[FIC 2PM]CAN YOU LOVE ME {KW-TJ-CH-M} #24 END

[FIC] [Can you love me] …ยังไงก็รักเธอ….
Chapter : # 24 Time never come back ทุกวินาที่ผ่านพ้นไป
Couple : แทคเจย์/คุณด้ง/ชานโฮ/ ซู
song :Yesung-  It Has To Be You
Time never come back ทุกวินาที่ผ่านพ้นไป
บรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดตอนนี้เต็มไปด้วยความตรึงเครียด อูยองกำมือของตัวเองแน่นจนมันกลายเป็นสีซีด ใกล้กันนั้นมีแจบอมที่กำลังแตะมือไว้บนกำปั้นอย่างให้กำลังใจ แทคยอนเองที่นั่งอยู่ข้างแจบอมก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน  นอกจากแชยังพ่อบ้านส่วนตัวของนิชคุณที่ออกไปโทรศัพท์หาพ่อของนิชคุณแล้ว ข้าง ๆ แทคยอนยังมีผู้ชายร่างขาวซีดคนนึงนั่งอยู่ มินจุนมาถึงพร้อมฮยอนจุงที่อยู่ในห้องผ่าตัดได้สักพักแล้ว

ทั้งคู่มาถึงได้ภายในไม่ถึงสิบห้านาที เพราะรู้ว่าทางนี้รออยู่ คิม ฮยอนจุง คือศัลยแพทย์และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคเลือดที่ดีที่สุดของทางโรงพยาบาลที่มีอยู่  หากเป็นฮยอนจุง ความปลอดภัยของนิชคุณก็จะต้องวางใจได้ ตอนนี้ทุกคนทำได้แค่รอเท่านั้นว่าความจริงจะออกมาดังเช่นที่หวังเอาไว้ไหม
ตาเรียวยาวของมินจุนจ้องมองมือของตัวเองที่วางไว้บนตักอย่างนิ่งสงบในใจของเขาตอนนี้กำลังคิดถึงเรื่องตอนที่มาถึง ทันทีที่มาถึงอูยองที่ร้องไห้และรู้สึกผิดเข้ามาหาเขาแทบจะคุกเข่าขอโทษถ้าเขาไม่จับไว้ มาบอกว่าขอโทษที่ทำให้นิชคุณถูกรถชน เพราะทั้งคู่หลังจากคืนดีกันแล้วนั้นก็เดินข้ามถนนกลับมายังโรงแรมที่ตั้งอยู่ถนนฝั่งตรงข้าม อูยองเดินนำหน้าอยู่ประมาณหนึ่งก้าว ซึ่งมากพอที่ตอนที่มีรถยนต์คันนึงพุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูงนิชคุณจะผลักอูยองออกแล้วตัวเองกลายเป็นคนที่ถลาไปยืนตรงนั้นแทน

อูยองขอโทษเรื่องที่ตัวเองกับนิชคุณคบหากันมานานแล้วตั้งแต่สมัยเรียน เรียกได้ว่าหลายปี ขอโทษที่ทำตัวไร้ยางอายเป็นชู้รักของนิชคุณ ขอโทษเขามากมายจนร้องไห้ไม่เป็นภาษาแล้วแจบอมก็พาเดินไปนั่งเก้าอี้  เขาเองตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่ได้กล่าวอะไรกับอูยองที่ร้องไห้อย่างหนักด้วยความเป็นห่วงนิชคุณและรู้สึกผิด
แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่จะบอก..
อูยองเงยหน้ามองคนตัวสูงขาวที่วาดยิ้มอ่อนโยนมาให้ ความรู้สึกผิดท่วมหัวใจเขามากขึ้นเมื่อมือขาวซีดนั้นลูบแก้มเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างอ่อนโยน ทำไมมินจุนถึงต้องใจดีขนาดนี้ด้วยนะ ขณะที่คิดอยู่แบบนั้นมินจุนก็รั้งอูยองมาไว้ในอ้อมกอด
“คุณจะต้องปลอดภัยครับ คุณอูยอง คุณจะต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ ผมเชื่อว่า   ฮยอนจุงจะทำให้คุณปลอดภัย เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของคุณนะครับ ส่วนเรื่องระหว่างคุณกับคุณอูยองผมรู้มานานแล้วครับ แล้วผมก็ไม่เห็นว่าระหว่างคุณทั้งคู่เป็นเรื่องผิดหรือชู้ที่ตรงไหน เพราะระหว่างผมกับคุณน่ะ คือครอบครัวที่เหลืออยู่ เรื่องการหมั้นนั้นเป็นน้ำใจยิ่งใหญ่ที่คุณจะมอบให้กับพี่ชายผู้อ่อนแอคนนี้ได้” มินจุนคลายอ้อมกอดจากอูยองที่สะอึกสะอื้น นั่งลงข้าง ๆ บนเก้าอี้ที่ว่างอยู่
“ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดระหว่างผมกับคุณ ให้คุณอูยองฟังนะครับ” แล้วเสียงอันไพเราะก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดของตัวเองตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ที่เกี่ยวกับนิชคุณและอูยองจำเป็นต้องรู้ออกมาทั้งหมด อูยองยังคงมีน้ำตาแต่ก็ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ
“ถึงยังไงผมก็ต้องขอโทษคุณมินจุน”
“ไม่เป็นไรไงครับ บอกแล้ว ผมดีใจนะครับที่คุณเขามีคุณอูยองอยู่ข้าง ๆ ” รอยยิ้มใจดียังคงมอบให้
“ที่จริงผมก็ว่าจะถอนหมั้นกับคุณแล้วครับ เพราะว่าผมก็โตพอแล้ว และตอนนี้ผมก็เจอคนที่ผมอยากจะไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยแล้ว ผมอยากใช้เวลากับเขานาน ๆ ครับ เพราะเวลาสำหรับผมน่ะเป็นสิ่งสำคัญ” มินจุนพูดด้วยรอยยิ้มหวาน
“ดีใจด้วยนะครับ เขาเป็นใครเหรอครับ”
“เขามานั่นแล้วครับ” อูยองหันไปมองตามแล้วลุกขึ้นวิ่งไปทางนั้นทันที เพราะตรงนั้นคือฮยอนจุงที่พึ่งออกมาจากห้องผ่าตัด
“พี่ฮยอนจุงครับ พี่คุณตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ” อูยองเร่งถามอย่างร้อนใจ
“ปลอดภัยแล้ว เข้าไปหาสิ แต่เมื่อไหร่จะตื่นพี่ก็ไม่แน่ใจนะ” บอกอย่างใจดี
“ขอบคุณครับพี่ฮอยนจุง” อูยองสวมกอดฮยอนจุงอย่างขอบคุณ แล้วรีบวิ่งเข้าไปหานิชคุณที่ถูกพาออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้นใกล้ ๆ แล้วทันทีพร้อมกับแจบอมและ       แทคยอนที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกล
“ไม่ไปดูนิชคุณเหรอครับ” ฮยอนจุงเอ่ยถามมินจุนที่ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ
“ตอนนี้ยังครับ ผมแน่ใจว่าคุณเขาปลอดภัยก็พอแล้ว ผมอยากอยู่ให้กำลังใจ ฮยอนจุงตรงนี้มากกว่า เหนื่อยแย่เลยนะครับ” ยกมือซับเหงื่อที่ผุดอยู่บนใบหน้าให้อย่างอ่อนโยน มินจุนรู้ดีว่าคนที่เป็นหมอก็มีหน้าที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนที่ต้องรับผิดชอบ ความใจดีและอ่อนโยนที่มินจุนมอบให้มันมีมากเสียจนฮยอนจุงรู้สึกผิดที่เคยคิดจะทำเรื่องไม่ดีกับมินจุนเพื่อแก้แค้นนิชคุณ
“มินจุนครับ ความจริงแล้ว ที่ผมพาคุณไปน่ะผมจะ..”เงียบลงเพราะไม่รู้จะพูดยังไงไม่ให้มินจุนไม่รู้เกลียดชังตนเอง
“พาผมไปเพื่อจะแกล้งคุณเขาใช่ไหมครับ” พูดด้วยรอยยิ้มที่ยังคงอ่อนโยน จน ฮยอนจุงตกใจ
“มินจุนรู้..”
“ครับ ผมรู้ว่าฮยอนจุงกับอูยองรู้จักกันมาสักพักแล้วล่ะครับ รู้ด้วยว่าฮยอนจุงน่ะชอบอูยอง แต่ที่เข้ามาทำดีกับผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะเรื่องนี้ไหม แต่ก็แน่ใจแล้วล่ะครับว่าใช่ ตอนที่เจอคลิปในโทรศัพท์ที่ถ่ายรูปผมกับคุณกำลังจูบกันเอาไว้ในนั้น” เล่าอย่างสบาย ๆ หากแต่ทุกคำบอกเล่าราวกับมีก้อนหินหนักทับถมลงไปในใจของฮยอนจุง
“มินจุนรู้ทั้งหมดนั่น แล้วที่มินจุนบอกว่ารักผม..”
“ถึงผมไม่แน่ใจว่าฮยอนจุงจะรักผมไหม แต่ผมก็ยังรักฮยอนจุงอยู่ดี สำหรับผม ผมคิดว่าถ้าไม่มีเรื่องพวกนี้บางทีเราอาจจะไม่มีวันมารู้จักกันมากขนาดนี้ก็ได้ ผมควรจะขอบคุณความเป็นห่วงอูยองของฮยอนจุงมากกว่าที่ทำให้ผมได้รักและอยู่กับฮยอนจุง  ผมบอกแล้วไงครับว่าสำหรับผมรักไม่ต้องการเวลา เพราะผมไม่มีเวลา ถ้าผมรัก ก็คือรักครับ ยังไงก็รักอยู่ดี” เป็นคำพูดที่แสนใจดีเหลือเกิน ประกอบกับรอยยิ้มหวานและมือนิ่มที่จับมือใหญ่ไว้อย่างคลายความอบอุ่นไปไหน ฮยอนจุงดึงมินจุนมาไว้ในอ้อมกอด สะอึกสะอื้นเมื่อน้ำตาไหลออกมาราวกับเด็ก ๆ
“ผมก็รักมินจุนเหมือนกันครับ รักมากด้วย รักทั้ง ๆ ที่พึ่งรู้จักกัน รักมากจริง ๆ ขอบคุณนะครับที่รักผม ขอบคุณที่ให้อภัยผม” ฮยอนจุงเอ่ยบอกเพิ่มแรงกอดมากขึ้นแต่ก็ไม่มากเกินไปที่่จะทำให้คนสุขภาพไม่แข็งแรงต้องบาดเจ็บ

 

“ขอบคุณเหมือนกันครับที่รักผม”ลูบแผ่นหลังใหญ่อย่างใจดี รอยยิ้มบาง ๆ ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปาก หากสำหรับมินจุนแล้วนิชคุณคือครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คิม ฮยอนจุงก็เป็นเหมือนกับคนรักที่ไม่อยากจะสูญเสียไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
…………………
“ฉันกลับก่อนนะอูยอง” เสียงหวานของจุนโฮเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มที่แสนสดใส ข้างายมีชานซองที่เอื้อมมือมาตบไหล่ให้อูยองอย่างให้กำลังใจ  อูยองส่งยิ้มหวานให้กับทั้งสองคน
“ขอบคุณนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนทุกวันเลย” เอ่ยจากใจจริง จุนโฮและชานซองโบกมือให้อีกครั้ง ก่อนจะจับมือกันแล้วแล้วเดินจากไป อูยองหันกลับมาซักผ้าขนหนูในมือต่อ  ปากบางยิ้มหวานอย่างยินดีกลับเพื่อนรักทั้งสอง
เขาอยู่เฝ้าพี่คุณมาราวหนึ่งอาทิตย์แล้ว  เมื่อเจ็ดวันก่อน ตอนที่จุนโฮกับชานซองมาอยู่เป็นเพื่อนเขาทั้งสองก็เล่าให้เขาฟังเรื่องที่ว่า กำลังคบกันอยู่  เขาเองก็รู้ว่าทั้งคู่นั้นแอบชอบกันมานานแล้ว มีแต่จุนโฮที่ไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ปักใจอยู่กับความคิดของตัวเองเรื่องแจบอม ส่วนเขาเองนั้นเพราะว่าชีวิตตัวเองก็วุ่นวายมากพอแล้วจึงไม่ได้เข้ามาช่วยเพื่อนในเรื่องนี้เสียที  แต่ก็ดีใจจริง ๆ ที่ทั้งคู่คบกัน เพราะไม่มีใครที่จะเหมาะสมกับชานซองมากกว่าจุนโฮ เช่นเดียวกับที่จะไม่มีใครเหมาะสมกับจุนโฮเท่ากับชานซองอีกแล้วล่ะ
“ชานซองกับจุนโฮ เหมาะสมกันจริง ๆ นะครับพี่คุณว่าไหม” อูยองเอ่ยถามมือก็ลูบผ้าขนหนูหมาดน้ำไปตามท่อนแขนแกร่งของพี่คุณ ริมฝีปากบางยังคงระบายยิ้มอ่อนโยน
“พี่คุณ ผมมีเรื่องเล่าให้พี่คุณฟังเยอะแยะเลยก็จริงนะครับ แต่ผมน่ะอยากคุยกับพี่คุณมากกว่า” ปลายน้ำเสียงนั้นแสนเศร้าแต่ก็ไม่สั่นเครือด้วยความสะอื้นอีกแล้ว    อูยองต้องเข้มแข็งและโตขึ้น ต้องเป็นกำลังใจอยู่ข้าง ๆ นิชคุณ คิดเช่นนั้นแล้วลูบปลายนิ้วไปบนเปลือกตาบาง ที่ปิดสนิทอยู่
วันนี้ก็เป็นวันที่เจ็ดแล้วหลังการผ่าตัดที่นิชคุณยังคงไม่ตื่นขึ้นมา
อูยองนั้นคอยเฝ้าดูแลอยู่ข้างเตียงตลอดเวลาไม่ห่างไปนั้น แม้จะหลับก็หลับอยู่บนโซฟาใกล้ ๆ อูยองเอาเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่ ไม่ยอมออกไปไหน วันทั้งวันเอาแต่ดูแลนิชคุณ
อูยองมั่นใจในตัวเองแล้วต่อให้ยังไงก็ไปจากนิชคุณไม่ได้ เรื่องราวก่อนหน้านี้เขาดีใจกับมันแค่ไหนที่นิชคุณรักเขา และรักนิชคุณแค่ไหนนั้น เขาเองก็เฝ้าบอกนิชคุณอยู่ทุกวันแม้ว่าเจ้าตัวจะหลับอยู่ บอกเล่าหลายเรื่องรวมทั้งเรื่องภาพถ่ายที่เขาสร้างเรื่องขึ้นมาให้นิชคุณเกลียดกับฮยอนจุงด้วย ไม่รู้ว่าพี่คุณจะได้ยินไหม ไม่รู้ว่าพี่คุณจะรู้หรือเปล่าว่าเขารอให้พี่คุณมาส่งยิ้มให้กัน พูดคุยกับเขา จ้องมองเขาด้วยตาโตคู่นั้นจนเขารู้สึกขัดเขินอยู่มากแค่ไหน
“ผมรักพี่คุณนะครับ”เอ่ยบอก มือก็ยังคงง่วนเช็ดกายแกร่งอย่างไม่ขาดมือ มือบางจับฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาประครองไว้แล้วค่อย ๆ เช็ดแต่ละนิ้วยาวด้วยความอ่อนโยน หลุดยิ้มออกมาเมื่อ ฝ่ามือเล็กถูกบีบกำเอาไว้ราวกับการอ้อนของทารกตัวโต
“!!” อูยองตาโตขึ้นอย่างตกใจ แรงบีบมือยังคงไม่คลายออกกลับยิ่งชัดเจนขึ้น อูยองรีบขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของพี่คุณ ตาโตกำลังขยับและในที่สุดก็ลืมขึ้น

 

“พี่คุณครับ”อูยองฉีกยิ้มกว้าง ในอกนั้นหัวใจกำลังรัวระวิงอยู่ มันทั้งตื่นเต้น มันทั้งดีใจ มากมายมหาศาลจนอธิบายไม่ถูก เพราะตอนนี้คนที่เขารักปลอดภัยแล้ว นิชคุณตื่นแล้ว นิชคุณไม่เป็นไรแล้ว
มือของอูยองกอบกุมมือหนาที่ยังคงไม่คลายออกจากมือของตัวเองไว้จนแน่น เอ่ยเรียกชื่อนิชคุณที่กำลังกระพริบตาไล่ความพร่ามัวของภาพตรงหน้าไม่หยุดปาก

“..อู ..อูยอง” เสียงทุ้มพึมพำกระซิบเรียก
“ผมอยู่นี่ครับ” รีบขานรับทันที นิชคุณจ้องมองภาพใบหน้ากลมที่กำลังฉีกยิ้มหวานส่งให้ แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นจาง ๆ บนริมฝีปากแม้ว่าจะยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก็ตาม
“รักอูยองนะ” ประโยคที่เสียงทุ้มแผ่วเบานั้นเอ่ยบอกทำให้อูยองที่ไม่ร้องไห้มาเลยตลอดเจ็ดวันน้ำตาไหลออกมาในที่สุด แรงบีบที่เพิ่มขึ้นของฝ่ามือยิ่งย้ำเรื่องนี้ชัดเจน
“ผมก็รักพี่คุณเหมือนกัน” เอ่ยบอกแล้วสวมกอดคนไข้บนเตียงทันที สะอื้นร้องไห้เหมือนเด็กน้อย
“ผมเป็นห่วงพี่มากเลยรู้ไหม ดีใจมากเลยนะครับที่พี่คุณปลอดภัย” เงยหน้าขึ้นจ้องมองคนตรงหน้า
“พี่ก็ดีใจที่พี่ปลอดภัย” รอยยิ้มของนิชคุณมอบให้เช่นเคย อูยองเช็ดน้ำตาด้วยมือข้างที่ไม่ได้กอบกุมไว้กับนิชคุณ เพื่อมีแต่รอยยิ้มที่จะมอบให้กับคนรัก
“ไม่หนีพี่ไปไหนแล้วนะ”

 

“ไม่แล้วครับ”อูยองยิ้มให้อย่างน่าเอ็นดู
“พี่ก็เหมือนกัน” นิชคุณทอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับอูยอง
จะไม่ทำให้อูยองเสียใจ แม้จะเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องยังไงเขาก็จะดูแลอูยองให้ดี เรื่องนี้เขาให้คำสัญญาอะไรไม่ได้หรอก รู้แค่ว่าจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ก็เท่านั้นเอง
……
“ดีจังเลยนะ แทค” แจบอมเอ่ยบอกคนรักพลางดันประตูห้องคนไข้ให้ปิดลงอย่างเบามือ หันมายิ้มหวานให้กับแทคยอนเองที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ข้างหลังตัวเอง
“ไอ้คุณฟื้นแล้ว แถมยังมีคนดูแลอย่างดีด้วย เรากลับกันเถอะเจย์ อย่าพึ่งไปกวนไอ้คุณมันเลย” แทคยอนเอ่ยบอก มือหนาคว้าฝ่ามือของแจบอมมาไว้ครอบครองไว้ก่อนจะเดินออกไปด้วยกัน
“อืม กลับกันเถอะ”บีบกระชับมือหนาคืน รอยยิ้มหวานไม่จางหายจากทั้ง      แทคยอนและแจบอม เสียงหวานของแจบอมเจื้อยแจ้วพูดถึงเรื่องต่าง ๆ สลับกับแทคยอนเองที่พูดขึ้นเป็นระยะ
ความรักนี่เป็นอะไรหลายอย่างนะ เป็นน้ำหวาน เป็นยาพิษ หรือแม้แต่เป็นกระทั่งคมมีด แต่อะไรก็มีสองด้านเสียทั้งนั้น แม้แต่มีดเองก็ยังมีสองคมเลย แม้ว่าความรักจะร้ายกาจและทำให้เจ็บช้ำได้ไม่ได้น้อย แต่อีกคมนึงของความรักก็ทำให้รู้สึกดีและเต็มไปด้วยอบอุ่นใจเสมอที่มีแจบอมอยู่เคียงข้างกัน
“รักเจย์นะ” จู่ ๆ ก็พูดออกมา จนแจบอมหันมามองอย่างงง ๆ แต่ใบหน้าขาวก็ขึ้นริ้วประกายแดงอย่างเขินอาย
“รักแทคเหมือนกัน”แม้จะรีบก้มหน้าอย่างขัดเขินแต่แทคยอนก็มองเห็นจากในดวงตาเรียวคู่นั้นว่าสิ่งที่แจบอมเอ่ยบอกเมื่อครู่เป็นความจริงมากแค่ไหน แทคยอนกระชับฝ่ามือคู่เล็กไว้แน่นขึ้น
จะไม่มีวันปล่อยมือคู่นี้แน่ คิดอย่างมั่นใจในตัวเอง
ตาโตจ้องมองที่ซีกหน้าหวานที่กำลังระยิ้มอย่างสดใส
หากความรักสวยงามและอ่อนโยนเช่นนี้ เขาก็ยินดีที่จะรับทั้งสองคมของดาบ ที่ชื่อว่าความรักเอาไว้นานเท่านาน

 

 

 

 

The End

 

จบแล้วววว ฮอลลลลลลลล

เรื่องนี้ตอนแต่เริ่มแต่งเป็นเรื่องที่สองของชีวิตนะคะ หลายปีมาก ในที่สุดก็จบแล้วฮอลลล

ดีใจอ่าา ขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านและเมนต์ให้กันมาจนจบนะคะ จุ๊บบบ

ตอนพิเศษโบว์แต่งเสร็จแล้ว มีสามตอน ตอนคู่ละตอน หวานกรุบกริบกันเบาๆค่ะ หุหุ

ไปละไม่โม้อะไรมาก บอกแค่ว่าดีใจมากกกที่เรื่องนี้จบแล้ว โอ๊สสสส

 

เรื่องนี้เปิดรวมเล่มแล้วนะคะ

ใครอยากได้หรืออยากดูรายละเอียดราคาหน้าปกต่างๆ

>>จิ้มตรงนี้ค่ะ<<

 

แล้วก็เรื่องPA/PB และเรื่องสั้น con-sum โบว์ยังมีเหลืออยู่นะคเป็นพร้อมส่ง

>>จิ้มดูตรงนี้ได้เช่นกันค่ะ<<

Advertisements