[cut] ทิวลิปN #16

            จอง แทคอุนไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรรู้สึกอะไรก่อน

 

            แต่ที่แน่ ๆ เขารู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังร้อน ร้อนเสียยิ่งกว่าเดิมแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในห้องน้ำส่วนตัวของห้องพักก็ตาม

 

            เขาเคยคิดว่าการที่นายแม่กับคุณแม่ของฮัคยอน ฉุดรั้งทิวลิปน้อยคืนมาให้เขาจากการลาจากได้นั้น สกุลหยินแสนน่าพิศวงมากพอแล้ว

 

            แต่คำบอกเล่าถึงชั้นเรียนทักษะการกินไอศกรีมนี่ดูจะน่างุนงงมากกว่า

 

            คนเราจะเรียนวิธีกินไอศกรีมโดยไม่กัดไปทำไม ถึงจะน่าสงสัย แต่แทคอุนดันเข้าใจมันได้อย่างดี ดีเกินไปเสียจนตอนนี้ยิ่งคอแห้งจนต้องกลืนน้ำลายลงคออึกแล้วอึกเล่า

 

            “….” เสียงรูดต่ำลงของซิปกางเกงดังก้องมาก ๆ ในความรู้สึกของแทคอุน และดังเสียยิ่งกว่าเสียงหัวใจในอกของคนที่ลงมือรูดซิปอย่างฮัคยอน

 

            ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มราวละมั่งน้อยของฮัคยอนเหลือบขึ้นมองหน้าคนตัวโตชั่วครู่ยามที่เม้มปากเข้าหากัน ในหัวพยายามนึกถึงบทเรียนการกินไอศกรีมโดยไม่กัดที่เคยเรียน พยายามบอกตัวเองไว้ก็เป็นเพียงแค่ไอศกรีมเท่านั้น และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮัคยอนเห็นไอศกรีมที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นในตรงหน้าเสียหน่อย

 

            แทคอุนพ่นลมร้อนออกมาจากปาก สองมือไม่รู้จะเก็บไว้ตรงไหนจนได้แต่เสยผมที่เริ่มชื้นจากเหงื่อของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ตาเรียวคมจ้องมองทุกการกระทำของร่างน้อยที่นั่งอยู่บนฝาชักโครกซึ่งปิดไว้ความแข็งแรงมากพอให้นั่งอยู่ได้จนเหมือนเก้าอี้ตัวหนึ่งเพื่อให้ฮัคยอนนั่งยืดหลังตรงได้โดยไม่ต้องงอตัวให้เจ็บแผลทั้งที่หน้าท้องและฝ่าเท้า ส่วนแทคอุนก็ถูกฮัคยอนบอกให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้

 

            ยืนอยู่ตรงหน้าฮัคยอน

 

            “….” แทคอุนไม่รู้ว่าตัวเองกลืนน้ำลายลงคอไปกี่ครั้งแล้ว แต่ก็เผลอกลืนลงไปอีกหนยามที่มือน้อยของฮัคยอนดึงรั้งชั้นในผ้าสีเข้มลงไป

 

            ฮัคยอนกัดปากตัวเองจนแน่น สายตาล่อกแล่กแม้จะเป็นคนเอ่ยปากบอกเองว่าจะอวดฝีมือตำแหน่งที่สี่ แต่ก็ประหม่าไปหมดเมื่อไอศกรีมแท่งใหญ่ที่เคยซ่อนตัวอยู่ดีดผึงออกมาตรงหน้า

 

            แทคอุนมองริมฝีปากอิ่มที่บดขบกัน มองมือน้อยที่เกาะยึดต้นขาตัวเองไว้หลวม ๆ จากใจจริงเขาไม่อยากเร่งเร้าฮัคยอน และตัวเขาเองก็รู้สึกประหม่าไม่แพ้กัน เพราะตลอดเวลาที่ฮัคยอนท้องเลออน แทคอุนก็แทบจะอดทนมาตลอด

 

            “คือ …ฮัคยอน พี่ไม่ไหวแล้ว ..ออกไปก่อนไหม” แทคอุนพึมพำเสียงพร่า เขาอดทนมาตั้งแต่จูบก่อนหน้านี้ ส่วนตอนนี้ก็ได้กลิ่นหอม ๆ ของฮัคยอนเข้าจมูกไม่ห่าง ไออุ่นจากทิวลิปก็สัมผัสได้เพียงเอื้อมมือคว้า

 

            และไม่ใช่เพียงแค่แทคอุนที่คว้าถึง

 

            “…” คนตัวโตสูดปากอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อมือน้อยจับกำรอบความแข็งขืนที่ร้อนแข็งจนเกินจะห้ามปราม ความร้อนที่รู้สึกในฝ่ามือทำให้ฮัคยอนรู้สึกร้อนจนเหมือนหน้าจะระเบิด ใบหูแดงจัดไม่ต่างจากที่แทคอุนกำลังเป็น

 

            แต่ต่อจะให้รู้สึกเขินมากแค่ไหน ทว่าสองฝ่ามือกลับรูดรั้งไปตามความยาวได้เป็นอย่างดี ฮัคยอนหลับตาลงยามที่ใคร่ครวญคิดถึงบทเรียนที่เคยได้ทำ ปลายลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเพื่อกระตุ้นความทรงจำ ปรือตาขึ้นมองเอ็นร้อนในสองมือตนเพื่อประเมิน ฮัคยอนกำลังคิดว่าตัวเองไม่ได้ปากกว้างมากขนาดนั้น

 

            แต่ไม่ลองก็ไม่รู้นี่เนอะ

 

            “อืมม” แทคอุนเงยหน้าขึ้นอย่างเกินจะรั้งยามที่รู้สึกได้ถึงความร้อนชื้นของลิ้นที่แตะลงตรงส่วนปลาย และมันค่อย ๆ ไล่เลียไปตามความสัดส่วนความยาว ความร้อนชื้นของลิ้นให้ความรู้สึกแตกต่างจากฝ่ามือและมันทำให้แทคอุนกำลังจะคลั่ง

 

            ลมหายใจร้อนที่รดริน เส้นผมนุ่มราวเส้นไหมที่เกลี่ยโดนเนื้อหน้าท้องของแทคอุนยิ่งทำให้รู้สึกตื่นตัวจนหัวใจกระดอนคับอก

 

            มือใหญ่ลูบผมและหน้าของฮัคยอนเชื่องช้าราวกับให้รางวัล ยามที่ริมฝีปากอิ่มค่อย ๆ งับลงจากส่วนปลายและกลืนกินเข้ามาทีละน้อย ทีละน้อย ความรู้สึกถูกบีบรัดจากริมฝีปากการหลอกล่อจากปลายลิ้นร้อนทำเอาแทคอุนกลั้นเสียงแห่งความพอใจไว้ไม่อยู่

 

            ตาเรียวคมจ้องมองฮัคยอนราวกับต้องการจะแผดเผาให้มอดไหม้ ค่าไฟในตัวแทคอุนยิ่งสูงมากขึ้นเมื่อร่างน้อยเริ่มขยับตัว รู้สึกถึงจังหวะริมฝีปากที่รูดรั้งปั่นหัวเสียจนตาพร่า ฮัคยอนเรียนรู้วิธีการกลืนกินไอศกรีมมาได้ดีจริง ๆ เมื่อฟันคมนั้นไม่เฉียดโดนผิวให้ได้เจ็บเลยแม้จะถูกเบียดจนคับโพลงปากก็ตามที

 

            มือน้อยจิกลงกับต้นขาของคนตัวโตแน่นขึ้นข้างหนึ่ง อีกข้างพยายามนวดคลึงสัดส่วนที่ไม่อาจดูแลได้ทั้งหมดในโพลงปากของตัวเอง เสียงครางฮึมพร่าสั่นที่ได้ยิน และมือหนาที่ยังลูบผมและเนื้อตัวของฮัคยอนไม่ห่างนี้ทำเอาใจชื้นได้มากขึ้นว่ากำลังมาถูกทาง

 

            ริมฝีปากอิ่มรูดรั้งย้อนกลับมาที่ส่วนปลาย ปลายลิ้นตวัดผ่านร่องที่สำลักของเหลวร้อนออกมาเป็นระยะ ฮัคยอนจำได้ว่าแบคฮยอนที่ได้ที่สองเคยย้ำไว้เสมอว่าถ้ารู้สึกเมื่อยปากก็ให้เน้นตรงส่วนปลาย ไอศกรีมจะละลายเร็วขึ้น

 

            และฮัคยอนก็ทำตามคำแนะนำได้อย่างดี ปลายลิ้นลัดเลาะเขี่ยไปตามสัดส่วนที่สัมผัสได้จากปลายลิ้น เน้นย้ำมากขึ้นอย่างตั้งใจ ยิ่งรู้สึกได้ถึงความเกร็งแน่นก่อนการหลอมละลายของไอศกรีมแท่งโตฮัคยอนก็ยิ่งบรรจงด้วยนวดคลึงฝ่ามือและปลายลิ้น

 

            “อื้ออ” ร่างน้อยหลุดเสียงออกมาเมื่อรู้สึกได้ถึงของเหลวที่เอ่อล้นไปทั้งโพลงปากอย่างที่ไอศกรีมเย็น ๆ ที่เคยใช้ฝึกทำไม่ได้

 

“แค่ก แค่ก” ฮัคยอนไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ของเหลวสีขาวขุ่นเปรอะเลอะจนถึงปลายคาง แทคอุนรีบนั่งคุกเข่าลงกับพื้น มือหนาประครองใบหน้าของฮัคยอนไว้

 

            “คายออกมา อย่างนั้นแหละ” ใช้ฝ่ามือใหญ่รองของเหลวขุ่นที่ฮัคยอนไอออกมาเสียจนหน้าแดง

 

            ทำไมแทคอุนรู้สึกว่าตัวเองใจบาปขนาดนี้ตอนที่กำลังยิ้มกว้างทั้งที่ทำให้ฮัคยอนสำลักจนไอออกมา

 

            “แค่ก” เสียงไอแผ่วเบาทิ้งท้าย ฮัคยอนกลืนน้ำลายและของเหลวขุ่นข้นบางส่วนลงคอ ตาโตเป็นริ้วแดงไม่ต่างจากจมูกและริมฝีปากที่เห่อร้อนเพราะสำลักเมื่อครู่ แทคอุนเกลี่ยนิ้วเช็ดหยาดหมึกสีขาวจัดออกจากใบหน้าของฮัคยอน ดึงทิชชู่มาเช็ดจนสะอาดทั้งมือตนและผิวสีน้ำผึ้งของทิวลิปน้อย

 

———-

         ยังไม่จบนะคะ จิ้มลิ้งด้านล่างย้อนกลับไปที่สวนทิวลิปเพื่ออ่านต่อและรดน้ำใส่ปุ๋ยกันน้าาาา

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1429624&chapter=17