{COLD EYE} #5 #ฟิคฟ้าสีเทา

บางครั้งความจริงก็บางเบาดุจขนนก

……

“หูยย หนาวจังง” ยองแจเดินออกจากห้องน้ำมาด้วยชุดเสื้อคลุมหลังอาบน้ำเสร็จ มือลูบแขนตัวเองที่รู้สึกหนาวจนตัวสั่น

 

“พี่แจ็คสันลดอุณหภูมิแอร์เหรอ ก่อนเข้าไปอาบน้ำไม่เย็นเท่านี้นี่” ยองแจบ่นพึมพำ เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่จะใส่ของตัวเองจากตู้เสื้อผ้าใบเล็ก แจ็คสันแบ่งปันแทบทุกพื้นที่ในบ้านให้กับยองแจ

 

“หนาวอ่า พี่แจ็คสันน” ยองแจทำเสียงงอแง เจ้าของห้องยังคงนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ในมืออยู่กลางเตียง ผมสีขาวปิดบังใบหน้าแจ็คสันไปเกือบครึ่ง ทำอะไรอยู่นะหูฟังก็ไม่ได้ใส่น่าจะได้ยิน รีโมทแอร์วางอยู่ข้างๆแจ็คสัน เพราะหนาวไม่ไหวแล้ว ถึงจะใส่ชุดคลุมอาบน้ำอยู่ยองแจก็จะเพิ่มอุณหภูมิห้อง

 

“ผมเพิ่มแอร์นะ หนาวอ่ะ” ยองแจออกปาก ปีนขึ้นมาบนเตียงขยับขึ้นมาจนถึงกลางเตียงมือฉวยรีโมทแอร์กดเพิ่มอุณหภูมิจนพอใจ วางรีโมทแอร์กลับคืนที่เดิม

 

“อ๊ะ” แต่ไม่อาจเอาข้อมือตัวเองกลับคืนมาอย่างเดิมได้ ยองแจช้อนตามองเจ้าของห้องกล้ามล่ำที่ยึดข้อมือของตัวเองเอาไว้

 

“พี่แจ็คสัน..” เรียกเบาๆ แจ็คสันเงยหน้าขึ้นมา แต่กลับน่ากลัว

แจ็คสันกำลังยิ้ม แต่เป็นยิ้มแบบที่ยองแจไม่เคยเห็น ยิ้มแบบตาไม่ยิ้มไม่เหมาะเป็นแจ็คสันเลย

 

“มาทำในสิ่งที่นายต้องการกันเถอะ น้องชายของนิชคุณ” ยองแจขมวดคิ้ว แจ็คสันรู้ว่าเขาเป็นน้องชายของพี่คุณมาตลอด แต่ไม่เคยเรียกแบบนี้เลย จนวันนี้

 

“ทำ ทำอะไรเหรอ” ในใจมันสั่นไปหมดเสียงก็เลยสั่นแบบกล้าๆกลัวๆ ตอนแรกก็นั่งนิ่งแต่พอแจ็คสันยิ้มกว้างขึ้นพร้อมชูโทรศัพท์ในมือขึ้นมา ยองแจกก็เริ่มสะบัดข้อมือให้ออกจากการเกาะกุม

 

นั่นเป็นโทรศัพท์ของเขาและรูปบนจอก็เป็นรูปจากอินสตราแกรมล่าสุดที่เขาถ่ายเมื่อคืนนี้

 

“พี่แจ็คสัน คือแจ แจ..” ยองแจพูดไม่ออก จะบอกให้ฟัง บอกอะไรเล่าก็เขาก็โกหกจริงๆ ลงรูปจริง คิดแคปชั่นเองทั้งหมด เหตุผลก็โคตรไม่ได้เรื่องว่า ..รักพี่แจ็คสันงั้นเหรอ

 

“จะพูดอะไรก็พูดสิ จะได้ทำอะไรที่นายอยากทำ จะได้พอใจสองพี่น้องตระกูลเชว ผู้แสนฉลาดเสียที” ตายังไร้ซึ่งรอยยิ้มและปากแจ็คสันก็ไม่ยิ้มอีกแล้ว ยิ่งทำให้แจ็คสันน่ากลัว

 

“พี่แจ็คสัน ฮึก ผมไม่ได้อยากได้อะไรจากพี่เลยนะ ไม่ได้อยากได้เลย” นี่ก็โกหกอีกยองแจรู้ตัวดี ยองแจสะบัดแขนแรงๆอีกที น้ำตาไหลนองหน้า ยองแจรู้ว่าแจ็คสันเป็นพวกแพ้น้ำตา แม้จะไม่ได้เล่นละครให้น้ำตาไหลแต่ก็หวังว่ามันจะช่วยอะไรยองแจได้บ้าง

 

และเหมือนว่าช่วยได้ พอยองแจสะบัดข้อมืออีกครั้ง คราวนี้ก็เป็นอิสระได้อย่างง่ายได้ ยองแจเด้งผึงขึ้นจากเตียงพยายามจะวิงลงไป แต่เพียงแค่หมุนตัวจะหนี

 

“อึก”

 

พลั่ก! แจ็คสันใช้แขนเหวี่ยงมาล็อคคอยองแจเป็นท่ากำจัดคู่ต่อสู้ที่ทำเอายองแจจุกคอ แล้วทันทีโลกก็ไหวยองแจหลับตาปี๋ด้วยความเจ็บที่ลำคอ ทั้งตัวโดนทุ่มลงบนเตียงนุ่ม

 

“แค่ก แค่ก” ยองแจไอออกมาเสียงดัง เงาใหญ่ทาบทับขึ้นบนตัว

 

และยามนี้แจ็คสันก็กำลังยิ้ม ..ยิ้มแบบปีศาจร้าย

 

“บอกมาได้ยังไงว่าไม่อยากได้อะไร” แจ็คสันแตะนิ้วลงไปที่หน้าจอ ตรงแคปชั่นโง่ๆที่ยองแจเป็นคนพิมพ์มันกับมือ

 

“โกหกอีกแล้วนะ เคยพูดความจริงบ้างไหม” มือหยาบบีบที่แก้มนิ่มให้ยองแจมองที่จอมือถือ

 

“จะทำให้ร้อนแรงสมกับที่นายต้องการเลยก็แล้วกัน เชว ยองแจ”

 

“แค่ก ม อึก มะ” ยองแจพยายามพูดห้ามออกมาแต่ก็ทำได้เพียงแค่คว้าอากาศเข้าปอด ความจุกยังคงกอปรทั่วลำคอไล่ลงมาทั่่วตัว น้ำตาร้อนไหลออกมาจากดวงตาเรียวเมื่อสัมผัสถึงอากาศที่หนาวสะท้านเสียจนหัวใจสั่นระริก เสื้อคลุมอาบน้ำถูกโยนทิ้งออกไปสักที่ในห้อง

 

“ฮึก ม ไม่ พี่ แจ็ค..”

 

ตุบ

 

“อึก”

 

พยายามร้องขอทั้งที่ยังพูดไม่ออก เสียงแหบแห้งปะปนกับเสียงร้องไห้ แจ็คสันไม่ชอบน้ำตา ไม่ชอบเห็นคนรองไห้ แจ็คสันรู้ตัวดีและแจ็คสันไม่อยากที่จะหยุด

 

มือหนาจับคนตัวเล็กที่นุ่มนิ่มตวัดให้คว่ำลง ร่างกายของยองแจขาวผ่องเปลือยเปล่าถูกตรงหน้า มือหนากดหัวยองแจให้ฟุบลงไปกับหมอนนุ่ม จับสองขาให้อยู่ในท่าคุกเข่าและก้นขาวโก่งขึ้นมาในท่าที่เหมาะสมที่จะสร้างความร้อนแรง

 

แผ่นหลังบางรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ทาบทับลงมาเหมือนแผ่นกระดานแข็งๆที่บดเบียดที่หลัง ลมหายใจร้อนกระซิบลงที่ข้างใบหู

 

“ทำท่านี้ก็ดีนะ ยังไงเราก็จะไม่จูบกันอยู่แล้ว” หัวใจแล่นริ้วความเจ็บขึ้นมา รู้สึกเหมือนมีคนเอามือทะลวงเข้ามาในอกแล้วลงมือบีบหัวใจจนแหลกลาน หัวใจเจ็บเสียขนาดนั้นแล้วก็ยังมีสิ่งที่แย่งความเจ็บปวดไปอีก

 

“ฮึก อื้อ อื้อ” มือบางจิกกับพื้นเตียงนิ่มกำมันจนปวดชามือ เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นร้อนแตะที่เบื้องล่างของตน มันค่อยแทรกเข้ามาอย่างตั้งใจ แต่ร่างกายขาวบางยังคงสดใหม่ไปทุกอณูไม่ใช่เรื่องง่ายเลยต่อให้เด้งสะโพกสอบเข้าไปมากแค่ไหนก็ตาม ยองแจร้องไห้เสียงสะอื้นดังไปทั่วห้อง มือพยายามจะตวัดขึ้นมาให้คนที่คุกคามร่างกายตัวเองพ้นออกไป สองขาสั่นระริกพยายามจะเปลี่ยนท่าทางขัดขืนแต่ก็ยังคงโดนล็อคเอาไว้แบบนั้นด้วยมือหนา

 

“อ่าา” เสียงที่ห้ามไม่อยู่เมื่อแทรกแซงเข้ามาในร่างกายอ่อนนุ่มได้สำเร็จเพราะเลือดสดๆที่ช่วยหล่อลื่นได้อย่างดี ยองแจสะอื้นฮัก จุกจนส่งเสียงไม่ออก ร่างกายเริ่มแสบร้อนขึ้นเรื่อยๆจากแรงขยับๆ ทั้งสะโพกรู้สึกชาเมื่อความเจ็บมันมีมากเกินไป

 

โกรธพี่แจ็คสันที่ทำแบบนี้นะ แต่โกรธตัวเองมากกว่า ก็ทำตัวเองทั้งนั้น เชว ยองแจทำตัวเองทั้งนั้น เป็นใครโดนหลอกก็เสียใจทั้งนั้นแหละ ส่วนเขาที่มาเสียใจอยู่แบบนี้ก็ถือว่าชดใช้กรรม

 

“ฮึก อ๊ะ อ๊ะ” ร่างกายมันสั่นเทิ้มเมื่อรับรู้ถึงกายกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างถูกจุด สองขายองแจสั่นระริกจนฟุบลงมานั่งค่อมทับท่อนขาใหญ่ของแจ็คสัน ท่าทางที่ทำให้ทุกอย่างดูจะทำยากขึ้น มือหนารวบเอวยองแจให้เชิดสูงขึ้นจนก้นนุ่มอยู่ในท่าที่รับกับสะโพกสอบที่ตอกย้ำความแข็งขืนเข้าไปด้านใน

 

“อื้ม ซี้ด อีกนิด อีกนิด ยองแจอีกนิด” บอกเสียงแหบพร่า จังหวะที่ตอกย้ำลงมานั้นเน้นไม่ตกเลยสักนิด หน้าที่ฝังอยู่รับรู้ได้เพิ่งว่าหมอนนุ่มนั้นชุ่มไปด้วยน้ำตา แล้วก็เจ็บไปทั้งตัว ยิ่งฟันคมกัดมาที่แผ่นหลังเหมือนช่วยเสริมให้ความเจ็บมันปะทุมากขึ้น

 

ทำไมเจ็บแบบนี้ ยองแจเคยคิดเองในใจ เคยคิดไว้ว่าสักวันจะได้อยู่ใกล้ๆพี่แจ็คสัน สักวันจะได้กอดพี่แจ็คสัน

 

แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเจ็บแบบนี้

 

เจ็บจนชา เสียวซ่านจนหายใจไม่ทัน

 

เหมือนกำลังจะแตกสลาย เหมือนแก้วที่ถูกบีบ แล้วพอวันนึงมันแตก

แก้วก็แหลกเหลวเป็นเพียงเศษ ฝ่ามือของคนบีบก็บาดเจ็บเพราะเศษแก้วบาด

 

 

“อึก อ๊าา” โดนทำจนเจ็บแต่ร่างกายมันก็ซื่อตรงกว่านั้น ยิ่งร่างที่ไม่เคยคุ้นจนสัมผัสที่ได้รับเป็นสิ่งแปลกใหม่ปลุกเร้า ยองแจก็ถึงจุดแตะขอบสวรรค์ได้โดยง่าย …หรืออาจเป็นขอบนรกยองแจก็ไม่รู้เหมือนกัน คนตัวโตที่รุกรานร่างกายนุ่มนิ่มยังคงสวนขยับเข้ามาพรากความหอมหวานคืนไปเพื่อบรรลุสิ่งที่อารมณ์กอปรจนถึงขีดสุดในยามนี้

 

“อื้ม” เสียงทุ้มดังไม่ไกลหู ร่างยองแจสั่่นระริกเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่แทรกซึมเข้าไปตามบาดแผลที่ถูกกระทำขึ้นจากสิ่งเดียวกัน แสบสันต์เสียจนร่างหลอมละลาย

 

“เป็นไงร้อนแรงอย่างใจอยากไหม เชว ยองแจ” แม้เป็นความใจร้าย แต่ก็เป็นความใจร้ายของแจ็คสัน คนที่ยองแจก็ยังคงรักอยู่ดี

 

“อื้อ” เมื่อไม่มีมือหนาคอยประครอง ไม่มีลำตัวหนาคอยโอบกอดไว้ ร่างเล็กก็ทิ้งลงกับเตียงอย่างหมดแรง ยองแจยังนอนคว่ำหน้ากับเตียงแบบนั้น ทั้งร่างมันชาหนึบไปหมดจนได้แต่นอนเจ็บอยู่อย่างนั้น เมื่อร่างกายถูกปลดปล่อยจากไอร้อน ความเหน็บหนาวของลมเย็นก็ปะทะผิวกายให้ยิ่งร้าวราน

 

ยังไม่จบนะคะ ไปอ่านต่อที่เด็กดีค่ะ

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1396657&chapter=13

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s