จุนโฮง่วนกับโทรศัพท์ในมือและโน้ตกระดาษตรงหน้า

“ไปเอามาสิ”เอ่ยเร่งเมื่อเห็นคนตัวโตยังยืนอยู่ เพราะจุนโฮจริงจังมาก ชานซองจึงต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้ แม้มันจะดูวุ่นวายไปสักหน่อยแต่ชานซองก็ยังคงยิ้มอยู่ เพราะตอนนี้เขาเข้าใกล้จุนโฮได้มากขึ้นแล้ว เข้าใกล้ได้ทั้งทางร่างกายและที่สำคัญก็คือทางด้านจิตใจ

ถึงเวลาแล้วใช่ไหม ที่ฉันจะได้เข้าไปอยู่ในใจของนาย เหมือนที่นายอยู่ในใจฉันมาแสนนาน นูนอ

100%

ตอนหน้าเรื่องนี้จะจบแล้วนะคะ ^^

อาทิตย์ถัดจากตอนนห้าก็จะเป็ฯเรื่องใหม่แล้วนะคะ ตื่นเต้นเนอะ ><

ฟิค2PM และ got7 เรื่องใหม่หวังว่าได้รับความใจดีอย่างทุกคนอย่างเคยนะคะ

เพราะถ้าคนอ่านไม่ใจดีกับเค้า เค้าก็จะเสียใจ งอแงและไม่อยากแต่งฟิคต่อแหละบอกเลย

ตอนนี้ก็ฝากด้วยค่ะ จุ๊บบบบ

Advertisements

4 คิดบน “PHYSICAL AFFECTION -8- #KHUNWOO #CHANNUNEO #PAKWCNN

  1. don'stop_canstop

    ว้ายยยยยย เข้าจะรักกันแล้วดีใจรู้สึกเกมือนกำลังยื่นส่งลูกสาวเข้าเรือหอดูลูกสาวเป็นฝัางเป๋นฝา ตอนหน้าคงแฮปปี้กันถ้วนหน้าเลยซินะ

    รอเรื่องใหม่อยู่นะอยากอ่านเลยเดี่ยวกาปฎิทินรอ555555

    ปล.ได้ฟิคมันนี่แล้วนะ ได้ตั้งแต่วันเสาร์แล้วแต่ยังไม่ว่างได้เปิดยนโฉมเลย ถ้างานแล้วจะไปกรีดร้องให้ฟังนะ ขอคุณนะค่ะที่เก็บไว้ให้

  2. น้ำหวาน

    กรี๊ดดดด เข้าใจกันแล้ว รักกันแล้ว ทั้งสองคู่ อยากรู้ว่าปู่คิมจะว่ายังไงเมื่อลูกสาว เอ้ย!! ลูกชายสลับคู่แบบนี้ 5555

  3. PeN

    ชอบจัง พี่คุณอูยองหวานละมุนละไม
    ชนน น่ารักน่าเหวี่ยง
    ควอนน่ารักที่สุด5555
    ขอKW CNNอีกเยอะๆนะคะ

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s