MONEY IS LOVE -28- {END} #CHANNUNEO #KHUNWOO #OKKAY

title  :: Money is Loveรักผมแพงนะครับ
writer ::  LoveMe
Chapter :: #28
Fandom :: 2PM
couple  ::  ChanNuneoll KhunWoo ll TaecMin
Rate::  PG 16
Genre  ::  มนต์รักเงินกระจาย

หัวฟิคKW

28 Always for Junho

บนโต๊ะอาหาร คนทั้งสองที่ช่วยกันจัดวางชามบนโต๊ะมีสีหน้าเฉยชา ตาบวมช้ำ นิชคุณจัดวางข้าวและช้อนตรงที่นั่งของอูยองอย่างบรรจง จุนโฮวางกับข้าวลงบนโต๊ะ ทุกอย่างบนโต๊ะล้วนเป็นสิ่งที่อูยองชอบกินทั้งนั้น

“อูยองน่าจะตื่นแล้ว” นิชคุณเอ่ยบอก พร้อมดูนาฬิกาที่บอกเวลาเจ็ดโมงเช้า นิชคุณทำท่าจะเดินไปตามแต่จุนโฮยื่นมือออกมาขวางไว้ก่อน

“ผมไปตามพี่อูยองเอง นั่งรอ แล้วก็เตรียมปั้นหน้ายิ้มอยู่นี่แหละ” จุนโฮบอกแล้วเดินผ่านนิชคุณขึ้นไปบนชั้นสอง เดินตรงไปที่ห้องของอูยอง

“พี่อูยองไปกินข้าวกัน” จุนโฮร้องเรียกพี่เสียงร่าเริง

“พี่อูยอง” ทำหน้ามุ่ยเมื่อพี่ชายไม่ยอมเปิดประตูให้ จุนโฮยกมือขึ้นเคาะ แต่เพียงแค่แตะ ประตูก็เปิดออก

ทั้งห้องว่างเปล่า และให้ความรู้สึกหนาวเย็นประหลาด จุนโฮมองห้องที่เตียงแทบไม่มีรอยยับ รู้สึกกังวลไปหมดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

“พี่อูยองไม่อยู่!” จุนโฮตะโกนลงมาเสียงดัง นิชคุณเด้งตัวลุกขึ้นทันที

“อูยองไปไหน” นิชคุณรีบกดโทรศัพท์ไปหาลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้าน

“เห็นอูยองไหม” ลูกน้องทำสีหน้างงเล็กน้อยแล้วตอบ

“เห็นครับ คุณอูยองออกไปแต่เช้า บอกว่าจะออกไปตลาดครับ” ลูกน้องรายงาน นิชคุณกับจุนโฮมองหน้ากัน รู้สึกไม่สบายใจ

“Rrrrrrr” โทรศัพท์ในมือนิชคุณสั่น รู้สึกกลัวยามที่มองแต่ก็กดรับทันที จุนโฮมองนิชคุณที่ยังยืนนิ่งตอนรับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าร้อนใจ

“พูดออกมาสิ ใครโทรมา  พี่อูยองหรือเปล่า” จุนโฮเอ่ยเร่ง นิชคุณหันมามองจุนโฮ

“ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!!” พูดจบนิชคุณก็วิ่งออกจากไปตรงไปที่รถจุนโฮรีบวิ่งตามไปทันที

……

“คุณชานซองครับ” เสียงลูกน้องรายงานมาตามสาย ชานซองที่ตอนนี้อยู่ในชุดพร้อมรบหยุดบรรจุกระสุนลงปืนแล้วสนใจเสียงตามสาย

“ฉันยังไม่ได้สั่งให้บุกนะ มีอะไร เวลาเริ่มภารกิจชิงตัวจุนโฮอีกห้านาที” ชานซองย้ำเสียงเข้ม กลัวแผนที่วางไว้จะผิดพลาด งานนี้จะไม่ให้บาดเจ็บ แต่จะลักตัวจุนโฮไปให้ไกลเลย

“คุณจุนโฮออกจากบ้านไปกับนิชคุณแล้วครับ”

“ห๊ะ” สิ่งที่สายรายงานมาทำให้ชานซองหัวเสีย งั้นแผนที่เตรียมการมาทั้งคืนก็ต้องพับเก็บงั้นเหรอ

“ตามไป รายงานมาด้วย เดี๋ยวฉันจะไปสมทบ” ชานซองวางปืนลงกับโต๊ะ กดเครื่องที่สวมอยู่ตรงหูบอกลูกน้องทั้งหมดที่กำลังเตรียมตัว

“ยกเลิกภารกิจชั่วคราว ย้ำ! ยกเลิกก่อน แต่เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไปชิงตัวจุนโฮเร็วๆนี้” ชานซองกรอกเสียงไปก็ถอดเสื้อเกราะและอุปกรณ์บนตัวออกทีละชิ้นอย่างรวดเร็ว

….

จุนโฮวิ่งไปตามพื้นทางเดินของโรงพยาบาล วิ่งตามนิชคุณไป ไม่ได้เอ่ยถามอะไรทั้งนั้นเพราะทั้งคู่กับรีบจากการเร่งฝีเท้า จุนโฮหยุดเมื่อเห็นนิชคุณหยุด ตรงหน้าของนิชคุณมีผู้ชายที่ใส่ชุดหมอยืนยิ้มเย็นชารออยู่

“ดีจริงมาครบทั้งสองคนเลย คุณนิชคุณเดี๋ยวคุณเข้าไปในห้องกับผมเพื่อทำเรื่องรับบริจาคอวัยวะนะ” หมอมิโนบอกคร่าวๆ นิชคุณกับจุนโฮยืนสูดลมหายใจ

“ใครบริจาคอะไรให้คุณ” จุนโฮหันมาถามนิชคุณอย่างสงสัย นิชคุณส่ายหน้าเล็กน้อย มองหมอมิโนที่ยื่นกระดาษออกมา

“อันนี้ของคุณจุนโฮ ส่วนอันนี้ของคุณนิชคุณ” ทั้งคู่รับกระดาษมา

“สำหรับคุณนิชคุณนะ ระเบียบการง่ายๆ พอคุณรับบริจาคไปใช่ไหม คุณจะเอาไปทำอะไรก็ได้ จะเก็บไว้ดูเล่น หรือจะขายต่อ หรือจะฝากให้ทางโรงพยาบาลดูแลอวัยวะชิ้นนี้ไว้ก็ได้ ทางเรารับดูแลอยู่ต่อปีไม่แพง” ขณะที่หมอมิโนอธิบาย จุนโฮก็เปิดอ่านกระดาษในมือของตัวเอง

“อ๊ากกกกกกกกกกกก ไม่จริงงงงงงง ม่ายยยยยยยยยยย!!!” จุนโฮกรีดเสียงร้องออกมาดังลั่น ทรุดตัวลงกับพื้น นิชคุณมองไปอย่างตกใจ หมอมิโนยังคงยืนยิ้มอยู่ที่เดิม

“ม่ายยยย ม่ายยยย ม่ายยยยยยย!!!” จุนโฮยังคงกรีดร้องทั้งน้ำตาอยู่บนพื้น

“คนที่บริจาคอวัยวะให้คุณฝากบอกว่า หัวใจนี้เขาไม่ขาย เพราะมันเป็นของคุณตลอดมาและตลอดไป คนบริจาคชื่อจาง อูยอง” หมอมิโนบอกด้วยรอยยิ้มนิชคุณลืมตาโพลง

“ไม่จริง!! ไม่จริง!! ไอ้มิโน ไม่จริงงงง” นิชคุณคำรามออกมา ตรงไปกระชากคอเสื้อของหมอมิโน

“จริงครับ ถ้าคุณปล่อยมือ ผมจะพาคุณไปหาหัวใจของคุณ” หมอมิโนยิ้มเมื่อนิชคุณปล่อยมือ แล้วรีบเดินนำไปในห้องที่อยู่ใกล้ๆ  ทิ้งให้จุนโฮที่ร้องไห้พิงผนังอย่างหมดสภาพไว้เพียงลำพัง

……

“นี่หัวใจของคุณ” หมอมิโนชี้ไปที่กล้องสีเงินที่ใช้สำหรับเก็บอวัยวะภายใน นิชคุณมองลงไปในกล่องคือหัวใจจริงๆ ที่ถูกรักษาทางการแพทย์อย่างดี นิชคุณมือสั่นน้ำตาไหล ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรียวแรง

“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง นี่ไม่ใช่เรื่องจริง” นิชคุณส่ายหน้า พึมพำกับตัวเอง

“เซ็นเอกสารรับบริจาคด้วยครับ” หมอมิโนยื่นปากกามาให้ นิชคุณถลันลุกขึ้นมาจากพื้น คว้าคอเสื้อของหมอมิโนไว้

“แกทำแบบนี้ได้ยังไง แกฆ่าอูยองได้ยังไง แกทำลงไปได้ยังไง!!!”

“อูยองมาขายอวัยวะเอง มาเอง ที่นี่รับซื้อ ฉันก็ซื้อ”

“แต่เขาตาย! แกมีความเป็นหมอไหม มีความเป็นคนบ้างหรือเปล่า!!!” นิชคุณตะโกนใส่หน้า หมอมิโนยังคงยิ้ม

“ฉันมีความเป็นคนในแบบของฉัน แต่คุณรู้กฎที่นี่ดีนิชคุณ ที่นี่โรงพยาบาลเถื่อน การขายอวัยวะมนุษย์ไม่ผิดกฎหมายที่นี่” หมอมิโนตอบน้ำเสียงเรียบง่าย นิชคุณขบฟันแน่นเหวี่ยงหมอมิโนออก จิกเล็บลงบนมือตัวเอง น้ำตาไหล ขย้ำมือเข้าหาตัวเองราวกับอยากจะฉีกเนื้อตัวเองออกมาด้วยมือเปล่า

“เซ็นรับอวัยวะของคุณด้วยครับ คุณลูกค้า” หมอมิโนยื่นปากกวามาให้

“อูยองอยู่ไหน” นิชคุณคำรามถามออกมาด้วยน้ำตา

“นี่ไงอูยอง” หมอมิโนชี้ไปที่กล่องใส่หัวใจ

“อูยองอยู่ไหน อูยองอยู่ที่ไหน!!” นิชคุณกระชากคอเสื้อหมอมิโนอีกครั้ง ถามซ้ำคำถามเดิมราวกับเป็นโรคจิตที่ลืมเลือนไปแล้วว่า หัวใจที่อยู่ในกล่องนั้นก็คืออูยองที่เหลืออยู่

“วันนี้แล็บเนื้อเยื่อปิด ยังเหลือร่างอยู่ จะพาไปดูก็ได้ กรุณาปล่อยครับ” หมอมิโนตอบด้วยรอยยิ้มเดิมๆ นิชคุณปล่อย ยกมือตัวเองขึ้นมากัด อีกข้างเช็ดน้ำตาเพื่อเปิดทางให้มองเห็นยามก้าวเดินตามหมอมิโนไป

หมอมิโนเดินนำไปเรื่อยๆ จนถึงห้องพักห้องนึง หมอมิโนเปิดประตูให้นิชคุณเข้าไป ลมเย็นพัดออกมา และตัวเองก็เดินตามเข้ามา

“อูยอง!” นิชคุณถลาเข้าไปหาร่างบนเตียงทันที อูยองนอนอยู่บนเตียง มีผ้าปิดไว้ที่หน้าอก สวมชุดสำหรับคนไข้ ใบหน้าซีดเซียวที่โผล่พ้นผ้ามาเหมือหมอมิโนตั้งใจเปิดไว้ให้คนมารอดูนั้นดูสงบเหมือนอูยองกำลังหลับอยู่

“อ๊ะๆ ห้ามแตะครับ เดี๋ยวจับแรงเนื้อเยื่อเสียหาย ศพนี้ผมซื้อมาไม่ใช่ถูก” หมอมิโนยื่นมือออกมาขวางหน้านิชคุณที่กำลังจะเอื้อมมือไปจับแขนใต้ผ้าของอูยอง

นิชคุณหันมามองหมอมิโนอย่างจกเกลียดจงชัง รอยยิ้มเย็นชาที่ไม่เคยจางหายเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่มีคนตายอยู่ตรงนี้ทั้งคน ยิ่งทำให้นิชคุณยิ่งเกลียด เกลียดจนลืมไปว่าถ้านี่เป็นศพคนอื่นมาเฟียอย่างตนก็คงเฉยชาเช่นกัน

แต่นิชคุณเกลียดหมอมิโนได้เพียงนิดเดียวเท่านั้นถ้าเทียบกับที่กำลังเกลียดตัวเองอยู่

“เอาอูยองคืนมา หัวใจนั่นใส่เข้าไปเหมือนเดิม ตับไตอะไรทั้งหมด ฉันไม่ขาย ไม่ขาย เอาคืนมา คืนมา!!!” นิชคุณคำราม ออกคำสั่งทั้งน้ำตาเหมือนคนเสียสติ หมอมิโนยืนยิ้มเหมือนเคย

“แพงนะครับ”

“ฉันไม่สน กี่หมื่นกี่พันล้านก็เอาอูยองคืนมา เอาอูยองมา!!” นิชคุณหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา กดมันลงไปแล้วส่งให้หมอมิโน

“กรอกตัวเลขได้ตามสบาย จะเอากี่ล้านก็ใส่ไป แต่เอาอูยองของฉันมา”

“โอเค ผมตกลงขาย แต่คุณรู้ใช่ไหมนิชคุณ ว่าต่อให้เอาอวัยวะทุกชิ้นใส่เข้าไปเหมือนเดิมอูยองก็ไม่ฟื้นหรอกนะ”หมอมิโนรับโทรศัพท์มาถือไว้

“จาง อูยอง ตายไปแล้ว คุณรู้ใช่ไหมนิชคุณ” หมอมิโนเอ่ยถามเสียงเรียบ นิชคุณดึงเกาอี้มานั่งข้างเตียงกำมือตัวเองแน่น จ้องมองร่างที่นอนอยู่บนนั้นไม่สนใจคำถามของหมอในห้อง

“ผมจะไปเตรียมห้องผ่าเอาอวัยวะคืนร่างแล้วกัน แต่จริงๆนะ เอาไปขายหรือบริจาคต่อยังได้ประโยชน์กว่าการใส่กลับไปในร่างที่ตายแล้วเลย”

“มึงออกไปได้แล้ว!!” นิชคุณคำราม หมอมอโนยักไหล่

“ครับ แต่เหมือนเดิม อย่าจับนะครับ ไม่ได้ฉีดยาดองศพไว้ เดี๋ยวอูยองจะไม่เหมือนเดิมเลย เพราะเนื้อหนังที่ยุบเป็นรูตามรอยนิ้ว” หมอมิโนบอกทิ้งท้ายก่อนออกไปจากห้อง

นิชคุณยังคงนั่งมองหน้าอูยอง ซีดเซียวไร้ร่องรอยเลือด นิชคุณมองหน้าอูยอง ไม่กล้ายกมือขึ้นแตะต้องตามคำบอกของหมอมิโน ไม่กล้าจับแม้เวลานี้

มันจะทำร้ายอูยอง…

นิชคุณยกมือลูบไปตามอากาศที่อยู่เหนืออูยอง คิดเหมือนว่าตัวเองได้จับ ได้สัมผัสอูยองอีกครั้ง อูยองยังคงงดงามแม้เวลานี้

ผู้ชายคนนี้ยังคงงดงามและทำให้นิชคุณรักแม้ยามนี้ก็ตาม

“พี่ขอโทษ ขอโทษที่รักอูยองไม่มากพอ ขอโทษที่รัก ขอโทษที่โง่เกินไป” นิชคุณพึมพำบอกทั้งน้ำตา ไม่เคยรู้สึกเจ็บแบบนี้  นิชคุณเคยถูกมีดแทง เคยถูกกระสุนรอยทะลุผ่านเนื้อตัวมาไม่น้อย แต่มันไม่เจ็บ ไม่เจ็บเท่าตอนนี้เลย

นิชคุณหยิบกระดาษที่หมอมิโนให้ขึ้นมาเปิดอ่าน น้ำตาไหลเพิ่มจนต้องเช็ดหน้าตั้งแต่คำแรกที่อ่าน จดหมายช่างสั้นแต่ทุกตัวอักษรยิ่งกว่ามีดที่กรีดลงบนหัวใจ

            ‘พี่คุณ ผมเคยโกรธพี่มากๆเลยกับทุกเรื่องที่พี่ทำกับผม มันโคตรใจร้าย แต่รู้อะไรไหม คนที่ใจร้ายกับผมมากกว่าพี่ ก็คือตัวผมเอง

            ผมเลือกจะอยู่กับพี่ แม้ว่าพี่จะบอกให้ผมไปได้แล้วก็ตาม  ผมเลือกที่จะอยู่ข้างๆพี่ แม้พี่จะบอกว่ามันไม่จำเป็นอีกแล้ว พี่ไม่เคยขังผมไว้ มีแต่ผมที่ขังตัวเองไว้กับพี่ แม้แต่ตอนนี้

            ทุกครั้งที่พี่ลืมตาตื่นและนอนลงขอให้รู้เอาไว้ ผมจะอยู่ในตัวจุนโฮ อยู่ข้างๆ พี่เสมอพี่ไล่ผมไม่ได้หรอก ดูแลจุนโฮให้ดีที่สุด ถ้าดูแลน้องผมไม่ดี ผมจะมาหลอกพี่

            หัวใจผม ผมยกให้พี่ เพราะมันเป็นของพี่คนเดียวตลอดมาและตลอดไป

             ผมไม่รู้ว่าควรเขียนคำนี้ลงไปไหม ผมรักพี่นะ รักมากจริงๆ

                                                อูยอง

นิชคุณร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรง ทิ้งหัวกระแทกลงกับเตียงจนสั่น แขนของอูยองที่ซีดไม่ต่างกันหลุดออกมาจากผ้า นิชคุณมองไปที่เตียงด้วยความกลัวว่าอูยองจะสะเทือน

หัวใจยิ่งถูกบีบรัดขึ้นกว่าเดิมเมื่อแขนของอูยอง บนนั้นมีเครื่องติดตามพังๆสวมเอาไว้ เครื่องติดตามที่นิชคุณเป็นคนลงมือตัดเอง

ตัดออกจากขาของอูยอง เพราะหมายมั่นจะปลดปล่อยคนคนนี้ให้เป็นอิสระจากตนเอง แต่สิ่งที่นิชคุณไม่เคยรู้เลย มันนานแสนนานแล้ว ที่อูยองอยู่กับนิชคุณไม่ใช่เพราะนิชคุณไม่ปล่อยตนไป แต่อูยองเลือกที่จะไม่จากไปต่างหาก

อูยองยังคงจองจำตนเองไว้กับนิชคุณ จวบจนยามที่ตายจากไปแล้วก็ตาม

เครื่องติดตามพังๆที่ข้อมือยังคงบอกนิชคุณได้ดี

นิชคุณยิ่งเจ็บ เจ็บเหมือนว่าความตายก็ไม่มีทางเจ็บเท่า

“อูยอง!!! อูยอง!!!” นิชคุณกรีดร้องเสียงดังจนลั่นห้อง

“ไม่มีหัวใจน่ะ สบายกว่าใช่ไหมอูยอง อูยองถึงได้นอนอยู่แบบนี้ อูยองถึงได้ทิ้งพี่ไปแบบนี้” นิชคุณเอ่ยถาม คนที่จะไม่ลุกขึ้นมาตอบคำถามนี้

“พี่ไม่เคยปล่อยอูยองไปได้เลยเหมือนกัน พี่ขอไปอยู่กับอูยองได้ไหม” นิชคุณพึมพำ มองไปรอบห้อง เห็นมีดสำหรับปลอกผลไม้วางอยู่บนตู้เย็น นิชคุณเดินไปหยิบมันและกลับมานั่งที่ข้างเตียงเหมือนเดิม นิชคุณล้วงไปหยิบของในกางเกง มันคือกล่องใส่แหวนที่เคยถูกเก็บไว้ เมื่อเช้าก่อนลงมาทานข้าวนิชคุณคิดอะไรไม่รู้จึงหยิบมันไว้กับตัว

“พี่ก็รักอูยองเหมือนกัน”  นิชคุณเช็ดน้ำตา หยิบแหวนออกจากกล่องสวมให้ตัวเอง อีกวง ค่อยๆประครองมือของอูยองขึ้นมาให้เบาที่สุด ทันทีที่แตะนิชคุณยิ้ม อูยองไม่ได้เย็นเท่าที่คิดไว้ ยังคงงดงาม นิชคุณค่อยๆถอดเครื่องติดตามออกมันไม่จำเป็นอีกแล้วสิ่งนี้ แหวนวงนี้ต่างหากคือเครื่องจองจำที่นิชคุณอยากจะมอบให้ตัวเองและอูยองมาตลอด

นิชคุณสวมแหวนให้กับอูยองอย่างเบามือ จับไว้เบาๆแบบนั้นไม่อยากจะคลายออก

“รอพี่หน่อยนะ คนดี” นิชคุณกดมีดลงบนข้อมือตัวเองแล้วปาดลงไป เลือดสีแดงไหลทะลักออกมา

มันเจ็บแต่นิชคุณวาดยิ้มออกมา

นิชคุณปล่อยให้เลือดไหลทะลักออกมาแบบนั้น นั่งมองหน้าอูยอง ให้นานที่สุดจวบจนวินาทีสุดท้ายที่วิญญาณตัวเองจะออกจากร่างไปเช่นกัน

ไปหาอูยอง

………..

จุนโฮมือสั่น น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดยามที่อ่านจดหมายในมือซ้ำอีกครั้ง ทุกบรรทัดทุกตัวอักษรคือความใจสลายลงของจุนโฮ

            ‘จุนโฮน้องรัก ถ้าน้องได้อ่านจดหมายฉบับนี้พี่เองก็ยังอยู่ข้างๆ น้อง ทุกลมหายใจที่น้องสูด ทุกครั้งที่น้องมองกระจก ทุกวินาทีที่น้องเดินอยู่บนถนน ทุกคืนก่อนน้องจะหลับพี่ยังคงอยู่ข้างๆ และเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตน้องเหมือนเดิม

            รักพี่คุณให้มากๆนะ อย่าดื้อรู้ไหม  

            และน้องคงรู้แล้วว่าพี่ตัดสินใจทำอะไรลงไป พี่ขายทุกสิ่งทุกอย่างในตัวพี่เกือบทั้งหมด พี่เชื่อว่ามันต้องได้เงินจำนวนมากพอที่น้องจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างสบาย   ดูแลตัวเองให้ดี แล้วอย่าขายตัวอีกนะ พี่ไม่อยากให้จุนโฮทำแบบนั้น พี่จะทำทุกอย่างให้จุนโฮสบายที่สุด แต่พี่จะไม่ให้จุนโฮต้องลำบาก  ทุกบาท ทุกสตางค์พี่เต็มใจทำให้เพื่อน้อง จุนโฮรู้ใช่ไหม                                                             

                                                                        พี่ไม่ได้ทิ้งจุนโฮไปไหน พี่ยังคงอยู่กับจุนโฮเสมอ                                                                                    พี่รักจุนโฮมากนะ

                                                                                    พี่อูยองของจุนโฮ

“ฮือออออ น้องไม่ได้อยากได้เงิน ไม่เอา!! จุนโฮจะเอาพี่อูยองคืนมา พี่อูยองงงง พี่อูยองงงงง!!!” จุนโฮกรีดร้องออกมาเสียงดัง เงินพวกนี้มีค่าอะไร จะร้อยล้าน พันล้านก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าไม่มีพี่อูยอง

“พี่อูยองรู้ไหมว่า จุนโฮรักพี่อูยองที่สุด พี่รู้ไหม!! แล้วทำไมพี่ถึงคิดว่าเงินพวกนี้จะสำคัญกว่าพี่ ทำไม!!!!” จุนโฮกรีดร้อง ทุบมือไปกับกำแพง ดิ้นทั้งน้ำตากระแทกผนังโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง

“เพราะผม พี่ต้องตายเพราะผม จุนโฮขอโทษ พี่อุยอง!!! พี่อูยอง!!” จุนโฮอยากจะฉีกจดหมายในมือทิ้งเพราะความเจ็บปวด แต่ทำไม่ได้ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พี่อูยองทิ้งไว้ให้ จุนโฮกอดมันไว้แนบอก

“จุนโฮ จุนโฮเป็นอะไร” ชานซองที่รีบตามมาที่นี่เพราะลูกน้องบอกเป้าหมายสุดท้าย ชานซองนึกว่าจุนโฮป่วยอะไร ตกใจที่เห็นสภาพบ้าคลั่งของจุนโฮที่ร้องไห้อยู่บนพื้นโรงพยาบาล ชานซองรีบนั่งลงข้างๆจุนโฮ

“…” จุนโฮร้องไห้มองหน้าชานซอง จุนโฮไม่นึกเกลียดชานซองแล้วในวินาทีนี้ คนที่จุนโฮเกลียดที่สุดคือตัวเอง

และจุนโฮก็ไม่เหลือใครอีกแล้วในโลกใบนี้ มันช่างว้าเหว่เหลือเกิน

“ฮ ฮึก ฮือ ช ชานซอง ไม่ ไม่มีพี่อูยองแล้ว ฮึก ฮือ ไม่มีแล้ว!” จุนโฮร้องไห้ ร้องไห้ออกมาอย่างนั่ง ชานซองไม่เอ่ยถามอะไร ดึงจุนโฮมากอดไว้ จุนโฮยอมอยู่ในอ้อมกอดนั้น และร้องไห้ออกมา มากที่สุดในชีวิตที่เคยร้อง

เสียใจมากที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา

สำหรับจุนโฮ จุนโฮตายไปแล้วเมื่อเช้านี้ ตายไปพร้อมๆ กับที่เสียพี่อูยองไป

……

นิชคุณยังคงนั่งมองอูยอง มันผ่านไปนานแค่ไหนนิชคุณไม่รู้ รู้แค่ว่าเลือดข้นของตนเองส่งกลิ่นคาวและไหลนองลงมาจนท่วมที่กางเกง แม้มือจะเริ่มหมดแรงยังโชคดีที่ไม่ได้เฉือนลงลึกเกินไปจนตัดเส้นเอ็น นิชคุณไม่ยอมปล่อยมือจากอูยองและไม่จับมันแน่นขึ้น

กลัวจะทำร้ายอูยอง…

“คงอีกไม่นาน รอพี่หน่อย” นิชคุณพึมพำบอกอูยองที่นอนอยู่

“โรมิโอ กับ จูเลียต” นิชคุณหันไปมองคนพูดด้วยหางตา แล้วหันกลับมามองแค่อูยองเช่นเดิม คนที่เดินเข้ามาคือหมอมิโน ไม่ได้มีท่าทีตกใจที่เห็นเลือดของนิชคุณเลอะนองพื้น

“นั่นมีดปอกแอปเปิ้ลของผมนี่ ลืมไว้นี่เอง” หมอมิโนเดินมาหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้น พยาบาลสองสามคนที่เดินตามมารับมีดไป แต่ยังไม่มีใครเดินมาช่วยนิชคุณเพราะหมอมิโนยกมือห้ามไว้

“คุณเคยฟังเรื่องโรมิโอ กับ จูเลียตไหมคุณนิชคุณ” หมอมิโนถาม นิชคุณที่เริ่มตัวซีด แต่ก็ยังไม่หมดสติหรือมึนหัวมากนัก ยกยิ้ม ตายังคงมองจ้องอูยอง

“เคยสิ มันเป็นวิชาเรียนตัวนึง”

“ใช่ผมก็ต้องเรียน เรียนเรื่องคนโง่ที่ยอมตายเพื่อบูชารักที่โด่งดังที่สุด” หมอมิโนเดินมายืนตรงข้ามนิชคุณที่เตียงอีกฝั่งนึง

“หมอคงไม่เคยมีความรัก ถึงตีตราว่ามันโง่เง่า ..แต่มันก็จริง คนเราฉลาดแค่ไหน ยอมโง่และโง่เสมอเพื่อรัก” นิชคุณตอบ ไม่แม้แต่จะมองหน้าคนที่ตนพูดด้วย ตาโตยังมีแต่ภาพสะท้อนของอูยอง หมอมิโนยักไหล่ เหมือนพร้อมจะยืนดูนิชคุณตายไปต่อหน้าอย่างไม่เดือดร้อนนัก

“คุณนี่ช่างเลียนแบบตัวละครจากวรรณกรรมสมัยเรียนได้เป๊ะจริงๆ” หมอมิโนชี้ไปที่พยาบาลสองคนให้มาที่นิชคุณ พยาบาลทั้งสองรีบวิ่งมาดูแผลของนิชคุณ

“ไปไกลๆ ฉันไม่ได้อยากให้พวกเธอช่วย ไปให้พ้นฉันจะไปหาอูยอง หมอมิโนฉันขอจ้างเพิ่มอีกสิบล้าน อย่าให้สองคนนี้มายุ่งกับฉัน ปล่อยฉันไปหาอูยอง”

” ผมไม่ได้ว่าโรมิโอกับจูเลียตโง่ที่ตายเพราะรัก แต่ว่าโง่ตรงที่ออกจะว่างแต่ไม่เคยจะศึกษาเรื่องการแพทย์เลย หรืออย่างน้อยตั้งใจเรียนวิชาวิทยาศาสตร์กับสุขศึกษาก็ยังดี” หมอมิโนตอบก็ยักไหล่ไป นิชคุณที่นั่งอยู่เบิกตาโพลงที่จู่ๆ หมอมิโนก็จิ้มเข็มลงไปในแขนของอูยอง

“นายทำอะไรอูยอง ฉีดยาดองศพเหรอ” นิชคุณถาม

“นี่คุณรู้ไหม เคยมีการทดลองที่ชั่งศพทุกศพหลังจากตาย แล้วปรากฏว่าน้ำหนักหายไป 22.7 กรัม ทุกศพเขาก็เลยบอกว่า วิญญาณน่ะมีน้ำหนัก 22.7 กรัม มันเล็กมากเลยนะ เบาเสียยิ่งกว่าเข็มนี่เสียอีก” หมอมิโนแกว่งเข็มให้ดู พยาบาลมารับไปและยื่นอันใหม่มาให้ หมอมิโนฉีดลงไปที่แขนอูยองอีก

“ฉันถามว่านายทำอะไรอูยอง ฉีดยาดองศพมันต้องหลายเข็มขนาดนี้เลยเหรอ” นิชคุณหมกมุ่นกับเรื่องของอูยอง

“อย่ามายุ่ง ฉันจะตาย ไปไกลๆ” แต่พอพยาบาลมาแตะตัวก็หันไปไล่

“นี่คุณนิชคุณผมว่าคุณคงไม่อยากเสียน้ำหนัก 22.7 กรัมนั้นของตัวเองไปหรอกนะ เพราะ 22.7 กรัมของคุณคงตามหา 22.7 กรัมของอูยองไม่เจอ ถ้ามันยังอยู่ตรงนี้” หมอมิโนยักคิ้ว กดเข็มที่สามลงบนแขนอูยอง นิชคุณนิ่งคิด

“หมอหมายความว่าไง”

“ไม่ได้ให้น้ำเกลือ ผมเลยต้องฉีดวิตามินและตัวยาสำคัญให้แทนตามกำหนดเวลา พวกแก้อ่อนเพลียน่ะ ให้หลับสักหน่อยก็ดี ก็เล่นมาหาเสียหน้าโทรมแถมไม่หลับไม่นอนขนาดนั้น” หมอมิโนพูดไปเรื่อยๆ สักพักก็หยิบสเตทโตสโคปขึ้นมากดไปแถวหน้าอกอูยอง หันไปบอกพยาบาล

“หัวใจเต้นปกติดี เตรียมมื้อกลางวันเป็นอาหารอ่อนแล้วกัน แต่ขออร่อยๆนะ” พยาบาลจดให้ตามคำพูดทุกอย่าง นิชคุณนั่งนิ่ง ไม่สนใจพยาบาลที่กำลังช่วยกันรักษาแผลที่ข้อมือ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเอาแต่มองหน้าอุยองกับหมอมิโนสลับกัน

“นี่มันหมายความว่ายังไง”

“หมอหลอกไง โง่จัง!” หมอมิโนยักไหล่ นิชคุณกระพริบตาเร็วขึ้น

“หมายความว่า”

“ก็คนขายดูยังไงก็ไม่ได้พร้อมขายเลยสักนิด ก็เลยไม่รับซื้อ แต่กลัวจะเสียน้ำใจก็เลยแกล้งทำเป็นรับซื้อไป จริงๆ มีดที่นายกรีดข้อมือตัวเองฉันจงใจไว้เองล่ะ ว่าแล้วนายต้องกรีด ดีนะยังฉลาดไม่ปาดคอ ไม่งั้นโรมิโอกับจูเลียต เป๊ะแน่ๆ”

“หมายถึง” นิชคุณยังพึมพำ หมอมิโนถอนหายใจ

“กูหลอกมึง จบไหม อย่าโง่สิวะ คุณลูกค้า” หมอมิโนบ่น นิชคุณมองหน้ามิโน

“หมอมิโน” ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พยาบาลหลบแทบไม่ทัน ดีที่พันผ้าพันแผลเสร็จพอดี นิชคุณวิ่งตรงมาหาหมอมิโน

“ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆ ไอ้หมอเหี้ย ไอ้หมอเถื่อน มึงมันโคตรดี ขอบคุณจริงๆ กูเป็นหนี้มึงหนึ่งครั้งใหญ่ กูขอบคุณ” นิชคุณดึงหมอมิโนมากอดทั้งน้ำตา หมอมิโนยังคงยิ้ม แต่ครั้งนี้ไม่เย็นชาเท่าครั้งก่อน

“พอละๆ ปล่อยได้ละ เดี๋ยวต้องออกไปบอกอีกคนข้างนอกก่อนจะฆ่าตัวตายตามอีกคน ปล่อยให้ร้องไห้มากพอแล้ว” หมอมิโนดันนิชคุณออก นิชคุณเองก็ปล่อยตามคำขอ ยกมือขึ้นมาเช็ดหน้าตัวเองที่่เลอะน้ำตาไปหมด

“ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆ”

“ก็บอกแล้วว่าหมอน่ะมีความเป็นคนในแบบของตัวเอง” หมอมิโนยักไหล่

“อ่อ จับตัวได้แล้วตามสบาย แต่อย่าจับแรงให้นอนต่อดีกว่า คงต้องการการพักผ่อนเยอะ อีกสามชั่วโมงตื่น ตื่นแล้วก็คุยกันดีๆล่ะ” หมอมิโนตอบแล้วเดินออกไป

นิชคุณกลับมานั่งข้างเตียงแต่เหมือนเดิม ไม่สนใจเลือดตัวเองที่ยังเลอะพื้น นิชคุณจับมืออูยองขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกว้าง กดจูบลงไปบนหลังมือ อูยองไม่ตัวซีดแล้วและอุ่นขึ้น

“พี่รักอูยองนะ คนดีของพี่” นิชคุณแนบมืออูยองไว้ข้างแก้ม ตาโตไม่อาจละไปจากอูยองได้

“พี่อูยอง พี่อูยอง!” เสียงจุนโฮดังลั่นเข้ามา จุนโฮตรงเข้ามากอดอูยองที่นอนบนเตียงจนแน่นทั้งน้ำตา

“พี่อูยอง รู้ไหมน้องเสียใจ รู้ไหมน้องกำลังจะตายตามแล้ว” จุนโฮร้องไห้ พร่ำบ่น แต่ปากนั้นฉีกยิ้มกว้าง ชานซองยืนมองจุนโฮอยู่ห่างๆ

“….” จุนโฮหันมามองนิชคุณที่จับมืออูยองไว้แนบแก้มตัวเอง จุนโฮกับนิชคุณมองหน้ากัน

“ฉันขอรักและดูแลพี่ชายนายได้ไหมจุนโฮ ฉันปล่อยไปไม่ได้จริงๆ ฉันขอเห็นแก่ตัว” นิชคุณเอ่ยปากขอ

“จะไม่ทำให้พี่เสียใจอีก จะไม่ทำร้าย ซื่อสัตย์ รักและดูแลอย่างดีไหม” จุนโฮเอ่ยถาม นิชคุณยิ้ม

“จะรักอูยอง จะซื่อสัตย์กับอูยอง จะดูแลอูยองให้ดีที่สุด เท่าที่ชีวิตผู้ชายคนนี้จะทำได้”

“พี่อูยองรักคุณมาก มากจริงๆ ….ผมไม่อยากเป็นคนทำให้พี่เสียใจอีก จะยกพี่ให้ก็ได้ แต่ถ้าดูแลไม่ดี แค่ตายก็ยังน้อยไปสำหรับคุณ นิชคุณ” จุนโฮบอกเสียงโหดที่ท้ายประโยค นิชคุณยิ้ม

“ฉันจะระวังไม่ให้นายมาฆ่าฉันนะ” จุนโฮพยักหน้า ปล่อยกอดจากอูยองแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่ชานซองหยิบมาให้ ชานซองก้มลงบอกจุนโฮแล้วเดินออกไปหาอะไรมาให้จุนโฮกินเพรายังไม่ได้แตะแม้แต่น้ำในเช้านี้

“หมอบอกอีกสามชั่วโมงอูยองจะตื่น รอไปด้วยกันนะ” จุนโฮบอกนิชคุณทั้งคู่นั่งมองหน้าอูยอง สามชั่วโมงสั้นมากกว่า ห้านาทีเมื่อครู่นี้เสียอีกสำหรับทั้งคู่

…..

“หมอทำไมมินจุนยังไม่ตื่น” หมอทำหน้าลำบากใจเมื่อได้ฟังคำถามเดิมที่ถามมาเป็นรอบที่ร้อยตลอดสองวันจากอ๊ค แทคยอนที่เรียกหมอประจำตระกูลมาดูอาการมินจุนตั้งแต่ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วมินจุนยังไม่ตื่น

“อย่างที่ผมได้บอกไปว่า คุณมินจุนเป็นไข้แทรกซ้อนขึ้นมา ก็เลยยังไม่ตื่น”

“เมื่อวานหมอบอกแบบนี้” แทคยอนกอดอก ทำหน้าไม่พอใจ หมอยกมือเช็ดเหงื่อ

“จริงๆก็ควรจะตื่นได้แล้วล่ะครับ”

“แล้วทำไมยังไม่ตื่นล่ะ!!!” แทคยอนตะโกนใส่หมอ

“ร… ค…” เสียงเบาๆ แหบแห้งเหมือนลมพัดทำให้แทคยอนที่โมโหร้ายอยู่หันไปดู เห็นมินจุนกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมพึมพำอะไรอยู่

“รำคาญจังเสียงดัง” มินจุนพูดออกมา เสียงแหบ แทคยอนยิ้มกว้างดีใจ หมอรีบเดินมาตรวจดูอาการ ลูกน้องเดินไปหาน้ำมาให้มินจุน

“นายหลับไปตั้งนาน ตั้งสองวันฉันจะร้องไห้เลยรู้ไหมมินจุน” แทคยอนจึงมินจุนมากอด มินจุนเองดูงุนงง มองไปรอบห้องแล้วกอดแทคยอนคืน ประมวลผลในหัว

“นิชคุณมาช่วยตัวประกันแล้วใช่ไหมครับ”

“ใช่” แทคยอนตอบ มินจุนมองหน้าแทคยอน

“ไม่มีใครมาทำร้ายแทคใช่ไหมครับ” มินจุนถามถึงสิ่งนี้เป็นอย่างแรก ห่วงมากกว่าตัวเองเสียอีก

“ไม่มีๆ มินจุนนายห่วงตัวเองบ้างสิ” แทคยอนลูบหน้ามินจุน

“อูยองกับจุนโฮทำตามข้อตกลงที่ทำไว้ ว่าจะไม่มีการแก้แค้น เจ้านายเองก็อย่าไปทะเลาะกับเขาอีกเลยนะครับ” มินจุนเอ่ยขอ แทคยอนทำหน้าคิด

“ถ้าพวกมันไม่เริ่มก่อนน่ะนะ”

“รู้ไหมครับว่าผมเป็นห่วงเจ้านายมากแค่ไหน” มินจุนพูดมา อาจเพราะมึนจากการนอนหลับมากไปถึงได้กล้าพูดเสียขนาดนี้

“รู้สิรู้” แทคยอนดึงมินจุนมากอดอีกครั้ง “นายจะทำให้ฉันรักอีกมากแค่ไหนกันนะ” แทคยอนพึมพำ

“เจ้านายพูดอะไรนะครับเหมือนเมื่อกี้ผมหูฝาด” มินจุนถามเสียงตื่นเต้น คงตื่นเต้นจริงเพราะแทคยอนที่กอดอยู่ยังรับรู้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของมินจุน

“นายฟังไม่ทันเอง มินจุน”  แทคยอนหัวเราะ มินจุนทำเสียงเล็กเสียงน้อยแต่ก็ไม่ได้ทวงถามอะไรอีก

จะแค่หูฝาดหรือแทคยอนพูดจริงๆ ไม่สำคัญ มินจุนก็ดีใจแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว

….

สามชั่วโมงผ่านไป

“ดูสิๆ พี่อูยองจะตื่นแล้ว” จุนโฮพุดออกมาเสียงดัง นิชคุณเองจับมืออูยองแน่นขึ้นด้วยความตื่นเต้น แม้จะออกแรงมากขึ้นแล้วเจ็บแผลที่ข้อมือก็เถอะ

“…..” อูยองลืมตาขึ้นมามีสีหน้าที่งุนงงไม่น้อย เมื่อเห็นจุนโฮกับนิชคุณ

“นี่สวรรค์เหรอพี่ถึงได้เจอจุนโฮ” อูยองพูดออกมา จุนโฮน้ำตารื้นทันทีที่ได้ฟัง

“แต่มีพี่คุณ หรือว่านี่จะเป็นนรก พี่คุณฆ่าคนตั้งเยอะ ไม่น่าได้ขึ้นสวรรค์” อูยองพึมพำออกมา นิชคุณหัวเราะยิ้มกว้างทั้งน้ำตา

“นี่คือโลกมนุษย์ คนเลวๆอย่างพี่เลยยังได้อยู่ข้างอูยอง” นิชคุณบอก ดึงอูยองขึ้นมากอด อูยองทำหน้างงเหมือนกำลังคิด

“แต่ผม..”

“หมอมิโนไม่ได้ทำอะไร นอกจากรักษาอูยอง”

“อย่าเอาพี่อูยองไปกอดคนเดียวสิ ปล่อย ผมจะกอดบ้าง” จุนโฮขู่ฟ่อ นิชคุณปล่อยให้ตามคำขอ จุนโฮดึงอูยองมากอดจนแน่น

“พี่อูยองใจร้าย จะทิ้งจุนโฮ ถ้าพี่อูยองไปจริงๆ จุนโฮจะตายตามไปด้วยไม่รู้เหรอ” จุนโฮบ่นพี่ทั้งน้ำตา กอดพี่จนแน่น อูยองสวมกอดน้องชาย

“พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้สิ พี่ชั่ววูบไป แต่.. พี่ขอโทษจุนโฮ” อูยองกอดตอบน้องชาย น้ำตาเริ่มไหลออกมาบ้าง รู้สึกผิดไปทั้งใจที่จะทิ้งน้องชายที่ตัวเองรักที่สุดไป

“ผมไม่โกรธ ฮึก ผมสิต้องขอโทษพี่อูยอง ผมหลอกพี่ผมไม่ได้มีอะไรกับนิชคุณ ผมไม่ได้รักเขา ผมแค่อยากให้เขาไปจากพี่แค่นั้น ผมขอโทษ” จุนโฮสารภาพทั้งหมด

“จริงเหรอจุนโฮ” อูยองร้องถาม

“จริง อูยอง พี่ขอโทษ ตอนแรกพี่อยากให้นายเป็นอิสระ แต่พี่ปล่อยอูยองไปไม่ได้จริงๆ” นิชคุณจับมืออูยอง อูยองน้ำตาไหล ระบายยิ้มบางๆ พยักหน้ารับ รู้สึกโง่มากที่ตัวเองเกือบจากไปแล้วทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย

“พี่อูยองอย่าทิ้งผมไป อย่าคิดแม้แต่จะทิ้งผมอีกนะ พี่อูยองห้ามตายก่อนจุนโฮเด็ดขาด” จุนโฮร้องบอกขึ้นมา

“อืม พี่รู้แล้ว จุนโฮก็ห้ามตายก่อนพี่นะ” สองพี่น้องกอดกันแน่น แม้จะมีน้ำตาแต่รอยยิ้มนั้นชัดเจนมากกว่า

“จุนโฮ ให้อูยองกินข้าวดีกว่า คงจะหิว” ชานซองที่เดินเข้ามาหลังจากออกไปตามหมอมาให้เอ่ยบอก

“หมอขอโทษนะอูยอง ที่รับซื้ออูยองไม่ได้มันแพงไปหน่อยน่ะ ส่วนเช็คที่ให้จุนโฮเป็นของเก๊เพราะลายเซ็นผิด เอาไปพับนกกระดาษได้”  หมอมิโนยืนยิ้มเย็นชาเป็นปกติอยู่กับพยาบาลสองคนที่ยกถาดข้าวมาให้

“ขอบคุณนะครับหมอมิโน” อูยองไม่รู้จะพูดว่าอะไร ถ้าหมอมิโนเห็นแก่เงินและไม่แคร์ชีวิตคนอย่างปากตัวเองบอกจริง อูยองคงไม่ได้ตื่นมาอีกแบบนี้

“ผีโรงพยาบาลนี้มันเยอะแล้วน่ะ” หมอมิโนยักไหล่

“แต่ค่ารักษาของอูยองจะเก็บรวมกับค่าทำแผลของนิชคุณแล้วกัน” หมอมิโนยักคิ้วแล้วเดินออกไปพร้อมพยาบาล อูยองหันมามองหน้านิชคุณ

“แผล?”

“นิชคุณกรีดข้อมือตัวเองน่ะ กะว่าจะตายตามอูยองไป แต่คงลืมไปว่าคงไม่ได้ขึ้นสวรรค์ไปหาอูยอง” หมอมิโนตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชาอย่างเคย อูยองมองไปที่ข้อมือที่พันแผลไว้ของนิชคุณ

“ขอโทษนะครับ พี่คุณ” อูยองน้ำตาคลอ

“พี่สิต้องขอโทษอูยอง พี่รักอูยองนะ อย่าทิ้งพี่ไปอีกเลยนะ” นิชคุณบอก ลูบใบหน้าของอูยอง

“อืม ไม่ทิ้งแล้ว ไม่ทิ้ง อย่าทิ้งผมเหมือนกันนะ”

“ไม่ทิ้งแน่ๆ สัญญา หัวใจทั้งดวงใครจะทิ้งลง” นิชคุณบอก

“เค้กที่สัญญากับอูยองพี่ยังเก็บไว้รอในตู้เย็น แล้วนับประสาอะไรกับหัวใจดวงนี้จะไม่ทำตามคำสัญญา” อูยองหัวเราะกับคำพูดของนิชคุณ พยักหน้ารับ นิชคุณประครองหน้าอูยองไว้ก้มลงหมายจะกดจูบลงบนริมฝีปากบาง

“อะแฮ่ม!! กินข้าวนะครับพี่อูยอง เดี๋ยวหิว” จุนโฮพูดออกมาเสียงดัง อูยองดันนิชคุณออก เพราะก็เขินอายไม่น้อยถ้าเกิดจะมาจูบกันให้น้องดู พอนิชคุณกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม จุนโฮก็เดินไปหยิบถาดข้าวมาให้อูยองด้วยรอยิ้มกว้าง มีชานซองที่ยืนกอดอกมองความแสบของเด็กรักพี่อยู่ไม่ไกล

“ไปขัดอูยองทำไม ให้พี่นายได้จูบหน่อยก็ไม่ได้” ชานซองเอ่ยปากบ่น จุนโฮหันมามุ่ยปากใส่ อูยองที่กำลังจะกินข้าวหันมามองเหมือนพึ่งเห็นชานซอง

“มาหาจุนโฮเหรอครับ”

“ใช่ตอนแรกว่าจะมาลักพาตัว แต่คิดว่าจุนโฮน่าจะยอมไปด้วยดีๆแล้วล่ะ” ชานซองตอบด้วยรอยยิ้ม จุนโฮถองศอกใส่ชานซอง อูยองอมยิ้มแล้วทานข้าวต่อ

“สวัสดีชานซอง” นิชคุณเอ่ยทัก ไม่เหยียดหยาม ไม่โกรธ ไม่เกลียดสักนิด ชานซองเกาคอเพราะบรรยากาศมันญาติดีอย่างโคตรไม่คุ้นเคย

“สวัสดีนิชคุณ”

“ต่อไปนี้เราคงต้องญาติดีกัน ขึ้นมานิดนึง”นิชคุณเอ่ย

“ดีกันเยอะๆเลยต่างหาก” จุนโฮแทรกขึ้นมา อูยองหัวเราะ ชานซองเกาคอ นิชคุณก็ทำหน้าตาลำบากใจ

“ตามนั้นล่ะ” อูยองเอ่ยสนับสนุนคำพูดของน้องชาย

“พูดถึงเรื่องญาติดี ผมลืมไปเลย คนที่ชื่อมินจุน ลูกน้องของคุณแทคยอน เขาใจดีกับพวกเรามากกว่าคนอื่นๆ เขาขอเราสองคนว่าอย่าให้พี่สองคนไปเอาคืนคุณแทคยอน” อูยองพูดขึ้นมา มองหน้าผู้ชายตัวโตสองคนในห้อง

“ได้ไหมครับ” อูยองมองจ้องมาที่นิชคุณพร้อมถามคำถาม

“ได้ไหมครับพี่ชานซอง” จุนโฮเองก็หันมาถามชานซองเช่นกัน ชานซองกับนิชคุณมองหน้ากันถอนหายใจแรงๆ

“ถ้ามันไม่เริ่มก่อนล่ะนะ / ถ้ามันไม่เริ่มก่อน” ทั้งนิชคุณกับชานซองตอบออกมาพร้อมกัน จุนโฮกับอูยองพยักหน้า

“ขอบคุณครับ” อูยองพูดด้วยรอยยิ้ม

“พี่อูยองกินนี่ด้วย” จุนโฮตักกับข้าวให้อูยอง

นิชคุณกับชานซองมองหน้ากัน ได้แต่พยักหน้าส่งให้กัน ถึงจะลำบากใจนิดหน่อยจะญาติดีกัน แต่เมียเป็นพี่น้องกันจะทำยังไงได้ล่ะ

ก็ต้องตามใจล่ะนะ  เฮ้อ

…..

เงินอาจเป็นจุดเริ่มต้นของหลายๆอย่าง

เงินอาจซื้อได้เกือบทุกอย่าง บางครั้งอาจซื้อความรักจากคนบางคนได้

แต่สำหรับบางคน มีเพียงความรักเท่านั้นที่จะซื้อความรักคืนไปได้

และก็ต้องใช้ความรักจำนวนมหาศาลเลยล่ะ

เพราะรักผมน่ะ มันแพงนะครับ

Money is love .

 

 

EnD

จบแล้วค่าาา  จุดพลุฉลองหนึ่งดอก

เพราะดอกที่เหลือต้องเอาไปจุดตอนแต่งตอนพิเศษจบ ฮึบๆๆๆ

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามอ่านและคอมเมนต์กันมาเสมอนะคะ

ขอบคุณคนที่สั่งฟิคมากๆเลยนะคะ เพราะทำเก็บ แต่ขั้นต่ำมันคืออย่างละ 20 เล่ม โบว์เองกลัวไม่ชุด 20 ชุดมากๆเลย อาจจะเข้าเนื้อหน่อย ถ้าทำไม่ถึง 20 ชุด แต่ก็ยินดีที่ได้ทำค่ะ ^^

ใครอยากได้จับจองเป็นเจ้าของสั่งเลยค่ะ

Money is love รักผมแพงนะครับ #ChanNuneo #KhunWoo #OkKay #ficmoney [เปิดรับถึง 20/8/58]

https://docs.google.com/forms/d/1vS2nzxaRtK7UQl6GQ9agqSBX9sn7EbIjhKUfx5JJaHo/viewform

ขอบคุณความรักที่คนอ่านทุกท่านมอบให้เรื่องนี้นะคะ

ขอโทษที่เหมือนเข้าใจปุ๊บก็จบเลย โบว์ไม่ถนัดแต่งหวานแหววละมุนนีจริงค่ะ พร็อตไหลหลั่งแต่ดราม่า พอดราม่าจบบุ๊ปก็จยค่ะ

ขอโทษที่ตอนพิเศษยาวไปหน่อย ปกติจะมีตอนพิเศษเพื่อขอบคุณคนที่ซื้ออ่าน เพราะโบว์ถือว่ามาช่วยทำให้ครบขั้นต่ำโบว์จึงทำเล่มของตัวเองได้ แต่พร็อตแนวนี้มันสนุกสำหรับโบว์ค่ะ ยิ่งคิดยิ่งสนุก ตอนพิเศษเลยยาวเวอร์ และที่ทำเป็นสามเล่มเพราะ ตอนพิเศษแทคคิมยาวเกินหน้าเกินตาอีกสองคู่ไป ก็เลยทำแบ่งเป็นเล่มๆไปเลยดีกว่า จริงๆอยากทำปกด้วยล่ะ

โบว์สนุกกับการคิดพล็อตจริงๆค่ะ งอกออกมาอีกหลายคู่เลย

ตอนนี้มีคู่ต่อออกมา อีกห้าคู่คือ

In your Red (ChanBaek) / In your Blue ( KaiDo) /  In your Grey (HunHan) / In your White (TaoHo) / In your Black (KisLay)

เห็นไหมว่าชอบแต่งดราม่าจริงๆ ยังมีโครงการเล็กๆของ MarkBam / LeoN อยู่ในใจแต่จะแต่งไหม รอดูพลังในกายก่อนค่ะ

เวิ่นมากแล้ว ขอลาไปก่อนค่ะ

ทวิตเตอร์ยังไงก็จะมีสปอยด์ ตอนพิเศษ แวบๆลงไปนะคะ

ใครยังไม่ฟอลก็ไปฟอลได้ @Bowwie0723 ค่ะ

รักนะคะ ขอบคุณค่ะ

Advertisements