COLD EYE & WARM HEART 0.2 ChanNuneo ,KhunWoo, TaecMin, Bnior .MarkBam,JackJae ,Yugyeom

COLD EYE & WARM HEART  

0.2 

คนเราจะทำได้มากแค่ไหนสำหรับคนที่รัก

ทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่เลวร้าย

….

“ตระกูลอ๊คต้องคำสาปแน่ๆ ไม่ต้องสงสัยอะไรเลย” เสียงเปิดเรื่องนินทาดังขึ้นมาจากแม่ครัวหลี่ แม่ครัวคนเก่าคนแก่ของตระกูลคิมที่เมื่อว่างก็เริ่มแกว่งปากหาเสี้ยนตามวิสัยและใจที่นึกเป็นห่วงลูกหลานตระกูลคิม

วันนี้เธอและแม่บ้านชางไม่ต้องทำอาหารอะไร เพราะไม่มีใครว่างกิน ตอนนี้ทั้งตระกูลคิมกำลังวุ่นวาย ทั้งโรงฝึกและตัวบ้าน มีผู้ชายตัวโตหลายคนวิ่งวุ่นไปหมด แต่ไม่มีใครสนใจจะแวะหาอะไรกิน

ตอนนี้ทุกคนกำลังเครียด เรื่องเลวร้ายเดิมที่เหมือนฝันร้ายกำลังเวียนย้อนมาอีกครั้ง

“นั่นสิ แค่บ้านตัวต้องคำสาปไม่พอ ยังพาคำสาปมาเกาะติดกับตระกูลคิมอีก นี่ก็ไม่รู้ว่าคุณแบมแบมจะเป็นยังไงบ้าง” แม่ครัวอีกคนที่อายุพอกันในวัยห้าสิบปลายพุดขึ้นมา ในใจนึกเป็นห่วงคุณหนูเล็กของบ้าน สาเหตุที่ทำให้คนทั้งตระกูลคิมวุ่นวายกันโกลาหนแบบนี้ แต่ก็ยังวุ่นวายไม่เท่าคราวก่อน

“มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรนะ ตอนสองปีก่อนที่คุณแทคยอนเป็นแฟนกับคุณมินจุน คุณมินจุนก็โดนลักพาตัว พอตอนนี้มาเป็นแฟนคบหากับคุณแบมแบม คุณแบมแบมก็มาถูกลักพาตัวไปอีก ยังไม่นับเรื่องที่หลายเดือนก่อนน้องชายคุณแทคยอนถูกลอบฆ่า จนรถตกเหวตายรถของคุณอูยองงี้เยินเลย เห็นเขาว่าศพน่าจะถูกฉลามลากไปกินจนหมดแล้ว” แม่ครัวหลี่พูดออกมาถึงความซวยมากมายที่ถูกผูกพันขึ้นกับตระกูลอ๊ค

แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ ตระกูลคิมต้องพึ่งพาตระกูลอ๊ค ทุกคนต่างรู้ดี คิม จินวาน แทบจะยกทุกสิ่งทุกอย่างให้กับอ๊ค แทคยอนหมดอยู่แล้ว แม้แต่ลูกชายของตัวเอง พอคนโตเลิกกับแทคยอน ไม่นานก็ยกคนเล็กให้แทคยอนแทนทันที

“นั่นสิ หวังแต่ว่าคราวนี้จะช่วยคุณแบมแบมกลับมาได้ไวๆเหมือนคราวของคุณมินจุน” แม่บ้านชางพูดขึ้นมาพลางถอนหายใจ

“คราวนี้คงไม่มีเหตุอะไรให้คุณแทคยอนเลิกกับคุณแบมแบมเหมือนตอนที่เลิกกับคุณมินจุนหรอกนะ เพราะตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นก็ไม่เห็นคุณมินจุนยิ้มกว้างๆอีกเลย”

“ปึง!” เสียงวางแก้วน้ำดังสนั่นเสียจนแม่บ้านทั้งสูงสะดุ้ง แล้วพอหันกลับไปเห็นว่าต้นเสียงคือใครก็ทำเอาตัวแข็งไปตามๆกัน

เจ้าของดวงตาโตเย็นชาที่จ้องมองมาคือ อ๊ค แทคยอน ที่พวกเธอกำลังพูดถึง

“ถ้าไม่อยากให้คนเก่าแก่ของตระกูลคิมต้องตกงานหรือตายเร็วๆนี้ เงียบปากไว้บ้างก็ดี” แทคยอนพูดเพียงสั้นๆง่ายๆ แล้วเดินจากไป

คนเก่าแก่ทั้งสองของตระกูลคิมได้แต่ตัวสั่นมือสั่นจับมือกัน ไม่อยากนึกว่าหากแทคยอนไม่เกรงใจตระกูลคิมพวกเธอจะมีสภาพเป็นยังไง

….

“ปึก!” เป็นอีกครั้งที่ต้นไม้ในสวนสวยของตระกูลคิมตกเป็นที่ระบายอารมณ์ของว่าที่เขยตระกูลอย่างแทคยอน ใบหน้าคมสันกัดกรามจนแน่น เพราะแบมแบมหายตัวไป  ยิ่งทำให้ได้หวนคิดถึงตอนที่มินจุนถูกจับตัวไปเมื่อสองปีก่อน เหตุการณ์ที่ทำให้แทคยอนนึกโมโหจนอยากจะฆ่าคนได้ทุกครั้งที่ได้ยินหรือนึกถึง

  สองปีก่อน ตอนนั้นทั้งมินจุนและแทคยอนเรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้สักพักแทคยอนเข้ามาดูแลกิจการของตระกูลคิมพร้อมๆกับตระกูลอ๊ค เป็นการแสดงออกกลายๆว่าสองตระกูลนี้กำลังจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และความต้องการของผู้ใหญ่อย่างคิม จินวานกับแทคยอนตรงกัน แทคยอนอยากจะหมั้นหมายและแต่งงานกับมินจุน ลูกชายคนโตของตระกูลคิม

จินวานอยากรวมตระกูลคิมกับตระกูลอ๊คมานานแสนนานแล้ว แน่นอนว่าเรื่องคราวนี้จะต้องสร้างความยินดีอย่างมากให้กับหัวหน้าตระกูลคิม เรื่องการหมั้นถูกพูดคุยกันจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย มินจุนเองไม่นึกปฏิเสธอะไร แต่เป็นความยินดีอย่างมากที่จะได้หมั้นกับแทคยอน เพราะมินจุนรักแทคยอน

ตอนนั้นแทคยอนคิดแบบนั้นแล้วก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองคิดไปเอง

หลังจากการเจรจาเรื่องหมั้นหมายไม่กี่วัน มินจุนถูกลักพาตัวไประหว่างเดินทางไปบริษัท มีจดหมายข่มขู่ส่งมาเรียกค่าไถ่เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากมินจุนหายตัวไป ในความโชคร้ายมีความโชคดี คนร้ายไม่ได้ปลดนาฬิกาของมินจุนออก นาฬิกาที่มีเครื่องติดตามฝังอยู่ภายใน ทันทีที่รู้ว่ามินจุนหายไปจินวานก็เปิดเครื่องติดตามเพื่อตามหายบุตรชายคนโตทันที

ตอนนั้นแทคยอนร้อนใจและเป็นห่วงมินจุนมาก เวลาแค่คืนเดียวที่มินจุนหายไปทำเอาแทคยอนแทบบ้าตาย แทคยอนขอเป็นผู้นำทีมเข้าไปบุกชิงตัวมินจุนกลับมาและแทคยอนได้ทำด้วยทักษะการต่อสู้และความฉลาดที่ชัดเจนของแทคยอนทำให้จินวานวางใจ

เมื่อได้ข้อมูลที่อยู่ที่มินจุนถูกลักพาไป มันเป็นบ้านเล็กที่อยู่ชายป่าด้านนอก แทคยอนกับคนฝีมือดีของตระกูลอ๊คและตระกูลคิมไปหาที่นั่นทันที ทุกหน่วยกระจายตัวล้อมอยู่รอบที่คุมขังมินจุนและพร้อมที่จะบุกเข้าไป หากได้รับคำสั่งจากแทคยอน

แต่แทคยอนยังคงใช้สติแม้จะร้อนใจแค่ไหน แทคยอนอยากแน่ใจว่าในบ้านหลังนั้นมีคนร้ายกี่คนและมินจุนอยู่ตรงส่วนไหนของบ้านจะได้เข้าโจมตีและช่วยคนรักของตัวเองออกมาได้อย่างปลอดภัย

เมื่อตรวจสอบแทคยอนเห็นทางสว่าง แทคยอนให้แฮกเกอร์มือดีเจาะเข้าในคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ในบ้าน ด้วยฝีมือระดับประเทศไม่นานแทคยอนก็ได้เห็นทั้งภาพและเสียงที่เจาะเข้าไปได้

และสิ่งที่เห็นและได้ยินทำให้แทคยอนตัวชาวาบ

ภาพจากกล้องเว็บแคมที่เจาะได้เป็นภาพมินจุนนั่งอยู่บนเตียง มือเรียวสวยกำแขนของลี ชางมิน อดีตบอดี้การ์ดร่างโตของตระกูลคิมไว้

“จะไปแล้วเหรอพี่ชางมิน ไม่ทำอย่างเมื่อคืนเหรอ เราจะไม่มีอะไรกันเหรอ” มินจุนเอ่ยปากพูดออกมาอย่างจริงจัง มีสติครบถ้วนชัดเจน แทคยอนได้แต่ยืนนิ่งยืนมองและฟังคลิปพวกนั้นต่อ ชางมินก้มลงจูบแก้มของมินจุนกระซิบกระซาบอะไรอยู่ครู่นึงก่อนที่ชางมินจะรีบออกไปจากห้อง

มินจุนวิ่งตามไปอย่างโหยหาบ้าผู้ชาย แทคยอนได้แต่ยืนมองกำหมัดแน่นจนเจ็บมือแต่ก็ไม่เจ็บเท่าที่ใจ

เขาเตรียมใจไว้แล้วหากมินจุนจะโดนทำร้ายหรือปู้ยี่ปู้ยำจากชายใด แทคยอนก็ไม่เคยนึกจะรังเกียจมินจุนสักนิดหากโดนข่มเหง ยื่นสัตปฏิญาณว่าจะเข้าไปโอบกอดและดูแลมินจุนอย่างดีเสมอ

แต่ไม่ใช่แบบนี้ มินจุนรู้จักมักคุ้นกับคนที่ลักพาตัวตัวเอง มีอะไรกัน โหยหากันขนาดนี้มองยังไงก็เป็นคนรักใหม่ที่ทำทีให้มาลักพาตัวแล้วจะพากันเอาเงินค่าไถ่หนีไปด้วยกันชัดๆ

แทคยอนมันโง่เองที่นึกเป็นห่วง ที่นึกรักมินจุน ที่ตามมาช่วยอย่างกับคนบ้า

“พวกเรารอคำสั่งบุกอยู่นะครับคุณแทคยอน” เสียงเตือนจากลูกน้องที่ซุ่มอยู่ดึงสติแทคยอนกลับมา ไม่มีใครได้เห็นหรือได้ยินเสียงจากในบ้านนั้นเหมือนแทคยอน ทุกคนคงนึกห่วงคุณชายตัวน้อยของบ้านราวกับเป็นสิ่งวิเศษณ์นักหนา แต่ไม่ใช่กับแทคยอนอีกแล้ว

แทคยอนออกคำสั่งบุกตามที่วางแผนไว้ ทันทีที่เข้าไปในบ้านแทคยอนเห็นมินจุนนั่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น มินจุนรีบวิ่งมาหาแทคยอนด้วยความดีใจ แต่ดวงตาของแทคยอนนั้นมีเพียงแค่ความเย็นชา ไม่มีใครหาคนที่ลักพาตัวมินจุนมาเจอ คงจะเจอหรอก

‘แทคมาช่วยแล้ว รู้ไหมมินจุนกลัวมากเลยนะ’ มินจุนเอ่ยบอกน้ำตารื้้นแต่ในสายตาของแทคยอนเห็นเพียงแค่ความเสแสร้ง แทคยอนกดใบหน้าลงกระซิบที่ข้างใบหูของมินจุน

‘ฉันได้ยินที่นายคุยกับไอ้ชางมินหมดแล้ว สนุกไหมที่ปั่นหัวฉัน จะหนีตามกันไปไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ไปล่ะ’

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่แทคยอนพูดกับมินจุนดีที่สุด หลังจากนั้นมาก็ไม่มีประโยคดีๆให้กันอีกเลย

หลังจากนั้นแทคยอนยกเลิกงานหมั้นกับมินจุน และเพียงไม่นานก็มีข่าวว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขาดสะบั้นลง ไม่มีใครรู้สาเหตุแม้แต่คิม จินวาน และทุกครั้งที่เจอหน้าแทคยอนเอาแต่หมางเมินและพูดจาทำให้มินจุนได้เจ็บเสมอ ต่อให้ทำยังไงก็ดูเหมือนแทคยอนกับมินจุนจะหวนกลับมาเป็นอย่างเดิมไมได้อีกแล้ว

แต่คิม จินวานไม่อาจยอมรับได้ ตระกูลคิมต้องรวมกับตระกูลอ๊ค จำเป็นที่จะต้องรวมเพราะตระกูลคิมอ่อนแอมากถ้าไม่รวมเข้ากับตระกูลอ๊คคงไม่วายจะสูญสิ้นทุกอย่าง แล้วความหวังใหม่ของจินวานก็กลับมา แบมแบมลูกชายคนเล็กผู้ซึ่งไปเรียนภาษาที่อังกฤษกับแม่ของตนสามปีเดินทางกลับมาที่เกาหลีใต้ดังเดิม และเพียงไม่นานแบมแบมก็กลายเป็นคนรักใหม่ของแทคยอนสมใจจินวาน การคบหาดูใจกันใช้เวลาเดือนเศษ แทคยอนก็พร้อมจะคุยเรื่องหมั้นหมายกับจินวานแล้ว

และตอนนี้แบมแบมก็หายตัวไปอีกคน

“มินจุน คิม มินจุน” ปากหยักของแทคยอนพึมพำชื่อคนที่ทำให้ตัวเองหัวปั่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กำปั้นหนักต่อยเข้ากับต้นไม้อีกแล้วทีเพื่อให้สมองนึกลบภาพของมินจุนออกไปจากหัว นึกลบความรู้สึกจะเป็นจะตายยามที่ได้รับรู้เบื้องหลังเรื่องการลักพาตัวมินจุนออกไปให้หมด

แต่ไม่อาจช่วยอะไร สมาธิของแทคยอนไม่ได้อยู่กับการตามหาตัวแฟนคนปัจจุบันอย่างแบมแบม แต่กลับวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวติดบ่วงกลับไปหาคิม มินจุนอีกครั้ง

“แม่ง” แทคยอนเตะต้นไม้ตรงหน้าไปเต็มแรงแล้วเดินย้อนกลับไปในบ้านตระกูลคิมอีกครั้ง

….

“ไม่รู้! ไม่รู้ได้ยังไงวะ แบมแบมไม่ใช่ตุ๊กตาตัวเท่าฝ่ามือนะถึงจะโดนลักพาตัวไปแล้วไม่มีใครหาเบาะแสอะไรเจอเลยแบบนี้” เสียงตะโกนด่าอย่างเกรี้ยวกราดดังมาคิม จินวาน ความโมโหร้ายที่ทุกคนเข้าใจได้เพราะคนที่หายไปคือลูกชายคนเล็กที่เป็นดังแก้วตาดวงใจ

“มันเป็นใคร ลูกชายฉันถูกจับไปไหน ฉันต้องการที่จะรู้เดี๋ยวนี้” จินวานตวาดขึ้นมาอีกครั้ง ชายตัวโตที่รับคำสั่งพยักหน้าแล้วรีบออกไป

“มินจุน ถ้าแทคมา บอกให้เข้าบริษัทแทนพ่อด้วย พ่อจะไปหาน้อง” จินวานหันมาบอกลูกชายคนโตที่นั่งนิ่งอยู่ มือบางที่กำกันแน่นคลายออกเล็กน้อยยามที่พยักหน้ารับ

“น้องจะไม่เป็นไร พ่อจะรีบพาแบมแบมกลับมา พ่อสัญญา” จินวานลูบหัวลูกชายแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

คิม มินจุนทิ้งร่างฝังไปในเบาะหนังเนื้อดี ใบหน้าเรียวดวงตารีที่ทำให้ใบหน้าขาวยิ่งดูละมุนละไมแต่ในขณะเดียวก็แสนเศร้าจนน่าใจหาย  แม้จะไม่ใช่พี่น้องร่วมมารดาแต่มินจุนก็รักแบมแบมมาก มินจุนนึกห่วงกลัวว่าน้องชายที่อยู่เพียง มัธยมปลายปีสองของตัวเองจะได้รับอันตราย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ รู้สึกไร้ประโยชน์สิ้นดี

แบมแบมถูกลักพาตัวไปจากหน้าโรงเรียนเมื่อเช้านี้ แทนที่น้องชายของเขาจะได้เข้าเรียนตามปกติ แต่ทางโรงเรียนกลับโทรมาแจ้งว่าแบมแบมขาดเรียนทั้งที่คนขับรถพาไปส่งแล้ว ไม่มีใครหาแบมแบมเจอ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีจดหมายขู่หรือเรียกค่าไถ่ แต่มันคือเรื่องที่เรียนรู้ได้จากประสบการณ์ของตระกูลใหญ่แบมแบมถูกลักพาตัวไปแล้ว

“ปึก!” เสียงประตูห้องที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงทำให้ตาเรียวของมินจุนหันไปดู ทันทีที่เห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเข้มดวงตาโตแข็งกร้าวที่รับกันดีกับใบหน้าคมสันจ้องมองมา ใบหน้าคุ้นเคยที่ทำให้มินจุนรู้สึกเจ็บจี๊ดๆไปทั้งหัวใจ

แทคยอนจะรู้สึกยังไงที่แบมแบมหายตัวไป ในเมื่อตอนนี้แบมแบมเป็นคนรักของแทคยอน

“พ พ่อบอกว่าให้แทคเข้าบริษัทแทน พ่อจะไปตามหาน้อง” มินจุนเอ่ยบอก รู้สึกประหม่าไปหมด ยิ่งตาโตจ้องมองกันเขม็งไม่วางตายิ่งทำให้มินจุนวางตัวไม่ถูก

ความคุ้นเคยที่เคยมีให้กันมันไม่เหมือนเก่า มันแปลกไปหมดและมันทำให้มินจุนรู้สึกแย่

“แล้วนายล่ะทำอะไรบ้างนอกจากนั่งอยู่เฉยๆ นั่นน้องชายนายทั้งคนนะคิม มินจุน” เสียงทุ้มแข็งกร้าวเอ่ยปากพูด แทคยอนเดินตรงเข้ามายืนนิ่งอยู่เหนือมินจุน คนตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่ทำได้แค่เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต

“แทค หาแบมเจอไหม” มินจุนไม่ตอบคำถามจากน้ำเสียเย็นชานั้น แต่ถามกลับ เขารู้ว่าแทคยอนหายไปตลอดเช้าก็เพราะตามหาน้องชายของเขา

“..” แทคยอนไม่ตอบกลับ มีเพียงดวงตาโตที่ยังจ้องมองมาที่มินจุน

“น้องจะเป็นไงบ้าง แบมคงกลัว”
“แน่นอนแบมต้องกลัวอยู่แล้ว ใครจะดีใจที่ได้โดนจับไปเหมือนนายล่ะมินจุน” แทคยอนแสยะยิ้ม มินจุนอึดอัดนึกอยากลุกจากเก้าอี้และหนีไปจากห้องเมื่อแทคยอนพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แต่ก็ลุกไม่ได้เมื่อคนตัวโต ยืนกั้นอยู่ด้านบนแบบนั้น

“คงมีแค่นายคนเดียวที่ดีใจเวลาโดนลักพาตัว เพราะจะได้สะดวกเวลาไปเอากับผู้ชายคนอื่น”

“แทค!” อ๊ค แทคยอนชอบใช้คำร้ายกาจกับมินจุน ถึงโดนบ่อยแต่ก็ไม่ชิน

“ทำไม รับไม่ได้ ที่ตอนทำไม่เห็นรู้สึกอะไร เหอะ บางทีฉันก็นึกสงสัยนะ ว่านายจ้างให้ไอ้ชางมินมันมาลักพาตัวแบมไป เหมือนคราวก่อนที่นายให้มันมาพาตัวเองไปหรือเปล่า เรื่องลักพาตัว ฉันว่านายคงถนัด” แทคยอนตอกทุกคำใส่หน้ามินจุนด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ทำเอาคนตัวเล็กได้แต่กัดริมฝีปากจนแน่นก่อนจะพูดกลับมาได้

“แบมแบมเป็นน้องชายฉันนะ ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะทำเรื่องเลวๆแบบนั้นได้”
“ใครจะรู้นายอาจนึกอิจฉาน้องขึ้นมาก็ได้ คุณลุงรักแบมมากกว่านาย และฉันรักแบม แต่ว่าเกลียดนาย” แทคยอนจบประโยคใจร้ายด้วยรอยยิ้มเย็นชา มินจุนได้แต่กล้ำกลืนน้ำลายลงคอกลั้นน้ำตาเอาไว้ในตัว

สำหรับแทคยอนความเชื่อใจเป็นสิ่งเปราะบางเมื่อถูกทำลายก็จะไม่มีวันก่อรูปร่างกลับมาได้อีกเลย

และมินจุนรู้ดีว่าตัวเองทำลายความเชื่อใจเหล่านั้นของแทคยอนไปแล้วจนหมดสิ้น แต่ก็ไม่คิดว่า..

“ฉันเลวมากขนาดนั้นในสายตานายหรือไงแทค”

“ใช่” สั้นง่ายได้ใจความแต่ทำเอาน้ำตาไหล  มินจุนก้มหน้าลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเชิดหน้าขึ้นมองแทคยอน

“ฉันไม่มีทางอิจฉาแบม เพราะฉันไม่ได้รักนาย อ๊ค แทคยอน” มินจุนอยากตอกกลับจังๆให้แทคยอนหน้าหงายบ้างแต่ที่พูดออกมาก็ได้แค่เสียงแผ่วเบา แทคยอนฟึดฟัด มือหนากระชากต้นแขนของมินจุนเต็มแรง

“แน่นอนสิ ฉันลืมไปว่านายไม่รักฉันหรอก เพราะนายรักผู้ชายทั้งโลกโดยเฉพาะคนเลวๆ” แทคยอนลดใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อนปะทะผิวแก้มของมินจุน

“ก็เหมาะกันดีผู้ชายง่ายๆอย่างนายกับผู้ชายเลวๆพวกนั้น” น้ำเสียงเข้มกระซิบทิ้งไว้ข้างหู มินจุนเม้มปากแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนยังคงใกล้และรอดรินอยู่ไม่ห่างจนมินจุนต้องหดคอหนี

“เหอะ!” แค่เสียงพ่นลมหายใจแทคยอนก็ทำเอามินจุนปวดหนึบในใจได้มากขึ้น

“คิดว่าฉันจะจูบนายเหรอ ฉันไม่ชอบของสกปกรกจำไว้” แทคยอนปล่อยมือออกดวงตาโตจ้องอย่างเหยียดหยามอีกครั้งก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง

เหลือทิ้งไว้แค่คิม มินจุนเพียงคนเดียว ทั้งตัวมินจุนสั่น แต่ไม่ใช่สั่นเพราะความโกรธแต่สั่นเพราะกลั้นน้ำตา แต่ก็ไม่ไหวน้ำตาอุ่นรดรินมาตามพวงแก้ม ในใจเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกแต่มินจุนก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเป็นคนเลือกเอง

ทุกสิ่งทุกอย่างทั้งเรื่องเมื่อสองปีก่อน ทั้งเรื่องที่ยังคงเลือกที่จะรักแทคยอนอยู่เหมือนเคย

มินจุนเลือกเองและทำตัวเองทั้งนั้น

ก็ต้องเจ็บเองแบบนี้แหละ

COLD EYE & WARM HEART

ทำได้เพียงแค่มอง แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังทำได้เพียงแค่มอง

ตาโตกวาดมองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มอยู่บนเตียง ยามนี้คนตรงหน้าช่างดูอ่อนนุ่มราวกับตุ๊กตา ทั้งผิวขาว ริมฝีปากแดง และผมสีดำที่เข้ากันดีกับใบหน้าน่ารัก

ต้วน อี้เอินนึกขอบคุณตัวเองที่เข้าไปในบ้านของพี่ชายคนสนิทอย่างฮวาง ชานซองเมื่อเช้านี้ เข้าไปในจังหวะเหมาะสมที่ชานซองกำลังเอ่ยคำสั่งให้ลูกน้องไปลักพาตัวลูกชายคนเล็กของบ้านตระกูลคิม เขารู้ในทันทีว่าคนที่ชานซองต้องการคือแบมแบม เขาจึงยื่นมือเข้าไป และเสนอตัวทำแทน เหตุผลง่ายๆก็คือเขาว่างและเบื่อ น่าแปลกที่ชานซองยอมให้เขาทำตามโดยง่าย

น่าแปลกแต่ก็น่ายินดี

มือหนาลูบไปที่แก้มเนียนใสของแบมแบมแผ่วเบา ดวงตาโตเต็มไปด้วยความลุ่มหลง ที่แบมแบมคงไม่รู้เพราะไม่เคยนึกจะมองมาที่พี่ชายคนนี้สักครั้ง

“นายคงจะเมินพี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้วล่ะแบม”

COLD EYE & WARM HEART

การโกหกเป็นความผิดบาปยิ่งใหญ่ที่เกินให้อภัย

แต่คนเราก็ยังคงโกหก

เสียงของโมบายพริ้วไหวไปกับสายลมยามที่ปะทะกับลมแรงตามแบบฉบับของบ้านที่อยู่ใกล้ตีนภูเขา แม้จะทำให้สดชื่นแต่ก็หนาวเย็นไม่น้อย มือบางจึงกระชับกอดหมอนข้างอุ่นที่หนุนนอนอยู่ให้แน่นขึ้น

“หนาวเหรออูยอง” เสียงทุ้มนุ่มจากหมอนข้างถาม มือหนาสางลูบเส้นผมของคนที่นอนเกยแก้มอยู่บนหน้าท้องแกร่งอย่างเชื่องช้าและบรรจง

“อื้อ หนาวจังเลยพี่คุณ” เสียงครางหวานหงุงหงิง  นิชคุณหัวเราะเบาๆในลำคอ รอยยิ้มหวานสะดุดลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึง แผลเป็นเล็กๆที่ยังคงเหลืออยู่ตรงหลังใบหูขวาของอูยองแม้วิทยาการทางแพทย์จะก้าวล้ำไปแค่ไหนก็ตาม

แผลเป็นที่อูยองได้มาเมื่อแปดเดือนก่อน

แผลเป็นที่นิชคุณยังคงจดจำเรื่องราวเกี่ยวกับมันได้อย่างดี

.

.

ลมเรื่อยๆพัดเข้ามาในห้องนำเอากลิ่นอายทะเลและเสียงเกรียวคลื่นกระทบฝั่งเข้ามาด้วย บรรยากาศในห้องเป็นสีลาเต้ที่ทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นนุ่มนวลแต่ก็ขาวสะอาดตามรูปแบบของโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง

ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้ากลม ผิวขาวสะอาด และปากบางสีชมพูที่ยังคงสดใสแม้ว่าเจ้าของจะหลับอยู่บนเตียงเป็นเวลานาน ใบหน้าน่ารักมีผ้าพันแผลแปะเอาไว้ที่บริเวณแก้ม หน้าผากมีผ้าก๊อตสีขาวพันเอาไว้อย่างประณีต ร่างกายแบบบางในชุดคนไข้ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดูอ่อนโยนไร้พิษสงราวกับเด็กน้อย

คนตัวโตยืนจ้องมองใบหน้าของคนไข้อยู่ต่อไป ปากหยักกดยิ้มไม่คลาย

” อีกไม่กี่วันคุณอูยองก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ” เสียงหวานของคุณหมอสาวทำให้ ‘นิชคุณ’ หันไปมอง รอยยิ้มบนปากหยักชัดกว้างขึ้นอย่างยินดี

“เมื่อเช้าอูยองตื่นเหรอครับ พอรู้ผมก็รีบมาทันที” เสียงทุ้มนุ่มถามมอย่างสุภาพ แววตากระหายใคร่รู้และอบอุ่นทำให้คุณหมอสาวยิ้มไม่หุบ มือบางหยิบแผ่นชาร์ตที่ถือติดตัวขึ้นมาดู

“ค่ะ เมื่อเช้าคุณอูยองตื่น อาการของคุณอูยองถ้าคุณอยู่ด้วยอาจจะช่วยได้มาก”

“ทำไมหรือครับ” นิชคุณถามด้วยความน้ำเสียงเร่งเร้า

“คุณอูยองความจำเสื่อมค่ะ จำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อตัวเอง หมอเองลองซักถามดูแล้วก็ไม่ได้ความอะไรเลย จนหมอต้องให้ยานอนหลับ ดูแล้วอาการหนักเอาเรื่องอยู่ค่ะ แต่ก็ถือว่าดีมากแล้วนะคะ นอกจากขาที่หัก แผลตามตัว อาการความจำเสื่อม คุณอูยองก็รอดจากการที่รถตกหน้าผาสูงขนาดนั้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์มากๆ” ตาโตจ้องมองไปที่คนไข้ที่ใช้ปาฏิหาริย์กับชีวิตอย่างคุ้มค่า ใบหูก็จดจำและฟังถ้อยคำของคุณหมอสาวไปด้วย

“อาการความจำเสื่อมของอูยองหนักมากเลยใช่ไหมครับ”

“ค่ะ แม้แต่ชื่อตัวเองยังนึกไม่ออก คงต้องให้คุณช่วยดูแลแล้วล่ะค่ะ” นิชคุณยิ้มรับคำขอของคุณหมอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“เรื่องที่อูยองยังอยู่ผมอยากให้คุณหมอกับทางโรงพยาบาลเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ให้หน่อยได้ไหมครับ ผมกลัวว่าคนที่ทำเรื่องนี้จะไม่ปล่อยอูยองไป ผมอยากดูแลให้อูยองจำทุกเรื่องราวได้ทั้งหมดก่อน แล้วค่อยให้เขาตัดสินใจเองว่าอยากจะทำยังไงต่อ ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา” เสียงทุ้มนุ่มด้วยตาโตอบอุ่น รวมทั้งเงินจำนวนมหาศาลเป็นค่าดำเนินการที่นิชคุณยอมจ่าย ทำให้หมอสาวพยักหน้าตามได้โดยง่าย

“ค่ะดิฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้ ชื่อในประวัติของโรงพยาบาลก็จะใส่เป็นนิรนามให้นะคะ”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ เดี๋ยวผมคงต้องขอให้คุณหมอแนะนำวิธีการดูแลคนไข้ความจำเสื่อมให้กับผมหน่อยนะครับ ผมอยากดูแลอูยองให้ดีๆ แต่ก็ไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดกับอาการปวดหัว”

“ได้ค่ะ หมอจะสอนวิธีการดูแลคุณอูยอง ให้คู่หมั้นอย่างคุณแจ็คสันเองนะคะ” นิชคุณยิ้มรับกับชื่อที่หมอสาวเอ่ยเรียกเขาไม่นึกรังเกียจอะไรถ้าจะเป็น หวัง เจียเอ๋อหรือแจ็คสันสักชั่วครู่ชั่วยามหากได้จาง อูยองมาครอง

ต่อแต่นี้สำหรับทุกคนจาง อูยองจะตายไปแล้ว จะมีคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าอูยองยังอยู่ก็คือเขา

.

.

.

“พี่คุณคิดอะไรอยู่เหรอ เงียบไปเลย” ตาโตที่เหม่อลอยตวัดกลับมามองใบหน้ากลมน่ารักของอูยอง มือหนาดึงรั้งร่างเล็กให้เกยขึ้นมาบนร่างตัวเองมากขึ้น

“พี่คิดว่าอยากจูบอูยองจังเลย”

“ถ้าเรื่องนั้นอย่าแค่คิดสิครับ” อูยองหัวเราะคิก ร่างเล็กไต่ขึ้นมาตามลำตัวโตที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของนิชคุณ เสื้อยืดตัวบางและกางเกงขาสั้นกุดของอูยองแทบไม่ขวางกั้นอะไร

มือหนารั้งอูยองเข้ามาใกล้ ปากหยักกดจูบลงบนปากอิ่มปาก เริ่มแรกคือความเย็นและต่อมาคือความอุ่นร้อนที่หอมหวาน ลิ้นชื้นสอดเข้าไปในโพลงปากหวานฉ่ำยามที่อูยองเผยอปากออก รสจูบหอมหวนดำเนินอยู่นานร่วมนาทีก่อนจะผละออก มือบางของอูยองจิกกำคอเสื้อของนิชคุณไว้จนแน่น แก้มกลมมีสีแดงเรื่อ ปลายนิ้วลูบไล้เส้นผมของอูยองและอดไม่ได้ที่จะแตะตรงรอยแผลเป็นที่หลังหูขวาของอูยอง

ถ้าไม่มีแผลนี้ คนตัวเล็กคนนี้อาจไม่ได้นอนอยู่บนตัวเขาแบบนี้ แต่อาจจะกำลังสนุกสนานกับหวัง เจียเอ๋อหรือผู้ชายคนอื่น นิชคุณยอมไม่ได้และไม่มีวันยอม แม้ต้องฆ่าใครให้ตายก็ไม่ยอมเด็ดขาด

ความคิดแสนรุนแรงในหัวเช่นนั้น แต่นิชคุณก็ยังคงส่งรอยยิ้มหวานให้กับอูยองที่จ้องดวงตารีแวววาวมองมาได้เช่นเคย

“ว่างๆเดี๋ยวพี่จะพาอูยองออกไปเดินเล่น อูยองทำกายภาพบำบัดจนเดินได้คล่องแล้วนี่” มือหนาลูบไล้ไปตามสะโพกอิ่ม ไล่ลงมาจนถึงเรียวขาของอูยอง ลูบวนแถวขาขวาที่ยามนี้กระดูกที่เคยหักนั้นเข้ารูปเข้ารอยดีแล้ว

“ผมยังกลัวอยู่เลย” ปากบางขมุบขมิบบ่น นิชคุณหัวเราะ ดึงใบหน้าหวานมาใกล้กดจูบบนหน้าผากมน

“พี่ไม่ปล่อยให้อูยองล้มหรอก อูยองก็รู้”

“อื้อ” อูยองยิ้มกว้าง ผินใบหน้าลงซบอกแกร่ง

“ช่วงนี้อูยองไม่บ่นปวดหัวเลย ไม่ปวดหัวแล้วใช่ไหม” นิชคุณถามถึงอาการปวดหัว เพราะอาการความจำเสื่อมทำให้อูยองปวดหัวบ่อยๆ แต่ก็เป็นพักๆ ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อนอูยองปวดหัวหนักอยู่สองสามวัน แล้วก็หาย แต่นิชคุณก็ต้องคอยถามอยู่เสมอ เพราะนิชคุณต้องระวัง อูยองจะไม่มีวันจำอะไรได้

“ไม่ปวดแล้ว ผมเสียดายนะที่นึกไม่ออกว่าเคยไปเดทกับพี่คุณที่ไหนบ้าง เมื่อก่อนเราคงทำอะไรสนุกๆเยอะเลย เสียดายที่จำสุสานของคุณพ่อคุณแม่ไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ มีแค่พี่คุณก็พอแล้ว”

น้ำเสียงซื่อของอูยอง ทำให้คนตัวโตยิ้มกว้าง นิชคุณบอกว่าพ่อแม่ของอูยองเสียหมดแล้ว และเราก็คบหากันมานานแล้ว อูยองประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ ทำให้จำอะไรไม่ได้ เรื่องราวใกล้เคียงเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิม ทำให้คุ้นชินจนไม่นึกระแวง แต่ก็ไม่ได้มากพอจะจำได้ นิชคุณเปลี่ยนทุกอย่างที่อูยองคุ้นเคย ทั้งบ้านที่อยู่ เปลี่ยนจากทะเลเป็นภูเขา เปลี่ยนโทนสีโปรดเปลี่ยนทุกอย่าง อย่างเดียวที่เหมือนเดิมคือนิชคุณ

มีแค่นิชคุณ ไม่มีหวัง เจียเอ๋อ คู่หมั้น ไม่มีประโยชน์ หรือพี่ชายจอมปลอมของอูยองอย่างอ๊ค แทคยอน

โลกทั้งใบในความทรงจำของอูยองมีเพียงแค่นิชคุณที่เป็นคนรักของตัวเองเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่นิชคุณต้องการและยินดีให้เป็นแบบนั้น

“อูยองจำเมื่อก่อนไม่ได้ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราในปัจจุบัน ก็ดี กว่า ‘อดีต’ อยู่แล้ว อย่าไปนึกถึงมันเลย พี่ไม่อยากให้อูยองปวดหัว” นิชคุณกดจมูกลงบนผมหอมๆของอูยอง อูยองครางฮือในลำคอเบาๆ ตะแคงใบหน้าซบไปกับอกแกร่ง ผิวแก้มนิ่มๆบนอกทำให้นิชคุณหลับตาลงด้วยรอยยิ้มบนปากหยัก

เพราะหลับตาอยู่เช่นนั้น จึงทำให้ไม่ได้เห็นใบหน้ากลมของอูยองที่ยามนี้ไร้รอยยิ้ม ตาเรียวนั้นก็แสนเย็นชา

แน่สิ เขาไม่จำเป็นจะต้องนึกถึงอดีตหรอก ก็ในเมื่อเขาจำทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว

เมื่อเดือนก่อนที่ปวดหัวนานหลายวันหลังความเจ็บปวดนั้นทุกความทรงจำกลับเข้ามาในหัวของอูยอง ทุกความจริงที่จดจำได้ว่า ผู้ชายตัวโตที่ตระครองกอดและร่วมหลับนอนกันแทบทุกคืนเป็นใคร และเขาเป็นใคร

เขาคือ จาง อูยอง เขาเป็นคนของตระกูลอ๊ค

เขามีพี่ชายต่างสายเลือด คือ อ๊ค แทคยอน พี่ชายที่เขารักมากที่สุด

เขามีคู่หมั้นแล้ว เป็นลูกชายคนสำคัญของตระกูลใหญ่จากฮ่องกง หวัง เจียเอ๋อ หรือแจ็คสัน

และเขาจำได้ดีว่านิชคุณอยู่ตรงไหนในความทรงจำของอดีต นิชคุณเป็นทั้งเพื่อนและศัตรูของแทคยอน

เป็นคนที่อูยองไม่ชอบ เป็นศัตรูทางความรู้สึกดีๆของอูยองทุกรูปแบบ

เป็นคนเลวที่อาศัยความโชคร้ายที่อูยองเกือบตาย ที่จำอะไรไม่ได้ของอูยองมาเป็นเครื่องมือ

“อูยองเป็นอะไร ทำไมตัวเกร็งๆ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มแสนห่วงใยที่แค่ได้ฟังก็อยากจะอ้วก แต่ร่างเล็กก็เงยหน้าขึ้นส่งมอบให้ด้วยรอยยิ้มหวาน

ทุกอย่างก็เป็นละครบทใหญ่ ไม่ว่านิชคุณมีเจตนาอะไร จาง อูยองจะไม่โกง

โกหกมาก็โกหกกลับ ตอแหลใส่กัน สร้างความเชื่อใจจอมปลอมไม่ใช่เรื่องยากอะไรจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายนึงจะทนไม่ไหวจนคายความลับออกมา คายทุกเรื่องโกหกที่มีใส่กัน ถอดหน้ากากจอมปลอมและโยนความบาดหมางใส่กันซึ่งๆหน้าเสียที

“ผมกำลังคิดว่าอยากจูบอีกครั้งจัง”

“ถ้าอยากก็ไม่ต้องแค่คิดหรอกอูยอง” รอยยิ้มกว้างจากคนตัวโตตามมาด้วยปากหยักที่กดจูบลงเป็นปากบางสวยของอูยอง เรียวลิ้นชื้นถูกกดจูบดึงรั้งเข้าไปในโพลงปากหวานฉ่ำ เสียงตวัดลิ้นหยอกล้อดังขึ้นมาให้ได้ยิน

ตาเรียวสวยที่หลับพริ้มในคราแรก เบิกขึ้นจ้องมองใบหน้าหล่อคมคายราวเทพเจ้าปั้นตรงหน้าอย่างหมางเมินแม้ปากของเรากำลังจูบกันอยู่ก็ตาม

ต่อจากนี้ อูยองจะจดจำไว้และไม่มีวันลืมอีกครั้งแน่

ว่าตัวเองเกลียดนิชคุณมากแค่ไหน

100%

 WARM HEART มาตามสัญญาค่ะ ฟีตแบคตอนที่แล้วดีมากเลย ปลื้มใจ ตอนนี้ก็เลยมาต่อแบบว่องไว

ยืนยันคำเดิมค่ะ อ่านทุกตอนต่อกันมันจะดีจริงๆนะ

มาร์คแบมมาจั่วหัวเรื่องน้อยไปสักนิด แต่ก็มันก็แค่อินโทร

(บอกเลยเรื่องนี้เหมือนแต่งฟิคหกเรื่องในเวลาเดียวกัน)

 

กติกาทวงฟิคตอนต่อไปเหมือนเดิมค่ะ

-ขอให้ทุกคนไปสกรีมและแหกแรงๆที่  #ฟิคฟ้าสีเทา ยิ่งหลายคนหลายอัน ยิ่งกระชุ่มกระชวยหัวใจคนแต่งค่ะ

– อยากสกรีมยาวๆ เมนต์ในนี้เลยค่ะ เราชอบอ่าน อ่านเมนต์ตอนที่แล้วมีความสุขแต่งฟิคเพลิน

ฟีตแบคดี ฟิคมาเร็วพูดเลยยย

——–

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s