#ฟิคแบมวิ่ง #3 {สวีทพี}

“แล้วยอมคนโรคจิตคนนี้ไหม” จ้องหน้าถาม แต่มือก็ไม่อยู่สุขป้วนเปี้ยนแถวขอบกางเกงไปเสียแล้ว แบมแบมเบือนหน้าแดงหนี

 

            “ไม่ยอมได้ด้วยเหรอครับ”

 

            “ไม่ได้น่ะสิ”

 

            “แคว่ก” เสื้อพึ่งใส่แท้ๆ ราคาก็ไม่ใช่ถูก โดนฉีกจนขาดเป็นสองชิ้นเผยแผ่นอกบาง ใบหน้าน่ารักหันขวับมามอง รีบใช้มือยันอกแกร่งไว้ด้วยความตกใจ

 

            “แต่ถ้าขัดใจแบบนี้ฉันก็ยิ่งอยากทำ” ดึงแขนน้อยมากดจูบไล่ต่ำลงมาจนถึงหัวไหล่มน แบมแบมลังเลว่าควรจะขัดขืนดีไหม มันก็เป็นหน้าที่ของเขาที่ควรทำ ถ้าไม่มีอะไรกันจะมีลูกให้สกุลต้วนได้ยังไง ความจริงมันก็ถูกแล้ว เขามาที่นี่ก็เพื่อทำแบบนั้นมิใช่หรือ

 

            แต่เขาก็อยากให้มันละเมียดละไมกว่านี้ ผู้ชายคนนี้ทำแบบนั้นได้ไหม

 

            “ฉันมีผ้าสองผืนแล้วนะ คิดดีๆสวีทพีจะยอมไม่ยอม” เสื้อที่ถูกฉีกขาดถูกหยิบขึ้นมาถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แบมแบมทำหน้างอ               

 

            “ถ้าผมไม่ยอม..” ลองถามดูว่ามีอะไรให้เลือกบ้าง แต่อาจเพราะแท่งแข็งๆที่ดุนต้นขาทำให้มาร์คใจร้อนว่านั่นคือคำตอบที่แบมแบมเลือก ผ้าผืนแรกมัดเข้าที่ดวงตา ส่วนอีกผืนก็มัดแขนข้างขวาของแบมแบมผูกกับแขนซ้ายของตัวเอง

 

            “ไม่เอาแบบนี้ มันน่ากลัว” แบมแบมบ่นออกมาเสียงดัง พยายามใช้มือขวาดึงผ้าออกจากตาตัวเอง แต่มือหนาจับไว้ก่อน ความร้อนที่สัมผัสผิวมากขึ้นบอกว่ามาร์คกำลังโน้มตัวลงมา

 

            “ลองใช้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นของนายมากกว่านี้ มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกสวีทพี เชื่อใจฉันสิ” เสียงทุ้มที่กระซิบข้างใบหูฟังดูทุ้มนุ่มและสั่นพร่ากว่าที่เคย แบมแบมรู้สึกจั๊กจี้ไปทั้งหัวใจและขนลุกชันไปทั้งตัวเพียงถูกลูบไล้ที่ต้นคอ

 

            เมื่อหยุดพยายามใช้ตาที่ถูกปิดมัดแล้วปลดปล่อยความรู้สึกไปกับฝ่ามือหยาบกร้านที่ลูบไล้ผิว ริมฝีปากที่นั้นสัมผัสหยุ่นแต่ไม่เรียบเนียนบนใบหน้า ผสานกับลมหายใจผ่าวทุกครั้งที่แนบลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม

 

            ทุกอย่างมันรู้สึกมากขึ้น เสียหัวใจแทบจะหลุดมาจากอก

 

            “อ๊ะ อ๊า มัน .. ฮึก ค .คุณ มาร์ค” ปากอิ่มผวาเสียงหวีดออกมาแทบนับไม่ถ้วน ทั้งร่างมันสั่นระริกไปกับการสัมผัส เสียงหัวเราะที่บ่งบอกว่าคนที่กำลังใช้ลิ้นชื้นๆลากไปตามผิวตรงต้นขาด้านในของตัวเองนั้นชอบใจ

 

            “อื๊อออ มัน ..” จิกมือข้างขวาไปกับโซฟาอย่างแรง ข้างซ้ายที่ถูกมัดไว้ก็ดึงไปมาอย่างไร้ทิศทางจนมือใหญ่จับดึงข้อมือไว้ ยามที่นิ้วยาวแทรกเข้ามาในร่างถึงสองนิ้ว หมุนควงอยู่ด้านในและกดย้ำไปที่จุดไว้ต่อสัมผัส

 

            เพราะปิดตาไว้ ยิ่งรับรู้ทุกอย่างได้ดีเกินไป อดีตเสื้อชุ่มไปด้วยน้ำตาที่ขับดันออกมาจากความเสียวซ่าน

 

            “เด็กดี เด็กดี” เป็นคำชมที่น้ำเสียงกระเส่าปนกระหายเสียจนหัวใจยิ่งกระเด้งกระดอนในอกแรงขึ้นกว่าเดิม และยิ่งแรงจนแทบทะลุ ยามที่ส่วนหัวขนาดใหญ่กดเข้ามาในร่าง ฟันคมกัดปากอิ่มจนแน่น เกร็งไปทั้งร่างเมื่อรับรู้ถึงแท่งเนื้อยาวที่เข้ามา ความบีบรัดของผนังอุ่นมีมากเสียจนสัมผัสได้ถึงลวดลายของเส้นเลือดที่ปูดนูนราวกับเป็นลายเฉพาะของแท่งเอ็นนั้น

 

            “ใจเย็นแบมแบม ใจเย็นอย่าเกร็ง เดี๋ยวเฮียขาด ใจเย็น” มือหนานวดสะโพกอวบอิ่ม บีบเค้นให้ผ่อนคลาย ทั้งรสจูบทั้งคำชมถูกใช้หลอกล่อ จนร่างน้อยยอมผ่อนลมหายใจออกมาจนร่างกายไม่เกร็งต่อต้าน ในที่สุดทั้งหมดก็โอบรัดความเป็นมาร์คไว้ได้ ท่านี้ต่อให้ถูกจับอ้าขาขวาพาดพนักโซฟาไปกว้างขนาดไหน ก็ยังคงเหลือส่วนโคนของมาร์คที่เข้ามาในร่างนิ่มได้ไม่หมด

 

            “อ๊ะ อื้อ” กรีดเสียงร้องออกมาดังก้องยามที่ร่างสูงโยกขยับ ส่วนปลายไวต่อสัมผัสของร่างน้อยที่ถูไปกับหน้าท้องลอนแข็งบอกได้ดีว่า ยามนี้มาร์คเองก็คงเปลือยเปล่าไม่ต่างจากตัวแบมแบมเอง

 

            “ฮึก อื้อ อย่า ..อย่า เร็ว อ๊ะ เกิน ” ดิ้นพล่านเพราะถูกตอกย้ำเข้ามาแรงขึ้นแต่ก็ขยับหนีไม่ได้ สะโพกอวบถูกมือซ้ายตรึงไว้ ส่วนข้อมือซ้ายที่ถูกจับมัดก็โดนกดตรึงไว้กับพื้นโซฟานิ่ม  ร่างกายกระเทือนจนขยับเคลื่อนสูงขึ้นเพราะถูกกระแทกแล้วก็ไถลกลับมาที่เดิมยามแท่งเนื้อร้อนถอนออก ซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้นไม่นาน อาจเพราะรู้สึกมากกว่าปกติด้วยโลกที่มืดมิด ร่างน้อยกระตุกเกร็ง จนรสอารมณ์ถูกขับออกมาเลอะเทอะ

 

            “รู้สึกถึงฉันมากกว่าปกติอีกใช่ไหมล่ะ” เสียงทุ้มคุกคามข้างหูให้ความรู้สึกลามกกว่าปกติมากนัก แต่ก็ชวนให้ใจเต้นโครมครามมากทีเดียว ร่างน้อยอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังเรียนรู้และซึมซับสัมผัสที่ได้รับมา

 

            และสนุกไปกับมัน

 

            แสงสว่างของโลกกลับเข้ามาพร้อมกับใบหน้าหล่อๆของคนที่แกะเศษเสื้อออกจากรอบดวงตา ความรู้สึกร้อนที่เต้นตุบๆในร่างไม่ได้ลดลงเลยแม้ว่าตอนนี้จะเห็นหน้าเจ้าของลอยอยู่แบบนี้ รอยยิ้มหล่อร้ายกาจนั้นทำเอาใบหน้าน่ารักงอง้ำ

 

            “คุณมาร์คลามก”

 

            กดจูบลงมาเร็วๆบนปากอิ่ม

 

            “แล้วชอบไหมล่ะ” แบมแบมไม่ตอบ แต่มือน้อยแตะที่ริมฝีปากหยักสีสดของมาร์ค เกลี่ยมันเบาๆ ตาโตช้อนมองขึ้นมา อาจรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว แต่ยามที่สบเข้ากับตาโตของมาร์ค ความดึงดูดราวหลุมดำที่ดูดกลืนมาร์คไปทั้งตัวทั้งใจอยู่ในนั้น

 

            มาร์คชอบความยั่วยวนนี้ แต่แบมแบมอาจเกลียดมัน เพราะร่างน้อยจะต้องเหนื่อยกว่าเดิมอีกหลายยก

 

            “อื้อ เบา .. อื้อ เบาหน่อย” ร่างกายสั่นกระตุกไร้จังหวะควบคุมยามที่สะโพกรัวจังหวะเข้ามาเร็วขึ้น ขาน้อยตวัดเข้าเกี่ยวเอวสอบกลัวจะตกจากโซฟา  จะดึงแขนหลบไปทางไหนก็จูงคนตัวโตที่ผูกแขนไว้ด้วยกันให้ตามมาได้ตลอด

 

            “ยั่วนักก็ต้องรับผิดชอบฉันสิ”

 

             “อ๊ะ  ต อะ อะ ตอน อื้อ ไหน อื้ออ” 

 

            “ซี๊ดด”

 

            “ฮึก อ๊ะ เบา ม ..มาร์ค ค.. คุณ ฮึก ..มาร์ค เบา อื้อ”  มาร์คยิ่งกระแทกแรงขึ้นเมื่อเห็นแบมแบมร้องระงมน้ำตาไหล ยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งไม่ยั้งจังหวะ หน้าตาของเด็กคนนี้ตอนร้องไห้แบบร้องชื่อเขาไปด้วยนี่แหละดีที่สุด

 

            ปากอิ่มถูกปิดไปเสียเรียบร้อย มาร์คกดย้ำจังหวะเข้ามาเนิบแต่ลึกมากขึ้น ก่อนจะถี่รัวเข้าโค้งสุดท้าย ความอุ่นร้อนเอ่อทั่วท้องน้อยจนรู้สึกจุก เล็บมือข้างขวาของแบมแบมกรีดเป็นรอยยาวซ้ำเข้ากันได้อย่างดีกับของเดิมเมื่อคืน 

 

            ลมหายใจผะผ่าวเป็นไอร้อนยามที่ถูกถอนจูบ แบมแบมหอบหายใจแฮ่กยามที่จ้องมองดวงตาโตที่ดูเชื่อมเพราะแรงอารมณ์ไม่น้อยเลยของมาร์ค ใบหน้าหล่อยิ้มกว้าง เขี้ยวเล็กในปากซึ่งยามจูบเกี่ยวขูดลิ้นของแบมแบมให้ยิ่งใจสั่นผลักดันเสน่ห์ให้เพิ่มมากขึ้น

 

            “เกลียดฉันหรือเปล่า” แล้วมาร์คก็เอาหน้าที่เคยถูกครหาว่าระคายมาถูแก้มนิ่มของแบมแบมหลายที มือหนาหรือก็ลูบคลำแกนอารมณ์ของแบมแบมให้คึกคักสู้มืออีกครั้ง ส่วนเอวแกร่งก็โยกขยับสานต่อกิจกรรมหน้าตาเฉย

 

            “ผมเกลียดความลามกของคุณ อื้อ” คำตอบไม่ถูกหูคนฟัง ลิ้นร้อนถึงได้งัดปากเด็กดื้อจนกลายเป็นจูบที่ทำเอาหายใจแทบไม่ทัน

 

            “งั้นนายก็เกลียดฉัน” มือหนาลูบไล้ใบหน้าของน่ารัก ตาโตเป็นประกายวาววับด้วยความหลงใหล แบมแบมจะรู้ตัวไหมว่าเป็นเด็กที่มีเสน่ห์ ขี้แมลงวันเล็กๆนี่ก็ยิ่งน่ามอง ยามถูกจดจ้องมาไม่วางตาด้วยตาคู่นี้ มาร์ครู้สึกแทบคลั่ง

 

            “แต่ฉันจะทำให้นายชอบความลามกของฉัน สวีทพี” พูดจบก็กระตุกข้อมือที่มัดติดกันไว้จนร่างน้อยลอยหวือขึ้นมา แผ่นหลังหนาทิ้งแนบพนักโซฟา ร่างน้อยคร่อมทับอยู่บนตัก

 

            “ขยับสิ” ลมหายใจร้อนละไปตามผิวแก้ม แบมแบมก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

 

            “ขยับเอวของนาย กลืนกินฉัน ย้ำลงไปแรงๆ ไม่ต้องกลัวอาย ไม่ต้องกลัวเจ็บ” เหมือนทั้งสอนทั้งหลอกล่ออยู่ข้างใบหู มือหยาบก็ลูบไล้ผิวก้นนุ่มกระตุ้นให้ทำตาม แบมแบมเก้อเขินแต่ก็เริ่มขยับตัวยามที่จูบร้อนดูดดุนไหปลาร้า และมือหนาสะกิดส่วนปลายที่ไวต่ออารมณ์เร่งเร้า

 

            “อือออ” พอทำแบบนี้ร่างน้อยยิ่งรู้สึกว่ามันลึกขึ้น ลึกจนจุกไปทั้งท้องน้อย แต่ก็ยังคงขยับ กัดปากเชิดหน้า ยามที่กดย้ำลงไปไร้จังหวะ

 

            “เก่งมากเด็กดี แรงขึ้นอีกนิด อื้มม นั่นแหละ” ประครองสะโพกขึ้นเร่งจังหวะช่วย  แบมแบมนึกถึงบทเรียนนึงที่นายแม่กับคุณแม่เคยสอนอย่างไร้คำอธิบาย บทเรียนนั้นเหนื่อยเป็นบ้าเขากับพี่ๆทั้งหกคนต้องนั่งใช้ก้นกระแทกลงไปบนเบาะนุ่มๆที่ติดสปริงไว้วันละเป็นร้อยๆครั้ง แบคฮยอนที่ทิ้งสะโพกด้วยจังหวะที่ไม่แรงไปไม่เบาไปและสม่ำเสมอแม้ผ่านไปเป็นร้อยๆครั้งได้ที่หนึ่งของทักษะไป ส่วนเขาได้ที่เจ็ด นายแม่บอกเขาหลังๆเริ่มเหนื่อยก็ลงแรงมากเกินไปเสียจนเครื่องวัดแรงกระแทกร้องเตือนถ้าเอาทักษะไปใช้เขาจะเจ็บตัวเอง

 

            แบมแบมไม่เห็นเข้าใจว่าจะเจ็บตัวได้ยังไง

 

            “อื้มดี เก่งมาก แรงอีก อ้า” เสียงทุ้มบ่งบอกความพอใจอยู่ข้างหู มือน้อยจิกไปที่บ่ากว้างเต็มแรง ข้างที่ถูกมัดไว้ก็มีมือใหญ่กำรอบข้อมือชวนให้อุ่นใจ ต่อให้เสียวซ่านแทบจะดิ้นตายแต่แบมแบมก็ไม่ลดความเร็วลงไปเลยสักนิด ยิ่งทวีความเร็วมากขึ้น  ยิ่งมือใหญ่ตีเพี๊ยะที่ก้นนุ่มก็ยิ่งซ้ำสะโพกขย่มทับแท่งเนื้อแรงขึ้น เสียงมือฟาดก้นกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังกระทบกันเสียงจนก้องไปทั้งห้อง

 

            “อ๊ะ ฮึก” น้ำตาร่วงผล็อยเมื่อรู้สึกจุกไปทั้งร่างยามที่ทิ้งจังหวะแรงเกินไป

 

            “หมดแรงแล้วเหรอ ถ้าขยับแค่นี้ก็ลุกไปเถอะ” พูดแกล้งยั่วไปแค่นั้น ต่อให้น้ำตาคลอ มือน้อยก็จิกลงไปเต็มแรงก็ขยับสะโพกใหม่ ทิ้งน้ำหนักลงจังหวะอย่างมีทักษะ พยายามคุมไม่ให้แรงเกินไป แต่ก็ยังคงเร็วไม่มีตก

 

            “ฮึก อื้อ” กัดปากจนเลือดซิบเพราะอารมณ์ทั้งหลายพุ่งพล่านหลอมรวมกันไปทั้งร่างจนทะลักออกมาเป็นของขุ่นเหลว ผนังอุ่นบีบรัดยามร่างน้อยกระตุกจนมาร์คสูดปาก สะโพกสอบซอยสวนขึ้นไปย้ำอีกไม่กี่ทีก็พ่นพิษออกมาจนเปียกชุ่ม ร้อนวาบไปทั้งร่าง

 

            กดจูบไปทั่วบ่าขบดูดไหปลาร้าลาดลึกน่ามอง ให้รางวัลเด็กดื้้อที่ความดื้อช่างน่ารักถูกใจมาร์คเสียเหลือเกิน

 

           “หมดแรงหรือยัง” ถามแบบนั้นยามดึงร่างน้อยเข้ามาจูบ คลายจูบแบมแบมก็ซบใบหน้าไปกับบ่ากว้าง

 

            “เหนื่อยแล้ว” บ่นเสียงงอแง เมื่อถูกลูบและฟอนเฟ้นแผ่นหลังบาง

 

            “แต่ฉันยัง” แบมแบมฝังฟันคมลงที่หัวไหล่ของมาร์ค คนตัวโตไม่สะดุ้งสะเทือนหัวเราะหึหึออกมาให้เสียวต้นคอเสียด้วยซ้ำ

 

            “กัดแบบนั้นฉันเอาคืนนะ” ขยับสะโพกช้าๆให้รู้ว่าอะไรที่จะกัดแบมแบมตอบ

—-

ยัง ยังไม่จบ วิ่งกลับไปอ่านต่อที่เด็กดีค่ะ

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1414831&chapter=4

Advertisements

Leave a Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s