#คาเนชั่นยองแจ #4

    

  “รู้ใช่ไหมว่าตัวเองต้องทำอะไร” เสียงดุดันแกมเจ้าเล่ห์ ยองแจหลุบตาหลบในอกมันยังรู้สึกผ่าวๆ และอึดอัดไม่หาย ..แต่เครื่องผลิตลูกอย่างเขา ก็สมควรต้องทำตามหน้าที่ถ้าทำไม่ได้ ..ก็ไร้ค่า

 

            “คราวนี้ผมจะป่วยอีกไหมครับ” ยองแจนึกกลัวจึงถามขึ้นมา คนตัวโตนั่งลงข้างกันบนเตียงนิ่ม สาปเสื้อแยกออกยามไร้การกักกันจากรังดุมทุกเม็ด

 

            “คิดว่าฉันจะสร้างภาระให้ตัวเองหรือไง” ใบหน้าน่ารักพยักรับเชื่องช้า หากไม่มีคำสั่งของคุณหญิงว่าต้องคอยรับผิดชอบดูแลเขา คงไม่มีสักความปราณีจะอาทรแก่กัน

 

            เขามันเป็นสิ่งที่ทำร้ายได้ ..ไม่สำคัญอะไร

 

            ทำไมถึงไม่รู้ตัวสักที

 

            ร่างกายถูกฝังลงไปบนเนื้อเตียงนุ่ม ร่างกายถูกครอบครองด้วยฝ่ามือหยาบและร่างใหญ่โต ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองมาด้วยสายตาคมกริบอยู่ด้านบน แม้แต่ยามนี้ แจ็คสันก็ยังคงมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

 

           “คุณแจ็คสันยิ้มให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” ยองแจรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีสิทธิ์ร้องขอ แต่ก็เรียกร้องออกมาอย่างลืมตัว อยากเห็นมันอีกสักครั้ง รอยยิ้มนั้น

 

            “หืม แลกกันเหรอ”

 

            พูดอย่างนั้นก็คงไม่ผิด ยองแจกำลังเอาตัวเข้าแลกกับรอยยิ้มของแจ็คสัน เหมือนเซ็กซ์แลกรัก แต่นี่มันด้อยค่ากว่านั้นเสียอีก ขอแลกกับเยื่อใยเพียงเล็กน้อย ดังขอหยดน้ำค้างรดรินเพื่อเสริมรากให้ดอกไม้ชูช่อ

 

            ยองแจพยักหน้าอย่างช้าๆ สิ้นการกระทำนั้น ริมฝีปากหยักได้รูปก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาโตหยี

 

            รอยยิ้มของคุณแจ็คสันสวยจริงๆด้วย เหมือนดาวบนฟ้า

            จดจ้องอย่างต้องใจแค่ไหนก็ไม่มีวันได้ครอบครอง

 

            ยองแจฉีกยิ้มตามอย่างลืมตัวจนตาหยี แม้จะเสียวแปลบไปทั้งอก น้ำตาหยดใสอ่อจนล้นออกมา

 

             รอยยิ้มถูกเบลอเลือนไปพร้อมความรู้สึกอุ่นชื้นที่บดขยี้ริมฝีปาก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาลากไล้ไปตามแนวฟัน ริมฝีปากอิ่มดูดกลืนปากบางเสียจนทุกความคิดปลิดปลิวไปตามมือหยาบที่ปลดเปลื้องร่างกายจนเปลือยเปล่า

 

            “อื้อ คุณแจ็คสัน” มือนิ่มขยุ้มลงไปบนหัวไหล่กว้างของแจ็คสันยามที่ลิ้นร้อนละเลียเล่นกับยอดอก ลมหายใจของยองแจติดขัดดังความรู้สึกที่ผลักดันขึ้นเรื่อยๆ ได้เพียงแอ่นหน้าอกให้ปลายลิ้นเกี่ยวกวัดความนุ่มจากผิวได้ง่ายขึ้น

 

            มือหยาบลูบเฟ้นที่เอวบางอย่างหลงใหล ผิวของยองแจทั้งนุ่มและหอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ได้ไม่เปลี่ยนแปลง เป็นรสสัมผัสนุ่มลิ้นที่แจ็คสันนึกอยากจะฟัดให้จมเขี้ยว เขาพยายามไม่นึกถึง พยายามปฏิเสธตัวเองว่าไม่ต้องการจะลิ้มลองซ้ำอีก หากแต่ก็พ่ายแพ้ตัวเองจนราบคาบ

 

            เขาอยากจับให้มากกว่านี้ อยากฟ้อนเฟ้นไปทุกตารางนิ้วบนตัวยองแจ อยากลิดกลีบใบคาเนชั่นดอกน้อยด้วยริมฝีปากตัวเอง

 

            “อื๊ออ คุณแจ็คสัน ..อ๊า” ปากบางส่งเสียงหวานหูยามที่มือหยาบลูบไล้ไปทั่วแก่นกายขนาดพอดี เมื่อถูกกระตุ้นตรงส่วนอ่อนไหว ก็ดิ้นเร่าไปทั้งกาย  แจ็คสันโน้มตัวเข้ามาใกล้ ปากหยักกดจูบลงบนปากอิ่มบาง คล้ายเรียกสติแต่เป็นการมอมเมาความคิดเสียมากกว่า มือหนาเกลี่ยนิ้วชี้ไปตามผิวปากตึง ตาเรียววาวจ้องมองกลับมา

 

            “อมสิ คิดเสียว่าเป็นลูกอม” เป็นคำสั่งที่ทำได้ไม่ยาก ยองแจแลบปลายลิ้นออกมาเลียเบาๆ ก่อนจะงับลงช้าที่ปลายนิ้วใหญ่ ดวงตาเรียววาวหวานฉ่ำสะท้อนเงาแจ็คสันกลับมาอย่างเย้ายวน

 

            แจ็คสันรู้สึกว่าความอดทนของตัวเองหมดลงทันที นิ้วยาวจ้วงเข้าไปในร่างนุ่มนิ่ม ครูดนิ้วไปตามผนังอุ่นร้อนเสียจนร่างน้อยดิ้นไปดิ้นมา ปากบางส่งเสียงอึดอัดจนละเลยนิ้วใหญ่ที่ต้องดูแล

 

            “อย่าลืมลูกอมของนายสิยองแจ” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยบอก ยองแจรวบรวมสติตัวเองด้วยการใช้สองมือจับข้อมือใหญ่ของแจ็คสันไว้ ฟันคมงับที่นิ้วชี้ใหญ่ แล้วดูดกลืนเข้าไปราวลูกกวาด ปลายลิ้นเล็กที่ตวัดเลียปลายนิ้วทำเอาแจ็คสันนึกอยากเอาอยากอื่นเข้าไปในโพลงปากนั้นแทน

 

            แต่น่าเสียดายที่ยามนี้สิ่งนั้นอยากเข้าไปรับความร้อนที่ตอดรัดแทบขาดใจจนทนไม่ไหวแล้วมากกว่า

 

            “..” ยองแจเผลอกัดนิ้วใหญ่ในปากไปเต็มแรงยามที่ส่วนหัวร้อนแทรกเข้ามาในร่างกาย ความเจ็บแปลกที่นิ้วทำให้แจ็คสันต้องกวาดนิ้วเล่นไปทั่วโพลงปากร้อนทั้งชักจูงและผ่อนคลาย ยามที่สะโพกสอบกระแทกเสยเข้าไปจนเกือบสุด

 

            “จับข้อมือฉันไว้ให้แน่นๆนะยองแจ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างลำบากไม่แพ้กัน ข้างในร่างนิ่มนี้ทั้งร้อนทั้งตอดรัดดังครั้งแรกที่ได้เข้ามาเยือน มันดีเสียจนอยากจะปลดปล่อยให้สมใจ แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก

 

            ร่างเล็กหลับตาปี๋สูดลมหายใจเฮือกยาวสะดุดเป็นจังหวะ ยามที่แท่งเนื้อใหญ่กระทุ้งเข้ามาในร่าง ทั้งร่างอ่อนระทวยเมื่อถูกย้ำลงตรงจุดอ่อนไหว เสียงหวานครางอยู่ลำคอแต่ไม่อาจพ้นริมฝีปากบางแดงช้ำเพราะนิ้วชี้ใหญ่ที่อยู่ในโพลงปาก ยองแจกำท่อนแขนใหญ่ของแจ็คสันเอาไว้แน่นระบายความเสียวซ่านที่คุกคามในร่างกาย

 

            “อื้อ” หัวสั่นโยกคลอนไปตามแรงกระแทกจนต้องหลับตาปี๋ ปากบางไม่อาจเล่นกับลูกกวาดที่ถูกหยิบยื่นให้เพราะสติเริ่มหลุดลอย สองแขนคว้ากอดแขนแจ็คสันจนแน่น มือหนาลูบไล้ลำคอนิ่มทั้งหลงใหลทั้งปลอบโยน

 

            เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง แม้จะอยู่ในท่าทางที่เมื่อยไปสักหน่อยแต่จังหวะของแจ็คสันก็ไม่ตกลงไปสักนิด เหมือนดังร่างยั่วด้านใต้ที่ไม่ลดแรงตอดรัดลงเลย มีแต่ทวีขึ้นให้ยิ่งหมดความอดทน

 

            “ปล่อยมือ” เสียงทุ้มคำรามบอกอย่างสุดกลั้นในอารมณ์ เพราะนึกอยากยึดสะโพกอวบนี้ไว้แล้วถาโถมแรงลงไป แต่คนถูกบอกให้ปล่อยนั้นตัวสั่น แม้จะไร้สติแต่ก็ยังนึกหวั่นกลัวว่าเพราะตัวเองขาดตกบกพร่องอะไรอีกหรือเปล่าแจ็คสันถึงไม่นึกเอ็นดูให้เกาะเกี่ยวแขนอุ่นนี้แล้ว

 

            ตาวาวเรียวเปิดขึ้นสบมองกับตาคม แก้วตาใสฉ่ำน้ำตาสั่นเครือแจ็คสันพ่นลมหายใจฟึดฟัด เมื่อเห็นยองแจไม่ยอมปล่อยมือกันเสียทีก็ใช้คว้าใบหน้าเรียวเอาไว้มั่น โถมตัวลงจังหวะให้แนบชิดขึ้น ปากหยักบดจูบปากบางให้สมกับความอยาก

 

            มือบางปล่อยท่อนแขนไปจิกกำแน่นที่ไหล่กว้างลิ้นร้อนเกี่ยวกวัดตอบกลับอีกฝ่าย มือหนายึดสะโพกอวบไว้แน่นทั้งสองข้าง กระเด้งเร้าจังหวะถี่ยิบจนต้องถอนจูบออก แต่ก็ยังใกล้จนใช้ลมหายใจร่วมกัน เน้นย้ำอยู่หลายที ร่างนิ่มก็เกร็งแน่นไปทั้งตัวหวีดเสียงหวาน แอ่นอกบางขึ้นมาอวดสายตาให้ก้มฟัด ผนังอุ่นที่รอนรัดแน่นทำเอาแจ็คสันสูดปากแตะขอบสวรรค์ตามไปติดๆ ความอุ่นร้อนวิ่งจี๊ดจนทั่วท้องน้อย

 

            ร่างนิ่มทิ้งลงบนเตียงหายใจหอบแรง จมูกโด่งกดหอมที่แก้มนุ่มหลายทีให้ชื่นใจ

 

—–

ยังไม่จบตอนนะคะชาวสวนต่อไม้ผู้น่ารักทุกท่าน ไปลับคมจอบต่อได้ที่เด็กดีค่ะ ><

http://writer.dek-d.com/poisonmoon/writer/viewlongc.php?id=1417216&chapter=5

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s