[SF-KW]ก็หมวยนี่ครับ

Title:ก็หมวยนี่ครับ
Couple: Khun x Woo  ,[CNN,TJ]
แนะนำ
-ป่วง และไร้สาระอย่างยิ่งยวด โปรดพิจารณา = =;
-อย่าคาดหวังอะไรมาก เพราะไม่มีอะไรให้คาดหวังT^T

ก็หมวยนี่ครับ

หัวกระไดบ้านตระกูลจางไม่เคยแห้ง

นี่เป็นข้อเท็จจริงหาใช่อุปมาอุปไมไม่
หัวบันไดบ้านตระกูลจางไม่เคยจะแห้งซักวัน

แล้วมันเปียกอะไร

-เปียกน้ำล้างเท้าขึ้นบ้าน(อย่างที่มาของสำนวน)
-เปียกน้ำลาย
-เปียกเลือดหัวผู้ชายหน้าม่อ

คำตอบที่ถูกต้องคือทั้งสามอย่าง

หัวบันไดบ้านตระกูลมักจะสะอาดลื่นปรื๊ดอยู่เสมอ ให้ลุงชางมินต้องมานั่งปวดหัวเล่นจนไมเกรนแทบแทะฟันยื่นๆของลุงไปซะให้ได้

..ทั้งๆที่ตระกูลนี้มีลูกชายถึงสามคน แต่ลุงชางมินกลับต้องมานั่งปวดหลัง ปวดฟัน และปวดหัวคอยไล่แมงตัวผู้ที่บินหึ่งๆมาคอยจะสอยพี่หมวยทั้งสามของผม

พี่หมวยใหญ่ แจบอม
พี่หมวยกลางอูยอง
แล้วก็พี่หมวยเล็กจุนโฮ

..พี่สามหมวยงาม บุพฝาแห่งตระกูลจาง ..ของแท้ต้องน่ารักและเหวี่ยงเก่ง (อันนี้ป้าจุนซูปฏิเสธอย่างแข็งขันว่าเชื้อเหวี่ยงเก่งไม่ได้มาจากป้าแน่ๆ ต้องมาจากพี่สาวของลุงชางมิน ป้าโจควอนแน่นอนเพราะรายนั้นสามารถด่าไม่ซ้ำคำได้สามร้อยคำภายในหนึ่งนาที)

ผู้ชายรายไหนรายนั้นถ้าจะมาตามจีบพี่หมวยของผม ก็จะต้องโดนเหวี่ยงหน้าหงายกลับไปแบบหาทางกลับบ้านแทบไม่ถูก แต่รู้สึกช่วงนี้มีอะไรเปลี่ยนไปเย๊อะะะะเลย

อย่างพี่หมวยใหญ่ที่ลุงชางมินไม่ต้องมาคอยนั่งหวงแล้ว เนื่องจากมีไอ้ดำกล้าหน้าด้านมาคอยกีดกันและกั้นขวางทุกสรรพบุรุษที่คิดแฝงเร้นกายมาใกล้พี่หมวยไปเสียหมดแล้ว ไอ้ดำกล้าหน้าด้านที่มาสอยพี่หมวยใหญ่ของผมไปครองจนได้ แม้ว่าไอ้หน้ายับนั่นจะโดน ทั้งมือ(พี่มวย) ตีน(พี่หมวย) มีด ไม้ กระปอง ลูกปืน (พี่หมวย) ก็ไม่เคยล่าถอยห่างไป จึงได้พี่หมวยใหญ่ของผมไปครองในที่สุด

หรือพี่หมวยกลางกับพี่หมวยเล็กของผมอีกสองคนนี่ลุงชางมินก็หาทางจัดการปัญหายุ่งยากอย่างภาวะความชื้นของหัวกระไดบ้านไปแล้วโดยง่ายดาย

ในเมื่อมันวุ่นวายเพราะโดนผู้ชายไล่จีบ

..ก็หาผัวให้เป็นตัวเป็นตนไปซะ

เอ๊ย!ไม่ใช่ครับๆ

ถ้าเสน่ห์แรงเกินห้ามใจก็ให้หาคู่ครองให้เสียเรียบร้อย จะได้คอยกันไอ้พวกแมงผู้หน้าม่อออกไปเสียห่างๆ ..นี่คือถ้อยแถลงของลุงชางมินของผมครับ
แล้วพี่หมวยรอง กับพี่หมวยเล็กของผมจะยอมง่ายๆไหมน่ะเหรอครับ

อา~~~ ผมบอกแล้วไงครับ คอนเซปหมวยตระกูลจาง
น่ารัก ..และเหวี่ยงเก่ง

………………..
“ไม่จริงอ่ะ หนูไม่ย๊อมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม”เสียงใสหวีดร้องเลื่อนลั่นเมื่อได้ฟังว่าตัวเองกำลังจะต้องหอบผ้าหอบผ่อนออกจากไปอยู่กับคนอื่น

….กับใคร ไม่รู้ ช่างแม่งงง
รู้อย่างเดียวว่ามันเป็นผู้ชาย ..เหมือนกัน

แอร๊ยยย หมวย เอ๊ย ผมไม่ยอม

“อยู่ดีๆป๊าจะมายกหนู อ่า ผมกับจุนโฮให้คนอื่นง่ายๆยังไงกันล่ะ”ลูกหมวยรองแห่งตระกูลจาง ตระโกนลั่นมือจับเอวตัวเองอย่างอารมณ์ไม่ดี ผิดกลับหมวยเล็กที่นั่งอ่านหนังสือในมืออย่างใจเย็น ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเป็นเดือดเป็นร้อนสักนิดที่กำลังจะโดนแต่งออกจากตระกูลไป

ส่วนคนเป็นป๊าเป็นม๊าก็นั่งอยู่บนที่นอนของลูกชายทั้งสองด้วยใบหน้าระรื่นราวกับเรื่องที่บอกมาเมื่อกี๊เป็นเรื่องปกติ ..จะพาลูกไปมีสามีเนี่ยทำท่าเดือดร้อนกันหน่อยได้ไหมป๊า ม๊า ให้ตายเถอะกล้วยจ๊อดยอดหัก รักลูกรักเต้าจริงๆ

“หมวยรองลูกอย่าโวยวายสิจ๊ะ ดูหมวยเล็กสิยังไม่เห็นเดือดร้อนอะไรเลย”จุนซูผู้เป็นแม่รีบยกมือขึ้นอุดหูแล้วเอ่ยปราม ทั้งๆที่คิดว่าหมดหมวยใหญ่ไปแล้วหูได้ได้โล่งเสียแหลมๆก็ยังมาเจอกับหมวยรองอีกสินะ อา~~แม่ผิดเองลูกที่ส่งพวกหนูไปอยู่กับป้าควอนตั้งแต่เด็กแต่เล็ก TT

“ไม่รู้อ่ะ หมวยไม่ย๊อมมมมม”เจ้าของแก้มป่องขาวตะโกนแหว แม่ตัวเองก่อนจะเชิดสะบัดหน้ากลมๆนั้นไปทางปะป๊าที่นั่งฟันยื่นยิ้มแฉ่งส่งมาไม่ทุกข์ร้อนอะไร

“ป๊าาาาาาาา มาเคลียร์กับอูยองก่อนเลย ไม่ต้องมายิ้ม ทำไมจู่ๆก็มายกเราสองคนให้คนอื่น หา! ป๊า”อูยองเท้าเอวแล้วเป่าลมเข้าแก้มจนพองลมเอ่ยถามป๊าชางมินอย่างหงุดหงิดอารมณ์ ป๊าฟันเยอะเองก็ไม่ได้มีทีท่าเดือดร้อนยักไหล่ส่งๆ มือก็กดโทรศัพท์Oppoรุ่นล่าสุดบางสไลด์ ถ่ายรูปคมทุกองศาไปมา มือซ้ายก็โอบเอวภรรยาที่รักข้างตัวแบบไม่อายฟ้าดิน

“ก็ป๊าเห็นตั้งแต่หมวยใหญ่มันมีผัวไป ก็น่ารักขึ้นตั้งเยอะ”ป๊าตอบแบบไม่แคร์สื่อ เอ่ยถึงพี่ชายคนโตของบ้านแบบไม่รู้ร้อนหนาว มือและสายตายังคงทุ่มเทให้แก่สินค้าที่มีพีเซนเตอร์หล่อที่สุดในสามโลก~~~~

“พูดจานิ่มนวล แถมตอนนั้นมาเยี่ยมก็มีอ้อนบ้างอะไรบ้างไอ้ดำนั่นด้วย ..เมื่อก่อนถ้าจะหวังแบบนี้ต่อให้เซ่นเจ้าไปเจ็ดสำนัก หมวยใหญ่มันก็คงจะไม่ทำหรอก จริงไหมล่ะ หะ”เงยหน้า45องศาขึ้นมาถาม แล้วก่อนที่ลูกหมวยจอมแหวแก้มย้วยจะได้ท้วงต่อคนเป็นป๊าก็เอิ้นต่อทันที

“แล้วอย่างแกกับจุนโฮเนี่ย วันๆก็มีแต่ผู้ชายมาตามจีบเช้าจีบเย็น จีบมืดจีบค่ำ ยันสว่างก็ไม่หมดไม่สิ้น ป๊าก็เลยหาทางแก่ไขปัญหาให้ไงลูก ป๊าจะได้ไม่เหนื่อย”

ฟังแล้วตะหงิดๆว่ะป๊า คล้ายๆจะขี้เกียจเลี้ยงลูกยังไงอยู่

“โหป๊าข้ออ้างฟังไม่ขึ้นอ่ะ แล้วไอ้บ้านั่นมันเป็นใครจู่ๆก็จะยกลูกตัวเองให้”อูยองเอ่ยถามต่ออย่างสงสัย ย้ำ! สงสัยไม่ใช่สนใจจริงๆนะ

” ลูกกับหลานชาย เพื่อนลุงชางมิน ครอบครัวที่ย้ายไปอยู่เมืองไทยไงพี่อูยองจำได้ไหม”โยซบเด็กตาย้วยที่นั่งอยู่ไม่ห่างเอ่ยบอกไปขณะโยนฮานามิเข้าปากไปพลาง

เพื่อนป๊าที่ไทย …ใครวะ

“ไม่รู้ไม่ชี้จำไม่ได้ป๊า ไม่สนไม่ใจ ไม่แต่งไม่เอา ไม่ยอมไปหมดแรงเสียเหงื่อบนเตียงหรอกจะบอกให้”

“และที่สำคัญผมก็แมนๆเหมือนมันนั่นล่ะ ใครจะยอมไปโดนมันกดหะป๊า เชอะ”อูยองทำหน้าตาหงิกงอยื่นคำขาด ก่อนจะสบัดหน้าเชิดออกไปอีกทาง

ปะป๊าอย่างชางมินอย่างจะหัวเราะดังๆออกมาเป็นภาษาสเปน ลูกกูมันช่างหมวยเหวี่ยงได้แม่ได้ป้าแบบไม่ต้องฟูมฟักเลยจริงๆ แล้วไอ้ที่ท้าวเอวเชิดจนบ็อบสะบัดแบบนั้น แมน..มันยังกล้า

“ก็เรื่องของแกหมวยรอง ไม่ยอมไม่สนไม่ใจไม่อะไรทั้งนั้นก็เรื่องของแก”ป๊าฟันยื่นถอนหายใจเหนื่อยๆ มือพับโทรศัพท์พี่เซนเตอร์หน้าตาดีลงใส่กระเป๋าเสื้อก่อนจะครองกอดเอว ออมม่าจุนเคไปที่หน้าประตู เห็นแบบนั้นเจ้าหลานชายตาห้อยอย่างโยซบก็หันมากวาดขนมพี่มันจนหมดโต๊ะแล้ววิ่งออกจากประตูห้องนอนไปก่อนใคร

“แต่คืนนี้แกกับหมวยเล็กเตรียมเก็บเสื้อผ้าไว้ด้วยเเล้วกันนะ”หันมาพูดให้ลูกงงก่อนที่จะหันไปกระซิบกระซาบทำนองว่าส่งลูกออกไปหมดแล้วจะปั๊มเพิ่มกับม๊าให้โดนฟาดเบาๆแก้เขินเล่น

“เก็บทำไมป๊า ไปไหน”จุนโฮที่เงียบมานานเงยหน้าจากกองหนังสือขึ้นมาถามขมวดคิ้วจางๆ มองดูป๊ากับม๊าที่นัวเนียกันไปพร้อมประตูห้องที่กำลังค่อยๆปิดลง รับฟังถ้อยแถลงจากปากป๊าฟันยื่นที่ทำร้ายจิตใจได้อีก

“ก็ไปขึ้นเครื่องบินพรุ่งนี้ตอนเที่ยง ไปหาสามีของแกสองคนไงล่ะ หมวยเล็ก”

………….

“ยังไงก็ไม่ตงไม่แต่งด้วยหรอก ไอ้นั่นมันผิดปกติ พิกลพิการอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้”อูยองทำปากแหยงๆ มือไม้สั่นๆลูบแขนตัวเองที่ขนลุกชัน มือก็จัดการยัดเสื้อนอนอีกตัวลงในกระเป๋าเดินทาง ที่ข้างๆมีกระเป๋าของจุนโฮที่จัดเรียบร้อยแล้วนอนนิ่งอยู่

“เป็นบ้าหรือเปล่า หรืออาจจะโรคจิต”ทำหน้าตาสยองเกินทน มือก็ยัดกางเกงสีเหลืองสดลงไปอีกตัว

“หน้าต้องเหมือนเล็บขบปลานกฮูกแน่ๆ”อันเดอร์แวร์สีเหลืองเรืองฤทธิ์หายไปในกระเป๋าใบเดิม

“หรือไม่ก็แย่เกินทานทน แอร๊ยยยย”ส่ายหน้าขนลุกขนพอง จัดการจับรูดซิปปิดกระเป๋าแล้ววางทิ้งไว้ตรงนั้น ไม่เคยอยากจะไปเลยไอ้เที่ยงพรุ่งนี้เนี่ย แต่ทำไงได้ขืนไม่เก็บรอป๊าได้ฟาดกะโหลกร้าวแหงๆ

“อ๋า~~ชัวร์ มันต้งเป็นคนที่ขาไม่เท่ากัน ตาเหล่ คิ้วหนาตัญหากลับ แล้วก็หน้าเหมือนลิงแบบูแน่ๆเลย ไอ้อะไรนิดๆ ชี่ๆนั่นน่ะ”ทำหน้าแหยงแบบสุดจะทน แล้ววาดหน้าของคนที่ป๊าบอกว่าเป็นหลายชายของเพื่อนพ่อที่เป็นลูกครึ่งคนไทย ชื่ออะไร กี่ๆ ชุนๆ ชี่ๆ นิดๆอะนี่แหละ

“ใช่ๆๆ”หมวยรองตระกูลจางยักคิ้วกระดิกๆและพยักหน้าด้วยความมั่นใจมาทางจุนโฮ ที่นิ่วหน้าหลิ่วตาให้กับความคิดไม่สมประกอบของพี่ตัวเอง

“ใช้สมองส่วนกลางคิดหรือไงหะพี่หมวยรอง สมองอ่ะ”จุนโฮส่ายหน้าระอา ..มีพี่กับเขาสองคนติ๊งต๊องไม่พ้นกันซักกะนิด ทั้งหมวยรอง หมวยใหญ่ไม่รู้สติมันหล่นไปไหนกันหมด ..หมวยเล็กเครียดนะเออ

“ไม่ต้องมางั้นงี้น่าไอ้หมวยเล็ก แล้วไงไม่เครียดเหรอโดนจับถวายชาวบ้านเหมือนนะเว้ย แกน่ะ โดนใส่พานส่งให้ ลูกของเพื่อนป๊า ไอ้อะไร วัง ชันๆ ซังๆ ก็ไม่รู้นั่น ไม่คิดจะต่อต้านกังขาบ้างหรือไงหะแก ไอ้หมวยตี่”อูยองเท้าเอวถามจุนโฮ ที่จู่ๆแววตากวนโอ๊ยเมื่อครู่ดูนิ่งมาก และวูบไหวจนอูยองต้องเงียบไป

“เราจะไปเลือกอะไรได้ล่ะพี่ ..ใครเขาให้เราทำอะไรก็ต้องทำตามพี่หมวยรอง หึ! จุนโฮคนนี้ จะไปมีสิทธิ์มีเสียงอะไร”แล้วก็หัวเราะแบบแค่นชีวิตสุดดราม่าออกมาอีกที

อึก! จางอูยองรู้สึกเหมือนโดนตีแรงด้วยไม้แห่งความเป็นพี่ เห็นแต่มันชอบกวนทีนไม่เคยคิดฝันเลยว่าน้องคนสุดท้องของเขาจะเป็นอะไรที่เปราะบางขนาดนี้

“มะ หมวยเล็ก”อูยองจับเบาๆที่หัวไหล่ของคนเป็นน้อง รู้สึกว่าตัวเองควรจะปกป้องดูแลน้องให้ได้มากๆอย่างที่ควรเป็น จะไปให้ใบหน้าอ่อนไหว สายตาเรียวเล็กที่เมื่อใดได้คลี่ยิ้มก็ราวกลับจะทำให้ทั้งโลกสดใสร่าเริง แต่ถ้าเศร้าเมื่อไหร่ล่ะก็จะตรงข้ามกันทันทีของไอ้หมวยเล็กต้องแปดเปื้อน ไอ้น้องตาขนาดหารสี่จากของเขาจอมกวนคนนี้เขาต้องปกป้องให้ได้

แล้วก็
คนนี้ด้วย ..อูยองมองไอ้คนหน้าขาวๆแก้มบวมๆ ตาอูม ตี่ๆ ดูหมวยๆที่สะท้อนมาจากหน้าต่างบานใสท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด

เขาจะต้องปกป้องมัน
ทั้งจุนโฮและตัวเขา อูยองคนนี้ต้องปกป้องจากไอ้หลานเพื่อนป๊าชี่ๆ ไอ้ลูกเพื่อนป๊าชังๆ อะไรนั่นที่ไทยให้ได้

กูจะไม่ยอมโดนส่งขึ้นเครื่องบินไปนอนรอให้มึงจับกูกับน้องกดราบนาบกับพื้นเตียงหรอกเว้ย
“หมวยเล็ก”อูยองจับไหล่จุนโฮขึ้นมาอย่างแรง จุนโฮดูมีทีท่างุนงงกับอาการของพี่ชายอยู่บ้างแต่ไม่ได้เอ่ยแหวหรือสงสัยไปเมื่อมองสบกับสายตานั้น สายตาอูมนั้นที่จ้องมาอย่างจริงจัง และดูเคร่งเครียดแบบที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ไอ้พี่หมวยรองของเขามันจะมีปัญญาฉายวาบออกมากับเขาด้วย

อูยองเฉตาหันไปมองกองกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบโตของเขากับจุนโฮ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทำใบหน้ามุ่งมั่นสายตาราวกับแน่ใจแล้วในสิ่งที่ตัวเองคิด จนน่าจะจับไปโฆษณาผ้าอนามัยอย่างแรงกล้าสักยี่ห้อสองยี่ห้อ ตบแรงๆลงบนไหล่จุนโฮอีกทีอย่างให้เชื่อมั่นใจในพี่คนนี้ไว้ซะไอ้น้อง

“เราหนีกันเถอะ”
………..

อูยองไม่มีเพื่อนที่ไหนจริงจังพอและป๊ากับม๊าไม่รู้จักที่จะหอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่ด้วยได้แล้วไม่โดนลากกลับมาในทันทีทันใด จุนโฮก็เหมือนกัน เพื่อนที่พอไว้ใจสนิทกันได้มากก็เป็นพวกที่ป๊ากับม๊ารู้จักดีไปยันโคตรเง่าศักราช จะโทรหาพี่เจย์เหรอก็คงไม่ได้ -เที่ยงคืนกว่า-ป่านนี้พี่หมวยใหญ่คงหลับอยู่ในอ้อมกอดดำอุ่นๆของไอ้พี่แทคยอนรวยฟันแข่งกับป๊าไปแล้ว หรือต่อให้ยังไม่หลับก็เถอะ ถ้าหมวยใหญ่มันรู้ก็คงเห็นดีเห็นชอบแล้วส่งกลับมาหาป๊าอยู่ดี

โธ่เอ๊ย!!ไอ้พี่รักน้องเอ๋ย ก็แค่เคยส่งถุงยางสตอเบอร์รี่13กล่องไปเป็นของขวัญวันแต่งงงาน แล้วแนบการ์ดว่าให้พี่เขยทำสถิติใหม่แค่นั้นเอง ไม่เห็นจะต้องเจ็บแค้นเคืองโกรธอะไรอูยองคนนี้เลยนี่น่า ..ทำไมไม่ไปโทษไปโกรธไอ้พี่เขยดำหน้ายับนั่นล่ะ ไอ้พี่อคมันต่างหากที่ผิดที่เสือกทำลายสถิติได้จริงๆอ่ะ หมวยรองไม่เคยผิดหรอกขอบอก

“เราจะไปไหนกันดีล่ะพี่หมวยรอง”จุนโฮที่ตอนนี้ปาดเหงื่อจากเส้นผมแนบหน้าผากสีเพลิงนั้นออกเบาๆ กำลังทำสายตาที่เรียกได้ว่าเริ่มจะรู้สึกตะหงิดๆว่าคิดผิดไปซะแล้วใส่อูยอง ที่ยืนแบกกระเป๋าขนาดใหญ่จนเขาทั้งคู่แทบจะจมหายไปกับขนาดเขื่องของมัน อูยองก็ยอมรับว่าอยากปกป้องน้อง อยากพาหนี -หนีแล้วด้วย-มาจนเลยซอยทางเข้าบ้านตัวเองไปหลายซอย ห่างจากบ้านพอควร ..แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนอยู่ดี

“น่าาา มันต้องมีซักที่แหละที่หมวยเล็ก”อูยองกำหมัดแน่นๆทำท่าให้ความหวังส่งให้อูยอง แล้วก็ตัวเองด้วย ..เออเหอะน่ะ มันต้องมีที่ไปสิวะ

อูยองยิ้มปลอบใจตัวเองอีกครั้งกุมสัมผัสมือไอ้หมวยเล็กที่เริ่มทำหน้าตาว่าคิดผิดจริงๆสินะส่งมาให้ กระชับให้มันเชื่อใจพี่(ที่ไม่เชื่อตัวเอง)คนนี้บ้าง ขั้นแรกไปที่ท่ารถก่อนแล้วกันวะ ค่อยคิดต่อว่าจะไปไหน

“เดี๋ยวหมวยรอง นี่ไม่รู้จริงๆใช่ไหมว่าจะไปที่ไหนเนี่ย”จุนโฮขืนตัวเองหยุดนิ่ง สายตาเรียวตี่จ้องมาที่ไอ้พี่สมองกลับของตัวเอง ถ้าเรื่องไหนหมวยรองลงแจมแล้วไม่บรรลัย ไม่ใช่อูยอง -เรื่องนี้ก็ด้วยล่ะสินะ- มือทั้งสองคลายจากสายกระเป๋าจับเท้าเอวแล้วเริ่มทำหน้ายั๊วะแบบที่อูยองได้แต่ยิ้มแแหะๆแล้วตัวลีบอยู่ตรงนั้น

ไม่อยากยอมรับความจริงแต่..ก็จริงๆอ่ะ

“อืออ”ทำหน้าสำนึกผิดพยักหน้าเบาๆ

“เราไม่มีที่ไปใช่มะ”พยักหน้าพองาม

“พี่ไม่รู้จะพาหมวยเล็กไปไหน แต่ก็ยังชวนหนี” อือฮึ

“เงินก็มีอยู่หน่อยนึง จุดหมายปลายทางไม่มีแต่ก็หนีมาแล้ว”จ้ะน้อง

อูยองก้มหน้าสำนึกผิดจนรู้สึกว่าแก้มอูมแทบจะนาบหัวเข่าอยู่แล้ว และจะให้ทำยังไงล่ะจะกลับไปบ้านตอนนี้ยังทันไหมนะหวังว่าป๊ากับม๊าจะยังไม่รู้ตัว แล้วไอ้โยซบคงไม่ทำเสียค่าปิดปากไปฟ้องป๊านะ แงงงงง จุนโฮเจ้ขอโทษษษ

“เฮ้อ! หมวยรองแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก”เจ้าของสายตาอูมแดงก่ำที่จะเริ่มอังอังโชว์ของความเมตตาจากหมวยเล็ก เงยขึ้นมามองไอ้หมวยคนเล็กที่ยืนค้ำหัวอยู่ทันที กับน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลาายลงมากขนาดนั้น ก็เห็นcorbyสีขาวในมือน้องที่กำลังกดโทรออกไปหาใครสักคนอยู่

คนตาอูมยิ่งงงหนักเมื่อจุนโฮบอกปลายสายเหมือนกับให้มารับที่ตรงนี้ หัวเราะคิกเบาๆราวสาวน้อยในการ์ตูนตาตี่(ดูตามสปีชี่ร์นะคะคุณ)แล้วกดตัดสายไป อูยองที่นั่งงงเริ่มเลื้อยขึ้นจากบนพื้นเกาะแหมะทำหน้าหมางงใส่จุนโฮ

“ให้ใครมารับเหรอหมวยเล็ก”เป่าลมเข้าแก้มบวมๆจนพองแล้วทำตาปริบๆใส่ จุนโฮคลี่ยิ้มติดเลสนัยส่งให้จนตาหยี

“เพื่อนน่ะ หมวยรอง”ตอบด้วยท่าทีสบายๆจนอูยองอดสงสัยไม่ได้ ..เพื่อน ป๊าก็รู้จักหมดนี่หว่า

“แล้วอย่างนี้ป๋าไม่ตามเจอเหรอวะหมวยเล็ก”ทำหน้าหมาสงสัยจริงจัง

“ไม่เจอหรอก”คลี่ยิ้มแบบว่าเชื่อใจได้เลย “เพื่อนใหม่น่ะ ป๊ายังไม่เคยเห็นเลย มันพึ่งย้ายกลับมาจากเมืองนอก แล้วพอดีว่ามันเปิดหออยู่กับพี่ชายแค่สองคน ห้องเหลือเพียบไปอยู่ด้วยน่ะ นานแค่ไหนก็ได้นะพี่”อูยองฟังแล้วก็คิดตาม อดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้จุนโฮมันไปรู้จักใครอะไรตอนไหน แต่ว่าถ้าน้องเขามันเชื่อใจก็แสดงว่าใช้ได้ อูยองคลี่ยิ้มออกมาได้บ้าง ท่าทีสบายขึ้นสบตากับน้องตัวเอง

“เออ แล้วพี่ชายเพื่อนแกไม่ว่าเหรอ เราจะไปอยู่บ้านเขาน่ะ”อูยองก็ไม่ใช่ว่าเกิดหน้าบางอะไรขึ้นมาหรอกนะ แต่พี่ชายเพื่อนน้องคนเฒ่าคนแก่เราก็ต้องเกรงใจใช่มะล่ะ

“โอ๊ยพี่เขาคงจะถูกใจมากกว่าที่หมวยรองไปอยู่ ..เอ่อ พี่เขาเป็นคนใจดีน่ะ”

“อา~~นั่นไงมาแล้ว”อูยองมองตามตาตี่ๆที่โดนทำให้โตเท่าไข่ไก่(ห่านมันโตไป)และปลายนิ้วที่ชี้ไปด้านหลังของจุนโฮ ก็บังเกิดพบประสบเข้ากับBMWสีดำคันงามหรูที่แล่นเข้ามาใกล้ ไฟหน้าดวงโตๆของไอ้รถราคาแพงงทำเอาอูยองแสบตายกมือขึ้นมาบังสายตาก่อนที่จะโดนหมวยเล็กจับเข้าที่ข้อมือแล้วลากมาตรงประตูรถ ทันทีที่ทั้งสองมาใกล้ประตูรถก็เปิดออกมาทันที สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นทำเอาอูยองทำตาโตอย่างไม่เชื่อสายตา

โอวววว ปู้จายยยหล่อมว๊ากกกก

“หมวยรอง นี่ชานซองเพื่อนหมวยเล็ก”จุนโฮบีบข้อมือของอูยองที่ยังยืนตาโตอึ้งอยู่ไม่หายเบาๆเรียกสติ ชี้ไปที่คนขับที่ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมทันทีที่เห็นหน้าจุนโฮ ก่อนจะหันปลายนิ้วไปทางอีกคนที่นั่งหน้าตาโค-ตะ-ระดูดีอยู่ที่เบาะหลัง

“ส่วนนั่นพี่นิชคุณ เจ้าของห้องที่เราจะไปอยู่ด้วย”

………………………………

“อูยองง่วงก็นอนก่อนได้นะ”รอยยิ้มเทวดาและสายตาแบบที่ฆ่ามดปลวกใจง่ายได้เพียงกราดยิ้มเดียวถูกส่งมาให้อูยอง ก่อนมือขาวอุ่นๆจะแตะตรงหัวไหล่ให้เจ้าตัวที่นั่งตาอูมก่ำๆมานานได้นอนลง หลังจากที่นั่งโงนเงนระหว่างรอให้ถึงหอพักมานานสองนาน

ส่วนจุนโฮน่ะเหรอนู่นนั่งอยู่เบาะหน้าตายซี้แหงหลับไปก่อนเรียบร้อยแล้ว ส่วนกระเป๋าก็โยนมาให้พี่มันดูแล แล้วตัวเองก็นอนหลับโดนกุมมืออยู่ข้างนู่น ..ว่าแล้วก็ตะหงิดๆนะ เพื่อนกันนี่เขาสบตาหวานซึ้ง มือลูบแก้มบ้างไหล่บ้าง จับมือกันตอนขับรถด้วยเหรอ = =;

“อ่า~ไม่เป็นไรครับคุณนิชคุณ ผมไม่ง่วง”พุดทั้งๆที่ตาจะปิด มือขาวโอบกอดกระเป๋าเป้บนตักทั้งสองใบแน่นขึ้น แล้วเอาคางขาวไปเกยทิ้งไว้ด้วยตาปรือๆ

“เรียกพี่คุณดีกว่านะ นอนเถอะอูยองทำหน้าซะขนาดนั้น”พูดด้วยเสียงนุ่มแล้วจับคนไม่ง่วงนอนตักตัวเองทันที อูยองที่ต่อให้ง๊วงง่วงก็ทำหน้างงก่อนจะเอ่ยถามแบบเล่นตัว

“อย่าเลยฮะพี่คุณผมเกรงใจ”เอ่ยปัดทั้งที่ตาหรี่ๆจะหลับไม่หลับแหล่ไปเรียบร้อยแล้ว นิชคุณหัวเราะเบาๆมือเขี่ยแก้มคนไม่ง่วงที่ตาปรือบนตักไปมา

“ไม่ง่วงก็ไม่ง่วง ..แต่ฝันดีนะหมวยรอง”รอยยิ้มหล่อๆถูกส่งมาอีกดอก ปลายนิ้วขาวก็ลูบหัวอูยองไปมา

อูยองไม่เกตตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ไว้ใจพี่เขาง่ายนัก แต่ก็นั่นแหละทำซะขนาดนั้นไม่หลับก็เสียมารยาทเนอะ ปากอิ่มสีสดตัดกับใบหน้าขาวยี่ห้อหมวยกลืนน้ำลายจอบแจ้บเบาๆ ตาอูมที่ปรือๆอยู่ในทีแรกค่อยๆปิดลงช้าด้วยความอ่อนเพลีย ง่วงหนักชนิดที่ว่าภาพและสัมผัสสุดท้ายที่เห็นก็ทำให้เด้งตื่นขึ้นมาไม่ได้ -สัมผัส-

“กู๊ดไนส์คิสนะครับ น้องหมวยของพี่”เสียงทุ้มนุ่มเสียงสุดท้ายก็สติจะหลุดประมวลเข้าซีรีบัมน้อยๆพร้อมกับรูปปากกระจับสีแดงของพี่ชายเพื่อนน้องที่ลอยมา ตามด้วยสัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปาก และอะไรบางอย่างที่แฉะชื้นๆเหนือกลีบปาก ก่อนมันจะแทรกเข้ามาข้างใน ทั้งๆที่สมองยังประมวลผลอะไรไม่ได้เหมือนซีพีโดนสนิมกิน อูยองครางอื้อในลำคอมือทั้งสองก็ยันผลักร่างสูงที่โถมจูบเข้ามา แต่ก็ดูเหมือนไม่กระเทือนอะไรเลย อูยองเอาลิ้นเรียวของตัวเองดันๆไอ้กู๊ดนงกู๊ดไนส์คิสของพี่คุณออกไป แต่รู้สึกว่ายิ่งดันมันก็ยิ่งล้วงเข้ามาลึก เข้ามาหนักขึ้นยังก็ไม่รู้สิ งั้นก็ปล่อยเลยตามเลยไปแล้วกัน

ไอ้กู๊ดไนส์คิสนี่มันคืออะไรนะ คุ้นๆ คิดไม่ออกแฮะ ..แต่ว่ารู้สึกดีจัง

………….

“โยซบพี่หมวยเอ็งสองคนไปไหนแล้วล่ะ”ป๊าชางมินเอ่ยถามไอ้เด็กแก้มห้อยที่นั่งแชทBBอยู่อย่างสุขสรรค์หรรษาอารเล่เพียงลำพังท่ามลางบรรยากาศตีสามแห่งค่ำคืนนี้

“อ๋อ พี่หมวยเล็ก กับพี่หมวยรองหนีตามผู้ชายไปแล้วอ่ะ”เจ้าของตาห้อยตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะหัวเราะคิกกับข้อความที่เสี่ยดูจุนเจ้าของโรงเจข้างตลาดใหม่ส่งมาให้ ทิ้งให้ลุงชางมินยืนทำฟันยื่นอยู่ซักครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น มือก็เอาoppoเครื่องงามทาบหูต่อทันที

“โชคดีจริงๆที่หมวยเล็กมันดราม่าเก่งอย่างตำรา ป้าควอนเป๊ะ แต่แกก็สุดยอดเหมือนกันนะ”พูดไปด้วยเสียงรื่นหูยิ้มระรื่นหน้าชื่นบานจนฟันทั้งสามสิบสามซี่วิ่งกันออกมาจากปากป๊าชางมิน

“แผนแกได้ผลจริงๆด้วย สมแล้วที่เป็นลูกป๋า หมวยใหญ่”เอ่ยชมเจ้าของปลายสายที่หัวเราะคิกคักมาเมื่อได้ยินคำชมของป๊ะป๋า

“เจย์บอกแล้วป๋าว่าอย่างไอ้แก้มห้อยน่ะมันต้องวิธีนี้แหละ ไปง่ายๆ ดีๆมันชอบที่ไหน ต้องให้มันหนีอย่างงั้นแหละมันชอบของมัน”ยิ่งฟังชางมินก็หัวเราะร่วนออกมาทันที เพราะจริงจังอย่างที่หมวยใหญ่มันว่า อูยองมันไม่ชอบอะไรง่ายๆ ต้องวิธีนี้แหละนะ

“แล้วถ้าหมวยรองมันรู้เรื่องเข้าจะไม่มาฉีกอกแกเอาเหรอไงหมวยใหญ่ เผลอพ่อมันอย่างป๊าก็จะเหวี่ยงเอาอีก”

“โอ๊ย ป๊ากว่าอูยองมันจะรู้เรื่องรู้ราวนะว่าที่มันอุตส่าห์หนีไป ก็หนีไปหาสามีมันเอง ..ก็โดนจับกดเรียบร้อยโรงเรียนหรเวชกุลไปแล้วล่ะ “เสียงคอนเฟิร์มจากลูกคนโตทำเอาคนเป็นป๊าค่อยยิ้มออกมาได้หน่อย ก่อนจะหัวเราะดังๆอย่างถูกใจกับคำทิ้งท้ายที่ไอ้หมวยใหญ่ตัวดีมันฝากไว้ให้

“ที่เหลือก็แค่รออุ้มหลานเท่านั้นแหละป๊า”
……….
ดึกดื่นค่อนคืน(นั้นน่ะแหละ)

“เจย์ทำอะไรเหรอ”แทคยอนขยี้ตาโตแก้ง่วง ก่อนจะเดินมานั่งแหมะอยู่ข้างหลังที่รักหน้าหมวยเหวี่ยงของตัวเองที่พึ่งกดวางโทรศัพท์ไป ไม่รู้ทำไมดึกดื่นป่านนี้พ่อตาจอมโหดองเขาถึงยังโทรมาอีก

“ดึกขนาดนี้หาอะไรอยู่เหรอ”มือยาววาดคล้องเอวบางของหมวยเหวี่ยง ก่อนเอาคางเกยมองดูว่ากำลังทำหน้าขะมักเขม้นมองอะไรในคอมอยู่กันแน่ ก่อนที่จะทำตาโตๆเบิ่งกว้างอย่างตกใจกับหน้าเว็บที่ตัวเองเห็นเปิดอยู่

“หาของขวัญรอให้วันแต่งงานไอ้หมวยรองมันน่ะ”ยิ่งได้ฟังคำตอบแทคยอนก็มองภาพในหน้าจออีกที หัวเราะแหะๆอย่างไม่เข้าใจในความคิดของแจบอมเลยจริงๆ
.

.

.
“ถุงยางเนี่ยนะ เจย์” เอ่ยถามแล้วขมวดคิ้วงงก่อนจะเปลี่ยนเป็นกลืนน้ำลายหนืดคอเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แจบอมยิ้มมาให้ อะไรมันจะดูสะใจขนาดนั้นวะครับ

“อืมสิ “พูดไปตาก็จ้องหน้าจอนิ่ง นิ้วสั่งคลิกอะไรไม่รู้จนแทคยอนอดจะหวาดเสียวแทนคนได้รับของขวัญนี้ไม่ได้

“ให้ซักกี่กล่องดีนะ”ให้เหมาะสมกับที่มันทำกับพี่มันไว้ ไอ้น้องแก้มย้อยทรยศแกรู้ไหมว่า13กล่องแก สะโพรกฉันครากไปกี่วัน ไอ้หมวยรอง!!!

“นี่แทค ให้ซักแค่นี้เนี่ยพอไหม”คนตาเฉี่ยวเอียงข้างหันมาจิกถาม นิ้วก็จิ้มที่จำนวนตัวเลขที่บอกจำนวนสั่งบนจอ ที่ทำเอาแทคยอนกลืนน้ำลายเอื๊อก

“ยะ ยี่สิบกล่องเลยเหรอเจย์”

“อืม แล้วพอหรือยังแค่นี้น่ะ”หันมาถามแบบจริงจังด้วยสายตามุ่งมั่นจนแทคยอนอดยิ้มออกมาทั้งๆที่กังวลแทนไอ้หมวยรองใจจะขาด

“อ่า~ เจย์แค่นี้ก็ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันกันแล้วล่ะ”

“อ๋อ อย่างนั้นใช่ไหม หึหึ”

.

.

สั่งซื้อ >>>คลิ้ก

.

.

.

.
.
END [จบ เถ๊อะะะะ]

Advertisements