#ฟิคฟ้าสีเทา WARM HEART #4

เปรี้ยง!

ฟ้าที่ผ่าแรงทำให้ประกายแสงไฟแลบเข้ามาจนเห็นใบหน้าของแทคยอนชัดเจน ตาโตกำลังจ้องมองมาแสงน้อยเสียจนไม่เห็นแววตาแต่ก็สร้างความสั่นกลัวไปทั้งใจของมินจุน

“แทค นอนกันเถอะน…” เสียงไฟเราะถูกดูดกลืนหายไปเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจหนักที่สอดประสานกันเมื่อรสจูบของแทคยอนและมินจุนจุดติดและผสมผสานกัน มินจุนใช้มือทั้งสองข้างพยายามผลักแทคยอนให้ลุกออกไปแม้รู้ดีว่าไม่เคยได้ผล มินจุนมีแรงไม่ถึงครึ่งของแทคยอนด้วยซ้ำยามมีสติ จะเหลืออะไรกับยามไม่มีสติยับยั้งใจ

มือหนาบกร้านข้างเดียวกำรวบข้อมือของมินจุนดึงขึ้นไปเหนือหัวแล้วกดลงบนพื้น ริมฝีปากหยักกัดเม้มกลรบปากร่างจนมินจุนสะดุ้ง ผละออกมากดจูบซ้ำไปตามผิวแก้มละลงมาตามรูปหน้าเรียว กดจูบซ้ำและขบกัดลงตรงแอ่งชีพจรน้อยๆทีกำลังเดือดตุบ

“ฮึก อ่าา” มินจุนผวาหายใจ ร่างกายพยายามดิ้นรนแต่ดูไร้ผล แทคยอนไม่ได้จะหยุดอยู่แล้ว เขาไม่มีแม้สตินึกคิดใดติดตัว มินจุนรู้ดี

และรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

 

แทคยอนเลียริมฝีปากตัวเอง ลมหายใจอุ่นรอยปะทะกับผิวอกหอมนุ่ม จมูกโด่งสูดกลิ่นกายหอมที่ต้องการของมินจุนเข้าปอด ยิ่งดมยิ่งชุ่มชื่นใจ ฟันคมขบกันจนคนตัวเล็กได้สะดุ้งหลายที

มือหนาผละจากท้องน้อยที่กดแน่นไว้จนมินจุนเสียตัวงอ มือหนาล้วงเข้าไปในช่องว่างของขากางเกงแสนสั้น ล้วงเข้าไปจนเจอกับชั้นใน ปลายนิ้วยาวที่ชอนไชเข้ามาทำให้มินจุนบิดงอตัวอย่างคุมไม่อยู่ มือหนาซุกซนอยู่ช่วงครู่แล้วกระชากกางเกงทั้งสองตัวของมินจุนออกมา

ลมหายปะทะเข้ากับผิวเนื้อนุ่ม ก่อนที่ความร้อนจะตามเข้ามาแทบในทันที

ขาทั้งสองข้างของมินจุนถูกจับให้ลอยขึ้นเพราะกางเกงขาสั้นและชั้นในที่ห้อยค้างอยู่ตรงน่องทำให้คนตัวโตมุดเข้ามากลางระหว่างขาจนสองขาเรียวแหกออกกว้าง หัวไหล่ถูกกดติดพื้นเหมือนสองมือที่ถูกรวบตรึงไว้

ไม่มีการตระเตรียมหรือปลอบใจ ไม่มีการอ่อนโยนแต่อย่างใด ทุกอย่างคือสัญชาติญาณดิบที่ต้องการให้มันบรรลุอย่างเอาแต่ใจ

“…อึ่ก ” คนตัวเล็กกว่าหายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจม นิ้วยาวแตะวนอยู่รอบผิวนุ่มอุ่นก่อนเข้าไปสำรวจภายในเพื่อหาความอบอุ่นที่ต้องการและเมื่อแน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ตามหาส่วนที่หิวโหยความอบอุ่นของมินจุนมากที่สุด

“…!” มินจุนกัดฟันแน่นยามที่หลับตาลงและปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจากหางตา เมื่อแทคยอนกดส่วนแข็งขืนที่เติบโตจนใหญ่ได้เต็มที่เข้าไปหาอบอุ่นข้างในร่างกายอันแสนอบอุ่นของมินจุน

มันเจ็บเหมือนร่างจะฉีกขาด แต่ในความจริงไม่ใช่แค่เหมือน ผนังอ่อนนุ่มที่ไม่เคยถูกรุกรานมาราวสีเดือนหลังจากครั้งล่าสุดที่แทคยอนเป็นแบบนี้ และไร้ซึ่งการตระเตรียมใจให้พร้อมรบฉีกขาดออกจนเลือดอุ่นทะลักออกมาช่วยของเหลวจากส่วนปลายของแทคยอนหล่อลื่นให้เสียดสีไปได้อย่างสะดวกมากขึ้น

ทุกความสบาย ทุกความสุขของแทคยอนแลกมาด้วยความเจ็บปวดของมินจุนทั้งสิ้น

สะโพกหนาเร่งเร้าจังหวะให้เร็วมากขึ้นโดยไม่ได้สนใจว่าสิ่งที่รองรับอารมณ์อยู่ใต้ร่างจะเจ็บปวดจนสั่นเทาไปทั้งตัว จะเป็นคนจริงๆหรือเปล่า หรือเป็นเพียงจินตนาการบทหนึ่งซึ่งแทคยอนไม่นึกว่ามันเป็นจริง

เสียงครางที่สั่นเบาดังปะปนกับการพยายามหาอากาศเข้ามาหายใจของมินจุน แทรกซึมเข้ามาจากอ้อมกอดที่รัดแน่นและของส่วนแข็งขืนที่ช่วงชิงความหอมหวานจากกายจนตัวสั่นคลอน แทคยอนฝังใบหน้าไว้กับอกของมินจุน ขบกัดยอดอกสวยทั้งสองข้างช่วงชิมความหวานเสียจนมินจุนเจ็บผิว

เจ็บไปทั้งตัว

มินจุนนึกดีใจที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของแทคยอน ยามที่แทคยอนละเมอจนคุ้มคลั่งแบบนี้ แต่ในความดีใจนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทุกสัมผัสของแทคยอนมันรุนแรง เพราะมันไร้สติ ทุกแรงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาไม่มีซึ่งความอ่อนโยนเพราะมันไร้การไตร่ตรอง มันคือการถูกข่มขืนจากคนที่ละเมออาละวาดและมันก็เจ็บมากจริงๆ

เจ็บเหมือนร่างจะพัง แต่มินจุนก็ยังทำได้แค่หลับตาและปล่อยให้แทคยอนจ้วงแทงเข้ามากระชากทุกความอบอุ่นที่แทคยอนต้องการกลับไป

ทุกๆก้าวของการเดินทางในชีวิตต้องมีคนเสียสละ

และมินจุนยินดีจะเป็นคนๆนั้น

“อืมมม” เสียงทุ้มครางพร้อมจังหวะการกดสะโพกที่เร่งเร็วมากขึ้นบอกมินจุนได้อย่างดีว่าแทคยอนใกล้ถึงแล้ว มินจุนปล่อยการควบคุมร่างกายในส่วนอื่นๆไปทั้งหมด เพราะร่างกายกำลังถูกปลุกปั่นให้ปั่นขึ้นสูงจนหายใจไม่ทัน ทั้งจมูกและปากของมินจุนกอบโกยอากาศเข้าร่างกายจนเกิดเสียงครางหวีดหวิวดังขึ้น

“อื้มมมม ” แทคยอนเกร็งตัวแม้แต่มือที่กดข้อมือมินจุนไว้ก็ออกแรงเพิ่ม ร่างเล็กกระตุกเมื่อถึงจุดหมายเช่นกัน ความเหนอะหนะเกิดขึ้นตรงหน้าในจังหวะที่ของเหลวร้อนสีน้ำนมฉีดเข้าไปในร่างกายของมินจุนปะปนกับเลือดข้นและประสานลงไปในแผลฉีกจนแสบสันต์

 

“อื้ม บ แบม” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูแผ่วเบาเป็นชื่อที่มินจุนคุ้นเคย น้ำตาที่ไหลเพราะเจ็บกายยังไม่เยอะมากเท่ายามนี้

เจ็บไปทั้งใจ

ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงบนตัวของมินจุนดูเหมือนจะพอใจมากแล้ว กายแกร่งถอดถอนออกจากร่างบางได้ง่ายดายเมื่อบรรลุเป้าหมาย แทคยอนทิ้งตัวนอนข้างๆมินจุน ร่างเล็กที่บอบช้ำสั่นเทา ร่างกายยังคงรู้สึกแสบร้อนไม่หาย แสบเสียจนอยากให้ด้านชาทั้งตัวทั้งใจ

แต่ก็ยังคงเจ็บ

 

….

ยังไม่จบไปอ่านต่อที่เด็กดีกันเลยจ้าพี่น้อง

http://writer.dek-d.com/poisonmoon/writer/viewlongc.php?id=1396657&chapter=10

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s