#ฟิคฟ้าสีเทา #4 {COLD EYE}

เขาวิ่งหนีไปได้นิดเดียวเท่านั้น แบมแบมมารู้ตัวก็เมื่อตอนที่โดนทั้งลากทั้งดึงกลับมาที่บ้าน บันไดหลายขั้นไม่เป็นอุปสรรคต่อคนตัวโตที่จัดการดึงแบมแบมพาดไหล่จนหัวทิ่มพอทำให้ได้เห็นภาพครัวที่เป็นสีเขาสลับดำจนบางจุดก็หลอมรวมกันจนเป็นสีเทาหลายเฉดของครัว

ภาพทุกอย่างกลับหัวจนกระทั่งหลังกระแทกลงบนเตียงนุ่มๆ

“บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำให้โกรธ ว่าอย่าให้ใจร้าย” เสียงของมาร์คไม่ได้กระโชกโฮกฮากเลยแต่มันทุ้มหนัก ดุดันเหมือนค้อนที่ทุบลงมา

“แบม ย อยากกลับบ้า..”

“กลับไปหาใคร ไอ้แทคยอนเหรอ หึ” มาร์คคำรามออกมา แบมแบมตอนนี้ปากเก่งไม่ออกได้แต่เม้มปากตัวเองแน่น

“เดี๋ยวนายก็ได้กลับแล้ว ใกล้จะได้กลับแล้ว” พอคิดถึงเรื่องนี้มาร์คก็ยิ่งหงุดหงิด หงุดหงิดจนอยากจะเผาบ้านนี่แม่งจริงๆ

“แต่ก่อนกลับน่ะ เอาของไปฝากไอ้แทคยอนมันด้วยแล้วกัน”มือหนากระชากต้นคอของคนตัวเล็กแล้วกดจูบลงไปบนปากอิ่ม เป็นรสจูบที่หนัก แรง และไร้ซึ่งความอ่อนโยน ไม่เหมือนกับจูบรสมิ้นหวานๆที่เคยได้รับมานับครั้งไม่ถ้วน

ใจแบมแบมสั่นกลัวเหมือนมีศึกสงครามอยู่ในอก เหมือนเห็นนรกอยู่ใกล้ๆแค่คนตรงหน้าโกรธ

“อีกสามวันเองแบมแบม อดทนอยู่กับฉันสามวันมันจะตายใช่ไหม” ปกติมาร์คพูดน้อยจนแทบไม่พูด แต่วันนี้เขาหงุดหงิด โมโหและต้องการระบาย มีแต่เรื่องให้เขารู้สึกโมโห โมโหมันทุกอย่าง

เหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่นชิ้นโปรดไป

“ฮึก ไม่เอา” ปากเจ่อแดงที่แตกช้ำสั่นเครือเมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกล็อคด้วยเข็มขัดหนังเส้นใหญ่ แบมแบมน้ำตาล่วงเผาะเมื่อเห็นว่าคนตัวโตจะทำอะไรต่อไป แผ่นอกบางถูกกดไว้จนจมเตียง ขาทั้งสองข้างแยกออกจากกัน โดยมีเข่าของมาร์คกดทับไว้ที่ต้นขาซ้าย พอไม่มีเข็มขัดช่วยพยุง กางเกงยีนที่โดนรูดซิบลงก็เกาะไว้ที่เอวหมิ่นเหม่

ตาโตตวัดจ้องมองใบหน้าหวานเพียงครู่เดียวแล้วก้มลงละเลงลิ้นกับหน้าท้องแบนราบ ฟันคมขบกัดตามผิวเนื้ออ่อน กัดและดูดเม้มรุนแรงจนห้อเลือดและขึ้นรอยเสียทุกครั้งที่ริมฝีปากละผ่าน ความรู้สึกในอกแบมแบมแทบระเบิด มันวาบหวิว เจ็บแปปและเสียใจ

ไม่มีความรังเกียจ แต่มันผิดหวัง

“ฮึก ไม่ ไม่ใช่ คุณโจรไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่ใช่” แบมแบมร้องออกมาเสียงดัง ต่อให้ทั้งร่างดิ้นพล่านเพราะถูกรังแกก็ตาม เสียงสะอื้นตัดพ้อแม้จะดูบางเบาแต่ก็มีผลทำให้คนที่กำลังกัดเสียจนผิวทั่วอกและท้องของแบมแบมแดงเถือกไปหมดสะดุดลงได้

“ฉันไม่ใช่คนแบบนี้แล้วฉันเป็นคนแบบไหน” มาร์คเอ่ยถามเหมือนจะดีแต่มือหนาก็ยังลูบไล้ไปทั่วผิวเนื้ออ่อน ตอนนี้แบมแบมเปลือยอยู่ตรงหน้าเขาเกือบทั้งตัวแล้ว มีเพียงชั้นในสีเข้มกับเสื้อยืดที่รั้งอยู่ตรงข้อมือเพราะติดเข็มขัดเท่านั้น

ไฟมันลุกขึ้นแล้ว และมาร์คไม่คิดจะดับมัน

“ฮึก คุณโจรใจดี คุณโจรจะฟังแบม คุณโจรจะไม่บังคับแบม อื้อ” แบมแบมตอบเสียงดัง คำพูดคำจาเข้าข้างความดีของคุณโจรเต็มที่ในขณะที่มือหยาบของมาร์คก็ลูบวนผ่านยอดอกสีหวานที่ชุ่มน้ำลายตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

มาร์คคิดว่าเขาทนมามากพอแล้ว

“จริงเหรอ ฉันเป็นโจรนะ ทำไมฉันต้องฟังล่ะ” มาร์คขยับตัวเพื่อให้หัวเข่าของตัวเองกดคลึงที่ส่วนอ่อนไหวใต้ชั้นในบางของคนตัวเล็ก แบมแบมอ่อนระทวยไปทั้งตัวแต่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล

“ฉันอาจแค่แกล้งทำตัวเป็นคนดีแค่นั้นก็ได้เอาอะไรมารับประกันว่าฉันเป็นคนดีจริงๆ” มาร์คดึงแขนสีน้ำผึ้งสวยเนียนที่ถูกมัดติดกันด้วยเข็มขัดมาใกล้ ฟันคมกัดลงไปตามผิวเนื้ออ่อนดูดคลึงสลับการละเลงด้วยลิ้น

“ฮึก คุณโจรไม่ได้ชอบแบมเหรอ” คำถามจากเสียงหวานสั่น มาร์คชะงักไปทันที หัวใจที่เคยตั้งป้อมกลับถูกตีกำแพงทะลายจนอ่อนยวบลงง่ายๆ

แบมจำเขาได้แล้วเหรอ

“แบมไม่รู้หรอกนะว่าเพราะคุณโจรหน้าคล้ายเขาหรือเปล่า แต่แบมดีใจนะที่คุณโจรชอบแบม ฮึก ดีใจนะ”

มาร์คไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงก่อนดี เสียใจที่แบมจำเขาไม่ได้ หรือดีใจที่แม้จำไม่ได้แต่ดูเหมือนแบมจะชอบเขาอีกครั้ง

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น ทำไมถึงคิดว่าฉันชอบนาย รักนาย” คำถามจากน้ำเสียงเย็นทำเอาแบมแบมหน้าเจื่อน ในใจมันหวิวกว่าเดิม ยิ่งไม่เห็นหน้าหล่อนั่นเพราะเอาแต่กัดฟัดที่หน้าท้องของตัวเองแบมยิ่งเดาอารมณ์ไม่ถูก สมองก็ถูกลมหายใจร้อนๆกับลิ้นอุ่นๆปั่นจนป่วนไปหมด

“แบมเข้าใจผิดเองเหรอ อ๊ะ อื้อ” แบมแบมเสียงสั่นสะท้าน ทั้งตัวดิ้นพล่านเมื่อมือหนาสอดเข้าไปในชั้นในสีเข้มบนล่างเล็กกำจัดมันออกไปไกล มือใหญ่กำลังลูบล้วงปลุกปั่นให้สิ่งที่เคยอ่อนแรงของเด็กอายุสิบเจ็ดแข็งขืนสู้มือ

มาร์คไม่ได้บังคับอย่างทีแรก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยขออย่างที่ถูกที่ควร

“หนีไปทำไม” มาร์คเอยถาม มือก็ไล้วนกับส่วนหัวสีดของเด็กน้อย มันกำลังตื่นอย่างเท่าเทียมกับเขาที่เริ่มแข็งจนแทบปวดหนึบไปหมดแล้ว

“แบมไม่อยากให้คุณโจรเดือดร้อน ถ้ารอให้พ่อหรือพี่แทคมาเจอคุณโจรคงไม่รอด อื้อออออ” ปากเจ่อแดงครางหวือยามที่ถูกดูดกลืนส่วนอ่อนไหวที่ตอนนี้ไม่ก่อนอย่างเคยหายเข้าไปในโพรงปากหยักรสมิ้น เหลี่ยมฟันที่ครูดเนื้ออ่อนกับมือหยาบที่ลูบไล้ต้นขาเป็นการกระตุ้นให้คนตัวเล็กรู้ตัวว่าควรอธิบายต่อ

“อ๊ะ อื้อ มัน มัน ..คุณโจร อ๊ะ” แต่แบมก็ไม่อธิบายต่อเพราะสติสตังไหลไปกับของเหลวขุ่นที่พ่นออกมาง่ายๆจากการหลอกล่อของโพรงปากอุ่น แบมแบมสั่นไปทั่งตัวอย่างน่าสงสาร ใบหน้าน่ารักเปรอะน้ำตาจนน่าให้เปรอะอย่างอื่นด้วย มาร์คคายของเหลวขุ่นใส่มือหนาแล้วแตะละเลงไปที่ช่องทางอ่อนนุ่มที่รอให้ตนรังแกอยู่

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกเดี๋ยวนายก็จะได้ไปจากฉันจริงๆแล้วแบม” มาร์คกระซิบที่ข้างใบหูบางซึ่งแดงแจ๋ นิ้วยาวแตะวนไปทั่วจุดอ่อนไหวจนแบมแบมได้แต่หน้าแดง พยายามจะหนีบขาเข้ามาหากันเพื่อสกัดกั้นอารมณ์เขินอายที่วาบหวิวแต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเลยสักนิด

“ถึงไม่อยากให้กลับไปแต่ก็ต้องปล่อยไปอยู่ดี”

“อ๊า”

“ถ้าพี่จะขอกอดนาย ได้ไหมแบม ตอนนี้ได้ไหม” เป็นคำขอที่ไม่เหมือนคำขอ เพราะตอนนี้อารมณ์แบมแบมถูกกระตุ้นจนไฟโหมเสียยิ่งกว่ามาร์คเองอีก และเด็กที่ซื่อตรงต่ออารมณ์อย่างแบมแบมก็คงไม่ยอมหยุดให้ตัวเองต้องค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

“อื้อ อื้อ” พยักหน้าจนผมสีมอคค่าไสว มาร์คกดยิ้มพร้อมกดนิ้วเข้าไปในช่องทางอบอุ่นอย่างใจเย็น

“อ๊า ..มัน”

“เจ็บไหม” ถามพรางเพิ่มเป็นสองนิ้วที่ขยับขยาย มือหยาบลูบวนปลุกวนแถวหน้าท้องเรียบจนขนอ่อนลุกชัน

“อื้อ ..แต่ ทำต่อเถอะ” เป็นคำร้องขอด้วยตากลมโตที่ฉ่ำน้ำตาปรือปรอยมองตรงมาจนมาร์คได้แต่ตะโกนห้ามตัวเองว่าใจเย็น ใจเย็น

แต่ก็แค่บอกตัวเองเขาไม่ได้นึกจะทำ

“เดี๋ยวจะดีกว่านี้อีกแบม ดีกว่าใคร” คนตัวโตเปลี่ยนท่าทางคร่อมอยู่บนบนร่างเล็กที่สั่นไหวราวลูกนก จับขาข้างนึงพาดไหล่ อีกข้างก็ฉีกไปอีกทาง ของเหลวขุ่นที่หล่อลื่นไว้ตอนแรกช่วยให้กดส่วนหัวเข้าไปในร่างบอบบางได้ง่ายขึ้น

“อื้อ เจ็บ จ”

“ซี๊ด อ่า” เสียงที่ห้ามไม่อยู่เหมือนเข้าไปในร่างกายของแบมจนหมดความยาว ขนาดมันต่างกันและตัวแบมก็สดใหม่จนต่อต้านหลายที แต่ในที่สุดก็ได้ครอบครอง

ในที่สุดแบมแบมก็ต้องเป็นของต้วน อี้เอิน

ไม่มีวันเป็นของใครคนอื่น

มาร์คกดจูบลงบนน่องเนียนด้วยความmtนุถนอมและปลอบโยน แบมแบมลดสองมือที่ถูกเข็มขัดรัดลงมาปิดหน้าที่เปรอะน้ำตา แต่ปากอิ่มฉ่ำนั้นก็ไม่เอ่ยสักคำห้ามปราม

ถ้านี่เป็นกับดักของนายพราน กระต่ายน้อยก็เดินเข้าไปเอง

“อื้อ อื้อ อือออ” ลมหายใจของแบมแบมเริ่มรับจังหวะกับความแปลกใหม่ที่เขย่าไปทั้งร่างๆ มาร์คเป็นคนควบคุมจังหวะที่ใจเย็นแต่หนักหน่วง พยามยามใส่ใจแบมแบมให้มากที่สุดแต่ในขณะเดียวกันก็เอาแต่ใจ จึงช่วยไม่ได้ที่ช่องทางบอบบางไม่ชินกับการรุกรานจะฉีกขาด แต่มันก็ดี บางครั้งเลือดกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นถูกที่ถูกเวลาก็ช่วยอะไรได้มาก อย่างน้อยนี่ก็เร่งจังหวะให้ขยับไปลื่นขึ้นอีกนิด

ทั้งร่างกายสั่นไหวที่ถูกชักนำด้วยแรงกระแทกจากสะโพกสอบเปลี่ยนเป็นอุ่นจนร้อนเมื่อสองมือใหญ่ช้อนตัวแบมแบมขึ้นมา ทั้งร่างสั่นระริกถูกจับนั่งซ้อนอยู่บนตัก ในขณะที่ส่วนที่เชื่อมกันอยู่ก็ยังคงตักตวงความหอมหวานไปไม่ยั้ง

จูบที่ทำเอาลืมโลกไปเลย คือเหตุผลของการทำแบบนั้น จูบนั้นดีพอที่จะทำให้แบมแบมลืมทุกความเจ็บปวดทางกาย แต่ยังคงเต็มอิ่มกับความเสียวส่านที่ถูกปรนเปรอ มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบาง จับบิดเปิดซอกคอขาว รอยฟันคมถูกฝากทิ้งไว้เสียจนคอแดงเถือก

“อ๊า ค คุณโจร จะ.. อื้อ” เสียงหวานกระเส่าแหลมเสียจนคนฟังใจส่น อดไม่ได้จะเร่งจังหวะขึ้นไปให้แรงอีก แม้จะเป็นครั้งแรกที่ทำร่วมกัน แต่มาร์คก็อยากจะแตะสรวงสรรค์ไปพร้อมๆกับแบมแบม

อยากเป็นส่วนหนึ่งไปด้วยตลอดชีวิต ไม่อยากปล่อยไปอีกแล้ว

…ถ้าหากจะเลือกได้

“ซี้ด อื้มม” เสียงสูดปากดังมาอย่างห้ามไม่อยู่เพราะร่างกายเย้ายวนบนตัก

“อื้อ อื้ อ๊าาา”มาร์คซอยสะโพกเด้งเข้ารับกับก้นนุ่มแรงขึ้นถี่ติดกันหลายครั้ง ก่อนจะเกร็งฝังแน่นขึ้นเมื่อทุกอารมณ์ปลดปล่อยออก ทั้งสองร่างปล่อยปล่อยออกมาพร้อมๆกัน จังหวะที่นำพาออกมานั้นเร่งเร้าจนใจสั่นเหมือนมีผีเสื้อนับล้านโบยบินอยู่ในท้อง

 

—-

ยังไม่จบนะคะคนดี ไปอ่านได้ที่เด็กดีค่ะ

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1396657&chapter=11

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s