#ฟิคฟ้าสีเทา WARM HEART #5

“ผมไม่ได้แย่ง ผมมาก่อน ทั้งพี่แทค ทั้งแจ็คสัน โดยเฉพาะแจ็คสัน เสียใจแทนน้องชายคุณด้วยนะ คงต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งถ้าผมกลับไป” ปากบางที่ฉีกยิ้มกว้างนั้นเป็นอย่างแรกที่โดนสั่งสอน นิชคุณบดเบียดริมฝีปากขยี้ปากนุ่มของอูยองอย่างแรงเสียงจนคนตัวเล็กรู้สึกปากชา จะหันหน้าหนีไปทางไหนก็ไม่ได้เพราะมือหนากดล็อคคอเอาไว้

 

“ใครกันแน่ที่จะร้องไห้อูยอง” ยามนี้นิชคุณก็ยิ้ม ยิ้มด้วยแววตาว่างเปล่า เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุด น่ากลัวจนอูยองอยากจะร้องไห้แล้วก็บอกให้ปล่อยกันไป ละเว้นเขาเถอะ แต่ทิฐิในตัวมันแรงกล้ากว่านั้นมาก

 

“ฉันว่าสมองนายมันหลงตัวเองเกินไป มันยังยึดติดกับความรู้เก่าที่มี อูยองที่นั่นไม่มีใครรักนายแล้ว ให้ฉันย้ำให้ฟังนะ แบมจะไม่ร้องไห้ ยองแจก็จะไม่ร้องไห้ จะมีแต่นายที่ร้องไห้”

 

“อย่า” เสียงร้องห้าม เมื่อมือหนากระชากเสื้อนอนจนกระดุมทั้งแผงร่วงกราว ความเจ็บแสบทิ้งไว้บนผิวเนื้อ นิชคุณคร่อมทับอยู่บนร่าง มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ในมือเดียว อูยองกำลังจะดิ้นรนเตะถีบให้สุดแรงถ้าหากไม่เห็นรูปในมือของนิชคุณก่อน

 

เป็นรูปของแจ็คสันที่นอนหลับเปลือยท่อนโดยมียองแจอยู่นอนยิ้มตาหยีซบอยู่บนอก เป็นรูปที่โพสลงอินสตราแกรม มีแคปชั่นง่ายๆว่า ‘ เวลาของคนรัก ร้อนแรงเกินไปแล้วพี่แจ็คสัน >///<‘

 

“เห็นหรือยังว่ามันรักน้องฉันแค่ไหน ตรงนั้นไม่มีที่ให้นายยืนแล้ว” นิชคุณยิ้มเยาะแม้ความจริงแล้วตอนเห็นรูปนี้ตนจะโกรธมากพอดูเพราะว่าน้องชายไปใกล้ชิดกับแจ็คสันมากเกินไป

 

“…”

 

“แล้วเผื่อว่านายจะมีความหวังโง่ๆอยู่จางอูยอง” คำเถียงของอูยองถูกแทรกแซง เมื่อมือหนาปลดเข็มขัดออกมารัดแน่นไว้ที่ข้อมือบาง นิชคุณหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดโทรออก ไม่ลืมจะหันมาให้ดูว่ากำลังโทรไปหาใคร

 

“อ๊ค แทคยอน” คือชื่อที่อยู่บนจอ

 

ในใจอูยองเต้นสะท้านรุนแรง ทั้งความหวัง ความคิดถึงและความหวาดกลัว

 

นิชคุณกดเปิดลำโพงที่มีแต่เสียงสัญญาณดังขึ้นมา ปากหยักก็ก้มลงบรรจงดูดกลืนยอดอกบาง มืออีกข้างก็ลูบไล้ฟอนเฟ้นเข้าไปในกางเกงนอนเนื้อนิ่มของอูยอง

 

“อื๊อ อย่า ฮึก อย่าทำ ..อ่ะ อย่า” อูยองร้องห้ามเสียงสั่น พยายามดิ้นขัดขืนก็ไม่ช่วยอะไร ร่างกายอูยองกำลังทรยศเสียวซ่านและสั่นไหวไปกับสัมผัสของนิชคุณ ส่วนสติก็จับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์เครื่องหรู

 

ถ้าเกิดพี่แทครับสายตอนนี้ ก็จะได้ยินเสียงของเขาที่รอดเข้าไปด้วย อูยองกลัว อูยองไม่ได้อยากให้พี่แทครู้แบบนี้

 

“อ๊า..” สติถูกแย่งชิงอีกครั้ง อูยองแหงนหน้าไปด้านหลัง เกร็งแผ่นอกขึ้นจากเตียง เมื่อถูกเล้าโลมที่แกนกายเล็กจนโตเต็มอารมณ์ นิ้วยาวลูบวนผิวเนื้อฉ่ำเย็นจนสั่นระริกไปทั้งร่าง ปลายนิ้วยาวกดแตะย้ำๆตรงช่องทางสีหวานแต่ไม่ล่วงล้ำเข้าไปอย่างจงใจกลั่นแกล้ง

 

“อ่ะ อ๊ะ อ”

 

“ตื้ดด ตื้ดด ตื้ดด”

 

“อ๊ะ อึก อ๊าา”เสียงสัญญาณโทรศัพท์ยังคงเชื่อมต่อกับปลายทาง เฉกเช่นท่อนเนื้ออุ่นแข็งของนิชคุณที่เชื่อมต่อเข้าไปในร่างของอูยอง อูยองเกร็งขาจนสุด มือบางที่โดนมัดติดกันจิกกำกันแน่น นิชคุณกดสะโพกย้ำลงไป เน้นทุกจังหวะอย่างไม่ลังเลและรั้งรอ

 

“ซี้ด อื้มม ”

 

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” เพราะทำกันมานับครั้งไม่ถ้วนนิชคุณรู้ดีว่าจะย้ำลงตรงไหนให้อูยองรู้สึกดีจนสั่นประสาทมากที่สุด และนิชคุณก็กดกระเด้าแทรกลงไปจนจุดนั้นย้ำๆ มือหนาข้างที่ว่างก็ชักทอแก่นอารมณ์ของอูยองให้ร่างเล็กยิ่งใจเต้นถี่จนคว้าสติไว้ไม่อยู่ เสียวจนอูยองไม่อาจจะกั้นเสียงร้องไห้แม้อยากจะทำมากแค่ไหนก็ตาม

 

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”

 

“ตื้ด ตื้ด มึงโทรมาทำเหี้ยอะไรวะไอ้คุณ” เสียงทุ้มคุ้นหูของแทคยอนแทรกลงมาในหัวอูยองเหมือนค้อนยักษ์ อูยองน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีเพียงแค่ได้ยินเสียงพี่ชายที่รัก นิชคุณกดยิ้มร้ายเมื่อเห็นหน้าตาโหยหาของอูยอง

 

มือหนาวางโทรศัพท์ไว้บนหมอนข้างหูอูยอง สองมือหนาล็อคขาพับอูยองไว้บนวงแขนให้ส่วนที่เชื่อมกัน ยิ่งแนบชิดกันใกล้มากขึ้น โน้มตัวลงมาใกล้จนปากติดโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้ ใกล้จนส่วนปลายของอูยองเสียดสีไปกับกล้ามลอนหนาดูดีเสียจนแทบคลั่ง

 

“ไงวะไอ้แทคสบายดีไหมมึง” นิชคุณเอ่ยทักเสียงปกติติดเหนื่อยหอบเท่านั้น ยามที่สะโพกสอบเด้งจังหวะลงไป ช้าแต่หนักแน่น ทุกจังหวะที่เน้นย้ำลงมาทำให้อูยองได้แต่กัดปากตัวเองแน่นจนเลือดแทบซิบ

 

นิชคุณกำลังแกล้ง แกล้งอูยองอย่างถึงที่สุด

 

“ก็เหี้ยตอนมึงโทรมานี่ล่ะ ไอ้คุณ”

 

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน กูมีอะไรจะถามมึงนิดหน่อย”

 

“อึก อื้อ” อูยองขบปากตัวเองแน่นขึ้น เมื่อจังหวะที่นิชคุณกดย้ำลงมามันหนักหน่วงจนเสียวไปทั้งท้อง

 

“เหี้ยไรล่ะ” แทคยอนถามกลับ  นิชคุณเน้นจังหวะสวนเข้ามาจนอูยองหลับตาปี๋ ก่อนที่จะหยุด แช่ร่างนิ่งไว้ในความร้อนระอุของอูยอง นิ่งลงเหมือนอยากให้อูยองมีสมาธิฟังกับสิ่งต่อไปนี้ดี

 

“มึงรักแบมแบมไหมวะ”

 

ปลายสายเงียบ อูยองก็เงียบ ใบหน้ากลมหันไปจ้องมองโทรศัพท์ข้างหูตัวเอง แม้ท่านั้นจะทำให้ยิ่งเสียวและแก้มเนียนจะอยู่ในจดที่จมูกโด่งฝังมาพอดีอูยองก็ไม่ได้สนใจ

 

“มึงถามเหี้ยไรแปลกๆ”

 

“กูถามก็ตอบกูเถอะน่า ไอ้แทค” เสียงถอนหายใจนั้นทำให้อูยองกลั้นหายใจ

 

“‘รักสิ กูน่ะรักแบมแบมที่สุด ไม่มีใครที่กูจะรักไปกว่าแบมอีกแล้ว” ก่อนจะปล่อยลมหายใจร้อนออกมาพร้อมหยดน้ำตาถึงกลั่นออกมาจากใจที่สั่นคลอน

 

นิชคุณกดยิ้มเยาะให้อูยองรู้ว่ามันยังไม่จบ

 

“ช่วงนี้มึงได้ไปเยี่ยมหลุมศพอูยองบ้างไหม”

 

“เออ ลืมไปเลยว่ะ ไม่ได้ไปมาหลายเดือนแล้ว มึงไปก็เอาดอกกุหลาบแดงที่น้องกูชอบไปให้ด้วยแล้วกัน”

 

ลืม ..พี่แทคลืมอูยองไปแล้วเหรอ หลายเดือนนี่กี่เดือนกัน แปดเดือนหรือเปล่า เขาหายไปแปดเดือนเองนะ

 

“อ่อ กูมีอะไรอยากส่งให้มึงเผื่อจะช่วยเรื่องการลักพาตัวแบมได้ แค่นี้ล่ะ” แล้วนิชคุณก็กดตัดสายทิ้งไป

 

อูยองร้องไห้ออกมาสุดเสียงอย่างไม่นึกเก็บไว้ ทั้งตัวสั่นระริก อารมณ์เสียวซ่านในร่างถูกแย่งชิงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่หัวใจ เหมือนโดนใครเอามีดมาแทง เจ็บที่พี่แทคไม่รักเขา เจ็บที่พี่แทคลืมเขา เจ็บที่พี่แทครักแต่ใครคนอื่น เจ็บที่เห็นเขาเจ็บนิชคุณก็ยังมีความสุข

 

เจ็บไปหมดแล้ว

 

“นายมีความสำคัญเหลืออยู่ตรงไหนเหรออูยอง” คำตอกย้ำเหมือนมีดแหลมที่จ้วงแทงลงมาซ้ำเติม

 

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว มาสนุกกันต่อดีกว่า” เสียงทุ้มหัวเราะข้างใบหูเหมือนเสียงปีศาจร้ายแสนสุข ปลายจมูกโด่งกดหอมไปทั่วแก้มนิ่มปากหยักซับน้ำตาเค็มพร่าไปจากผิวเนียน ในขณะที่สะโพกสอบก็เคลื่อนออกและกดย้ำลงไปอีกครั้ง

 

นิชคุณไล่จูบลงมาตามผิวนิ่มจนถึงแอ่งชีพจรตรงไหปลาร้า ฟันคมขบเม้มให้เลือดในการฉีดพล่าน ความเจ็บปวดบนกายเหนือแยกความสนใจไปจากความเศร้า นิ้วหยาบบดขยี้ที่ยอดอกหยุ่นแข็ง ปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายอูยองให้ขึ้นสูงเพื่อที่จะสนุกกับเซ็กส์ที่นิชคุณกำลังมอบให้

 

ต่อให้อูยองต่อต้าน ร่างกายก็ทรยศอูยองอยู่ดี ร่างกายของอูยองชอบเซ็กส์ที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ ชอบมาก และเมื่อใดที่โดนปลุกเร้า อูยองก็ไม่เคยจะต่อต้านได้

 

จาง อูยองมองมันเป็นแค่เซ็กส์ที่กลั่นแกล้งเขา ..แต่สำหรับนิชคุณแม้มันจะสร้างความเจ็บปวดให้กับร่างเล็กไปบ้าง แต่มันคือการทำรัก ทุกอย่างคือความรัก ..รักในแบบของผู้ชายคนนี้

 

“อึก อ๊ะ อ๊าา” อูยองถูกดึงกลับเข้ามาในจังหวะรักอีกครั้งในที่สุด ความเสียวซ่านกลับมาแย่งชิงจากความเจ็บปวดของร่างกาย จากสติชั่วครู่ชั่วยาม แต่ไม่อาจจะชิงพื้นที่กับความเจ็บปวดในใจไปได้

 

ร่างสูงใหญ่เร่งจังหวะเร็วขึ้นจนเสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดแข่งกับเสียงครางกระเส่า ที่แข่งขันกันรวดเร็วขึ้น เร็วขึ้น จนในที่สุดอูยองก็เกร็งไปทั้งร่าง เสียงหวีดครางดังออกมาพร้อมของเหลวข้นที่ถูกปลดปล่อย มือหนาฟาดเพี๊ยะไปที่ก้นนุ่มแรงๆ สวนแทงสะโพกเข้าไปในความอุ่นนุ่มที่บีบรัดเข้ามาจนในที่สุดก็ส่งน้ำนมแห่งความรักเข้าไปทักทายร่างกายของอูยองอีกครั้ง

 

คนตัวเล็กหลับตาแน่นกัดปากที่แตกจนเลือดซึมย้อยลงมาตามคางพยายามประคับประครองลมหายใจอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนของนิชคุณเลียเอาหยดเลือดคาวหวานออกจากใบหน้าของอูยอง เก็บกลืนมันเป็นของตัวเองเช่นริมฝีปากบางที่ถูกกดจูบและเลียไล้เอาเลือดคาวออกไป อูยองรู้สึกแสบๆบนริมฝีปากจนสะดุ้งยามที่ลิ้นร้อนตวัดเอาเลือดจากแผลบนปากไป อูยองพยายามยื่นลิ้นออกมาเพื่อตัดจังหวะการรุกรานแต่กลับยิ่งเป็นการสานต่อรสจูบให้สนุกสนานกว่าเดิม

 

หลายนาทีหลังจากรสจูบที่พอแก่ใจนิชคุณจึงถอนริมฝีปากออก น้ำหยดวาวใสไหลออกมาจากปากเชื่อมทั้งสองลมหายใจไว้ด้วยกัน นิชคุณเลียริมฝีปากตัวเองที่ความร้อนระอุยังเต้นระริกบนผิวเนื้อ

 

 

—-

ยังไม่จบนะคะคนดี ไปอ่านต่อที่เด็กดีโลดค่าาา

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1396657&chapter=12

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s